Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ


Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ BLUES

Ο πραγματικός λόγος
εκχριστιανισμού των σκλάβων

Κωδικοποιημένα μηνύματα
για οργανώσεις αποδράσεων στα gospel


Έγραψε στις 01.12.2012 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Ο κόσμος τού blues, οι άνθρωποι, που το γέννησαν και το ανέθρεψαν, σίγουρα δεν μπορούν να καταταχτούν στους «clean cut americans», τους «οικογενειάρχες-πατριώτες», με άλλα λόγια. Ο κόσμος τού blues ήταν εξαιρετικά περιθωριοποιημένος, αποστασιωποιημένος από την πολιτική τής εποχής, με τις προκλητικές διακρίσεις σε βάρος του και την ταμπέλα τού «second class citizen» (δεύτερης κατηγορίας πολίτη), που υποδήλωνε όλα τα παραπάνω.

Ένας κόσμος, με χαμένη ταυτότητα στη νέα γη, που τον έσυραν, φρόντιζε μονάχα να επιβιώνει, να βγάζει τη μέρα, να ξεγελάει την πείνα και τη στέρηση. Όταν έπεφταν κάποια χρήματα, αυτά σπαταλιόνταν σε τιμαλφή, αλκοόλ και κραιπάλες. Προσπάθεια επίδειξης στους υπόλοιπους ανθρώπους τού γκέτο, ότι κάποιοι δήθεν τα κατάφεραν και ξέφυγαν τάχα, χωρίς στην ουσία όμως, να έχουν ξεφύγει ποτέ.

Οι ιστορίες πάμπολλες και άκρως ενδιαφέρουσες κοινωνιολογικά και πολιτισμικά. Ο κόσμος τού blues ήταν ένας κόσμος αληθινός, αυθεντικός και ενδεχόμενα σκληρός για πολλούς. Καβγάδες, φυλακή, μαχαιρώματα, περιθώριο, ρατσισμός, πόνος, θλίψη, χαρά και θάνατος. Κόσμος ανθρώπινος. Κόσμος πραγματικών ανθρώπων.

Δεν είναι όμως, πολλοί οι φίλοι τού rock, τής punk, τού heavy metal, τής jazz, τής soul ή τού hip-hop, που γνωρίζουν, πως από το blues ξεκίνησαν όλα. Πως αν δεν υπήρχε το blues, ενδεχομένως οι μουσικές που ακούνε, τα ακριβοπληρωμένα συγκροτήματα που θαυμάζουν, οι καλλιτέχνες-σταρ, που γεμίζουν στάδια ολόκληρα μαζί με τα ακριβά εισιτήρια και τα εκατομμύρια CD και DVD, που πουλούν, πολύ απλά, δεν θα υπήρχαν.

Πάνω στο blues πάτησαν όλοι αυτοί. Πάνω στους μουσικούς δρόμους τού blues βασίστηκαν, για να δημιουργήσουν τα τραγούδια τους και τη μουσική τους.

Με τα blues ταυτίστηκε
η αγγλική εργατική τάξη

Βρισκόμαστε ήδη στις αρχές τής δεκαετίας τού ’60, όταν καλοντυμένα λευκά παιδιά, που τραγουδούσαν pop μουσική, ανέβαιναν στις αμερικάνικες πίστες και τραγουδούσαν play back. Υπήρχε μεγάλη βιομηχανοποίηση από την αμερικάνικη αγορά. Οι δισκογραφικές έστελναν «πακέτα» στη βρετανική αγορά κι ο κόσμος είχε κουραστεί.

Μια νέα γενιά τής Βρετανίας ζητούσε επαναστατική μουσική. Βρήκε αυτό που έψαχνε στη μαύρη αμερικάνικη μουσική: τα blues. Ήταν μουσική, που πήγαζε από αγώνες. Η αγγλική εργατική τάξη ταυτίστηκε με τους μαύρους τής Αμερικής. Τα blues είχαν την οργή τής παρανομίας. Οι καλλιτέχνες των blues, όπως ο John Lee Hooker, o Muddy Waters κι ο Hawlin’ Wolf είχαν δύναμη και μυστικισμό. Τα blues υπήρχαν πολύ πριν τα ονομάσουμε «blues». Είναι μια μουσική αλυσίδα, μια νότα, που αντηχεί στη ζωή μας.

