Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ
ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ


Πλάτων:
Ο πατέρας της μισαλλοδοξίας
και της καταστολής
της ''νόσου'' της αθεΐας

Διωγμοί άθεων
στην αρχαία Ελλάδα


Έγραψε στις 15.02.2013 ο/η: Minois Georges

Επιστροφή

Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος απεικονίζει το φαινόμενο τής αθεΐας σε όλη την ποικιλία του. Ο πλούτος των πηγών και η σχετική ελευθερία έκφρασης επιτρέπουν τη μελέτη τής γένησής της, των εκδηλώσεων και των υποδηλώσεών της, στο πλαίσιο ενός πολιτισμού διαποτισμένου από τη θρησκεία. Μια σύντομη επισκόπηση των κύριων προσωκρατικών θεωριών επιβεβαιώνει την καταφανέστατη κλίση τους προς την αθεΐα (βλ. Οι προσωκρατικοί).

Κατά το πρώτο μισό τού 4ου αι. π.Χ., ο αξιοσημείωτος πλέον αριθμός των άθεων στην Ελλάδα, προκαλεί ανησυχία. Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, η μαρτυρία τού Πλάτωνα είναι ουσιαστική. Στο βιβλίο Ι΄των Νόμων, ο φιλόσοφος, για πρώτη φορά στην ιστορία, εστιάζει την προσοχη του στο πρόβλημα. Επιβεβαιώνει τη μαζική ύπαρξη άθεων, αναζητεί τα αίτια αυτής τής απιστίας, που τη θεωρεί επικίνδυνη και συνιστά τη λήψη αυστηρών μέτρων για την αντιμετώπιση των άθεων.

Η θεώρηση τού Πλάτωνα ως πηγής τής αρνητικής γνώμης, που βαρύνει την αθεΐα επί δυο χιλιάδες χρόνια, στηρίζεται σε πολλά σημεία. Η καθοριστική κίνηση, που στιγμάτισε ανεξίτηλα τους άθεους, υπήρξε η σύνδεση τής αθεΐας με την ανηθικότητα. Έκτοτε, η αθεΐα, αδιακρίτως, επισύρει τους χαρακτηρισμούς «χυδαίος», «άξεστος», και αντιπαραβάλλεται προς την ευγενή στάση των ιδεαλιστών, που παραπέμπουν στον αγνό κόσμο των ιδεών, τού πνεύματος.



Ο σοφιστής Πρωταγόρας, περί το 415 π.Χ., συνθέτει την πραγματεία Περί θεών, από την οποία διασώζεται η πρώτη του φράση: «Ως προς τους θεούς, είναι αδύνατο να γνωρίζω αν υπάρχουν ή όχι ή ποια είναι η μορφή τους. Τα στοιχεία, που εμποδίζουν τη γνώση μου είναι πολλά, όπως η ασάφεια τού ζητήματος και η συντομία τού ανθρώπινου βίου».

Αυτή η κατάφαση τού θρησκευτικού σκεπτικισμού, στοιχειοθέτησε το πρώτο μαρτυρημένο autodafé στην Ιστορία τής Δύσης.

«Εξ αιτίας αυτού τού προοιμίου», αναφέρει ο Διογένης
                             Λαέρτιος, «διώχθηκε από την Αθήνα και τα βιβλία του παραδόθηκαν στην πυρά στην αγορά, αφού κατ’ απαίτηση τού κήρυκα επιστράφηκαν από τους αγοραστές τους» (Βίοι Φιλοσόφων, 9, 52).

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: Ένα χρονικό τού διωγμού των φιλοσόφων δια μέσου των αιώνων.



Πλάτων:
Έγκλημα η αθεΐα

Το γεγονός, ότι η αθεΐα αρχίζει να χαρακτηρίζεται ως κάτι κακό, οφείλεται στην εναντίωσή της προς τη δραστηριότητα των μάντεων και των ιερἐων και στο γεγονός, ότι θεωρείτο αντιπατριωτικη στάση. Στις δίκες, τα λανθάνοντα πολιτικά κίνητρα υπήρξαν ουσιώδη. Το αδίκημα τής αθεΐας, επομένως, συνδεόταν με μια απλή συγκυρία. Ο Πλάτων επιδιώκει να την εδραιώσει σε μια θεμελιακή μεταφυσική και ηθική αντίληψη, που θα την καταστήσει από τούδε και στο εξής το κατ’ εξοχήν έγκλημα.

Ο φιλόσοφος αρχίζει με μια διαπίστωση: η αθεΐα είναι διάχυτη. Οι θέσεις της είναι «διεσπαρμένες σε όλους». Μεταξύ των απίστων διακρίνονται τρεις κατηγορίες: αυτοί που δέν πιστεύουν καθόλου στην ύπαρξη θεών, αυτοί που πιστεύουν, ότι οι θεοί αδιαφορούν πλήρως για τα ανθρώπινα και αυτοί, που πιστεύουν, ότι έχουν τη δυνατότητα να παραπλανήσουν τους θεούς με θυσίες και προσευχές και να τους μεταπείσουν.
 
 


Το ψήφισμα τού Διοπείθη (423 π.Χ.), το οποίο προβλέπει την υποχρεωτική δίωξη όλων, όσων
δέν πιστεύουν στους αναγνωρισμένους από
την πολιτεία θεούς, σηματοδοτεί την έναρξη τού κύκλου των δικαστικών διώξεων για αθεΐα και ασέβεια.

Πρώτο θύμα, ο Αναξαγόρας, ο οποίος κατόπιν μακρών αστρονομικών παρατηρήσεων είχε διατυπώσει τη θεωρία, ότι ο Ήλιος είναι μύδρος διάπυρος ή λίθος διάπυρος, κατά τον Πλάτωνα (Απο- λογία Σωκράτους, 26 d) και τον Ξενοφώντα (Απομνημονεύματα, VI 7 κ.ε.).
Η θεωρία όμως αυτή ερχόταν σε αντίθεση προς τη θρησκευτική παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Ήλιος ήταν θεότητα.

Κατηγορήθηκε για ασέβεια. Το ακριβές περιεχόμενο τής απαγγελθείσας ποινής παραμένει άγνωστο: θάνατος ή εξοστρακισμός, κατά τον Ολυμπιόδωρο, φυλάκιση κατ’ άλλους. Τον έσωσε η παρέμβαση τού Περικλή. (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, 2, 12-13).




Η αθεΐα για τον Πλάτωνα είναι η πηγή τής ανηθικότητας και τού αντιπατριωτισμού:

«Όποιος αποδίδει στους θεους μια ύπαρξη σύμφωνη προς ό,τι υπαγορεύουν οι νόμοι ουδέποτε διέπραξε πράξεις ασεβείς, ουδέποτε επέτρεψε στον εαυτό του ένα λόγο αντίθετο προς το νόμο». Γιατί οι άθεοι δεν πιστεύουν στους θεούς; «Θα σου το πω σαφέστερα», απαντά ο Αθήναιος, ο οποίος στους Νόμους είναι ο εκφραστής τής άποψης τού Πλάτωνα: «Φωτιά, νερό, γή, όλα αυτά, λένε, ότι υπάρχουν δυνάμει τής Φύσης και τής Τύχης και τίποτε από αυτά δυνάμει τής Τέχνης. Από αυτά λοιπόν, που στερούνται παντελώς ψυχής, γεννήθηκαν τα μεταγενέστερα σώματα, δηλαδή η γη, ο ήλιος, ή σελήνη, τα άστρα. Περιπλανώμενα τυχαία, καθένα χωριστά, εξ αιτίας τής ιδιαίτερης δύναμής του, καθώς συναντώνται, συνδυάζουν καταλλήλως το θερμό με το ψυχρό, το ξηρό με το υγρό, το μαλακό με το σκληρό, και όλες αυτές οι αναγκαίες μείξεις είναι αποτελέσματα τής τυχαίας ένωσης των αντιθέτων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και βάσει αυτής τής ικασίας, δημιουργήθηκε ο ουρανός στο σύνολό του με ό,τι αυτός εμπεριέχει και με τη σειρα τους όλα τα ζώα και τα φυτά, εφ’ όσον από αυτές τις αιτίες προέκυψαν όλες οι εποχές. Όλα αυτά, όμως, δέν οφείλονται ούτε σε ένα νου, όπως διατείνονται, ούτε ακόμη σε μια θεότητα ούτε σε μια τέχνη, αλλά, όπως είπαμε, στη Φύση και την Τύχη». (Νόμοι, Ι΄, 889).

