Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΩΣ
ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΑΝ
ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ


Shlomo Sand,
έκδ. «Πανδώρα», 2012


Έγραψε στις 03.01.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

- Δεν είστε εβραίος κύριε, είπε ο αξιωματούχος.

- Δεν είπα ποτέ, ότι ήμουν, απάντησε ο Ντοβ.

- Θα πρέπει ν' αλλάξουμε τα στοιχεία σας, είπε αδιάφορα ο αξιωματούχος.

- Κανένα πρόβλημα, συμφώνησε ο Ντοβ, κάντε το.

- Ποια είναι η εθνικότητά σας;

- Ισραηλινός, πρότεινε ο Ντοβ.

- Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, δήλωσε ο αξιωματούχος.

- Γιατί;

- Επειδή, δεν υπάρχει ισραηλινή εθνική ταυτότητα, αναστέναξε ο αξιωματούχος τού υπουργείου. Που γεννηθήκατε;

- Στη Βαρκελώνη.

- Τότε, θα γράψουμε “εθνικότητα ισπανός”.

- Ναι, αλλά δεν είμαι ισπανός. Είμαι καταλανός και αρνούμαι να κατηγοριοποιηθώ ως ισπανός. Γι΄αυτό πολεμήσαμε με τον πατέρα μου τη δεκαετία τού '30.

Ο αξιωματούχος έξυσε το κεφάλι του. Δεν ήξερε ιστορία, αλλά σεβόταν τους ανθρώπους.

- Τότε, θα βάλουμε “εθνικότητα καταλανός”.

- Πολύ ωραία, είπε ο Ντοβ.

Έτσι, το Ισραήλ έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο, που αναγνώρισε επίσημα την καταλανική εθνικότητα.

- Τώρα, κύριε, ποια είναι η θρησκεία σας;

- Είμαι κοσμικός άθεος.

- Δεν μπορώ να γράψω άθεος. Το κράτος τού Ισραήλ δεν αναγνωρίζει τέτοια  κατηγορία. Ποια ήταν η θρησκεία τής μητέρας σας;

- Την τελευταία φορά, που την είδα, ήταν ακόμη καθολική.

- Τότε, θα γράψω “θρησκεία: καθολικός”, είπε ο αξιωματούχος, ανακουφισμένος.

Αλλά ο Ντοβ, που συνήθως ήταν ενας ήρεμος άνθρωπος, άρχισε να γίνεται ανυπόμονος.

- Δεν πρόκειται να κουβαλάω ένα δελτίο ταυτότητας, που θα λέει, ότι είμαι χριστιανός. Όχι μόνο είναι αντίθετο στις αρχές μου, αλλά προσβάλλει και τη μνήμη τού πατέρα μου, ο οποίος ήταν αναρχικός κι έβαζε φωτιά σΆ εκκλησίες κατά τον εμφύλιο.

Ο αξιωματούχος έξυσε λίγο ακόμα το κεφάλι του, ζύγιασε τις επιλογές και βρήκε μια λύση. Ο Ντοβ έφυγε από το υπουργικό γραφείο μ' ένα μπλε δελτίο ταυτότητας, που δήλωνε τόσο εθνικότητα όσο και θρήσκευμα: Καταλανός. (Από τη σελ. 19 τού βιβλίου).

Η εβραϊκή εθνική μυθολογία καθόρισε, ότι οι εβραίοι -διωγμένοι, εξορισμένοι ή φυγάδες πρόσφυγες- οδηγήθηκαν σε μια μακρά και θλιθερή εξορία, που τους έκανε να περιφέρονται σε στεριές και θάλασσες στα πέρατα τής Γης, ωσότου η έλευση τού σιωνισμού τους ώθησε να γυρίσουν και να επιστρέψουν μαζικά στην ορφανεμένη πατρίδα τους. Αυτή η πατρίδα δέν ανήκε ποτέ στους άραβες κατακτητές, εξ ου και η αξίωση ενός λαού χωρίς γη σε μια γη χωρίς λαό. Αυτή η εθνική δήλωση, που απλοποιήθηκε σΆ ένα χρήσιμο και δημοφιλές σλόγκαν για το σιωνιστικό κίνημα, ήταν εξ ολοκλήρου προϊόν μιας φαντασιακής ιστορίας, που καλλιεργήθηκε γύρω από την ιδέα τής εξορίας.

