Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΕΥΡΩΠΗ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ


Σε παθογένειες
του καπιταλιστικού συστήματος
οφείλεται η κρίση στην Ευρωζώνη

Μοναδική εξαίρεση: η Ελλάδα...


Έγραψε στις 29.03.2013 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Επιστροφή

  Πριν τη κατάρρευση τού τραπεζικού συστήματος τής Κύπρου και την επιβολή ενός άνευ προηγουμένου κουρέματος, που μετατρέπει τον απλό καταθέτη σε επενδυτή τής τράπεζας και τον τιμωρεί (χωρίς φυσικά να φταίει) για τα λάθη της, επικρατούσε μια σχετική ηρεμία στις αγορές, που οφειλόταν κυρίως στην αποφυγή τής εξόδου τής Ελλάδας από την Ε.Ε..

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δήλωνε μέσω εκπροσώπων της, πως εάν χρειαστεί θα αγοράσει ξανά ομόλογα δημοσίου από χώρες, που βρίσκονται σε ύφεση. Η προϋπόθεση, που έθετε, ήταν μια. Να τηρηθεί ένα εξοντωτικό πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο δέν θα βασίζεται στην ανάπτυξη, αλλά στην περιστολή των κρατικών δαπανών. Αυτό όμως, δέν εφαρμόστηκε στην Κύπρο, όπως είδαμε.

Οποιονδήποτε σοβαρό οικονομολόγο κι αν ρωτήσει κάποιος, ακόμα και τον ίδιο το Πέτερ Μπόφινγκερ, σύμβουλο τής Μέρκελ, θα αποφανθεί, πως όλα τα εκ Γερμανίας εκπο- ρευόμενα οικονομικά μέτρα για την Ε.Ε. σχετικά με την αντιμετώπιση τής ύφεσης σε χώρες με δημοσιονομικά ελλείμματα, είναι παντελώς λάθος. Η ύφεση δέν αντιμε- τωπίζεται με λιτότητα, γιατί η δεύτερη σκοτώνει ό,τι έχει απομείνει να λειτουργεί στην αγορά και η χώρα βυθίζεται
σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση. Αυτό όμως, είναι το πρό- γραμμα Μέρκελ, που ασπάζεται ο ευρωπαϊκός Βορράς. Ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, κρούει τον κώδωνα τού κινδύνου και μιλά για το φόβο κατάρρευσης όλης τής Ευρωζώνης.

Η ανεργία στις χώρες τού Νότου έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει το 25% οδεύοντας ολοταχώς για το 30%, πράγμα, που θυμίζει την εποχή τού μεγάλου κραχ στις ΗΠΑ το 1930. Οι πολίτες τού Νότου βρίσκονται εξαιρετικά κοντά στα όρια τής φτώχειας και τής απόλυτης εξαθλίωσης, ενώ μια νέα τάξη ανθρώπων φαίνεται πλέον να γεννιέται και μάλιστα με πλειοψηφικές τάσεις. Είναι η τάξη των νεόπτωχων.
 

 

Τα δάνεια, που εκχωρεί η γερμανική Ευρώπη στους εξαθλιωμένους κατοίκους τού Νότου, δέν προορίζονται για την ανάπτυξη, αλλά για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών αυτών των χωρών.

Μιας και αυτές οι «οικονομικές ενέσεις» δέν φτάνουν ποτέ στον απλό πολίτη είναι αναπόφευκτο ο ευρωπαϊκός Νότος να «βράζει» από αγανάκτηση κι εξαιρετικά πιθανό να δούμε μεγάλης κ
λίμακας εξεγέρσεις, που δέν θα μπορούν να κατασταλούν με αστυνομικά μέτρα.
  
Η γερμανική όμως Ευρώπη δέν φαίνεται να βάζει νερό στο κρασί της. Συνεχώς πιέζει το Νότο για ακόμα περισσότερα μέτρα λιτότητας προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη οργή και αγανάκτηση.