Αναγνωρίζονται ίσως εδώ οι θεωρίες των φυσικών και ειδικότερα η ατομική θεωρία τού Δημόκριτου. Η αθεΐα, επομένως, ανάγεται σε αίτια διανοητικά: στις επιστημονικές θεωρίες υλιστικού τύπου. Ωστόσο, τα αίτιά της είναι επίσης ηθικά: οι άθεοι απορρίπτουν τους θεούς εξ αιτίας τής «ανικανότητάς τους να υποτάξουν την ηδονή και τα πάθη τους». Εξ αιτίας τής επιθυμίας τους να αφήσουν ανεξέλεγκτες τις ταπεινές ορέξεις τους, διδάσκουν, ότι τα πάντα επιτρέπονται κατά τις επιταγές τής φύσης κι ότι αυτή μάλιστα συμβαδίζει με την κυριαρχία των ισχυροτέρων. Ο Πλάτων ήδη κραδαίνει το φάσμα τής φυσικής επιλογής και προοικονομεί την περιφήμη ρήση: «Εάν δέν υπάρχει
θεός, τα πάντα επιτρέπονται
». Ο ηθικός νόμος είναι ανίσχυρος εάν δέν εδραιώνεται σε έναν υπερβατικό θεϊκό νόμο, ασύλληπτο, απόλυτο. Η αθεΐα είναι ο καταλύτης, που προκαλεί τήν κοινωνική διάλυση και οι άθεοι διανοούμενοι, οι διαφθορείς τής νεολαίας. (Νόμοι, Ι’, 890). (Σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Χωρίς θεό: Η θρησκευτική πίστη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή ευημερία των κοινωνιών).


Έσχατη αποστροφή προς τους άθεους
Ο Πλάτων, λοιπόν, θεωρεί καθήκον του να αντιπαραταχθεί σε μια θεωρία θεμελιωμένη στην ψευδή γνώση και την εγγενή ανηθικότητα. Τα επιβαλλόμενα μέτρα συνίστανται στην πειθώ και την καταστολή. Κατά πρώτον, λοιπόν, χρειάζεται πειθώ. Ο φιλόσοφος αναλαμβάνει αυτή την αποστολή με την έσχατη αποστροφή, διότι τον αγανακτεί η ανάγκη απόδειξης τού αυτονόητου:

«Πώς να μιλήσει κάποιος χωρίς θυμό, για να πει, ότι υπάρχουν θεοί; Κατ’ ανάγκην, στην πραγματικότητα, υπομένουμε βεβαίως με δυσφορία και αποστρεφόμαστε αυτούς τους ανθρώπους, που μας εξανάγκασαν, που μας εξαναγκάζουν σήμερα να μιλήσουμε, εξ αιτίας τής δικής τους απιστίας σε λόγους, τους οποίους από την τρυφερή τους ηλικία, από την εποχή τού θηλασμού ακόμη, άκουγαν από τις τροφούς τους και από τις μητέρες τους». (Νόμοι, Ι΄, 887). Θα νόμιζε κάλλιστα κανείς, ότι ήδη παρακολουθεί τις διαμαρτυρίες ενός ιεροκήρυκα τού 18ου αιώνα!



Ο Κικέρων παραδίδει ένα ανέκδοτο για τον Διαγόρα το Μήλιο, ο οποίος είχε τη φήμη τού ακραιφνούς άθεου:

Στη Σαμοθράκη, ενώ ο Διαγόρας παρατηρούσε τα αναθήματα, που προσέφεραν οι διασωθέντες από ναυάγια ναυτικοί, ρωτήθηκε από ένα φίλο του: «Εσύ, λοιπόν, που νομίζεις, ότι οι θεοί δέν ασχολούνται με τα ανθρώπινα, δέν βλέπεις σε όλες αυτές τις εικόνες πόσοι πολλοί απέφυγαν την ορμή τής καταιγίδας και επέστρεψαν στο λιμάνι σώοι και αβλαβείς, χάρη στις ευχές τους; -Όχι, είπε, γιατί δέν βλέπω πουθενά να έχουν ζωγραφίσει αυτούς, που ναυάγησαν και χάθηκαν στη θάλασσα».

Ο Διαγόρας δέχθηκε σφοδρή κριτική από ορισμένους συντηρητικούς, ενώ άλλοι συγγραφείς δήλωναν, ότι ο αποτροπιασμός για το πρόσωπό του είναι τέτοιος, ώστε προτιμούσαν να μήν μιλούν γι' αυτόν.

Ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος γράφει, ότι τού αποδίδεται ένα έργο σε πεζό λόγο, στο οποίο γελοιοποιούσε τους θεούς, ενώ ο Φιλόδημος στην Περί ευσέβειας πραγματεία του παραπέμπει σε αυτό ως προς το θέμα τής αθεΐας.
Κατηγορήθηκε επίσης, ότι κοινολόγησε τα ελευσίνια μυστήρια και επιχείρησε να μεταπείσει υποψήφιους για μύηση, καθώς κι ότι γελοιοποίησε δημοσία τον Διόνυσο.

Οι ενέργειές του αυτές τού κόστισαν μια καταδίκη σε θάνατο το ίδιο έτος με τον Πρωταγόρα (415 π.Χ.). Μετά τη διαφυγή του, πέθανε στην Αχαΐα.




Οι άθεοι
δέν έχουν ίχνος νοημοσύνης

Οι άθεοι δέν διαθέτουν «ούτε καν μια αξιόλογη αιτία», δέν έχουν «ίχνος νοημοσύνης» (σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Μητροπολίτης Καλαβρύτων: Άθεοι είναι μόνον οι ηλίθιοι!). Είναι αναξιοπρεπές να πρέπει κάποιος να τους αποδείξει την ύπαρξη των θεών. «Επιβάλλεται, ωστόσο, κάποιος να το τολμήσει! Όχι, δέν επιτρέπεται στην πραγματικότητα να αφήνουμε ομοίους μας να παραφρονούν, άλλοι μεν από λαιμαργία για την ηδονή και άλλοι από θυμό για τους ανθρώπους αυτού τού είδους». (Νόμοι, Ι΄, 888).


Επιχείρηση απόδειξης τής ύπαρξης θεού
Ο Πλάτων, λοιπόν, ήδη παλεύει με αυτό το τεράστιο ζήτημα, γύρω από το οποίο θα συγκρουστούν τα λαμπρότερα πνεύματα τού Δυτικού πολιτισμού έως τις μέρες μας και, αναμφίβολα, για κάποιο διάστημα ακόμα, δηλαδή με την
απόδειξη τής ύπαρξης τού θεού. Ύστερα από προσπάθειες δύο χιλιάδων χρόνων, ελλείψει αποδεικτικών συμπερασμάτων, η ατέρμονη αυτή αναζήτηση αποδεικνύει τουλάχιστον, ότι η ύπαρξη τού θεού δεν είναι προφανής.

Οι επιφανέστεροι πιστοί διανοούμενοι στην ιστορία των θρησκειών ματαίως αφοσιώθηκαν στην προσπάθεια ν' αποδείξουν με ορθολογικά επιχειρήματα την ύπαρξη τού θεού. Μετά τον Πυθαγόρα, κανείς δεν αρνείται το θεώρημά
του. Μετά τον Πλάτωνα, η αθεΐα επιμένει.

Ο Berrnard Sève, στο La Question philosophique de l’ existence de Dieu (Παρίσι, 1994), εστιάζει στο θέμα και διερωτάται: «Το ζήτημα τής ύπαρξης τού θεού αναφέρεται άραγε στον πυρήνα τού ανθρώπινου λογικού ή αντιθέτως προδίδει την πιθανή ύπαρξη ενός υπολείμματος παραλόγου μέσα στο ίδιο το λογικό; Το να ισχυρίζομαι, ότι θεμελιώνω ορθολογικά την ύπαρξη τού θεού, το να στοχάζομαι ορθολογικά τις λανθάνουσες συνέπειες μιας τέτοιας ύπαρξης, σημαίνει άραγε, ότι προχωρώ μέχρι τις εσχατιές τής λογικής μου ή απεναντίας, ότι υποχωρώ σε μορφές παραλόγου, που πάντοτε κατατροπώνονται από τη λογική;» (σελ. 275).

