Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του Ά21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του Ά21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΣΑΝ ΒΓΕΙΣ
ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ
ΓΙΑ ΤΗ ΖΑΒΕΡΔΑ...


...θα βρεθείς στην Πάλαιρο!

Πρόσφατες αλλαγές τοπωνυμίων
δυσκολεύουν σύγχρονο γερμανό περιηγητή
να ακολουθήσει στην Αιτωλοακαρνανία
τα χνάρια του παππού του, στρατιώτη του Β΄Π.Π.


Έγραψε στις 29.09.2012 ο/η:

Επιστροφή

Το καλοκαίρι που πέρασε, αποφάσισα να κάνω τις διακοπές μου στην Ελλάδα ακολουθώντας τα χνάρια τού παππού μου, ο οποίος στον ΒΆ παγκόσμιο πόλεμο είχε εισβάλει με το γερμανικό στρατό. Από μικρός θυμάμαι τις διηγήσεις του για τις αιματηρές μάχες, που έδωσε, αλλά και τα όμορφα μέρη τής Ελλάδας, που επισκέφθηκε σα στρατιώτης. Ένα από τα χωριουδάκια, που τον είχαν εντυπωσιάσει για τις φυσικές του ομορφιές, ήταν η Ζαβέρδα τού νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Αναζητώντας να κλείσω ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, για να ξεκινήσω την περιήγησή μου διαπίστωσα, ότι το χωριό αυτό πλέον δεν υπήρχε ή μάλλον υπήρχε, αλλά με διαφορετικό όνομα. Σήμερα, ονομάζεται Πάλαιρος.

Τελικά, κατάφερα να την επισκεφθώ, για να επαληθεύσω σπιθαμή προς σπιθαμή όλα αυτά τα όμορφα μέρη, που είχα τόσο ζωντανά στο μυαλό μου από τις αφηγήσεις τού παππού μου.

Ο τόπος
H Πάλαιρος, απέχει περίπου δεκαέξι χιλιόμετρα από την πόλη τής Βόνιτσας και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Νυδρί τής Λευκάδας. Τα σπίτια τού χωριού ακροβολίζονται κατά μήκος ενός κολπίσκου με γαλαζοπράσινα νερά και ο ήλιος συνήθως αργεί να ανατείλει, διότι μεγάλο μέρος τής πορείας του καλύπτεται από τον απόκρημνο όγκο τού όρους Τσιρικάς ή Σερέκας, που ουσιαστικά αποτελεί μια από τις δυτικές απολήξεις των ακαρνανικών ορέων.

 
Στη Χάρτα τής Ελλάδος, που εκδόθηκε με μέριμνα τού Ρήγα Βελεστινλή, αφού έκανε πρώτα έρευνες στις βιβλιοθήκες τής δυτικής Ευρώπης, παρατηρούμε, ότι η υπό εξέταση περιοχή αναφέρεται ως Παλήρη.

Αν αποφασίσει κανείς να περιηγηθεί στο χωριό θα διαπιστώσει, ότι υπάρχουν διάσπαρτοι οικισμοί στον ευρύτερο χώρο αποτελούμενοι από πέτρινα ερειπωμένα και μισογκρεμισμένα σπίτια. Τα αίτια, που έκαναν τους κατοίκους τού χωριού να μετακινούνται από το ένα μέρος στο άλλο, ήταν -ενδεχομένως- πολλά και διάφορα, όπως οι σεισμοί, η πειρατεία ή οι επιταγές τής πολιτικής οικονομίας.

Τα κυκλώπεια τείχη τής αρχαίας Παλαίρου τυλίγουν έναν κακοτράχαλο λόφο,  που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα βορειοανατολικά τού σύγχρονου χωριού, κοντά σε μια λίμνη με υφάλμυρο νερό, που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Μυρτούνιον, ενώ σήμερα λέγεται Βουλκαριά.

 
Σε λεύκωμα, που εκδόθηκε από τον Δήμο Παλαίρου, διαβάζουμε ορισμένες από τις καταγραφές παλαιών ξένων περιηγητών.

Η αρχαία λίμνη Μυρτούνιον ονομάστηκε από τους μεσαιωνικής, σλαβικής προέλευσης κατοίκους, λίμνη Βούλγαρη ή Βουλγαριά. Σήμερα, ονομάζεται Βουλκαριά. Είναι εμφανές, ότι το έτυμό της συμπίπτει με το εθνονύμιο των σύγχρονων βουλγάρων, το όνομα των οποίων υποδεικνύει επίσης, την κάθοδό τους από τον ποταμό Βόλγα.