Η φούσκα
των στεγαστικών δανείων τής Ισπανίας

Εξετάζοντας τα οικονομικά προβλήματα τής Ισπανίας, εύκολα μπορεί να εντοπίσει κανείς την προέλευσή τους. Δημιουργήθηκαν από τη φούσκα των στεγαστικών δανείων, που εκχωρούσαν χωρίς φειδώ οι τράπεζές της. Αρχικά, αυτή η πρακτική των ισπανών τραπεζιτών δημιούργησε πληθωριστικές τάσεις στην οικονομία αυτής τής χώρας καθιστώντας την μή ανταγωνιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες τής Ευρώπης.

Όταν η φούσκα έσκασε, η Ισπανία κλήθηκε να ανακτήσει ξανά την ανταγωνιστικότητά της, αλλά η διαδικασία για μια οικονομία να επιτύχει κάτι τέτοιο είναι και δύσκολη και χρονοβόρα. Η έξοδος από το ευρώ πιθανότατα να διόρθωνε την ανταγωνιστικότητα αυτής τής χώρας, αλλά η ανεργία θα ανέβαινε σε εξαιρετικά υψηλά ίσως και ανυπέρβλητα επίπεδα, που για αρκετά χρόνια δέν θα έπεφταν. Αυτό σίγουρα θα δημιουργούσε μια πολύ σοβαρή απειλή για όλη την Ευρώπη, λόγω των μεγάλης κλίμακας κοινωνικών εκρήξεων, που θα λάμβαναν χώρα.

Η  Ισπανία δέν είχε κυβερνήσεις, που ξόδευαν άσκοπα τα χρήματα τού κρατικού προϋπολογισμού. Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε. Στην αρχή τής κρίσης, η Ισπανία είχε πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της και πολύ χαμηλό χρέος. Τα μεγάλα ελλείμματα δημιουργήθηκαν, όταν σταμάτησαν οι κρατικές δαπάνες. Και ενώ είναι αληθές, ότι η Ισπανία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα δανεισμού από τις αγορές, αυτό δέν οφείλεται στο ότι οι αγορές φοβούνται κάποια πολιτική αστάθεια στην εν λόγω χώρα, αλλά στη γενικότερη οικονομική της κατάσταση.

Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν, η Ισπανία δέν χρειάζεται περισσότερα μέτρα λιτότητας για να ανακάμψει. Εξ άλλου, σύμφωνα με έρευνες τού ίδιου τού ΔΝΤ ο περιορισμός των δαπανών σε χώρες, που μαστίζονται από ύφεση, όχι μόνο δέν βοηθά τις οικονομίες τους, αλλά επιταχύνει και την οριστική τους οικονομική κατάρρευση.

Τα επισφαλή δάνεια
τής Ιρλανδίας

Η Ιρλανδία δέν είχε κρατικά ελλείμματα.
Το πρόβλημά της ήταν η υπερδιόγκωση τού τραπεζικού της συστήματος, που εκχωρούσε επισφαλή δάνεια και στο τέλος κατέρρευσε. Μήν ακολουθώντας το παράδειγμα τής Ισλανδίας, που άφησε τις τράπεζές της να καταρρεύσουν, για να διασωθεί ο λαός της, όπως άλλωστε δήλωσε και η ηγεσία τής χώρας αυτής, οι ιρλανδοί προτίμησαν να σώσουν τις τράπεζές τους κι έτσι δημιουργήθηκε το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα στη χώρα, το οποίο όμως, σιγά-σιγά φαίνεται να βελτιώνεται και η χώρα να φεύγει από την ύφεση.

Κύπρος:
Ανάπτυξη με μαύρο χρήμα

Στην Κύπρο, η κατάσταση ήταν γνωστή εδώ και αρκετό καιρό. Ολόκληρη η οικονομία τής χώρας βασιζόταν πάνω σε ένα επίσης υπερδιογκωμένο τραπεζικό σύστημα, το οποίο όμως, είχε και τις παράπλευρες δραστηριότητες τού συμβούλου επενδύσεων, παροχές νομικών υπηρεσιών κ.ά..