Για τη λευκή Αμερική, τα blues ήταν «απαγορευμένος καρπός». Όχι, όμως, για τη Βρετανία, όπου τα μαύρα γκέτο τής Αμερικής, η χαμηλή τάξη των μαύρων, οι αγώνες για την ένταξή τους στο νότο, όλα αυτά τα πολιτικά θέματα ήταν πολύ μακρινά.

Οι λευκοί νέοι, που αγκάλιαζαν τη μουσική των μαύρων, δεν εμπλέκονταν σε πολιτικά θέματα, όπως στην Αμερική. Οι νέοι τού Λονδίνου, τού Νιούκαστλ και τού Λίβερπουλ, έβαλαν τα χέρια τους στα «σκουπίδια» τής Αμερικής κι έβγαλαν έναν πολιτισμό. Έτσι γεννήθηκε το rock κι αργότερα όλα τα υπόλοιπα παιδιά του. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο ήχος των καιρών, που άλλαζαν).

Για τους επίδοξους μουσικούς υπήρχε ένα επιπλέον προνόμιο. Μπορούσαν εύκολα να μάθουν τα blues. Η δομή είναι σταθερή και πολύ απλή. Μόλις τη μάθεις, ως κιθαρίστας, νιώθεις αυτοπεποίθηση. Ξέρεις τι κάνεις, επειδή έχεις στα χέρια σου τις ρίζες τής pop μουσικής τού 20ού αιώνα.

Τα blues ήταν μια εμπειρία απελευθέρωσης, που δημιούργησε μια δίψα για προσωπική έκφραση. Τα blues έλειωσαν το συναισθηματικό παγετώνα, όπου ήταν εγκλωβισμένη η μεταπολεμική δεκαετία τού ’50. Η έμφαση των blues στον αυτοσχεδιασμό ξεκλείδωσε τη δημιουργικότητα των νέων μουσικών.

Στις φυτείες γεννήθηκαν τα blues
Τα blues γεννήθηκαν στα μέσα τού 18ου αιώνα, στις φυτείες τού αμερικάνικου νότου από τον πόνο και τον καημό των αφροαμερικανών σκλάβων, που σύρθηκαν με το στανιό στις γαίες των λευκών τσιφλικάδων, για να μπορούν οι δουλέμποροι κι οι δουλοκτήτες ν΄αυξήσουν τα κέρδη τους, να πολλαπλασιάσουν τον πλούτο τους και να μεγαλώσουν την πολιτική τους
δύναμη. Καραβιές ολόκληρες μετέφεραν χιλιάδες εξαθλιωμένους
αφρικανούς στη νέα ήπειρο.

Οι λευκοί χριστιανοί τής Ευρώπης θεωρούσαν τη σκλαβιά και το δουλεμπόριο σαν κάτι το φυσιολογικό. Η Αγγλικανική Eκκλησία υποστήριζε, ότι οι αφρικανοί ήταν καταραμένοι από το θεό και για το λόγο αυτό δεν υπήρχε κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα με την υποδούλωσή τους.

Θεωρώντας, πως, ως χριστιανοί είναι οι εκλεκτοί του θεού, επιχειρούσαν να προσαρμόσουν το δουλεμπόριο πάνω στην Παλαιά Διαθήκη. Βασισμένοι στις εξιστορήσεις τής Βίβλου, οι ευρωπαίοι χριστιανοί δικαιολογούσαν τις πράξεις τους λέγοντας, ότι όπως οι ισραηλίτες μεταχειρίζονταν τους αλλόθρησκους παγανιστές, έτσι κι οι ίδιοι όφειλαν ως «νέοι ισραηλίτες» να πράττουν το ανάλογο με τους νέγρους.

Δραπετομανία
και Δυσαισθησία η Αιθιοπική

Το άλλοθι, που παρείχε ο χριστιανισμός στους λευκούς σε σχέση με το δουλεμπόριο, συχνά-πυκνά ενδυόταν και με κάποιο ψευδοεπιστη- μονικό περιτύλιγμα.