Το ερώτημα βρίσκει την πρώτη εφαρμογή του στον Πλάτωνα, σύμφωνα με τον οποίο είναι ανεπαρκής η επιστράτευση τού επιχειρήματος για τον τελεολογικό και καθολικό χαρακτήρα τής πίστης, όπως αφελώς πιστεύει ο Κλεινίας: «Είναι εύκολο να αναφέρουμε, ότι στην αρχή υπήρχε η γη, ο ήλιος και όλα τα άστρα. Ακολουθεί η θαυμαστή διάταξη των εποχών, η διαίρεση σε έτη και μηνες. Τέλος, το γεγονός, ότι όλοι οι λαοί, έλληνες και βάρβαροι, πιστεύουν στην ύπαρξη των θεών». (Νόμοι, Ι’, 886). Τα θαύματα τής φύσης και ο παγκόσμιος χαρακτήρας τής πίστης: τα επιχειρήματα αυτά θα επαναλαμβάνονται επί μακρόν. Ο Πλάτων ήδη επισημαίνει την ανεπάρκεια έναντι των επιστημόνων, που θα πουν, ότι «τα άστρα είναι μόνο χώμα και πέτρες και είναι ανίκανοι να μεριμνήσουν για τα ανθρώπινα ζητήματα».



Διασώζονται τα ίχνη
ενός μεγάλου αριθμού δικών για ασέβεια και αθεΐα.

Ο Διογένης ο Απολλωνιάτηςλ.
Από το νόμο αφθαρσίας τής ύλης στην γκιλοτίνα), σύγχρονος τού Αναξαγόρα και μαθητής τού Αναξιμένη (βλ. Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης), περιώνυμος φυσικός, κινδύνευσε μεν, αλλά διασώθηκε. Παραδίδει μια αμιγώς φυσική ερμηνεία τού κόσμου, όπου «τίποτε δέν γεννάται εκ τού μηδενός και τίποτε δέν επιστρέφει σε αυτό». Θεωρεί τις θρησκείες και τους μύθους καθαρές αλληγορίες, ενώ η φημολογούμενη αθεΐα του απέφερε μόνιμους εχθρούς.

Ο φιλόσοφος Στίλπων από τα Μέγαρα, μαθητής τού Διογένη και φίλος τού Θεόδωρου τού Άθεου, αποφεύγει επίσης, εν τέλει, τη δίωξη πραγματευόμενος τα περί θεών ζητήματα μόνον κατ' ιδίαν, όπως παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος στους Βίους Φιλοσοφων: «Στην ερώτηση τού Κράτη αν οι γονυκλισίες και οι προσευχές ευχαριστούν τους θεούς απάντησε: Μη με ρωτάς για τα θέματα αυτά σε δημόσιο δρόμο, ανόητε, περίμενε να μείνουμε μόνοι!».

Ακριβώς την ίδια απάντηση έδωσε ο Βίων σε κάποιον, που τον ρώτησε αν υπάρχουν οι θεοί: «Απομάκρυνε πρώτα το πλήθος, δύστυχε γέροντα». Ο Στίλπων περιγελά μάλιστα, τον ανθρωπομορφισμό των παραδοσιακών θεών με εξαιρετική χάρη.




Η επινόηση τής ψυχής
Η απόδειξη τού Πλάτωνα εδράζεται σε μια ριζικά δυιστική αντίληψη τής πραγματικότητας. Σε ρήξη με τις επικρατούσες μέχρι τότε μονιστικές φιλοσοφίες, προϋποθέτει, ότι εκτός τού υλικού κόσμου υπάρχει ο αμετάβλητος κόσμος των ιδεών, των αρχετύπων, τού θείου, των ψυχών. Με αφετηρία την έννοια τής ατομικής ψυχής, που προηγείται τού σώματος, καταλήγει στην ψυχή τού κόσμου, που είναι ο κόσμος των θεών. Οι θεοί, καλοί και τέλειοι, υπεισέρχονται στις υποθέσεις των ανθρώπων και είναι άτεγκτοι. Το κύρος τής απόδειξης επ’ αυτού είναι μάλλον αδιάφορο. Το ουσιώδες είναι η δήλωση τής διάσπασης τού όντος σε ένα κόσμο πνευματικό και θείο και έναν κόσμο υλικό και ανθρώπινο.

Αυτή η πλατωνική αντίληψη επιδεινώνει σοβαρά την περίπτωση των άθεων, που τώρα πλέον αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να κατηγορηθούν, ότι αρνούνται το ευγενέστερο ήμισυ τής πραγματικότητας και αρκούνται στον απατηλό, εφήμερο, ευμετάβλητο κόσμο των σκιών των σπηλαίων. Ότι είναι «άξεστα» και «χυδαία» πνεύματα, που δέν εξυψώνονται στην ενατένιση των ιδεών.

Μέχρι τότε, η αθεΐα στη χειρότερη περίπτωση κρινόταν ως σφάλμα και απόδειξη αντιπατριωτισμού. Έκτοτε, αποτελεί τεκμήριο όχι μόνο τύφλωσης, αλλά κακοπιστίας και ηθικής ευτέλειας, κάτι επικίνδυνο για τον κοινωνικό και πολιτικό βίο, εφ’ όσον δέν παραδέχεται αξίες απόλυτες στη δημόσια και την ιδιωτικη συμπεριφορά.

Μέχρι τότε, οι πηγές τής ηθικής εντοπίζονταν στον ανθρώπινο κόσμο, που δεν διέφερε ριζικά από τον θεϊκό. Ο διαχωρισμός τους από τον Πλάτωνα και η τοποθέτηση των αμετάβλητων αξιών στο χώρο των θεών καθιστά τους άθεους υπάρξεις ανήθικες, στερημένες απόλυτων προτύπων συμπεριφοράς, υποτασσόμενες μόνο στα πάθη τους. Ο δρόμος για την καταστολή τής αθεΐας, εν ονόματι τής ηθικής και τής αλήθειας, είναι πλέον ελεύθερος. Ο δυισμός τού όντος είναι φορέας τού μανιχαϊσμού τής δράσης: το καλό και το αληθές εναντίον τού κακού και τής πλάνης.


Η Ιερά Εξέταση τού Πλάτωνα
κατά τής
«νόσου τής αθεΐας»
Υπό το πρίσμα αυτό, ο Πλάτων προτείνει τη θέσπιση μιας άτεγκτης κατασταλτικής νομοθεσίας κατά τής αθεΐας και τής ασέβειας. Οι πολίτες επιβάλλεται να καταδίδουν όλους τους άθεους, ειδάλλως όποιος επιλέγει τη σιωπή θα θεωρείται και ο ίδιος ασεβής. Οι κυρώσεις θα είναι ανάλογες τής σοβαρότητας τής ασέβειας, αρχής γενομένης από τη σοβαρότερη όλων, τη «νόσο τής αθεΐας», στην οποία διακρίνονται δύο βαθμοί: υπάρχει ο άθεος, που συμπεριφέρεται ορθά και είναι επικίνδυνος για τις ιδέες του και μόνο, και ο διεφθαρμένος άθεος, που επιπλέον αποτελεί κακό παράδειγμα:

«Είναι, λοιπόν, δυνατόν κανείς να διαθέτει, παρά το γεγονός, ότι δέν πιστεύει στην ύπαρξη των θεών, ένα χαρακτήρα εκ φύσεως δίκαιο. Μισεί τους κακούς. Η δυσφορία, που τού προκαλεί η αδικία, έχει ως αποτέλεσμα να μή συμβιβάζεται στη διάπραξη παρόμοιων πράξεων, να αποφεύγει εκείνους, που δεν είναι δίκαιοι. Στην περίπτωση όμως ενός άλλου, εάν η πεποίθησή του, ότι τα πάντα είναι κενά θεών προστίθεται στην έλλειψη αυτοσυγκράτησης, στις ηδονές και τις λύπες, εάν διαθέτει μνήμη ισχυρή και έντονη διάθεση για μάθηση, τότε αναμφίβολα η νόσος τής αθεΐας είναι μεν κοινή και στους δυο, αλλά, ενώ η νόσος τού πρώτου θα βλάψει ελάχιστα τους υπόλοιπους ανθρώπους, η νόσος τού δεύτερου θα έχει σοβαρότατες συνέπειες
». (Νόμοι, Ι΄, 908).



Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., θεωρείται τυπικό παράδειγμα άπιστου, σε σημείο, που αποκτά την επωνυμία ο Άθεος.
Εκδιώκεται από τη γενέτειρά του κι εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου η ελευθερία τού πνεύματος και τής ηθικής του προκαλούν σκάνδαλο.

«Κατεδάφισε με ποικίλες απόψεις τις απόψεις των ελλήνων για τους θεούς» και δεδομένου, ότι η άρνησή του δέν περιοριζόταν μόνον στους παραδο- σιακούς θεούς φαίνεται, ότι μάλλον ήταν αντάξιος της επωνυμίας του.