Με το πέρασμα των χρόνων, η περιοχή αυτή, την οποία οι κάτοικοι αποκαλούν αρχαία Πάλαιρο ή Κεχροπούλα, εγκαταλείφθηκε και σήμερα αποτελεί έναν αξιόλογο αρχαιολογικό χώρο για κάθε φιλέρευνο και φυσιολάτρη επισκέπτη.
Μεταγενέστερα ίχνη οικισμών συναντούμε στις παρυφές τού Τσιρικά, που βρίσκεται περίπου δέκα χιλιόμετρα βορειοανατολικά. Η εγκατάσταση κατοίκων σε αυτό το σημείο, δηλαδή πάνω στο βουνό, συνέβη, διότι αφ΄ενός εξυπηρετούσε στην ενασχόληση των κατοίκων με τη γεωργία και την κτηνοτροφία κι αφ΄ετέρου βοηθούσε στην πρόληψη από την πειρατεία. Μετά την καταπολέμηση τής πειρατείας στο Ιόνιο, οι κάτοικοι άρχισαν σταδιακά να κατεβαίνουν από το βουνό και να εγκαθίστανται «παρά θίν΄αλός»  ασχολούμενοι τόσο με το εμπόριο δια θαλάσσης όσο και με την αλιεία.

Γνωριμία με τους ντόπιους
Πίνοντας μπύρες σ΄ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι με κάποιους φίλους μου, δεχθήκαμε τα πειράγματα μίας παρέας ντόπιων, που είχαν αντιληφθεί, ότι είμαστε γερμανοί. Ένας από τους ομοεθνείς μου, που ήξερε πολύ καλά ελληνικά, φρόντισε να κάνει τον μεταφραστή κι απ΄ότι αντιληφθήκαμε οι έλληνες αυτοί είχαν προβληματιστεί με τα μέτρα, που προωθούσε η καγκελάριος Μέρκελ για την Ελλάδα.
 
Ασφαλώς, εκείνοι, που προέβησαν σε μία τόσο ρηχή κριτική -εκφράζοντας ενδεχομένως την πλειοψηφία- αγνοούν, ότι η κ. Μέρκελ είναι η πρόεδρος μιας χώρας, που διαθέτει τέτοιους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οι οποίοι δεν τής επιτρέπουν να παρεκκλίνει από τη γραμμή τής υπεράσπισης τού γερμανικού δημοσίου συμφέροντος. Αντιθέτως δε, από τις κουβέντες τους εντόπισα, ότι απουσίαζε παντελώς η αυστηρή αυτοκριτική για το δικό τους κράτος, το οποίο έχει εκτεθεί παγκοσμίως αφ΄ενός από τις ενέργειες των πολιτικών κι αφ΄ετέρου από την άρνηση των κατοίκων αυτής τής χώρας να εκσυγχρονιστούν.
 

Το φαινόμενο να κτίζουν οι ρωμιοί χριστιανικούς ναούς επάνω σε αρχαιότητες δεν είναι μόνο βυζαντινό, αλλά και σύγχρονο.

Το παρεκκλήσιο τού προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε λόφο παρακείμενο τής αρχαίας Παλαίρου, είναι κτισμένο στη θέση αρχαίου ιερού τού Διός.
  
Ανοίξαμε μερικές μπύρες ακόμα, γίναμε μία μεγαλύτερη παρέα αν και λίγο άβολη, λόγω τού ότι είχαμε μόλις ένα μεταφραστή και συνεχίσαμε την κουβέντα. Οι ντόπιοι κατηγορούσαν τη Γερμανία τόσο για τα μέτρα, που στηρίζει σήμερα σε βάρος των χωρών τού ευρωπαϊκού νότου όσο και για τις βαρβαρότητες, που διέπραξε ο ναζιστικός στρατός, όταν εισέβαλε το 1941 (φυσικά δεν τόλμησα να αναφέρω την ιδιότητα τού παππού μου, για να μην οξύνω τα πνεύματα).

Οι έλληνες συνδαιτυμόνες μας, ζητούσαν αποζημιώσεις για τις σφαγές τού πολέμου και μάς χαρακτήριζαν ως βάρβαρους εισβολείς στη χώρα, που γέννησε την δημοκρατία. Θεωρούσαν επίσης τους εαυτούς τους απ΄ευθείας απογόνους των ελλήνων τής αρχαιότητας και μάς είπαν χαρακτηριστικά, ότι όταν οι πρόγονοί τους έχτιζαν παρθενώνες, οι δικοί μας έτρωγαν βελανίδια.

Οι ισχυρισμοί τους με προβλημάτισαν έντονα. Υπέθεσα, ότι μπορεί να είχαν δίκιο και γι΄αυτό συνέλεξα ορισμένα πολύτιμα στοιχεία με πρόθεση να τα εξερευνήσω και να τα επαληθεύσω εκ νέου, όταν θα επέστρεφα στο Βερολίνο, όπου θα είχα και την απαραίτητη πρόσβαση στην βιβλιοθήκη τού πανεπιστημίου.