Μέσα από μύθους και ιστορικές ανακρίβειες οι σιωνιστές προσπάθησαν να επιβάλλουν μια εδαφική επεκτατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη ανακρίβεια είναι η «εξορία» τού εβραϊκού λαού, μύθος, που ξεκίνησε από τους χριστιανούς, που υποστήριξαν, ότι τους εβραίους τους καταράστηκε ο Γιαχβέ να τριγυρνούν ανά τον κόσμο ως πλανόδιοι και απάτριδες, γιατί σταύρωσαν τον Χριστό. Τον μύθο αυτό άρχισαν να τον πιστεύουν κι όσοι είχαν προσηλυτιστεί στον εβραϊσμό τους αιώνες τής επέκτασής του.

Αν λοιπόν οι εβραίοι σήμερα δεν είναι απόγονοι τού Αβραάμ, τού Ισαάκ και των λοιπών «προπατόρων», τίνος απόγονοι είναι;

  • Οι εβραίοι τής Δύσης, οι σκουρόχρωμοι σεφαραδίτες, προσηλυτίστηκαν μάλλον στη Βόρεια Αφρική και ήταν βερβέρικης καταγωγής. Ακολούθησαν τους άραβες κατακτητές, με τους οποίους κάποτε τα πήγαιναν εξαιρετικά καλά κι έφτασαν στην Ισπανία. Ήταν πολιτικοί και οικονομικοί αρωγοί τής αραβικής κατάκτησης τής Ιβηρικής.
  • Η μεγάλη μάζα των εβραίων τής Ανατολής, των ανοιχτόχρωμων ασκενάζι, τής πλειοψηφίας των σημερινών εβραίων, ταυτίζεται με την ιστορία τού βασιλείου τής Χαζαρίας. Οι χάζαροι, ένας λαός τουρανικής καταγωγής, βασίλεψε στα εδάφη, που περνούσαν οι ποταμοί Βόλγας και Δνείπερος, ανάμεσα στους ρως και στους άραβες, που είχαν επικρατήσει στην αρχαία Περσία. Απέφυγαν να προσηλυτιστούν στο χριστιανισμό ή στον ισλαμισμό, για να μην αφομοιωθούν από τους ισχυρούς γείτονές τους. Προσηλυτίστηκαν λοιπόν, στον ακέφαλο πολιτικά ιουδαϊσμό. Η διάλυση τής αυτοκρατορίας τους και η επικράτηση των ρως στα εδάφη βόρεια τού Καυκάσου και τού Εύξεινου Πόντου τους διασκόρπισαν στην αχανή νέα αυτοκρατορία και ανάμεσα στους σλαβικούς και γερμανικούς πληθυσμούς, όπου επέζησανμε χαρακτηριστικό τους τη θρησκεία.
Όπως έγραψε ο -εβραϊκής καταγωγής- βρετανός καθηγητής τής Ιστορίας, Eric Hobsbawm, στο βιβλίο του Η επινόηση τής παράδοσης, το στοιχείο τής επινόησης είναι ιδιαίτερα σαφές, αφού η ιστορία, που κατέστη τμήμα τής γνώσης ή τής ιδεολογίας ενός έθνους, κράτους ή κινήματος δεν είναι αυτό, που πραγματικά έχει διατηρηθεί στη λαϊκή μνήμη, αλλά αυτό, που έχει επιλεγεί, γραφεί, απεικονιστεί, εκλαϊκευτεί και θεσμοποιηθεί. Ο ισραηλινός ή παλαιστινιακός εθνικισμός ή έθνη πρέπει να είναι κάτι το καινοφανές, ανεξάρτητα από την ιστορική συνέχεια εβραίων ή μουσουλμάνων τής Μέσης Ανατολής, αφού αυτή καθ' εαυτή η έννοια των εδαφικών κρατών τού σημερινού συνήθη τύπου στην περιοχή τους ελάχιστα υπήρχε πριν από έναν αιώνα και σοβαρή προοπτική αποτέλεσε μόλις πριν από το τέλος τού Α΄  παγκοσμίου πολέμου.