Επί Δημητρίου τού Φαληρέα (317-307 π.Χ.), ο Θεόδωρος ο Άθεος δικάστηκε ενώπιον τού Αρείου Πάγου και αναμφίβολα εξορίστηκε.




Πλύση εγκεφάλου για τους άθεους
Για την πρώτη κατηγορία, τους απλούς άθεους, ο Πλάτων προβλέπει, σε
πρώτο στάδιο, τον εγκλεισμό τους σε πλήρη απομόνωση τουλάχιστον επί πενταετία στο «Σωφρονιστήριον». Στο διάστημα αυτό, παρακολουθούν αναμορφωτικά μαθήματα: «Απαγορεύεται η επαφή τους με τους άλλους πολίτες, πλην εκείνων τού Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα έχουν στόχο τη νουθεσία και τη φροντίδα για τη σωτηρία τής ψυχης τους».


Πλάτων:
Εις θάνατον οι αμετανόητοι άθεοι!

Μετά την ολοκλήρωση αυτής της πλύσης εγκεφάλου, εάν μεν ο κρατούμενος δείχνει σημεία επανόδου στη σωφροσύνη, γίνεται «αποδεκτός στην κοινωνία των σωφρόνων», δηλαδή των πιστών. «Στην αντίθετη περίπτωση και εάν δικασθεί για κάτι παρόμοιο και κριθεί ένοχος, η ποινή θα είναι ο θάνατος». (Νόμοι, Ι΄, 909).


Πλατωνικά
σ
τρατόπεδα συγκέντρωσης
για τους αμετανόητους άθεους
Η δεύτερη κατηγορία, οι διεφθαρμένοι άθεοι, εγκλείονται διά βίου σε ένα δεσμωτήριο εγκατεστημένο σε «τοποθεσία έρημη, όσο το δυνατόν πιο άγρια, τής οποίας η ονομασία θυμίζει, ότι είναι ο τόπος τής τιμωρίας». Στο χώρο αυτό, σε πλήρη απομόνωση, «τρεφόμενος από τους δεσμοφύλακες μόνο με την τροφή, που έχουν συστήσει οι φύλακες τού νόμου», ο άθεος είναι ένας πραγματικός κατάδικος. «Μετά τον θάνατό του, το νεκρό σώμα του παραμένει άταφο και εκβάλλεται εκτός των συνόρων τής πόλης. Σε περίπτωση δε, κατά την οποία ένας ελεύθερος αναμειχθεί σε πιθανό ενταφιασμό του, να καταγγελθεί για το έγκλημα τής ασέβειας, από όποιον πολίτη επιθυμεί να τον μηνύσει» (στο ίδιο).

Ο «θείος Πλάτων», που επινοεί ταυτοχρόνως τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, την Ιερά Εξέταση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θεωρεί, ότι υπάρχει μόνο μια επίσημη θρησκεία τής Πολιτείας, υποχρεωτική: «Πρέπει, τέλος,
για όλους ανεξαιρέτως τους ασεβείς, να θεσπισθεί ένας νόμος, τού οποίου αποτέλεσμα θα είναι ο περιορισμός των παραπτωμάτων απέναντι στη θεότητα, λόγω και έργω, από την πλειονότητά τους και, όπως είναι ευνόητο, η αναχαίτιση αυτής τής παρεκτροπής, εφ’ όσον αίρεται το δικαίωμα ένταξης σε οιαδήποτε λατρεία πλην τής σύμφωνης προς τον νόμο
».



Διαβάστε ακόμα στην «Ελεύθερη Έρευνα»:


Σημείωση:
Ο συγγραφέας, Geοrges Minοis,
είναι πανεπιστημιακός καθηγητής ιστορίας
και ιστορικός τής θρησκευτικής συμπεριφοράς.
Είναι επίσης συγγραφέας πολλών έργων
σχετικών με τον Δυτικό πνευματικό πολιτισμό.

Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα
από το βιβλίο του: Η Ιστορία τής Αθεΐας.

Η εικονογράφηση, ο τίτλος και οι υπότιτλοι
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».

 




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



dtango έγραψε...
Θεωρώ ότι το παραπάνω άρθρο παραβλέπει την πολεμική του Πλάτωνα κατά της παραδοσιακής θρησκείας των αρχαίων Ελλήνων. Ο Πλάτων ήταν μεν κατά της αθεΐας, αλλά μόνο όταν αυτή στρεφόταν κατά του Θεού-δημιουργού τον οποίο διδάχτηκε στην Αίγυπτο. Όταν επρόκειτο για τον κατά συρροή βιαστή γυναικών, Δία, ανήκε και ο ίδιος στους άθεους. Ας μην λησμονούμε ότι ο Πλάτων απαγόρευσε την διδασκαλία του Ομήρου. Ο Πλάτων υποστήριζε μόνο τους θεούς των φιλοσόφων και των θεολόγων και όχι εκείνους της λαϊκής παράδοσης. Στην παράγραφο την σχετική με τον Αναξαγόρα ο αρθρογράφος αναφέρει ότι «Η θεωρία όμως αυτή ερχόταν σε αντίθεση προς τη θρησκευτική παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Ήλιος ήταν θεότητα». Ο ήλιος ήταν θεότητα σύμφωνα με την αλληγορική ερμηνεία των μύθων που εμπνεύστηκαν οι φιλόσοφοι κατα τον 7ο αιώνα και όχι σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση. Κανένας λαός, σε κανένα μέρος της γης, δεν θεώρησε ποτέ τον ήλιο θεό. Οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι εξαπατούν στους άθεους για σχεδόν τρεις χιλιετίες ήδη αλλά, προφανώς, οι άθεοι διανοούμενοι δεν μπορούν να συναγωνιστούν σε πανουργία τους θεολόγους!! Υ.Γ. Το ένθετο με τίτλο «Μια σύντομη ιστορία της θρησκείας» προδίδει απόλυτη άγνοια της ιστορίας της θρησκείας και θα συνιστούσα να αφαιρεθεί. Μειώνει την σοβαρότητα του περιοδικού.
15.02.2013, 08:42:10





Bielidopoulos έγραψε...
Διαβάζοντας το άρθρο, αλλά και το ενδιαφέρον σχόλιο του dtango έχω την εντύπωση ότι άθεοι δεν ήταν ακριβώς αυτοί που δεν δέχονται οποιαδήποτε έννοια του θεού, αλλά αυτοί που απέρριπταν τους θεούς της επίσημης θρησκείας, τους θεούς του κατεστημένου, της παράδοσης. Ο Ηράκλειτος για παράδειγμα "δεν κόβει τους δεσμούς του με το Θείο αν και ο δικός του δρόμος επικοινωνίας ακολουθεί δρόμους διαφορετικούς από εκείνους των κοινών ανθρώπων." (http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=90) Ο Ηράκλειτος φαίνεται να κινείται μεταξύ ντεϊσμού και πανθεϊσμού. Στο λήμμα "deism" της wikipedia αναφέρεται: "Deistic thinking has existed since ancient times. Among the Ancient Greeks, Heraclitus conceived of a logos, a supreme rational principle, and said the wisdom "by which all things are steered through all things" was "both willing and unwilling to be called Zeus (God)". Plato envisaged God as a Demiurge or 'craftsman'. Outside ancient Greece many other cultures have expressed views that resemble deism in some respects." (http://en.wikipedia.org/wiki/Deism#Historical_background_of_the_emergence_of_deism) Ακόμα και ο Επίκουρος δεν φαίνεται να κόβει και αυτός τους δεσμούς με το θείο: "Οι Θεοί βέβαια υπάρχουν διότι η γνώση που έχουμε γι΄αυτούς είναι εναργής (ξεκάθαρη, ολοφάνερη, διαχρονική και καθολική)."
15.02.2013, 09:25:14