Πέρα από τα πολλά άρθρα, που διάφοροι, «λαογράφοι», «κρανιολόγοι» και «ανθρωπολόγοι» δημοσίευαν κατά καιρούς επιχειρώντας να πείσουν τον αγράμματο λευκό χριστιανό, για τη δήθεν κατώτερη καταγωγή των νέγρων, υπήρχαν και διάφοροι «γιατροί», που μιλούσαν για πολύ συγκεκριμένες «ασθένειες», από τις οποίες τάχα έπασχαν οι νέγροι σκλάβοι.

Στην εφημερίδα «De Bow’s Review», o dr. Samuel Cartwright, ένας πολυγραφότατος γιατρός, απόφοιτος τού πανεπιστημίου τής Luisiana, δημοσιεύει ένα άρθρο με τίτλο: «Οι ασθένειες και οι ιδιομορφίες των νέγρων» (Diseases and peculiarities of the negro race). Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε δύο ασθένειες, που τάχα προσβάλουν αποκλειστικά τους νέγρους. Η πρώτη ονομάζεται «Δραπετομανία» (Drapetomania), τής οποίας το κύριο σύμπτωμα είναι η διάθεση των νέγρων να δραπετεύουν και η δεύτερη ονομάζεται «Δυσαισθησία η Αιθιοπική» (Dysaethesia Aethiopica), τής οποίας το κύριο γνώρισμα είναι η κατεργαριά (rascality). (De Bow's Review Southern and Western States, Volume XI, New Orleans, 1851, AMS Press, Inc. New York, 1967).



  





   Πλειστηριασμός νέγρων
.
   (Απόσπασμα από την εφημερίδα
   «Columbia Daily»
   τής Νότιας Καρολίνας,
   17 Δεκεμβρίου 1852).



Δουλεμπόριο με θείες ευλογίες

Κατά τη διάρκεια τού 18ου αιώνα, όταν ένα κύμα από αγγλικανούς ιεραπόστολους, κυρίως ευαγγελιστές, επιχείρησαν να επισκεφτούν τους νέγρους σκλάβους στις αποικίες τού νότου, διαπίστωσαν, ότι εκείνοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να αποδεχθούν το χριστιανισμό, αλλά προτιμούσαν να μείνουν προσηλωμένοι στις παραδοσιακές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις και τελετές λατρείας. Οι ιεραπόστολοι ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένοι με τις πρακτικές τής πολυγαμίας και των «ξέφρενων ειδωλολατρικών χορών», όπως τους ονόμαζαν οι ίδιοι.

Οι χριστιανοί δουλοκτήτες με τη σειρά τους, πυροδότησαν ένα κύμα εκχριστιανισμού των σκλάβων, αυτή τη φορά με προτεστάντες ιερωμένους, που παράλληλα με το κήρυγμα του ευαγγελίου, υποστήριζαν θερμά και το θεσμό τής δουλείας. Δίδασκαν στους σκλάβους να είναι υπάκουοι στα αφεντικά τους και να μην επιχειρήσουν ποτέ να επαναστατήσουν, γιατί μετά θάνατον τους περίμενε η «βασιλεία των
ουρανών» και τότε θα ήταν πραγματικά ελεύθεροι.

«Να υποτάσσεσθε σε κάθε ανθρώπινη εξουσία», όπως έλεγε στο ευαγγέλιο ο Απ. Παύλος ή «είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει», όπως έλεγαν εδώ οι ιερωμένοι κατά τη βυζαντινοκρατία ή «ο κραταιός ημών άναξ (σουλτάνος)» κατά την τουρκοκρατία.

Ο κατευνασμός κάθε προσπάθειας για εξέγερση, για ανταρσία, για δραπέτευση από τα δεσμά της δουλείας, ήταν ένα εξαιρετικό δώρο των ιερωμένων προς τους δουλοκτήτες, οι οποίοι μετά χαράς συνέβαλαν και στην οικοδόμηση χριστιανικών ναών ειδικά για τους σκλάβους.

Ο χριστιανισμός αποδείχτηκε το ισχυρότερο όπλο κοινωνικού ελέγχου, που είχαν στα χέρια τους οι δουλοκτήτες μιας και κατάφερε να καταστείλει κάθε διάθεση για επίγεια ελευθερία, τουλάχιστον για αρκετά σημαντικό χρονικό διάστημα.