Είναι προφανές, πως τα κεφάλαια που επενδύονταν στις κυπριακές τράπεζες ήταν χρήματα τής ρώσικης μαφίας, αλλά και άλλων όχι και τόσο ευυπόληπτων πελατών. Το μαύρο χρήμα έρεε και η κυπριακή οικονομία ανθούσε μιας και το μεγαλύτερο ποσοστό τής ανάπτυξής της βασιζόταν σΆ αυτό. Με το υπογραφέν πλέον «κούρεμα» η Κύπρος θα κατεδαφιστεί οικονομικά και θα υποχρεωθεί να πάρει πολύ σοβαρά μέτρα λιτότητας, για να παραμείνει μέσα στο ευρώ.


Ιταλία:
Προβλήματα ανταγωνιστικότητας

Στην Ιταλία, η κρίση προήλθε από την πίεση, που δέχτηκαν οι ιταλικές εξαγωγές από τις χώρες τού Βορρά και κυρίως τη Γερμανία. Ο Σέρτζιο Τσεζαράτο, καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο τής Σιένα, εξηγεί: «Η ιταλική εξαγωγική ανταγωνιστικότητα έχει πολλά προβλήματα. Η εξαφάνιση των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων είναι σίγουρα ένα από αυτά. Από την άλλη, οι ιταλικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι πολυσυζητημένες ιταλικές βιομηχανικές ζώνες έχουν αποδειχθεί πολύ δυναμικές και ανθεκτικές.

»Ωστόσο, η χώρα έχει χάσει μέρος τής ανταγωνιστικότητάς της σε όρους τιμών προϊόντων και υπηρεσιών μετά την ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση. Αυτό, δέν υπήρξε αποτέλεσμα τής δυναμικής των μισθών, αλλά αποδίδεται στον μή  ανταγωνιστικό τομέα των υπηρεσιών και στον τομέα τής αυτοαπασχόλησης. Το πολύ ισχυρό ευρώ σε σχέση με το δολάριο και ο ανταγωνισμός με τις αναδυόμενες οικονομίες και τις νεοεισαχθείσες χώρες στην Ε.Ε. είναι επιπρόσθετοι αρνητικοί παράγοντες.

»Τέλος, η εμπορική πολιτική τής Γερμανίας –η οποία συμπίεσε τη ζήτηση στην εγχώρια αγορά της– δέν βοήθησαν τις ιταλικές εξαγωγές. Όμως, το κύριο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η λιτότητα. Χωρίς πολιτικές, που να έχουν αποτέλεσμα τη γρήγορη ανάκαμψη τής συνολικής ζήτησης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ολόκληροι κλάδοι τής ιταλικής βιομηχανικής παραγωγικής δυνατότητας θα εξαφανιστούν...».

Και συνεχίζει: «Η κρίση θα μπορούσε να επιλυθεί με μια σειρά συνεργατικών οικονομικών και νομισματικών πολιτικών αν αυτές υιοθετούνταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο συνοδευόμενες από έναν ισχυρό μηχανισμό επίλυσης τραπεζικών κρίσεων με έμφαση στις ισπανικές τράπεζες και ένα εγχείρημα αναδιάρθρωσης και διαγραφής τού χρέους τής Ελλάδας, τής Ιταλίας και τής Πορτογαλίας. Αλλά δέν υπάρχει τέτοια πολιτική βούληση, αφού, όπως αναφέρθηκε, η παρούσα κρίση αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να απαξιωθούν τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα στην περιφέρεια τής Ευρωζώνης».

 
Πορτογαλία
Η κρίση στην Πορτογαλία οφείλεται στην εξαγωγή τής κρίσης στην Ευρώπη μετά την κατάρρευση τής Lehman Brothers και την οικονομική κρίση στην Ισπανία, τη χώρα δηλαδή, που απορροφούσε το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών τής Πορτογαλίας.