Bielidopoulos έγραψε...
Προς ΕΕ: Καλό θα ήταν στα σχόλια να μπορούμε να δημιουργούμε παραγράφους.
15.02.2013, 09:39:07





dtango έγραψε...
Πράγματι, αν δεν διορθωθεί ο κειμενογράφος θα πρέπει να στέλνουμε μόνο μηνύματα-άρθρα ή να βρούμε κάποιο μπλογκ για να συζητάμε._________ Πιστεύω ότι για να κρίνουμε τους φιλοσόφους, κατά πόσο δηλαδή ήταν άθεοι, θα πρέπει να εγκαταστήσουμε απαραιτήτως την διάκριση μεταξύ λαϊκής θρησκείας, παραδοσιακών δηλαδή θεών γήινων, και θρησκείας των φιλοσόφων και θεολόγων που γεννήθηκε από την αλληγορική ερμηνεία των όσων οι παραδοσιακές θρησκείες παρέδιδαν για τους θεούς.________ Οι φιλόσοφοι τύπου Θεαγένη (που θεωρείται ο εισηγητής της αλληγορικής ερμηνείας) ήταν άθεοι ως προς την παραδοσιακή θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων αλλά θεϊστές ως προς την θρησκεία που πρέσβευαν όλοι οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι.______________ Ο μέγας και πολύς Ηράκλειτος ήταν κι αυτός ένας μουμπούνας στο συγκεκριμένο θέμα διότι ο «Λόγος» του κατέληξε τελικά να στολίσει το ευαγγέλιο το αποκαλούμενο του Ιωάννη.______________ Για τον Επίκουρο γνωρίζω ότι δίδασκε να μην φοβούνται τους θεούς –τους οποίους πράγματι φοβούνταν όσοι από τους αρχαίους Έλληνες πίστευαν σ’ αυτούς- αλλά όπως κι να ‘χει δεν μπορεί να θεωρηθεί άθεος.
15.02.2013, 15:51:02





Bielidopoulos έγραψε...
dtango περί της ευσέβειας του Επίκουρου ρίξε μια ματιά στους παρακάτω συνδέσμους: http://www.epicuros.gr/kombos/a_arthra_gods.htm http://www.epicuros.gr/kombos/a_arthra_gods2.htm http://www.epicuros.gr/kombos/a_arthra_protypokratia.htm Από σοφιστές κάποιος 100% άθεος υπάρχει, τι νομίζεις; Πάντως είναι τεράστιο το κενό λόγω τις έλλειψης διασωσμένων συγγραμμάτων (προσωκρατικών και σοφιστών), αλλά και της παρερμήνευσης τρίτων που τους μνημονεύουν, οπότε δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για κάτι.
15.02.2013, 16:41:14





dtango έγραψε...
Ευχαριστώ για τις παραπομπές, αλλά θα σε απογοητεύσω. Όταν διαβάζω σε ένα άρθρο «Από που όμως προέκυψε αυτή η αντίληψη για το θείο; Από την ανθρώπινη αδυναμία κατά πρώτον της εξήγησης των φυσικών φαινομένων και γενικότερα της φύσης του σύμπαντος κόσμου, και κατά δεύτερον από την επιθυμία κάποιων ανθρώπων να υποτάξουν τους υπόλοιπους στηριζόμενοι στον φόβο αυτόν», παύω να θεωρώ σοβαρό τον αρθρογράφο._____________ Στην συγκεκριμένη περίπτωση συνέχισα να διαβάζω τον κ. Παναγιωτόπουλο και οφείλω να πω ότι συμφωνώ με όσα γράφει. Τον Επίκουρο τον γνώρισα, πριν τριάντα χρόνια, από το βιβλίο του Χ.Θεοδωρίδη «ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου». ________ Θέλω πάντως να πω ότι τους θεούς οι αρχαίοι λαοί τους φοβούνταν επειδή μάθαιναν από τους γονείς τους, από τους οικείους τους και από την κουλτούρα τους ότι οι θεοί είναι κακούργοι. Αυτά που γράφονται περί φόβου θανάτου γράφονται μόνο από συγγραφείς παντελώς άσχετους με το θέμα. _________ Ένα Χεττιτικό κείμενο οδηγιών προς τους αξιωματούχους των ναών εκφοβίζει τους ασεβείς υπενθυμίζοντας τους την συμπεριφορά των θεών. Του αποσπάσματος που ακολουθεί έχει προηγηθεί η περιγραφή της τιμωρίας ανυπάκουου σκλάβου από τον άνθρωπο κύριό του:___ Εάν τότε, από την άλλη μεριά, κάποιος προκαλεί τον θυμό ενός θεού, εκδικείται ο θεός εκείνον μόνο; Δεν εκδικείται την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους απογόνους του, τους συγγενείς του, τους σκλάβους του, τις σκλάβες του, τα γελάδια και τα πρόβατά του μαζί με την σοδειά μέχρι να τον καταστρέψει εντελώς; Να είστε πολύ ευλαβικοί απέναντι στο λόγο ενός θεού. (ΑΝΕΤ σ.208)¬______________ Οι αρχαίοι φιλόσοφοι γνώριζαν τι λεγόταν για τους θεούς –εξάλλου γι’ αυτό σκύλιασαν και τους μετέτρεψαν σε στοιχεία της φύσης- και για τον λόγο αυτόν δεν τους βρίσκω καμιά δικαιολογία. Επειδή όλοι σκέφτονταν ουσιαστικά όπως ο κ, Παναγιωτόπουλος παραπάνω, δεν έχω ούτε τους άθεους φιλόσοφους σε εκτίμηση. Είμαι μαθητής του Ευήμερου. :)
15.02.2013, 20:02:49





Bielidopoulos έγραψε...
1) dtango μην χολοσκάς για το τι υποστηρίζει ο καθένας, εσύ γράψε αυτό που νομίζεις. 2) Τώρα για το θείο τι να σου πω, αυτό που ξέρω είναι ότι αποτελεί εφεύρεση του κοινωνικοποιημένου ανθρώπου, αυτού που έφτιαξε κοινωνίες και έδωσε την αγροτική επανάσταση και μετά τη βιομηχανική (τον αρχέγονο ανιμισμό μετά βίας τον θεωρώ θρησκεία). Αυτός ο τύπος ανθρώπου είναι που έχει ανάγκη από επουράνιες δυνάμεις για να ελπίζει και να προσεύχεται σε κοινωνική καταξίωση και πλούτο (και τα δυο κοινωνικές αξιες, τυχαίο;). 3) Η προσωποποίηση του θεού επίσης έχω την εντύπωση ότι λαμβάνει χωρα με την ολοένα διεύρυνση του κοινωνικού ιστού. Όσο πιο μεγάλες και στιβαρές κοινωνίες, τόσο πιο πολλές οι προσωπικές ανάγκες περί κοινωνικής ανόδου και πλούτου και τόσο πιο προσωποποιημένοι οι όποιοι θεοί. 4) Τα περί φόβο θανάτου έχω την εντύπωση ότι αποτελούν μεταγενέστερη εμπλοκή της χριστιανικής θεολογίας προκειμένου να ενισχύσει τις θέσεις της και τα συμφέροντα της πάνω στο ποίμνιο. 5) Καταλαβαίνω που το πας, στη δύναμη και στην επιρροή της παράδοσης και της κουλτούρας που έχει σκοπό τον απόλυτο κοινωνικό έλεγχο (κυρίως της νέας γενιάς). 6) Έχω την εντύπωση ότι Ινδία (ινδουισμός, βουδισμός), Κίνα (κομφουκιανισμός, ταοϊσμός), Ιαπωνία, Ινδοκίνα και λοιπά ακολούθησαν ελαφρώς διαφορετικές πορείες. Εννοώ ότι αυτό που συνέβει στην Ευρώπη τον τέταρτο αιώνα δεν έχει συμβεί πουθενά αλλού. Αναφέρομαι στην απότομη και βίαιη στροφή μακριά από την παράδοση του παρελθόντος (εθνική θρησκεία, αρχαία επιστήμη, τεχνολογία και λοιπά). Αυτό πως το ερμηνεύεις; Δυσκολεύομαι να δεχτώ ως αυτονόητη την απέχθεια του χριστιανικού ιερατείου προς τις επιστήμες και την τεχνολογία. Άσχετο μεν, αλλά έχουμε ξεφύγει από το θέμα από πριν.
15.02.2013, 20:56:04





