Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΟΙ ΩΔΙΝΕΣ
ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ
ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΧΙΤΛΕΡ


Οικονομική κρίση,
άνοδος εθνικιστικών κινημάτων

Επαναλαμβάνονται στην Ευρώπη
τα φαινόμενα της δεκαετίας του ’30


Έγραψε στις 09.03.2013 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Η πολιτική και oικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να βοηθήσει την εκκόλαψη και την ανάδυση ενός νέου ευρωπαίου Χίτλερ, προειδοποιεί ο ιστορικός Geοffrey Rοberts σε συνέντευξή του. Πιστεύει, πως η τωρινή κρίση τού υπερ-εθνικισμού (ως απόρροια τής οικονομικής κρίσης) μοιάζει με την αντίστοιχη τού 1930, καθώς η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται.
 
Ο dr. Rοberts βλέπει την άνοδο ενός ακραίου εθνικισμού σαν ένα τεστ για ολόκληρη τη διεθνή αντίληψη περί δημοκρατίας χωρίς προβλέψιμα αποτελέσματα.

Είναι όμως, αρκετά αισιόδοξος, γιατί πιστεύει, πως η δημοκρατική κουλτούρα είναι πολύ ισχυρότερη στην Ευρώπη απ’ ότι ήταν πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
 
 





Ο Geοffrey Rοberts

είναι καθηγητής Ιστορίας
και διευθυντής τής Σχολής Ιστορίας
τού πανεπιστημίου τού Cοrk τής Ιρλανδίας.

  
 

- Υπάρχουν άνθρωποι, που ακόμα είναι στη ζωή κι έχουν την εμπειρία τού Β’ παγκόσμιου πόλεμου νωπή στις μνήμες τους. Αν και αυτός ο πόλεμος ήταν ένα μάθημα για όλους εμάς, βλέπουμε μια σημαντική αύξηση των εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη. Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό;

- H ύπαρξη ακραίων εθνικιστικών κινημάτων μέσα στην Ε.Ε. δέν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Στους καιρούς μας, η πολιτική επιρροή του εθνικισμού είναι πολύ ισχυρή και βλέπουμε αυτές οι ακραίες δυνάμεις να αναπτύσσονται σε διάφορες χώρες τής Ευρώπης.

Θεωρώ, ότι αυτή η έξαρση εθνικισμού έχει να κάνει με τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει η Ευρώπη αυτή την περίοδο και αυτός ο κίνδυνος είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη απειλή για ολόκληρο το μέλλον τής Ε.Ε..

 
 


Η οικονομική κρίση τού 1929

συγκλόνισε την περίοδο
πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Παράλληλα, κορυφώθηκαν
πολλά εθνικιστικά κινήματα.
Παρόμοια φαινόμενα,
που παρατηρούνται στις μέρες μας,
θα μπορούσαν να βοηθήσουν
ένα νέο Χίτλερ
να έρθει στην εξουσία.

Καθώς περνάει ο χρόνος, ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος χάνεται από τις μνήμες μας και φαίνεται σαν κάτι μακρινό στο παρελθόν. Όσο περνάει ο χρόνος τόσες πιο πολλές πιθανότητες θα υπάρχουν, ώστε διάφορα γεγονότα του πολέμου να παραποιηθούν. Αυτό μερικώς εξηγεί και την δημιουργία υπερ-εθνικιστικών κινημάτων στην Ε.Ε., η χρονική απόσταση δηλαδή, από τα δεινά τού πολέμου.

Αυτός όμως, δέν είναι ο κύριος λόγος. Ο κύριος λόγος είναι η τωρινή πολιτικο-οικονομική κατάσταση κι όχι η απώλεια τής ιστορικής γνώσης. Αυτό βέβαια, δέν σημαίνει, πως η ιστορική γνώση δέν είναι σημαντική, γιατί πολλά «μαθήματα ιστορίας» σχετίζονται με την τωρινή κρίση.

 


Ο «χαρισματικός δημεγέρτης»,
όταν συγκλόνιζε
την ανθρωπομάζα των Ες-Ες.
Στη συγκέντρωση αυτή
τής Νυρεμβέργης τού ’33
απαιτεί τα δίκαια των αρίων.