Γιατί μέτρα λιτότητας;
Εύλογα λοιπόν, κάποιος θα αναρωτηθεί:
Για ποιο λόγο η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει τόσο μεγάλη σημασία στα μέτρα λιτότητας και στα ελλείμματα κρατικών προϋπολογισμών και όχι στη διψήφια ανεργία; Πιθανότατα, ο λόγος να οφείλεται σε παγιωμένες εθνικιστικές αντιλήψεις σχετικά με την οικονομική διαχείριση μιας χώρας.

Οι γερμανοί αξιωματούχοι, για παράδειγμα, αποδίδουν την κρίση, που οφείλεται μόνο στην κακοδιαχείριση, σε ένα παιχνίδι επιβολής τής ηθικής τάξης. Αγνοούν ή μάλλον αποφεύγουν να σχολιάσουν το γεγονός, πως ένα μεγάλο μέρος τής κατάρρευσης τής ισπανικής φούσκας με τα στεγαστικά δάνεια οφείλεται  στο πληθωριστικό παιχνίδι, που έπαιξαν οι γερμανικές τράπεζες. Επιπροσθέτως, οι γερμανοί πολιτικοί έθισαν τους ψηφοφόρους συμπολίτες τους στην αντίληψη, ότι για όλα φταίει ο τεμπέλης Νότος και γιΆ αυτό θα πρέπει να τιμωρηθεί. Πίσω από αυτή τη ρητορική τής Γερμανίας κρύβεται ολόκληρη η κοσμοθεωρία του Λουθηρανισμού, που όχι μόνο επιβραβεύει την «τιμωρία», αλλά και την επιβάλλει σε όποιον παρεκτρέπεται. 

Η κρίση όμως, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στον κατασκευαστικό κλάδο με τα πρώτα συμπτώματα να εμφανίζονται μέσα στο 2006, όταν διαπιστώθηκε μια ραγδαία πτώση τής οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία αποτελεί και το 20% τού ΑΕΠ της. Οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, έχοντας επιτρέψει χορήγηση δανείων χαμηλής φερεγγυότητας, αναγκάστηκαν να τα καλύψουν με δομημένα ομόλογα, που λειτούργησαν σαν ένας εγγυητικός μηχανισμός σε αυτά τα δάνεια.


Το αποτέλεσμα μας είναι πλέον γνωστό. Τα δάνεια δέν αποπληρώθηκαν, ο κατασκευαστικός τομέας συρρικνώθηκε, τα δομημένα ομόλογα έγιναν κουρελόχαρτα και ως συνέπεια αυτού οι μετοχές των τραπεζών και των κατασκευαστικών εταιριών καταβαραθρώθηκαν. Αυτό το γεγονός επέτρεψε στον κάθε λογής κερδοσκόπο να παίξει τα παιχνίδια του και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, μιας και το αποσταθεροποιητικό κλίμα είχε επικρατήσει σε σχεδόν όλες τις αγορές. 

Παθογενή σκαμπανευάσματα
τού καπιταλιστικού συστήματος

Σε ένα όμως καπιταλιστικό σύστημα αυτά όλα είναι συνήθη φαινόμενα. Από το 1720 μέχρι και σήμερα έχουν σημειωθεί κοντά στις 35 περιόδους ύφεσης με σημαντικότερες από αυτές την περίοδο τού 1873-1879 και τού 1929 -1933. Και σε εκείνες τις περιπτώσεις το «μικρόβιο» τής ύφεσης είχε ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και είχε εξαπλωθεί παντού. Συγκεκριμένα, το 1929 είχαμε πάλι κρίση στον τομέα των κατασκευών στις ΗΠΑ με τον Dow Jones να πέφτει πάνω από 50%, την ανεργία να ξεπερνά το 25% και το παγκόσμιο ΑΕΠ να μειώνεται κατά 30%.