dtango έγραψε...
Έγραψες: «2) Τώρα για το θείο τι να σου πω, αυτό που ξέρω είναι ότι αποτελεί εφεύρεση του κοινωνικοποιημένου ανθρώπου, αυτού που έφτιαξε κοινωνίες και έδωσε την αγροτική επανάσταση και μετά τη βιομηχανική». Το ερώτημα αυτό μπορεί να το απαντήσει μόνο η επιστήμη μέσω της θρησκειολογίας η οποία εξετάζει το θέμα της θρησκείας ψυχρά, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, και αδιαφορεί για το θεολογικό και πνευματικό μέρος._______Τα συμπεράσματα όμως της θρησκειολογίας δεν συμφέρουν ούτε τους θεϊστές ούτε τους άθεους διότι η αλήθεια που αναδεικνύεται από την μελέτη βρίσκεται κάπου στη μέση.____________ Το ένθετο, π.χ., με τίτλο «Μια σύντομη ιστορία της θρησκείας» παρουσιάζει τους προγόνους εντελώς ηλίθιους, αλλά είναι φανερό ότι ο εμπνευστής του δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι σκέφτονταν για τους θεούς τους οι πρωτόγονοι πριν από 40.000 χρόνια. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τους άθεους διανοούμενους οι οποίοι στηρίζονται στην δική τους ανώτερη διάνοια και όχι σε στοιχεία, πράγμα που ισχύει τόσο για τον Διαγόρα τον Μήλιο όσο και για τον Dawkins τον Βρετανό.__________ Για να μην σε ταλαιπωρώ όμως ρίξε αν θέλεις μια ματιά σε μια μελέτη μου για την Μεγάλη Μητέρα στην διεύθυνση http://dtango.files.wordpress.com/2011/06/ceb7-cebcceb5ceb3ceaccebbceb7-cebcceb7cf84ceadcf81ceb1.pdf ή πήγαινε στο μπλογκ dtango.wordperess.com και αναζήτησε το αρχείο pdf με τίτλο «Η Μεγάλη Μητέρα».__________ Το αρχαιότερο λατρευτικό αντικείμενο που γνωρίζουμε έχει ηλικία 35.000 με 40.000 ετών και οι ιδέες περί ψυχής, Κάτω Κόσμου και αθανασίας γεννήθηκαν μέσα στο αιγυπτιακό ιερατείο πριν από 5.000 χρόνια παραφράζοντας αρχαϊκά κείμενα. Δεν είναι εύκολο δηλαδή να παριστάνει κανείς τον άθεο έχοντας πλήρη άγνοια της ιστορίας της θρησκείας. Οι περισσότεροι άθεοι γελοιοποιούνται με τα λεγόμενά τους πάνω στο συγκεκριμένο θέμα (με πρώτο και καλλίτερο τον Dawkins), αλλά ποιος να το καταλάβει όταν τις γνώσεις τις διαθέτουν μόνο εξειδικευμένοι θρησκειολόγοι των οποίων τα συγγράμματα δεν είναι διαθέσιμα;
16.02.2013, 08:07:28





Bielidopoulos έγραψε...
1) Οι πρόγονοι και οι πρωτόγονοι κάθε άλλο παρά ηλίθιοι ήταν, πόσο μάλλον θρησκόληπτοι όπως ο σημερινός αστός. Ήταν άνθρωποι που ζούσαν σε στενή επαφή με τη φύση και μόνο αυτό αρκούσε για να τους ακονίσει το μυαλό. Δεν χρειαζόταν να παγιδευτούν σε διανοητικά πλαίσια που υποτίθεται ότι εξηγούν την πραγματικότητα και δημιουργούν την τέλεια πολιτεία και τον τέλειο πολίτη. Όντως οι απόψεις των περισσότερων για τους νεολιθικούς και πιο παλιούς ανθρώπους είναι αφελείς. 2) Αμφιβάλλω αν σκέφτονταν το παραμικρό οι πρόγονοι για τους θεούς, αφού ήταν ανιμιστές, ένας τρόπος αντίληψης που δεν έχει σχέση (από όσα γνωρίζω) με την αντίληψη του προσωπικού θεού. 3) Μέχρι εδώ συμφωνούμε. Βλέπω όμως ότι έχεις τις δικές σου θεωρίες πάνω στο θέμα και θα τις κοιτάξω αργότερα. 4) Σε είχα πετύχει παλιά σε ένα άλλο forum, δεν θυμάμαι πιο. Έχεις κάτι παράξενες θεωρίες περί θεών και neantertal. Επίσης είσαι πολυάσχολος: καπετάνιος, θηριοδαμαστής (έλα σε πειράζω), αιγυπτιολόγος, μελετητής της Παλαιάς Διαθήκης και λοιπά. 5) Ο Dawkins έχω παρατηρήσει ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί εναντίον των θεϊστών δεν είναι και τα πιο ισχυρά που υπάρχουν. Όμως είναι τα πιο απλά για να τα καταλάβει κανείς. Και επειδή ο Dawkins έχει απέναντι του συνήθως θρησκευόμενους, οι οποίοι δεν είναι και οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στον πλανήτη, ορθώς επιλέγει την απλότητα, προκειμένου να γίνει πλήρως κατανοητός και να πείσει. Είναι καλή επικοινωνιακή τακτική. 6) Αυτό το ένθετο που λες δεν το βρίσκω.7) Βάζω αριθμούς για να ξεχωρίζω τις παραγράφους.
16.02.2013, 08:55:14





dtango έγραψε...
To «ένθετο» είναι μια εικόνα που περιέχει «κόμικς» στο παρόν άρθρο που σχολιάζουμε.______________ Εγώ βρήκα το κόλπο με την οριζόντια γραμμή για να ξεχωρίζω τις παραγράφους.____________ Αν μου πεις με ποιο ψευδώνυμο έγραφες σε άλλα φόρουμ θα σε θυμηθώ (εκτός αν έχεις διαβάσει αναρτήσεις μου στο φόρουμ των γιαλαντζή άθεων :D). Όσον αφορά τον Dawkins έχω συγκεκριμένο λόγο που τον κατηγορώ. Την "Αυταπάτη"την έχω στα αγγλικά γιατί δεν μπορούσα να περιμένω την ελληνική έκδοση. Στην σελίδα 172 αρχίζει το κεφάλαιο με τίτλο:-- “RELIGION AS A BY-PRODUCT OF SOMETHING ELSE”-- Ο Ντώκινς πιστεύει ότι η θρησκεία (όχι μόνο η θρησκευτικότητα) είναι υποπροϊόν αυτού του «κάτι άλλου» και ψάχνει να βρει τι είναι αυτό: --If, then, religion is a by-product of something else, what is that something else?-- (σ.174)--_______ Βεβαίως δεν μπορεί να καταλήξει σε αυτό το «κάτι άλλο» διότι είναι κολλημένος με τα εξελικτικά του και το θέλει να είναι και useful: --The religious behavior may be a misfiring, an unfortunate by-product of an underlying psychological propensity which in other circumstances is, or once was, useful.-- […]-- What is the primitively advantageous trait that sometimes misfires to generate religion?______ To “something useful” και το “advantageous trait” είναι υποθετικά και εντελώς αστήρικτα και έτσι οδηγούν στο μοιραίο και απαράδεκτο λάθος του επόμενου κεφαλαίου:___ PSYCHOLOGICALLY PRIMED FOR RELIGION___ Αφού έχει κάνει αναφορά στα «modules” (a module for dealing with kinship, a module for dealing with reciprocal exchanges, a module for dealing with empathy) καταλήγει στο συμπέρασμα: --Religion can be seen as a by-product of the misfiring of several of these modules, for example the modules for forming theories of other minds, for forming coalitions, and for discriminating in favour of in-group members and against strangers. Any of these could serve as the human equivalent of the moths’ celestial navigation.-- Πόσο επιστημονικό είναι να καταθέτει όλες αυτές τις εικασίες χωρίς πρώτα να μελετήσει την ιστορία της θρησκείας; Τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς για την θρησκευτικότητα αγνοώντας την ιστορία της θρησκείας;___ Κανένα φυσικά! Όμως για τον Ντώκινς και τους ψυχολόγους η ιστορία της θρησκείας αποτελείται μόνο από τις ίδιες τις δικές τους εικασίες._________ Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα του άρθρου, ήθελα να πω ότι κατά τον Πλούταρχο στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν οι πιστοί στους θεούς (τους παραδοσιακούς) οι οποίοι κυριολεκτικά τους έτρεμαν αυτούς τους θεούς, οι άθεοι, οι οποίοι τους έγραφαν κανονικά τους θεούς, και το μεγάλο παράπονο του Πλούταρχου είναι ότι δεν υπήρχαν κανονικοί, σωστοί, ευσεβείς πιστοί που να δέχονται τον καλό θεό που πρέσβευε ο Πυθαγόρας. Θέλω λοιπόν να μελετήσω τι αναφέρει το άρθρο παραπάνω για όσα σχετικά παραδίδει ο Πλάτων.
16.02.2013, 11:36:06