Ο συγγραφέας τού υπό κρίση βιβλίου, Shlomo Sand, είναι καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο τού Tel Aviv. Όταν πρωτοεκδόθηκε το βιβλίο του, στις αρχές τού 2008, η υποδοχή του στη χώρα του υπήρξε λίγο περίεργη. Τα ηλεκτρονικά μέσα επέδειξαν έντονο ενδιαφέρον και προσκλήθηκε να λάβει μέρος σε πολλά τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα. Οι δημοσιογράφοι έστρεψαν την προσοχή τους στη μελέτη του με ευνοϊκή διάθεση στις περισσότερες περιπτώσεις. Αντίθετα, οι εκπρόσωποι τού «εντεταλμένου» σώματος των ιστορικών ρίχτηκαν πάνω στο βιβλιο με ακαδημαϊκή μανία και κάποιοι ευερέθιστοι bloggers κατονόμασαν τον καθηγητή ως εχθρό τού λαού.   ............. ................. Shlomo Sand

Όπως ο ίδιος όμως, αναφέρει στην εισαγωγή τού βιβλίου, η μέγγενη των εθνικών μύθων έχει από καιρό χαλαρώσει το σφίξιμό της. Μια νεότερη γενιά δημοσιογράφων και κριτικών δεν αντηχεί πλέον το συλλογικό ήθος των προγόνων της κι επιδιώκει τα κοινωνικα μοντέλα, που διαμορφώθηκαν στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Η παγκοσμιοποίηση έχει μπήξει τα νύχια της στις πολιτισμικές αρένες ακόμη και τού Ισραήλ κι έχει, κατά τη διαδικασία, υποσκάψει τους θρύλους, που το ανέθρεψαν.

Ένα νέο διανοητικό ρεύμα γνωστό ως μετασιωνισμός έχει αρχίσει να πνέει, έστω και οριακά, σε διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα, κι έχει οδηγήσει στην παραγωγή ανοίκειων εικόνων σε σχέση με το παρελθόν. Κοινωνιολόγοι, αρχαιολόγοι, γεωγράφοι, πολιτικοί επιστήμονες, φιλόλογοι, ακόμη και κινηματογραφιστές έχουν αρχίσει ν΄αμφισβητούν τους θεμελιώδεις όρους τού κυρίαρχου εθνικισμού.

Εν τούτοις, αυτή η ροή πληροφοριών και γνώσεων δέν έχει ανέλθει ακόμη στο υψίπεδο, όπου κατοικοεδρεύει ο επονομαζόμενος τομέας «Ιστορίας τού  Ισραηλινού Λαού» των εβραϊκών ακαδημιών. Τούτα τα ιδρύματα δέν έχουν τμήματα Ιστορίας καθΆ αυτά, παρά τμήματα Γενικής Ιστορίας, όπως αυτό, στο οποίο ο ίδιος ο Shlomo Sand ανήκει.

Οι δριμύτεροι επικριτές του προέρχονται από τα τελευταία. Τού προσάπτουν, ότι δέν είχε καμμιά δουλειά να ασχοληθεί με την εβραϊκή ιστοριογραφία εφΆ όσον έχει ειδικευθεί στη δυτικοευρωπαϊκή. Τέτοιου είδους κριτική βέβαια, δέν ασκήθηκε εναντίον αλλων ιστορικών Γενικής Ιστορίας, που καταπιάστηκαν με την εβραϊκή Ιστορία, εφΆ όσον δέν παρέκκλιναν από την κυρίαρχη σκέψη. Ο «εβραϊκός λαός», η «προγονική γη», η «εξορία», η «διασπορά», η «γη τού Ισραήλ», η «αλιγιά» (σ.σ. εβραϊκή λέξη, που σημαίνει «άνοδος» και συμβολικά δηλώνει την επιστροφή στο Ισραήλ), η «γη τής επαγγελίας» και ούτω καθ΄εξής, είναι όροι-κλειδιά σε όλες τις ανοικοδομήσεις τού παρελθόντος, που επιχειρούνται εντός τού Ισραήλ, και η άρνηση κάποιου να τις χρησιμοποιήσει θεωρείται αιρετική.