Τo δουλεμπόριο των νέγρων είναι από τα
αισχρότερα κεφάλαια τής ανθρώπινης ιστορίας. Κι όμως, αυτοί οι σκλάβοι, που τραγουδούσαν και χόρευαν, δημιούργησαν μια μουσική, που επηρέασε όλο το δυτικό κόσμο, αρκετά αργότερα. Από αυτούς τους νέγρους σκλάβους, όπως είδαμε, γεννήθηκε το blues, η jazz, το rock κ.λπ. κ.λπ..

Gospel: Κωδικοποιημένα μηνύματα
για οργανώσεις αποδράσεων

Η μουσική τής gospel συντέλεσε στη δημιουργία τού blues. Τα spirituals ήταν ένα από τα πρώτα είδη τραγουδιών των αφροαμερικανών με έντονη θρησκευτικότητα. Όταν οι σκλάβοι στο νότο έγιναν χριστιανοί, εμπλούτισαν τις προσευχές των λευκών με τις δικές τους λατρευτικές παραδόσεις, οι οποίες  περιλάμβαναν χορό και τραγούδι, που συχνά οδηγούσε σε έκσταση και συνοδευόταν από ρυθμικές κινήσεις τού κορμιού και χτυπήματα των
χεριών.

Το επίκεντρο τής αφροαμερικανικής λατρευτικής προσέγγισης στα spirituals, ήταν η σωτηρία της ψυχής μέσα από ένα συναισθηματικό εκστασιασμό, που λάμβανε χώρα στις εκκλησίες τους. Ήταν όμως μόνον αυτό;

Τα spirituals και οι στίχοι τους ήταν μέρος ενός πολύ έξυπνου συστήματος, το οποίο επέτρεπε στους σκλάβους να επικοινωνούν μεταξύ τους και να σχεδιάζουν τις αποδράσεις τους.

Δύο ήταν τα κύρια είδη των κωδικοποιημένων μηνυμάτων μέσα στα spirituals: Τα τραγούδια, που περιείχαν ειδοποιήσεις και τα τραγούδια, που μιλούσαν για τις περιοχές τής δραπέτευσης. Στην πρώτη κατηγορία, ο τραγουδιστής μετέφερε το κωδικοποιημένο μήνυμα μιας επικείμενης φυγής από τους δουλεμπόρους και τις φυτείες τους. Η δεύτερη κατηγορία ήταν οδηγίες για κρυψώνες και μέρη, όπου οι δραπέτες σκλάβοι θα μπορούσαν να πάνε χωρίς να κινδυνεύουν.

Μια από τις πρώτες αποκαλύψεις αυτής της πρακτικής των κωδικοποιημένων μηνυμάτων βρίσκεται στα αυτοβιογραφικά κείμενα τού μαύρου διανοούμενου και μαχητή για την κατάργηση τής δουλείας τού 19ου αιώνα, Frederick Douglass.

Ο Douglass αποκαλύπτει στους αναγνώστες του, ότι ενώ πολλοί ερμήνευαν τους στίχους των spirituals σαν αναφορές για τη ζωή μετά το θάνατο και τον Παράδεισο, οι μυημένοι μαύροι καταλάβαιναν, ότι επρόκειτο για δραπέτευση από το νότο και εγκατάσταση στον ελεύθερο βορά.

Η βόρεια όχθη τού ποταμού Ohio, που ήταν το πέρασμα σε ελεύθερες περιοχές, ήταν στον κώδικα των spirituals ο «Ιορδάνης ποταμός», ενώ τα ελεύθερα εδάφη έφεραν τις κωδικές ονομασίες «η γη τής επαγγελίας» ή «η γλυκιά γη Χαναάν».

Η φράση «wade in water» (βούτηξε στο νερό), που πολλοί θα ερμήνευαν σαν βάπτισμα στον Ιορδάνη, ήταν ουσιαστικά μiα προειδοποίηση στον δραπέτη μαύρο να τσαλαβουτήσει σε νερό, ώστε τα σκυλιά των αφεντικών του να μην μπορούν να εντοπίσουν τη μυρωδιά του.