Bielidopoulos έγραψε...
Για τον Πλάτωνα ρίξε μια ματιά σε αυτό το link ( http://el.wikipedia.org/wiki/Ιουδαιοχριστιανικός_πλατωνισμός ). Εκεί αναφέρονται και τα εξής: "Ο πλατωνισμός ως φιλοσοφία δεν αφορά αποκλειστικά τις απόψεις του Πλάτωνα καθαυτές αλλά το σύνολο της πλατωνικής παράδοσης όπως αναπτύχθηκε αυτή ποικιλοτρόπως σε μήκος χρόνου περίπου 8 αιώνων." "Οι χριστιανοί φιλόσοφοι δεν υιοθέτησαν ποτέ τον πλατωνισμό στο σύνολό του." Στο άρθρο αναφέρεται ότι ήταν οι λεγόμενοι μέσοι πλατωνιστές (Φίλων ο Αλεξανδρεύς) που ανέλαβαν το σμίξιμο πλατωνισμού και χριστιανισμού. Στο τέλος του άρθρου αναφέρονται 14 σημεία όπου διαφέρουν πλατωνισμός και χριστιανισμός. Τέλος ο Πλάτωνας σύμφωνα με αυτό το link ( http://en.wikipedia.org/wiki/Idealism#Platonism_and_neoplatonism ) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδεαλιστής με βάσει τη σύγχρονες απόψεις περί ιδεαλισμού, αλλά θα πρέπει να θεωρείται ως μεταφυσικός και επιστημολογικός δυϊστής. Το άρθρο τοποθετεί την απαρχή του δυτικού ιδεαλισμού στους νεοπλατωνικούς. Επίσης αυτό το link είναι πολύ αστείο ( http://el.wikipedia.org/wiki/Αριστόβουλος_του_Πανέα ).
16.02.2013, 12:40:37





dtango έγραψε...
Σε ευχαριστώ για τις παραπομπές. Φαίνονται ενδιαφέρουσες και θα τις μελετήσω με πρώτη ευκαιρία. Τον Πλάτωνα τον διάβαζα, τον καιρό που τον διάβαζα, για τα στοιχεία της παράδοσης που βρίσκονται στα γραπτά του καθώς και για να βρω αποδείξεις, στα ίδια τα λόγια του, για την επιμόρφωση που έκανε στην Αίγυπτο και όχι για την φιλοσοφία του. Δεν έχω διαβάσει όλα τα έργα του αλλά βρήκα αυτό που αναζητούσα._____ Με ενδιαφέρει το ποσοστό της αθεΐας κατά την αρχαιότητα, αλλά στον λαό και όχι στους φιλοσόφους.________ Στο προηγούμενο μήνυμα ανέφερα τα όσα παραδίδει ο Πλούταρχος και έτσι το παρακάτω που γράφει το άρθρο της ΕΕ:-- «Μεταξύ των απίστων διακρίνονται τρεις κατηγορίες: αυτοί που δεν πιστεύουν καθόλου στην ύπαρξη θεών, αυτοί που πιστεύουν, ότι οι θεοί αδιαφορούν πλήρως για τα ανθρώπινα και αυτοί, που πιστεύουν, ότι έχουν τη δυνατότητα να παραπλανήσουν τους θεούς με θυσίες και προσευχές και να τους μεταπείσουν»-- μου κίνησε το ενδιαφέρον και θέλησα να το επιβεβαιώσω –μακρά ενασχόληση με τα κείμενα με έχει μάθει να μην πιστεύω παρά το ίδιο το κείμενο.________ Το αρχαίο κείμενο λοιπόν γράφει:-- « 885b : ὅσα δὲ λόγῳ καὶ ὅσα ἔργῳ περὶ θεοὺς ὑβρίζει τις λέγων ἢ πράττων, τὸ παραμύθιον ὑποθεμένῳ ῥητέον ἃ δεῖ πάσχειν. ἔστω δὴ τόδε. θεοὺς ἡγούμενος εἶναι κατὰ νόμους οὐδεὶς πώποτε οὔτε ἔργον ἀσεβὲς ἠργάσατο ἑκὼν οὔτε λόγον ἀφῆκεν ἄνομον, ἀλλὰ ἓν δή τι τῶν τριῶν πάσχων, ἢ τοῦτο, ὅπερ εἶπον, οὐχ ἡγούμενος, ἢ τὸ δεύτερον ὄντας οὐ φροντίζειν ἀνθρώπων, ἢ τρίτον εὐπαραμυθήτους εἶναι θυσίαις τε καὶ εὐχαῖς παραγομένους.»_________ Αν δηλαδή κάποιος προσβάλει τους θεούς θα το έχει κάνει για έναν από τους τρεις αναφερόμενους λόγους και όχι ότι οι άπιστοι είναι τριών κατηγοριών. Κρίμα, γιατί δεν έχουμε πολλές αναφορές από την αρχαιότητα για το κατά πόσο ήταν πιστοί οι αρχαίοι. Η αναφορά του Πλούταρχου, η διδασκαλία του Επίκουρου που ζητούσε να τους μάθει να μην φοβούνται τους θεούς και τα κείμενα από την αρχαία Εγγύς Ανατολή, δεν αφήνουν αμφιβολία για το ότι φοβούνταν πράγματι τους θεούς. Δεν υπάρχει όμως αναφορά που να γνωρίζω όσον αφορά τις θεές. Πάντως, όπως σήμερα φοβούνται τον Θεό αλλά αγαπάνε την Παναγία, φαντάζομαι ότι το ίδιο θα συνέβαινε και στην αρχαιότητα…γιατί να φοβηθούν την Αθηνά….αφού την φοβούνταν οι θεοί!!_____ Θα ελέγξω και τις υπόλοιπες αναφορές που γίνονται από το άρθρο στους Νόμους και θα πρότεινα στην διεύθυνση όταν γίνεται αναφορά σε αρχαία κείμενα να παρέχεται και το πρωτότυπο μαζί με την μετάφραση.

16.02.2013, 21:42:26





Bielidopoulos έγραψε...
1) lol ρε άτομο τι πας και βρίσκεις. Έχω πάντως την εντύπωση ότι το νόημα παραμένει το ίδιο. 2) Αλλά για μια στιγμή, εμείς οι νεοέλληνες έχουμε την πλάκα μας. Από τη μια μεριά είμαστε απόγονοι τουρκαλβανών, σλάβων και αφρικανών και από την άλλη μεριά όλο για τους αρχαίους έλληνες μιλάμε. Κάτι δεν πάει καλά με εμάς. 3) Οι αναφορές γενικά είναι λίγες σε σημείο που να δίνεται η ευκαιρία σε συγγραφείς και εκδότες να σπρώχνουν διάφορες θεωρίες και ενίοτε κάποιοι από αυτούς να τρώνε και πίνουν στην υγεία των κορόιδων. Νομίζω ότι η Ευρώπη (και όχι μόνο η Ελλάδα) πρέπει να κατανοήσει χωρίς περιστροφές ότι η ευρωπαϊκή παράδοση είναι ο χριστιανισμός, να συμφιλιωθεί με αυτό και μετά να γυρίσει την πλάτη στην παράδοση και να κοιτάξει μπροστά, τελείως μπροστά. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες καταρρέουν μέσα στη σύγχυση και στον συντηρητισμό τους. Και από ότι φαίνεται δεν έχουν τα κότσια για αλλαγή, τουλάχιστον η νότια Ευρώπη. Ξέρουν ότι όλες οι επενδύσεις κατευθύνται προς Ινδία, Κίνα, αλλά συμπεριφέρονται λες και δεν έχει αλλάξει τίποτε. Δεν την βλέπω καλά την Ευρώπη. Ποια Ευρώπη δηλαδή, ο γερμανός αισθάνεται πιο πολύ γερμανός από πριν, ο ιταλός το ίδιο, ο γάλλος, ο άγγλος και λοιπά. Θέλανε και την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να τους επιβεβαιώνει το αρχαιοελληνικό παρελθόν τους. Θέλουν την Ελλάδα να μπαίνει πρώτη στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων με τη σημαία με τον βυζαντινό σταυρό και τον M. Θεοδόσιο που κατήργησε τους αγώνες. Θέλουν να χρυσοπληρώνουν ένα στατικό μηχανικό τερατούργημα (CERN) για να βρούν το σωματίδιο του θεού, λες και υπάρχει θεμελιώδες σωματίδιο. Κάτι δεν πάει καλά και με τους ευρωπαίους (έτσι για να μην λέμε μόνο για τα δικά μας χάλια).
16.02.2013, 22:02:44