Η καπιταλιστική μετεξέλιξη τής παγκόσμιας οικονομίας, τής οποίας χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι τα δημοσιονομικά ελλείμματα των χωρών τής Δύσης, αλλά και η πιστωτική διεύρυνση τού ιδιωτικού τομέα, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια πλαστή αίσθηση τού ρυθμού τής οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών, που μέχρι τώρα κατάφερνε να καθυστερεί την εμφάνιση τής πραγματικής οικονομικής κρίσης, που ζούμε σήμερα.

Είναι επίσης γεγονός, πως οι κυβερνήσεις των χωρών τής Δύσης στη μεγάλη τους πλειοψηφία τουλάχιστον, δέν έπαιρναν ουσιαστικά μέτρα προστασίας από αυτά τα πολύ συγκεκριμένα παθογενή σκαμπανευάσματα τού καπιταλισμού, αλλά τα κατεύθυναν στα ασθενή κοινωνικά στρώματα παίρνοντας σκληρά μέτρα λιτότητας, όπως είδαμε και παραπάνω σχετικά με την οικονομική πολιτική, που εφαρμόζει σήμερα η Γερμανία στον Νότο.

Συνεπώς, με εξαίρεση την Ελλάδα, με την οποία θα ασχοληθούμε ξεχωριστά παρακάτω, οι ευρωπαϊκές χώρες, που αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, είναι θύματα τής παθογένειας τού καπιταλιστικού συστήματος, μιας και οι κυβερνήσεις τους επένδυαν περισσότερο στην πλασματική, παρά στην ουσιαστική ανάπτυξη ενίοτε εφαρμόζοντας αποτυχημένα μέτρα λιτότητας με σκοπό τη τιθάσευση των ελλειμμάτων τους. 

Η σημερινή κρίση στην Ευρώπη δημιουργεί τεράστιους οικονομικούς κλυδωνισμούς μεταξύ των οικονομιών των χωρών μελών, μιας και αυτές αλληλοεξαρτώνται. Για παράδειγμα, αν καταρρεύσει η Ιταλία, που είναι για τα γαλλικά προϊόντα η δεύτερη σε μέγεθος αγορά μετά την Γερμανία,  καταλαβαίνουμε τί μπορεί να συμβεί. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία τής Ισπανίας, που είναι η 5η χώρα σε απορρόφηση των γαλλικών εξαγωγών. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η καταρρέουσα γαλλική βιομηχανία αυτοκινήτων, η οποία το 2012 σημείωσε 19% πτώση στην Ιταλία και 13% στην Ισπανία.

Ακόμα όμως και μια κατάρρευση τής Κύπρου ή μια οικειοθελής αποχώρηση τής χώρας από το ευρώ και επιστροφή της στη λίρα, θα συνταράξει εκ θεμελίων την Ευρωπαϊκή Ένωση και πιθανότατα να την οδηγήσει και στη διάλυσή της.


Όλα τα παραπάνω μάς οδηγούν στο συμπέρασμα, πως η οικονομική πολιτική των Βρυξελλών είναι παντελώς λανθασμένη, γιατί επιδιώκει μέσα από τη λιτότητα να περιορίσει τα ελλείμματα. Αυτό όμως, δέν πρόκειται να συμβεί, γιατί η μή ύπαρξη μέτρων για τόνωση τής αγοράς και ουσιαστική ανάπτυξη, θα διογκώνει τα ελλείμματα διαρκώς και η ύφεση ολοένα και θα βαθαίνει.

Ελλάδα:
Μια ξεχωριστή περίπτωση

Στην Ελλάδα, και αυτό πρέπει να το χωνέψουμε όλοι μας, αυτό που κατέρρευσε ήταν το ίδιο το κράτος! Αυτή είναι και η διαφορά μας με τις υπόλοιπες χώρες, που βρίσκονται σε ύφεση.

Οι κρατικές δαπάνες δέν ενίσχυαν την οικονομία και δέν προήγαγαν την ανάπτυξη, όπως στην περίπτωση τής Ισπανίας. Αντίθετα, χρησιμοποιούνταν για προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, δημιουργία άχρηστων και αντιπαραγωγικών οργανισμών, που ουσιαστικά εξυπηρετούσαν το πελατειακό σοβιέτ κράτος και τα δυο μεγάλα κόμματα, που εναλλάσσονταν στην εξουσία.