«Το εκπαιδευτικό σύστημα σε διδάσκει
να ξεκινάς να γράφεις αφ΄ότου ολοκληρώσεις τις σκέψεις σου,
που σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξέρεις
το συμπέρασμά σου πριν ξεκινήσεις να γράφεις»
Shlomo Sand
 
 

Όταν ο συγγραφέας άρχισε να εφαρμόζει τις μεθόδους τού Ernest  Gellner, τού Benedict Anderson (σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Φαντασιακές κοινότητες) και άλλων, οι οποίοι προκάλεσαν ουσιαστική επανάσταση στο πεδίο τής εθνικής ιστοριογραφίας, το υλικό, που συνάντησε στην έρευνά του φωτίστηκε απο γνώσεις, που τον οδήγησαν σε απρόσμενες κατευθύνσεις. Συνάντησε ελάχιστα νέα ευρήματα. Σχεδόν όλο αυτό το υλικό  είχε ανακαλυφθεί προηγούμενα από σιωνιστές και ισραηλινούς ιστοριογράφους. Η διαφορά ήταν, ότι κάποια στοιχεία δέν είχαν λάβει την απαραίτητη προσοχή, άλλα κρύφτηκαν αμέσως κάτω απο το χαλάκι των ιστοριογράφων και άλλα «ξεχάστηκαν», επειδή δέν ταίριαζαν στις ιδεολογικές ανάγκες τής εξελισσόμενης εθνικής ταυτότητας.

Το αξιοθαύμαστο ήταν, πως μεγάλο μέρος των πληροφοριών, που παρατίθενται στο βιβλίο, ήταν ανέκαθεν γνωστό εντός τού περιορισμένου κύκλου των επαγγελματιών ερευνητών, αλλά σταθερά χανόταν στο δρόμο προς τη δημόσια αρένα και την εκπαιδευτική μνήμη. Η δουλειά τού συγγραφέα ήταν να οργανώσει εκ νέου τις ιστορικές πληροφορίες, να ξεσκονίσει τα παληά χειρόγραφα και να τα επανεξετάσει. Τα συμπεράσματα,  στα οποία τον οδήγησαν, δημιούργησαν μια ριζικά διαφορετική αφήγηση από  εκείνη, που είχε διδαχθεί στα νιάτα του.
 
 

Παρατίθεται ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την εισαγωγή τού βιβλίου:  
Κάθε ιστορία περιέχει μύθους, αλλά εκείνοι, που καραδοκούν εντός τής εθνικής ιστοριογραφίας, είναι ιδιαίτερα ξεδιάντροποι. Οι ιστορίες των λαών και των εθνών έχουν σχεδιαστεί, όπως τ' αγάλματα στις κεντρικές πλατείες των πόλεων: οφείλουν να είναι μεγαλόπρεπες, επιβλητικές, ηρωικές. Έως το τελευταίο τέταρτο τού 20ού αιώνα, η ανάγνωση μιας εθνικής ιστορίας θύμιζε την ανάγνωση μιας αθλητικής εφημεριδας: ο συνήθης, σχεδόν φυσικός, διαχωρισμός ήταν «εμείς» και «όλοι οι άλλοι». Για περισσότερο από έναν αιώνα, η παραγωγή τού «εμείς» υπήρξε έργο ζωής για τους εθνικούς ιστορικούς και αρχαιολογους, το επίσημο ιερατείο τής μνήμης.