dtango έγραψε...
Πιθανότατα έχεις δίκιο με όσα γράφεις για ελληναράδες και Ευρώπη αλλά εγώ είμαι κολλημένος στο παρελθόν και αυτό μόνο με ενδιαφέρει (κατά τα άλλα εκείνο που γνωρίζω είναι ότι επί 24 χρόνια πλήρωνα την πολιτεία με ωραίο ζεστό συνάλλαγμα το οποίο αποδείχτηκε ότι πολιτικοί και λαός κατάκλεβαν και έτσι τώρα έχασα τη μισή μου σύνταξη). Πάμε τώρα στο θέμα μας:__________ Γράφεις: «Έχω πάντως την εντύπωση ότι το νόημα παραμένει το ίδιο.»-- Το νόημα εδώ είναι ότι μάλλον ο Πλάτωνας τα είχε χάσει εντελώς στα γεράματα –διότι είναι αστείο να θεωρούμε πως εκείνοι που έκαναν τις θυσίες ήταν οι άπιστοι και οι άθεοι- αφού λέγοντας ότι κάποιος προσβάλει τους θεούς δωροδοκώντας τους είναι σαν να έπεσε μόλις από κάποιον άλλο πλανήτη. Τι δωροδοκίες και σαχλαμάρες; Οι άνθρωποι ήταν υποχρεωμένοι να ταΐζουν τους θεούς.--- Καλά, Παλαιά διαθήκη και Λευιτικό δεν μπορούσε να διαβάσει για να μάθει πόσο ευχαριστιόταν ο Γιαχβέ με την τσίκνα του ψητού, Ησίοδο δεν μπορούσε να διαβάσει να μάθει τι πρόσφεραν οι πρόγονοί του στους θεούς καθώς και γιατί στις μέρες του τους πρόσφεραν μόνο τα κόκαλα και όχι τα κοψίδια; Πρέπει να σε αφήσω τώρα γιατί θέλω να ελέγξω και τα υπόλοιπα, περί θανατικής καταδίκης των αμετανόητων άπιστων. Πολύ ωραίο φαίνεται για να είναι αληθινό. Να δούμε τι θα βγάλει η έρευνα!! (Να κάνουμε Ελεύθερη Έρευνα και όχι Ελεύθερη Μετάφραση) :D
17.02.2013, 12:47:16





Bielidopoulos έγραψε...
1) Αντί να λες και ευχαριστώ που γεννήθηκες έλληνας και που τα ποδάρια σου πατάνε σε χώμα όπου πάτησε ο Αχιλλέας και ο Αριστοτέλης βρε αχάριστε. 2) Δείξε λίγο σεβασμό. Φαντάσου μια ωραία ηλιόλουστη μέρα χωρίς άνεμο σε κάποιο ξέφωτο η φωτιά με τη θυσία να βγάζει πυκνό καπνό, ο οποίος σχηματίζει μια κάθετη στήλη προς την κατοικία των θεών, τον ουρανό. Τι άλλο θέλει κανείς για να πειστεί. 3) Ουπς, έχεις δίκιο όσον αφορά τη δωροδοκία, παράξενο ακούγεται.
17.02.2013, 15:15:50





dtango έγραψε...
Αυτό το δέκατο κεφάλαιο των Νόμων φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και απαιτεί μελέτη. Ο Πλάτων δηλώνει άθεος λέγοντας ότι το σύμπαν δεν το έφτιαξε κανένας και μετά αρχίζει την επίθεση κατά των «ασεβών». Υποπτεύομαι ότι ασεβείς δεν είναι εκείνοι που δεν πιστεύουν στους θεούς αλλά εκείνοι που δεν υπακούουν στο σύνολο των διατάξεων που θέσπισε η πολιτεία σχετικά με την συμπεριφορά προς τους θεούς. Σε τελευταία ανάλυση επιτίθεται σε όσους δεν θα του κάνουν τα γούστα του._________Εδώ όμως δεν μπορεί να γίνει συζήτηση με τον κειμενογράφο που υπάρχει. Θα ανοίξω σχετικό νήμα στο forums.gr
19.02.2013, 06:25:06





Bielidopoulos έγραψε...
Και άντε τώρα να καταλάβεις πως ακριβώς εννοούσαν άθεους και ασεβείς εκείνη την εποχή. Ο Πλάτων αρχικά ήταν ολιγαρχικός, μετά τα έκτροπα που έλαβαν χώρα με την επικράτηση των ολιγαρχικών μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, έφτιαξε τη θεωρία του περί φιλόσοφου - αυτοκράτορα.
19.02.2013, 08:27:27





dtango έγραψε...
Είμαι της γνώμης ότι μπορούμε να το καταλάβουμε αν αποκτήσουμε τις γνώσεις που είχαν εκείνοι για το παρελθόν._________ Ο Πλάτων γράφει μεν από τη μια ότι το σύμπαν δεν το δημιούργησε κανένας θεός αλλά από την άλλη γράφει ότι ο θεός δημιούργησε τον άνθρωπο.-- Πράγμα που βεβαίως είναι σωστό και γεννά την υποψία ότι στην Αίγυπτο δεν διδάχτηκε μόνο της περί ψυχής αρλούμπες αλλά πήρε και πληροφορίες εσωτερικής φύσης (αλλά όχι απαραίτητα φύσης υπερφυσικής. Όχι δηλαδή ιδέες υπερβατικές).______ Τέλος πάντων, όταν ετοιμαστώ και ανοίξω το νήμα θα σε ειδοποιήσω εδώ (ξέρω ότι γράφεις στο φόρουμ των άθεων αλλά εκεί είμαι Persona non grata και δεν μπορώ να μπω να σου στείλω προσωπικό μήνυμα).
19.02.2013, 09:38:09





Bielidopoulos έγραψε...
"αλλά πήρε και πληροφορίες εσωτερικής φύσης (αλλά όχι απαραίτητα φύσης υπερφυσικής. Όχι δηλαδή ιδέες υπερβατικές)." Πολύ πιθανόν και ενδιαφέρον.
19.02.2013, 10:08:06





Ανώνυμος 29746 έγραψε...
.....επειδη ο Πλατωνας κατανοησε καθαροτερα απο καθε αλλον τους κινδυνους που ενυπαρχουν στην φθορα της κληρονομικης Συσσωρευσης, και επειδη στην τελευταια του διαθηκη στον κοσμο διατυπωσε αρκετα ενδιαφερουσες προτασεις για να σταθεροποιηθει η κατασταση αυτη με μια αντιμεταρρυθμιση...........Η θεοκρατικη Πολιτεια που προτεινει ο Πλατωνας προοιωνιζεται κατα καποιον τροπο την μεσαιωνικη θεοκρατια. Αλλα η Ιερα Εξεταση ενδιαφεροταν κυριως να μην υποφερουν οι ανθρωποι στον αλλο κοσμο, επειδη εχουν λαθεμενες αποψεις σε τουτον δω' εξωτερικα ηθελε να σωσει τις ψυχες εις βαρος των σωματων. Το ενδιαφερον του Πλατωνα ειναι διαφορετικο. Αυτο που προσπαθουσε να σωσει ηταν η κοινωνια απο το να μολυνθει με επικινδυνες ιδεες που, κατα την αποψη του, κατεστρεφαν ολοφανερα τις ριζες της κοινωνικης συμπεριφορας. (E. R. Dodds «Οι Ελληνες και το Παραλογο»)


Διαβαζοντας μονον τους «Νομους» δεν μπορουμε να εχουμε σαφη αντιληψη των θρησκευτικων αποψεων του Πλατωνα. Και σιγουρα δεν μπορουμε να ερμηνευσουμε τις θεωριες του χωρις να συνυπολογισουμε το κοινωνικο, οικονομικο, ιδεολογικο και πολιτικο πλαισιο μεσα στο οποιο εζησε και εγραψε.
28.09.2014, 20:23:58





Ανώνυμος 36107 έγραψε...
~ἐμοὶ δὲ τοῦτο, ὡς ἐγώ φημι, προστέτακται ὑπὸ τοῦ θεοῦ πράττειν καὶ ἐκ μαντείων καὶ ἐξ ἐνυπνίων καὶ παντὶ τρόπῳ ᾧπέρ τίς ποτε καὶ ἄλλη θεία μοῖρα ἀνθρώπῳ καὶ ὁτιοῦν προσέταξε πράττειν. ταῦτα, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ ἀληθῆ ἐστιν καὶ εὐέλεγκτα.~ ΠΛΑΤΩΝ (ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 33Γ) (Ἐμένα λοιπόν αὐτό, σᾶς τό βεβαιώνω, μοῦ τό ἒχει ὁρίσει ὁ θεός νά τό κάνω καί μέ χρησμούς καί μέ ὂνειρα καί μέ κάθε τρόπο, μέ τόν ὁποῖο κάθε θεϊκή ὓπαρξη ὁρίζει ὁτιδήποτε στούς ἀνθρώπους νά πράττουν. Αὐτά, ἂνδρες Ἀθηναῖοι, καί ἀληθινά εἶναι καί εὒκολο νά ἐλεγχθοῦν).
11.12.2015, 21:58:43






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...