- Αν πρόκειται η κρίση στην Ευρώπη να έχει διάρκεια, θα υπάρξει άνοδος των εθνικιστικών αντιλήψεων;

- Υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος γι’ αυτό. Αν η Ευρωζώνη καταρρεύσει, το πιο πιθανό σενάριο θα είναι να αντικατασταθεί με διαφορετικά μέτωπα εθνικιστών. Μία καλή ερώτηση θα ήταν: τί είδους μορφές μπορεί να πάρει αυτός ο εθνικισμός και πόσο ακραίος και επικίνδυνος μπορεί να γίνει;

Αυτό είναι σίγουρα ένα μάθημα ιστορίας, γιατί πριν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ειδικότερα τη δεκαετία τού 1930 υπήρχε παρόμοιου είδους κρίση στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος ακραίου εθνικισμού και η άνοδος απολυταρχικών ναζιστικών εξουσιών στην Ευρώπη.







Η μεγάλη οικονομική κρίση
τής δεκαετίας τού ’30
με την κατάρρευση
τού διεθνούς οικονομικού συστήματος
θεωρείται, ότι αρχίζει
την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 1929
στο χρηματιστήριο τής Νέας Υόρκης
με ένα πρωτοφανές χρηματιστηριακό Κραχ.

Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να αναπτυχθεί ξανά κάτι τέτοιο και δέν θεωρώ, πως σε καμμία περίπτωση αυτό, σαν κάτι, που δέν θα μπορούσε να γίνει. Υπάρχει όμως μια διαφορά από το τότε και το σήμερα κι αυτό είναι η δημοκρατική κουλτούρα και οι δημοκρατικοί θεσμοί, που είναι πολύ ισχυρότεροι σήμερα στην Ευρώπη απ’ ότι στο παρελθόν. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά ελπίζω η δημοκρατία στην Ευρώπη να καταφέρει να ξεπεράσει την τωρινή κρίση.


 


Μέρες τού Κραχ.

Ουρές ανέργων
σε αναμονή
για τη διανομή τροφίμων
κάτω από τα φώτα
και τις διαφημίσεις
τού Μπρόντγουέυ,
στο κέντρο τής Νέας Υόρκης.

- Πιστεύετε, ότι ένας πολιτικός με αντιδημοκρατικές απόψεις θα μπορούσε να έρθει στην εξουσία μέσα από αυτούς τους δημοκρατικούς θεσμούς, που αναφέρετε πιο πάνω;

- Αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση τού Χίτλερ. Ο Χίτλερ αυτό έκανε. Ακριβώς αυτό συνέβη σε έναν αριθμό ευρωπαϊκών χωρών πριν και μετά τον πόλεμο. Αυτή η ξεχωριστή πιθανότητα θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα τεστ για τη δημοκρατία τής Δύσης κι όχι μόνο τής Δύσης, αλλά και διεθνώς. Μπορεί η δημοκρατία να επιβιώσει από την πρόκληση τού εθνικισμού, που ευημερεί, όταν υπάρχει οικονομική κατάρρευση και πολιτική αστάθεια και αταξία;

- Θα μπορούσε μία ενωμένη Ευρώπη να λειτουργήσει σα μια μαγική απωθητική δύναμη ενάντια στη γιγάντωση τού εθνικισμού;

- Δέν νομίζω, πως αυτό είναι πανάκεια, αλλά ειλικρινά ελπίζω να μήν καταρρεύσει η Ε.Ε., γιατί παρόλα τα κουσούρια της είναι πολύ καλύτερη από οποιαδήποτε μορφή ακραίου εθνικισμού. Κανείς δέν γνωρίζει τί μπορεί να συμβεί. Νομίζω, πως είναι πιθανόν η Ε.Ε. να καταφέρει να επιβιώσει, τουλάχιστον, το ελπίζω.

Αν ήμουν ρώσος θα υποστήριζα το ίδιο γιατί μια κατάρρευση τής Ε.Ε. και μια άνοδος υπερ-εθνικιστικών εξουσιών θα ήταν μεγάλη πρόκληση και για τη Ρωσία επίσης.


 





Γερμανοί εργάτες
πηγαίνουν για δουλειά.
Εκατομμύρια συμπατριώτες τους
όμως, ήταν άνεργοι.