Σχεδόν καθημερινά αποκαλύπτονται νέα σκάνδαλα διαφόρων μεγεθών στο δημόσιο τομέα. Έχουμε λοιπόν, από το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι την κλοπή χρημάτων από τα ταμεία ενός μικρού επαρχιακού δήμου.

Η λέξη διαφθορά είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη και την υπόσταση αυτής τής χώρας και αναμφίβολα αποτελεί το κύριο δομικό της υλικό. Οι εκθέσεις Ρακιντζή διαρκώς πιστοποιούν το μέγεθος τής σήψης και τής διαπλοκής, που φαίνεται, πως δέν έχουν τελειωμό.
 

 

 
Ρωμέικο μεταπολιτευτικό καραγκιοζιλίκι.
 

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η οικονομία τής Ελλάδας ήταν πάντοτε τύπου σοβιέτ με το κράτος να δανείζεται όχι για να επενδύσει στην ανάπτυξη, αλλά για να τακτοποιήσει τα δικά του παιδιά, που ακόμα μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να λειτουργούν παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων.

Ένα απλό παράδειγμα είναι οι 25.000 πλεονάζοντες δημόσιοι
υπάλληλοι, που θα πρέπει να απολυθούν μέχρι το 2014.
   
Σε πρώτη φάση, θα έπρεπε ήδη να είχαν φύγει γύρω στους 7.000 επίορκους υπαλλήλους, που ζημίωσαν το δημόσιο και καταχράστηκαν πολλά εκατομμύρια ευρώ. Το γελοίο όμως τής υπόθεσης είναι, πως για ένα πολύ μεγάλο αριθμό εξ αυτών δέν έχει ακόμα καθαρογραφεί η πειθαρχική απόφαση αποπομπής τους από τη δεκαετία τού 1980.

Η κυβέρνηση και αυτή και η προηγούμενη αρέσκονται στο να επιβάλλουν τεράστιες φοροεπιδρομές, που περισσότερο στοχεύουν στη διατήρηση αυτών των κηφήνων στις θέσεις τους, παρά στο να περιορίσουν το έλλειμμα. Το πάρτυ με τις κρατικές δαπάνες δέν έχει σταματήσει ούτε φυσικά και πρόκειται.


Συνεπώς, η Ελλάδα δέν προσεβλήθη από τη διεθνή κρίση, όπως οι υπόλοιπες χώρες, αλλά η διεθνής κρίση αποτέλεσε τη βελόνα, που έσκασε το μπαλόνι τής εγχώριας πολιτικής και κυβερνητικής σήψης. Το πραγματικό πρόσωπο αυτής τής παντελώς διεφθαρμένης κοινωνίας, όπως επίσης και ο «τομαρισμός» της έγιναν πασίδηλα, όταν οι δανειστές μας αρνήθηκαν να χρηματοδοτούν άλλο την παρασιτική λειτουργία τού κράτους τής Ελλάδας.

Θα ήταν λοιπόν μεγάλο λάθος αν κάποιος επιχειρήσει να αποδώσει τα αίτια τής εγχώριας κρίσης στις παθογένειες τού καπιταλιστικού συστήματος, γιατί αυτό το σύστημα ουδέποτε υπήρξε το δικό μας οικονομικό σύστημα, ακόμα και με δεξιές κυβερνήσεις. Δέν θα ήταν υπερβολή αν έλεγε κανείς, πως αποτελούμε πρότυπο προς αποφυγή, το οποίο θα πρέπει να αποτελεί ένα εξαιρετικό πεδίο έρευνας από τους οικονομολόγους, τους κοινωνιολόγους και τους πολιτικούς επιστήμονες τού μέλλοντος σε ολόκληρο τον κόσμο.