Η λέξη
«chariot» (άμαξα) δεν αναφερόταν στον προφήτη Ηλία, που σύμφωνα με τη Βίβλο ανήλθε στους ουρανούς, αλλά στην άμαξα φορτωμένη με τα άχυρα, που θα κρυβόταν ο δραπέτης σκλάβος, για να φύγει μακριά.
 


















Το τραγούδι «Swing Low Sweet Chariot» (Κατέβα χαμηλά γλυκιά μου άμαξα) γράφτηκε από την Harriet Tubman, μια σκλάβα, που είχε δραπετεύσει και εκτελούσε χρέη ανιχνευτή βοηθώντας και άλλους σκλάβους να αποδράσουν.
Η κωδική φράση «underground railroad» (υπόγειο τραίνο), που λέει κάπου, δεν αναφερόταν σε κάποιο συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς, αλλά στην ίδια την πράξη τής δραπέτευσης και τής φυγής προς την ελευθερία.



Η άφιξη των σιδηροδρόμων στη ζωή των σκλάβων βελτίωσε πολύ τις συνθήκες απόδρασής τους και δημιούργησε ένα νέο λεξιλόγιο. Η λέξη «chariot» (άμαξα), θα αντικατασταθεί με τη λέξη «τραίνο».

Στο τραγούδι «The drinking gourd» (Η κολοκύθα που πίνει) υπονοείται η Μεγάλη Άρκτος, που ακολουθώντας την ο σκλάβος αντικρίζει τον Πολικό Αστέρα και κατευθύνεται στην ελευθερία του.

He was having the blues...
Το από πού ακριβώς προέκυψε η λέξη blues είναι κάτι, που εξακολουθεί να παραμένει αδιευκρίνιστο. Ωστόσο, κατά καιρούς έχουν εκφραστεί αρκετές απόψεις, που έχουν μια σχετική εγκυρότητα και λογική.

Η πρώτη εξήγηση έχει να κάνει με τον ερχομό των ευρωπαίων αποίκων στην αμερικανική ήπειρο από τα τέλη τού 1700 με αρχές τού 1800. Υπήρχε η δοξασία, ότι κάποια κακά πνεύματα, που οι άποικοι ονόμαζαν blue devils (μπλε διάβολοι) ήταν υπεύθυνα για την κακή τους διάθεση, την απογοήτευση και την κατάθλιψη, που ένιωθαν σε κάποιες στιγμές στη ζωή τους. Έτσι λοιπόν, κάποιος, που ένιωθε άσχημα από ψυχολογικής πλευράς, έλεγε, πως «είχε τα μπλουζ» (he was having the blues).

Μια άλλη εξήγηση προκύπτει από τα γαλανά μάτια των δουλέμπορων και δουλοκτητών, που καταπίεζαν τους μαύρους σκλάβους στις φυτείες τού νότου. Όταν οι μαύροι έβλεπαν τα μπλε μάτια τού «Mr. Charlie» (με αυτό το παρατσούκλι, οι μαύροι αποκαλούσαν τα λευκά αφεντικά τους), τα θεωρούσαν κάτι σαν κακό πνεύμα, σαν το σύμβολο τού πόνου και τής καταπίεσης, που ένιωθαν.

Σε γενικές γραμμές, ο όρος «blues» περιγράφει μια άκρως μελαγχολική κατάσταση, μια κατάσταση αφόρητου ψυχικού πόνου και πικρίας για τη ζωή. Με άλλα λόγια, όπως μας πληροφορεί κι ο μουσικός και συνθέτης Leon Redbone, «the blues ain't nothing but a good man feelin' bad» (το blues δεν είναι τίποτα άλλο, από το να αισθάνεται άσχημα ένας καλός άνθρωπος).


C.C. Rider: Ο φίλος μαύρης πόρνης
(rider = ερωτικός παρτενέρ), που απολαμβάνει δωρεάν την ερωτική πράξη, συνώνυμο τού Easy Rider.
(Ακούστε το ομώνυμο τραγούδι, που πρωτοηχογραφήθηκε από την
Gertrude "Ma" Rainey το 1924, εδώ σε μια μεταγενέστερη rock διασκευή του από τους Socrates).