Πριν απο τους εθνικούς διαχωρισμούς στην Ευρώπη, πολλοί λαοί πίστευαν, ότι κατάγονταν απο τους αρχαίους τρώες. Αυτή η μυθολογία διαρρυθμίστηκε επιστημονικά στα τέλη τού 18ου αιωνα.
  • Επηρεασμένοι απο την ευφάνταστη δουλειά των επαγγελματιών σπουδαστών τού παρελθόντος, οι κάτοικοι τής σύγχρονης Ελλάδας θεώρησαν τους εαυτούς τους ως βιολογικούς απόγονους τού Σωκράτη και τού Μεγάλου Αλέξανδρου ή, εναλλακτικά, ως άμεσους κληρονόμους τής βυζαντινής αυτοκρατορίας.
  • Από τα τέλη τού 19ου αιώνα, σημαντικά εγχειρίδια μεταμόρφωσαν τους αρχαίους ρωμαίους σε τυπικούς ιταλούς.
  • Στα σχολεία τής Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, οι γαλλικές φυλές, που επαναστάτησαν εναντίον τής Ρώμης την εποχή τού Ιούλιου Καίσαρα, περιγράφονται ως γνήσιοι γάλλοι (αν και με ιδιαίτερα λατινικό ταμπεραμέντο).
  • Οι σκαπανείς τού ρουμάνικου εθνικισμού άντλησαν τη σύγχρονη ταυτοτητά τους απο την αρχαία ρωμαϊκή αποικία τής Δακίας. Λόγω τής δοξασμένης τους καταγωγής, ονόμασαν τη νέα γλωσσα τους ρουμάνικα.
  • Κατά τη διάρκεια τού 19ου αιωνα, πολλοί βρετόνοι άρχισαν να θεωρούν τη βασίλισσα Μπουντίκα, αρχηγό των κελτικών φύλων με το όνομα Ικένοι, η οποία αντιστάθηκε λυσσαλέα στους ρωμαιους κατακτητές, ως την πρώτη αγγλίδα. Ένα δοξαστικό άγαλμά της είναι στημένο στο Λονδίνο.
  • Γερμανοί συγγραφείς άδραξαν την αναφορά τού Τάκιτου για τον Αρμίνιο, αρχηγό τής αρχαίας φυλής των Κερούσι, και τον απεικόνισαν ως πατέρα τού έθνους τους.
  • Περίπου τα ίδια έγιναν και κατα τον 20ό αιώνα. Μετά την κατάρρευση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι κάτοικοι τής νέας Τουρκίας ανακαλύψαν, ότι ήταν λευκοι άριοι, απόγονοι των σουμέριων και των χετταίων.
  • Χαρτογραφώντας αυθαίρετα τα σύνορα τού Ιρακ, ένας οκνηρός βρετανός αξιωματούχος σχεδίασε μια απόλυτα ευθεία γραμμή. Εκείνοι, που μέσα σε μια νύκτα έγιναν ιρακινοί, έμαθαν σύντομα από τους εντεταλμένους ιστορικούς, ότι ήταν απόγονοι τόσο των αρχαίων βαβυλωνίων όσο και των αράβων,  απόγονοι των ηρωικών μαχητών τού Σαλαντίν.
  • Πολλοί αιγύπτιοι υπήκοοι δέν είχαν καμμιά αμφιβολία, ότι το πρώτο εθνικό  κράτος τους υπήρξε το αρχαίο ειδωλολατρικό φαραωνικό βασίλειο, γεγονός,  που δέν τους εμπόδισε να ειναι θεοσεβούμενοι μουσουλμάνοι.
  • Ινδοί, αλγερινοί, ινδονήσιοι, βιετναμέζοι και ιρανοί εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι τα έθνη τους υπήρχαν ανέκαθεν, και απο νεαρή ηλικια οι μαθητές τους απομνημονεύουν μεγάλες ιστορικές αφηγήσεις.
Για τους ισραηλινούς, ειδικά εκείνους εβραϊκής καταγωγής, τέτοιες μυθολογίες θεωρούνται εξεζητημένες, ενώ η δική τους ιστορία βασίζεται σε ακλόνητες και ακριβείς αλήθειες. Γνωρίζουν με βεβαιότητα, ότι ένα εβραϊκό έθνος υπάρχει από τότε, που ο Μωυσής παρέλαβε τις πλάκες με τις εντολές στο όρος Σινά, κι ότι οι ίδιοι αποτελούν τους άμεσους και αποκλειστικούς απογόνους του (εκτός από τις δέκα φυλές, αν και δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη).