Η έρευνα και τα πορίσματά της
Αρχικά, παρατήρησα, ότι στις μεταξύ τους συναναστροφές οι κάτοικοι τής Παλαίρου δεν αυτοαποκαλούνται παλαίριοι, αλλά ζαβερδιανοί, γεγονός, που επιβεβαίωνε και τις διηγήσεις τού μακαρίτη τού παππού μου, ο οποίος είχε γνωρίσει τον τόπο ως Ζαβέρδα κι όχι ως Πάλαιρο. Επίσης, την αρχαία ακρόπολη τής πόλης τους συνηθίζουν να την αποκαλούν περισσότερο Κεχροπούλα, παρά αρχαία Πάλαιρο.

Διεισδύοντας στα παραπάνω δεδομένα και συνομιλώντας με τους ντόπιους μπορεί κανείς να διαπιστώσει ορισμένα σημαντικά στοιχεία, πάνω στα οποία ενδεχομένως να έχουν «χτιστεί» ορισμένοι μύθοι. Η διασταλτική δυναμική αυτών των γρίφων, που τυλίγουν την ιστορία ενός μόνο μικρού χωριού, είναι ενδεικτική για την αντιποίηση των ιστορικών δεδομένων, που μπορεί να λαμβάνουν χώρα σε πανεθνικό επίπεδο.

Απαριθμίζοντας τα συμπεράσματα:
Στο ερώτημα: «γιατί η αρχαία νεκρόπολη τής περιοχής ονομάζεται Κεχροπούλα;», δίνεται από τους ντόπιους συνήθως η απάντηση, ότι ο μυθικός βασιλιάς τής Αθήνας Κέκρωψ, ήταν ο ιδρυτής τής πόλης αυτής, την οποία έδωσε ως προίκα στην κόρη του. Το ανωτέρω φαντασιακό συμπέρασμα, που συνδέει τοιουτοτρόπως το μύθο τού Κέκροπα με την πόλη τής αρχαίας Παλαίρου είναι εντελώς αυθαίρετο.

Επιπλέον, δεν αποδεικνύεται από καμμία πηγή η ύπαρξη τής κόρης τού Κέκροπα, η προικοδότησή της με εδάφη, που βρίσκονται στη δυτική Ακαρνανία και -τέλος πάντων- ο ίδιος ο Κέκρωψ ανάγεται ως προσωπικότητα στη σφαίρα τού μύθου, οπότε η οποιαδήποτε σύνδεσή του με την ιστορία είναι -εκ των προτέρων- ανυπόστατη.
 
Μια περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση τού θέματος θα ξεδιπλωθεί μπροστά μας αν μελετήσουμε τον κατάλογο των πόλεων, που αποτελούσαν τις διοικητικές περιφέρειες στην οθωμανική αυτοκρατορία. Όπως μνημονεύει ο Σπ. Αραβαντινός στο έργο του «Αλή Πασάς», η περιοχή τής Ακαρνανίας μοιράζεται σε διάφορες περιφέρειες-τσιφλίκια.

Στον αναλυτικό κατάλογο, που παραθέτει ο ιστορικός, διαπιστώνουμε, ότι το τσιφλίκι τής Βόνιτζας Ακαρνανίας  αποτελούνταν από χωριά, ορισμένα εκ των οποίων -όλως περιέργως- έχουν σλαβική ή βλάχικη προέλευση και ετυμολογία:
 
Βόνιτσα
Η ονομασία τής Βόνιτσας, την οποία πολλές φορές την συναντάμε και ως Βόνδιτζα, προέρχεται από τη σλαβική λέξη «Βόνδιτσα», που σημαίνει «τρεχούμενα νερά». Συνδέεται με τη σλαβική λέξη "βόντα" (= νερό - τόπος με πολλά νερά), ενώ το υποκοριστικό τού βόντα στα ρώσικα είναι βότκα, απΆ όπου και το δημοφιλές αλκοολούχο ποτό, το οποίο οι σλάβοι είθισται να καταναλώνουν δηλαδή, «σα νεράκι». Τη λέξη συνοδεύει και η  υποκοριστική σλαβική κατάληξη -ίτσα, που συνάπτεται συνήθως σε ονόματα προσηγορικά, όπως Γορίτσα, Λεσνίτσα κ.λπ., δηλαδή βουναλάκι, μικρό δάσος ή μικρή νεροτροβιά. Σήμερα η Βόνιτσα έχει μετονομαστεί σε Δήμο Ανακτορίου, αλλά οι κάτοικοι μεταξύ τους εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται «βονιτσάνοι» κι όχι «ανακτόριοι».

Μια άλλη εκδοχή αναφέρει, ότι το τοπωνύμιο Βόνιτσα μπορεί να προέρχεται και από τη βουλγαρική λέξη, που σημαίνει αγκίστρι.