- Στη Ρωσία υπάρχουν δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις σε σχέση με τον Στάλιν. Μερικοί υποστηρίζουν, πως ήταν μεγάλος ηγέτης, που έφερε τη νίκη στις δυτικές δυνάμεις ενάντια στον άξονα και έδωσε στη χώρα του μια μεγάλη ώθηση για ανάπτυξη. Άλλοι λένε, πως στην ουσία υπονόμευσε την οικονομία τής χώρας του κι έφερε το τέλος τής ΕΣΣΔ. Εσείς τί πιστεύετε;


- Όταν ο Στάλιν πέθανε, ο Τσώρτσιλ είπε: «Ο Στάλιν βρήκε τη Ρωσία με ξύλινα άροτρα και την άφησε με την ατομική βόμβα». Νομίζω, πως αυτή η δήλωση τού Τσώρτσιλ συνοψίζει τα επιτεύγματα τού Στάλιν, που ήταν να εκσυγχρονίσει, να αστικοποιήσει και να βιομηχανοποιήσει τη Σοβιετική Ένωση, να οικοδομήσει δηλαδή μια χώρα, που κατάφερε να αντιμετωπίσει τη γερμανική εισβολή το 1941 και να φέρει τη νίκη κατά τού φασισμού, αλλά επίσης να βάλει και τα θεμέλια, ώστε η χώρα να γίνει πυρηνική υπερδύναμη μετά τον πόλεμο.

Αν η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μια ισχυρή χώρα και να παίζει έναν σημαντικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο με τρομερές δυνατότητες για το μέλλον της είναι λόγω των θεμελίων, που μπήκαν την εποχή τού Στάλιν. Σαφώς και θα υπάρχουν πολλές αμφισβητήσεις και συζητήσεις σχετικά με τον βίαιο τρόπο, που εκσυγχρονίστηκε η Σοβιετική Ένωση επί Στάλιν.
 
 
















Ηλικιωμένη
ζητιανεύει
στο Βερολίνο
τού Μεσοπολέμου.


- Εννοείτε τη μεταπολεμική Ρωσία;

- Όχι μόνο, εννοώ και την προπολεμική Ρωσία. Ο Στάλιν βέβαια, ήταν ο κυρίως υπεύθυνος για τους θανάτους εκατομμυρίων ανθρώπων. Θα μπορούσε να συζητηθεί αν όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα διαφορετικά και με πιο αποτελεσματικό τρόπο, χωρίς αυτό το τεράστιο κόστος ανθρώπινης ζωής. Όπως και να έχει όμως, η  Σοβιετική Ένωση εκσυγχρονίστηκε υπό τον Στάλιν με πολύ βάναυσο τρόπο όμως.

- Η αιτία τής κατάρρευσης τής ΕΣΣΔ πηγάζει από τους ηγέτες, που διαδέχτηκαν τον Στάλιν;

- Το σύστημα διακυβέρνησης, που οικοδομήθηκε επί Στάλιν, εξακολούθησε να υπάρχει και μετά από αυτόν, αλλά με πολλές από τις βάναυσες πτυχές του να έχουν εκλείψει. Το ίδιο όμως το σύστημα είχε πάρα πολλά τρωτά σημεία και νομίζω, πως αυτά τελικά οδήγησαν σε κατάρρευση τη Σοβιετική Ένωση.












Γερμανίδα νοικοκυρά
ανάβει την κουζίνα της
με προσάναμμα
πληθωριστικά μάρκα.

- Ήταν τελικά η νοοτροπία, που χρησιμοποίησε ο Στάλιν, για να οικοδομήσει τη Σοβιετική Ένωση και που παρέμεινε και μετά από αυτόν, ο κύριος λόγος τής κατάρρευσης τής ΕΣΣΔ;

- Εξαρτάται τί εννοούμε με τη λέξη νοοτροπία. Ο Στάλιν ήταν κομμουνιστής. Πίστευε στο σοσιαλισμό. Πίστευε στην κομμουνιστική ουτοπία. Πίστευε, πως το σοβιετικό σύστημα διακυβέρνησης αποτελούσε μοντέλο διοίκησης για τον κόσμο.