Είναι πεπεισμένοι, ότι αυτό το έθνος «εξήλθε» από την Αίγυπτο, κατέκτησε κι εποίκησε «τη γη τού Ισραήλ», την οποία τού είχε υποσχεθεί ο θεός. Δημιούργησε το ένδοξο βασίλειο τού Δαβίδ και τού Σολομώντα, το οποίο έπειτα χωριστηκε σε δυο βασίλεια, τής Ιουδαίας και τού Ισραήλ.

Είναι επίσης πεπεισμένοι, ότι αυτό το έθνος εκπατρίστηκε, όχι μια, αλλά δυο φορές, μετά τις εποχές τής δόξας του, μετά την πτώση τού πρώτου ναού τον 6ο αιωνα π.Χ. κι έπειτα πάλι μετά την πτώση τού δεύτερου ναού, το 70 μ.Χ..

Εν τούτοις, ακόμη και πριν απο τη δεύτερη εξορία, αυτό το μοναδικό έθνος είχε δημιουργήσει το εβραϊκό βασίλειο των ασμοναίων, το οποίο επαναστάτησε εναντίον τής ανόσιας επιρροής τού εξελληνισμού.

Πιστεύουν, ότι αυτοί οι άνθρωποι -το «έθνος» τους, το οποίο πρέπει να είναι το αρχαιότερο- περιπλανήθηκαν εκπατρισμένοι για περίπου δύο χιλιάδες χρονια κι ωστόσο, παρά τη μακραίωνη παραμονή μεταξύ απίστων, κατόρθωσαν ν' αποφύγουν την ενοποίησή τους με αυτούς ή την αφομοίωσή τους απο αυτούς. Το έθνος διασκορπίστηκε ευρύτατα, και οι πικρές περιπλανήσεις του το έφεραν στην Υεμένη, στο Μαρόκο, στην Ισπανία, στη Γερμανία, στην Πολωνία και στη μακρινή Ρωσία, ωστόσο πάντοτε κατάφερνε να διατηρήσει στενούς δεσμούς αίματος μεταξύ των ευρέως διεσπαρμένων κοινοτήτων και να περισώσει την ιδιαιτερότητά του.

Ύστερα, στα τέλη τού 19ου αιώνα, σπάνιες περιστάσεις συνδυασμένες αγωνίζονται, ώστε να ξυπνήσουν τον αρχαίο λαό από τον πολύχρονο λήθαργό του και να τον προετοιμάσουν για την αναβίωση και την επιστροφή στην αρχαία του πατρίδα. Κι έτσι το έθνος ξεκίνησε να επιστρέφει, χαρούμενα, κατά κύματα.

Κι ενώ ο περιπλανώμενος λαός χρειαζόταν ένα δικό του έδαφος, η άδεια, παρθένα γη αδημονούσε για ένα έθνος, που θα έρθει και θα την κάνει ν' ανθίσει. Κάποιοι απρόσκλητοι επισκέπτες, είναι η αλήθεια, είχαν εγκατασταθεί
στην πατρίδα του, αλλά εφΆ οσον «ο λαός κράτησε την πίστη του σ' αυτήν κατά τη διάρκεια τής Διασποράς» για δυο χιλιετίες, η γη ανήκε μόνο σε τούτο τον λαό κι όχι σε αυτή τη χούφτα ανθρώπων χωρίς ιστορία, που απλώς είχαν
σκοντάψει πάνω της.

Επομένως, οι πόλεμοι, που διεξάχθηκαν απο το περιπλανώμενο έθνος για την κατάκτηση τής χώρας ήταν δικαιολογημένοι. Η βίαιη αντίσταση τού τοπικού πληθυσμού ήταν εγκληματική και ήταν μόνο η (εντελώς αντιβιβλική) ευσπλαχνία των εβραίων, που επέτρεψε σε αυτούς τους ξένους να παραμείνουν και να κατοικήσουν ανάμεσα και δίπλα στο έθνος, το οποίο είχε  επιστρέψει στη βιβλική του γλώσσα και στην αγαστή του γη.