Η μουσική τού blues έχει τη δική της ποίηση και το δικό της λεξιλόγιο. Συνεπώς, μελετώντας συγκεκριμένες λέξεις και φράσεις, που βρίσκονται στους στίχους των τραγουδιών τού blues, μπορεί κάποιος να καταλάβει καλύτερα όχι μόνο το blues σα μουσικό είδος, αλλά σαν ένα είδος κουλτούρας και τρόπου ζωής, που εμπεριέχει πολλά στοιχεία, τα οποία αφορούν στις σχέσεις των ανθρώπων, τη δομή των κοινωνικών τάξεων, τον έρωτα, την εργασία, τον τρόπο, που κάποιος βιώνει την ίδια τη ζωή.

Blue notes
Από μουσικής άποψης το blues έχει σα βασικό του στοιχείο δωδεκάμετρες μελωδίες στηριγμένες σε μια αμετάβλητη συνέχεια συγχορδιών. Χαρακτηριστικό του είναι η ύφεση τής τρίτης, πέμπτης και έβδομης νότας τής μείζονος κλίμακας. Αυτές οι υφέσεις ονομάζονται blue notes.




Νέγρικο καπηλειό
(juke joint).

Η λέξη juke έχει σαν προέλευση τη δυτική Αφρική και σημαίνει αχρείος, διεστραμμένος. Η φράση juke joints σημαίνει θορυβώδες μέρος (εστιατόριο, μπαρ, όπως και το roadhouse) με δυνατή ζωντανή μουσική που αργότερα αντικαταστάθηκε από το γνωστό μας juke box.

Τα juke joints ήταν μικρές εγκαταστάσεις φτιαγμένες από παλιά ξύλα ή λαμαρίνες με ένα βαρέλι συνήθως στη μέση, που έκαιγε κάρβουνο, καυσόξυλα ή ο,τιδήποτε άλλο θα μπορούσε να παράξει θέρμανση. Ήταν τόποι συγκέντρωσης των μαύρων εργατών, που επιθυμούσαν να ξεδώσουν πίνοντας, χορεύοντας, χαρτοπαίζοντας ή γνωρίζοντας τον έρωτα. Εκεί, η κραιπάλη ήταν κάτι το πολύ συνηθισμένο.


Το λεξιλόγιο των blues

Από στιχουργικής άποψης, το blues είναι ωμό και βίαιο απέναντι στη ζωή. Η λέξη «love» στο blues σημαίνει σαρκικός παθιασμένος έρωτας και όχι αγάπη. Ο θάνατος είναι ένα γεγονός τής ζωής κι όχι ένα βήμα προς την αιωνιότητα. Η φτώχεια και η μιζέρια αντιμετωπίζονται ως πραγματικότητα κι όχι σαν υποθέσεις, που θα μπορούσαν να συμβούν στη ζωή κάποιου, γιατί πολύ απλά συμβαίνουν και ενυπάρχουν στις ζωές των τραγουδοποιών τού blues.











Muddy Waters
& The Rolling Stones,
«Mannish Boy».


Βαθειά επηρεασμένοι από τα Chicago blues, οι Rolling Stones, κατά τη διάρκεια περιοδείας τους προ ετών, επισκέφτηκαν ένα βράδυ το Buddy Guy's Club, όπου έπαιζε ο Muddy Waters (από τραγούδι τού οποίου εξ άλλου έχει εμπνευστεί το όνομα του το συγκρότημα). Δεν τους πήρε πολύ να ανέβουν στη σκηνή και να τον συνοδεύσουν...


Το blues αντιμετωπίζει τη ζωή, όπως είναι, χωρίς να επιχειρεί να δημιουργήσει επικού τύπου τραγούδια από την καθημερινότητα, όπως συμβαίνει με άλλα μουσικά είδη.

Το blues δημιουργήθηκε από αληθινούς ανθρώπους και απευθύνεται σε αληθινούς ανθρώπους, που δέν ζουν τη ζωή κάποιου άλλου, αλλά τη δική τους...


Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο βασίστηκε κατά κύριο λόγο
σε ανέκδοτα κείμενα και σπάνια στοιχεία και φωτογραφίες,
που περιλαμβάνονται στο υπό έκδοση βιβλίο
τού συνεργάτη τής «Ελεύθερης Έρευνας», Δημ. Επικούρη:
«Αναζητώντας τους ανθρώπους τού blues».


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...