Τα πεινασμένα λυκόρνια
τού πρώην ανατολικού μπλοκ

Αναμφίβολα, μπροστά στα μάτια μας γράφεται ιστορία. Ιστορία, που μπορεί να οδηγήσει σε μία ανακατανομή των σφαιρών επιρροής σε γεωπολιτικό επίπεδο χωρίς να αποκλείεται μια σύρραξη με αφετηρία φυσικά αυτά, που επιχειρεί να εφαρμόσει το 4ο Ράιχ.

Δέν ξέρω αν το γερμανικό DNA εμπεριέχει την πρόκληση κοσμοϊστορικών εχθροπραξιών και παγκόσμιων πολέμων, αλλά μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αυτό έχει συμβεί δυο φορές με πρωταγωνιστή την Γερμανία πάντοτε. Προφανώς, οι Γερμανοί έχουν απώλεια ιστορικής μνήμης και μια λανθάνουσα αίσθηση φυλετικής υπεροχής, που τους οδηγεί σε μια προσωρινή ακμή και ευμάρεια, αλλά στο τέλος βρίσκονται κατεστραμμένοι. Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, γιατί δέν έχουμε να κάνουμε με τους γερμανούς τού Γκαίτε, τού Τσίλερ και τοί Νίτσε ούτε φυσικά και τους φιλέλληνες γερμανούς, που ξέθαψαν και μας παρέδωσαν την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Η σημερινή ηγεσία τής Γερμανίας είναι τα πεινασμένα λυκόρνια τού ανατολικού μπλοκ, άτομα στερημένα και πάσχοντα από σύνδρομα και κόμπλεξ κατωτερότητας. Γαλουχήθηκαν σε ένα αναχρονιστικό και  αντιδημοκρατικό προτεκτοράτο τής πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, την Ανατολική Γερμανία, ενός κρατιδίου εξειδικευμένου σε μεθόδους φυσικής ντόπας και σάρωσης μεταλλίων σε ολυμπιακούς αγώνες, με μίσος για τη Δύση και το καπιταλιστικό σύστημα. Το γκρέμισμα τού τείχους τού Βερολίνου είναι σχετικά πρόσφατο ιστορικό γεγονός, όπως είναι άλλωστε και η ενοποίηση των δύο Γερμανιών.
 
Δέν είναι λοιπόν τυχαίο, που ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, παιδιά τής κομμουνιστικής  Ανατολικής Γερμανίας, κουβαλάνε μέσα τους χίλια μύρια απωθημένα για τη Δύση και το δυτικό τρόπο ζωής. Αν κανείς προσθέσει μέσα στο καζάνι των αντι-δυτικών συμπλεγμάτων τους και την άκρατη προσήλωσή τους στην προτεσταντική εκδοχή τού Λουθηρανισμού, με τον οποίον γαλουχήθηκαν, είναι πολύ εύκολο να εξηγήσει κανείς όχι μόνο τις μή ορθολογιστικές τους προσεγγίσεις σε σχέση με την οικονομία τής Ευρωζώνης, αλλά και τη βαθειά τους διάθεση σε κάθε τι, που παραπέμπει σε «αμαρτωλό» κατΆ αυτούς πλουτισμό και ανάπτυξη, το οποίο και επιθυμούν να αντιμετωπίσουν με βιβλικού τύπου ποινές και τιμωρίες.

 


Ο παγγερμανισμός τιμωρεί
τα μή γερμανοπρεπή
πλυντήρια.
 