Ακόμη και στο Ισραήλ, αυτά τα φορτία τής μνήμης δεν εμφανίστηκαν αυθόρμητα, αλλά μάλλον σωρεύτηκαν στρώμα-στρώμα από χαρισματικούς αναδομιστές τού παρελθόντος, εκκινώντας απο το δεύτερο μισό τού 19ου
αιώνα. Κυρίως συνέλεξαν θραύσματα τής θρησκευτικής μνήμης ιουδαίων και χριστιανών, απο τα οποία κατασκεύασαν ευφάνταστα μια μακρά, αδιάσπαστη γενεαλογία τού «εβραϊκού λαού». Πριν από τότε, δέν είχε υπάρξει οργανωμένη δημόσια «ενθύμηση» και είναι αρκετά αξιοπρόσεκτο, ότι αυτή δέν έχει αλλάξει πολύ από τότε.

Παρά την ακαδημαϊκοποίηση των σπουδών εβραϊκής Ιστορίας -με την ίδρυση πανεπιστημίων στη βρετανοδιοικούμενη Ιερουσαλήμ και αργότερα στο Ισραήλ, και την έναρξη εβραϊκών σπουδών σε όλη τη Δύση-, η ιδέα τού εβραϊκού  παρελθόντος είχε παραμείνει σε γενικές γραμμές αμετάβλητη, διατηρώντας τον ενιαίο, εθνοκρατικό χαρακτήρα της έως σήμερα.


Όπως έχουμε δείξει με πληθώρα άρθρων μας στην «Ελεύθερη Έρευνα», κανείς λαός στις μέρες μας δέν είναι φυλετικά καθαρός όσο κι αν πασχίζουν να τον εμφανίζουν έτσι οι διάφοροι εθνικισμοί. Η ιδέα τού έθνους με τη σημερινή της έννοια έκανε την εμφάνισή της μόλις τους τελευταίους δυο αιώνες.

Κοινή συνισταμένη των σημερινών εβραίων είναι η Βίβλος (ένα πολύ μεταγενέστερα γραμμένο, μή ιστορικό κείμενο, γεμάτο αντιφάσεις, αναχρονισμούς, θαύματα, υπερβολές και άλλα παραμύθια) και η περιτομή (μια βάναυση πρακτική). Αν τα χάσουν αυτά τα δυο, άμεσα χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, οπότε χάνονται και σαν έθνος.

Έχοντας εξαντλήσει όλα τα ιστορικά επixειρήματα, πολλοί κριτικοί στο Ισραήλ γραπώθηκαν από τη γενετική. Οι ίδιοι άνθρωποι, που ισχυρίζονταν, ότι οι σιωνιστές ποτέ δεν αναφέρθηκαν σε μια φυλή, κλείνουν την επιxειρηματολογία τους επικαλούμενοι ένα κοινό εβραϊκό γονίδιο. Τη δεκαετία τού '50 διεξάγονταν έρευνες στο Ισραήλ για χαρακτηριστικά εβραϊκά δακτυλικά αποτυπώματα και από τη δεκαετία τού '70, οι βιολόγοι στα εργαστήριά τους (ενίοτε και στις ΗΠΑ) αναζητούν ένα γενετικό δείκτη κοινό σε όλους τους εβραίους. Στο βιβλίο τονίζεται η έλλειψη δεδομένων από μέρους τους, η συχνή ολισθηρότητα των συμπερασμάτων τους και την εθνο-εθνικιστική ζέση τους, η οποία δεν υποστηρίζεται απ' οποιαδήποτε σοβαρά επιστημονικά ευρήματα.