Δέν χρειάζεται να συμφωνεί κάποιος με τα πιστεύω και τα οράματα τού Στάλιν. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να δεχτούμε το πόσο ισχυρά ήταν αυτά τα οράματα. Αυτό που συνέβη μετά ήταν οι απόπειρες τού Γκορμπατσώφ να αμφισβητήσει και να επιχειρήσει να αλλάξει με μεταρρυθμίσεις το σοβιετικό σύστημα διακυβέρνησης. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν στην κατάρρευση τού σοβιετικού συστήματος.    

 






Η φτώχεια
κι η υπανάπτυξη
προξενούν άνοδο
των εθνικιστικών κινημάτων.


- Οι άνθρωποι στη Δύση βλέπουν τον Στάλιν σαν τον πολιτικό, που οδήγησε τη Ρωσία στη νίκη μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ίσως χωρίς τη Ρωσία ο πόλεμος να μην είχε κερδηθεί. Υπάρχουν αμφιβολίες στη Δύση γι’ αυτό;

- Υπάρχουν άνθρωποι στην Ευρώπη, που αυτό το αμφισβητούν. Όχι η Ρωσία, αλλά η ΕΣΣΔ κέρδισε τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και αυτό όντως είναι μια  «άβολη» αλήθεια, με την οποία εμείς στη Δύση ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Μια απολυταρχική σοσιαλιστική εξουσία, δηλαδή ο δικτάτορας Στάλιν ήταν ο υπεύθυνος για την ήττα τού Χίτλερ.






Ο Χίτλερ με τους συμμάχους του:
τον ρωμαιοκαθολικό καρδινάλιο
και τον αρχιεπίσκοπο
των ευαγγελικών, Λ. Μίλερ,
στα γραφεία
τού κόμματος των Ναζί.
 
- Κομμουνισμός ή ναζισμός;

- Υπάρχουν άνθρωποι, που θεωρούν, πως δέν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ κομμουνισμού και ναζισμού και λένε, πως ο Στάλιν με τον Χίτλερ ήταν ένα και το αυτό. Δεν νομίζω όμως, πως αυτό είναι η επικρατέστερη άποψη. Η επικρατέστερη άποψη αναγνωρίζει διαφορές ανάμεσα στον κομμουνισμό και το ναζισμό, όπως επίσης και διαφορές μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν. Ο Χίτλερ ήταν πολύ πιο επικίνδυνος από τον Στάλιν.

Στις μέρες μας υπάρχει περισσότερη αναγνώριση για το ρόλο τής ΕΣΣΔ στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Φυσικά, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι, που παραποιούν τα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια τού ψυχρού πολέμου, η Δύση επιχειρούσε να υποβαθμίσει το ρόλο τής ΕΣΣΔ στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό πλέον το φαινόμενο έχει περιοριστεί.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ
H συνέντευξη δόθηκε στη δημοσιογράφο Sοphie Sheνardnadze
και μεταδόθηκε από το ειδησεογραφικό πρακτορείο Russia Τοday.

O τίτλος, η εικονογράφηση και οι υπότιτλοι
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».

Επιμέλεια-μετάφραση: Ευγενία Φυλακτού.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29673 έγραψε...
"Υπάρχουν άνθρωποι, που θεωρούν, πως δέν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ κομμουνισμού και ναζισμού"

Και καπιταλισμού θα πρόσθετα. Ο εθνικοσοσιαλισμός των ναζί ήταν ένα μείγμα καπιταλισμού και κομμουνισμού, μια τρίτη πρόταση θα έλεγα. Μια ισχυρή κεντρικά κυβέρνηση που είναι κώλος και βρακί με τους μεγαλοβιομήχανους, τους μεγαλοεφοπλιστές και τους μεγαλοεπιχειρηματίες και όλοι οι υπόλοιποι μικρομεσαίοι που το κράτος φροντίζει να τους προσφέρει εργασία, κατοικία, προγραμματισμένες διακοπές και βεβαίως εθνικό όραμα και σκοπό, φυλετική ιδεολογία, ανώτερα ιδανικά. (Στους γερμανούς αρέσει να εργάζονται για έναν σκοπό και να ακολουθούν ένα πρόγραμμα και ο Χίτλερ που ήταν καλός ψυχολόγος του γερμανικού λαού και των γερμανόφωνων τους τα πρόσφερε αυτά, προκειμένου να πετύχει τους δικούς του σκοπούς για παγκόσμια κυριαρχία).

I.Bielidopoulos
15.09.2014, 09:39:57






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...