  
Ο «αμαρτωλός» πλουτισμός ουδόλως τους ενοχλεί, όταν προέρχεται από δικά τους παιδιά και δικές τους όμαιμες και ομότροπες επιχειρήσεις και κράτη. Δέν είχαν κανένα πρόβλημα στο να χρησιμοποιήσουν τη Siemens, για να διαφθείρουν πολιτικούς και να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Δέν έχουν επίσης κανένα πρόβλημα να ενθαρρύνουν φορολογικούς και φοροκλεπτικούς παραδείσους, όπως το Λουξεμβούργο, το Λιχτενστάιν, τον ¶γιο Μαρίνο, τα Channel Islands (νησάκια μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας), γιατί όλα αυτά τα κράτη ανήκουν στο Βορρά και απαρτίζονται από «γερμανικά φύλα» (και οι αγγλοσάξονες γερμανικό φύλο είναι, όπως είναι γνωστό) και φυσικά ανήκουν στο μεγάλο «γερμανικό άξονα», που ουδέποτε εξαφανίστηκε από το γνωστικό επίπεδο των γερμανών άσχετα αν το κρατούσαν λουφαγμένο στα πιο κρυφά θαλάμια τού εγκεφάλου τους από τον ΒΆ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Συνεπώς, αν η Κύπρος ήταν μια βόρεια χώρα με ψηλούς ξανθομπάμπουρες κατοίκους, που φορούσαν άσπρες μακριές κάλτσες, πράσινα σορτσάκια, καπέλα με φτερά, έπιναν μπύρες, έτρωγαν λουκάνικα Φρανκφούρτης και συναγωνίζονταν στους λαρυγγισμούς (yodeling) στις κοιλάδες τού Ρήνου, δέν θα υπήρχε ιδιαίτερο πρόβλημα. Έλα όμως, που οι κύπριοι έχουν στο υπέδαφός τους υδρογονανθρακες, που η ενεργειακά στεγνή Γερμανία επιθυμεί διακαώς...

Επιπροσθέτως, οι γερμανοί θέλουν την πελατεία των κυπριακών τραπεζών. Θέλουν τα χρήματα να μπουν σε γερμανικές τράπεζες και να τα διαχειρίζονται αυτοί. Μάλιστα, ο Σόιμπλε έστειλε και ντιρεκτίβα στο γερμανικό κοινοβούλιο για το πώς θα πρέπει να τιμωρηθεί η αμαρτωλή Κύπρος και σαν να μήν έφτανε αυτό, γερμανικές τράπεζες άρχισαν να στέλνουν επιστολές σε κύπριους επιχειρηματίες προσκαλώντας τους να πάρουν τα χρήματά τους και να τα καταθέσουν σΆ αυτές.

Ο Φρανσουά Ολλάντ αποδείχθηκε πολύ λίγος σαν αντίποδας τής Μέρκελ. Η Γαλλία φαίνεται να έχει υποταχθεί τελείως στα γερμανικά κελεύσματα και κανείς δέν μπορεί να τη θεωρεί πλέον ως σοβαρό παράγοντα, για το σταμάτημα στον παγγερμανισμό, που αναζωπυρώθηκε και κυριεύει πλέον την Ευρώπη.

Επίλογος
Είναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανόν η Ευρωζώνη να καταρρεύσει πολύ σύντομα εξ αιτίας τής επιθετικότητας τής Γερμανίας. Είναι επίσης βέβαιο, πως στην πορεία τού χρόνου, η «Γερμανία θα πυροβολήσει τα πόδια της», όπως είπε ο πρωθυπουργός τής Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Αργά η γρήγορα όμως, οι χώρες τής Ευρωζώνης θα βρουν το δρόμο τους
και θα ανακάμψουν, γιατί έχουν μάθει να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

Αυτοί, οι οποίοι δέν πρόκειται ποτέ να ανακάμψουν και να γίνουν ένα σοβαρό κράτος με υπόσταση, είμαστε εμείς οι ελλαδίτες ρωμιοί, που εξακολουθούμε να εκλέγουμε τους γόνους τού Μαυροκορδάτου, τού Κωλέττη, τού Κουντουριώτη και τού Ζαΐμη, γιατί το υπόσυνειδητό μας ακόμα μάς υπαγορεύει αυτούς να επιλέγουμε ως πολιτικούς μας ταγούς, μιας και -ως κατσαπλιάδες- αυτοί μάς εκφράζουν καλύτερα.
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα).


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=504926 Hell-ass!
29.03.2013, 15:25:39





Bielidopoulos έγραψε...
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=354049
31.03.2013, 15:19:17






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...