Μέχρι σήμερα καμμία μελέτη, που βασίζεται σε ανώνυμα δείγματα DNA, δεν έχει κατορθώσει να ταυτοποιήσει ένα γενετικό δείκτη ειδοποιό των εβραίων, και δέν είναι πιθανό για καμμία μελέτη να τα καταφέρει. Είναι αποκρουστικό το γεγονός, ότι αυτού τού είδους η έρευνα διεξάγεται σ' ένα κράτος, που έχει εξαπολύσει εδώ και χρόνια μια δεδηλωμένη πολιτική «εξιουδαϊσμού τής χώρας», όπου ακόμη και σήμερα δεν επιτρέπεται στους εβραίους να παντρεύονται μή εβραίους.

Αυτή η προσπάθεια να νομιμοποιηθεί ο σιωνισμός μέσω τής γενετικής θυμίζει τις πρακτικές εγχώριων ανθρωπολόγων ή άλλων ειδικών ή μή, που κάθε τρεις και λίγο ανακοινώνουν νέες δήθεν ανακαλύψεις ταυτοποίησης τού DNA των νεορωμιών με τους αρχαίους έλληνες. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Το DNA των ελληναράδων).

Επισημαίνεται ακόμα, ότι μια από τις ιδεοληψίες, που ταλανίζουν τα μυαλά αρκετών σύγχρονων ρωμιών, είναι όχι μόνο η αρχαιότητα τής καταγωγής τους -τόσον αυτών όσο και των εβραίων-, αλλά και η πανάρχαια και διαχρονική πάλη ανάμεσα στον «καλό ελληνισμό» και τον «κακό σιωνισμό», ο οποίος ευθύνεται για όλα τα σημερινά χάλια τής Ρωμιοσύνης. (Οι εβραίοι έπεισαν π.χ. τους πέρσες να εκστρατεύσουν στην Ελλάδα, γιατί την επιβουλεύονταν, οι εβραίοι άνοιξαν την Κεκρόπορτα, ο εβραίος Κίσινγκερ έχει βάλει στόχο τη γλώσσα μας, για να μάς αποδυναμώσει κ.λπ. κ.λπ.). Πάντα πίσω από κάτι κακό, που συμβαίνει στη Ρωμιοσύνη, βρίσκεται ένας εβραίος σιωνιστής.

Αυτός είναι προφανώς ο λόγος, που το βιβλίο αυτό, που αμφισβητεί θεμελιώδεις εβραϊκούς μύθους και συνεπώς βάλλει κατά τού -κατά φαντασία- αντίπαλου δέους, έγινε ευμενέστατα αποδεκτό από ελληναράδες όλων των αποχρώσεων και το δελτίο τύπου τού εκδοτικού οίκου αντιγράφεται (με copy/paste) σωρηδόν από ελληναράδικες ιστοσελίδες, ενίοτε διανθισμένο με τα κατά περίπτωση πατριωτικά σχόλια.

«Έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων, που τους ενώνει
μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με τη γενεολογία τους
και μια κοινή απέχθεια για τους γείτονές τους»
Karl Deutsch, Εθνικότητα και οι εναλλακτικές της, 1969


Δυστυχώς, καταλήγει στο πρόλογο τού βιβλίου του ο Shlomo Sand, «ελάχιστοι από τους συναδέλφους μου -τους καθηγητές Ιστορίας στο Ισραήλ- θεωρούν καθήκον τους ν' αναλάβουν την τόσο επικίνδυνη παιδαγωγική αποστολή τού να ξεσκεπάσουν τα συμβατικά ψέματα τού παρελθόντος. Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω στο Ισραήλ χωρίς να γράψω τούτο το βιβλίο.

»Δέν πιστεύω, ότι τα βιβλία μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο, αλλά, όταν ο κόσμος αρχισει ν' αλλάζει, αναζητά διαφορετικά βιβλία. Ίσως να είμαι αφελής, αλλά ελπίζω, ότι τούτο το βιβλίο θα είναι ένα από αυτά».


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



kimon έγραψε...
Δοκιμή
03.01.2013, 00:15:10





Ανώνυμος 29542 έγραψε...
Νεράτζια
23.08.2014, 19:54:58






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...