Επί εποχής Αλή Πασά διατηρούνταν όλα τα τουρκο-βλαχο-αρβανιτο-σλαβο-ρωμέικα τοπωνύμια τής περιοχής. [Από το βιβλίο τού Σπ. Π. Αραβαντινού: «Ιστορία τού Αλή Πασά τού Τεπελενλή» (έκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 2004), κεφ. Τα τσιφλίκια τού Αλή Πασά και των υιών αυτού.]
 
Χελοβίβαρο
Το όνομα προέρχεται από τη σύνθεσης τής λέξης «χέλι» και τής λατινο-βλάχικης «vivarium», κοινής ονομασίας τού ιχθυοτροφείου.

Μακριρόγκι 
Από τη σύνθεση τού προθέματος «μακρύ», με το λατινικό/βλάχικο rogus-i, που σημαίνει «η φωτιά / η πυρά». Δηλαδή, πρόκειται για την προετοιμασία χωραφιού προς νέα σπορά βάζοντας φωτιά στα καλάμια και στ΄αγριόχορτα.

Κονιδάρι
Τοποθεσία με στάνες βουκόλων λίγο έξω από τη Ζαβέρδα, που σήμερα δεν κατοικείται. Από το con-idium τής ινδογερμανικής ρίζας knid, που θα πεί ψείρα. Προφανώς, λόγω τής κτηνοτροφίας στο εν λόγω χωριό υπήρχαν πολλές ψείρες και άλλα έντομα.

Παλίμπεη
Στην ίδια επίσης περιφέρεια υπάρχει και το χωριό Δρυμός, που μέχρι και λίγα χρόνια πρίν καλούνταν Παλίμπι ή Παλίμπεη. Η ετυμολογία αυτών των τουρκικών λέξεων παρουσιάζει δύο εκδοχές:

α. Μπορεί το χωριό να ονομάστηκε έτσι προς τιμήν κάποιου προύχοντα τούρκου ονόματι Bali Bey ή ακόμα και αυτού τού Malkoçoğlu Bali Bey, γιού τού Hamza, ο οποίος ήταν οθωμανός ευγενής μεγάλου οίκου αξιωματικών, φημισμένος για τη δεινότητά του στην ιππασία και στην έφιππη τοξοβολία.

β. Ενδέχεται να πρόκειται για σύνθεση των τουρκικών λέξεων Vali-bey, που στην κυριολεξία θα πεί «ο κύριος νομάρχης» (βαλής= νομάρχης και μπέης= κύριος). Με άλλα λόγια, σε αυτό το χωριό μπορεί να ζούσε κάποιος επίσημος οθωμανός αξιωματούχος.

Αρχικά, παρατηρούμε, ότι στον κατάλογο η πόλη τής Παλαίρου αναφέρεται ως Ζαβέρδα. Επίσης βλέπουμε, ότι ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος τής αρχαίας Παλαίρου (Κεκροπούλας), που σήμερα δεν κατοικείται, αφ΄ενός περιλαμβάνεται στον κατάλογο των υπό φορολόγηση περιφερειών ως ξεχωριστή πόλη, γεγονός, που μάς επιτρέπει να συμπεράνουμε ασφαλώς, ότι αποτελούσε κατοικήσιμη περιοχή κι αφ΄ετέρου, ότι αποκαλείται Κεχριπούλα κι όχι Κεκροπούλα.
 
Γίνεται λοιπόν αμέσως αντιληπτό, ότι η περιοχή ονομάστηκε έτσι πιθανόν επί τουρκοκρατίας κι όχι επειδή συνδέεται φαντασιακά με το μυθικό βασιλιά Κέκροπα, αλλά επειδή -ενδεχομένως- να ευδοκιμούσε στην χλωρίδα τής περιοχής το κεχρί.

Υπάρχει και μία άλλη  εκδοχή , που θέλει το συνθετικό -πούλα να προήλθε από τη σύντμηση τής λέξης πουλιά, δηλωνότι «Κεχροπούλια» είχε ονομαστεί από την παραφθορά των λέξεων «κροάζω» και «πουλιά». Μάλλον, λόγω τής παρακείμενης λίμνης,  που αποτελεί ένα σπάνιο υδροβιότοπο και συγκεντρώνει χιλιάδες αποδημητικά πτηνά, η περιοχή μπορεί  στο παρελθόν να είχε αποκληθεί «κεχρι-πούλια», δηλαδή τα «πουλιά που κροάζουν».

Δυσεπίλυτο μυστήριο αποτελεί επίσης τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους ξένους επισκέπτες το γεγονός, ότι η πόλη αυτή, καίτοι ως σύγχρονος δήμος φέρει το όνομα Πάλαιρος, εν τούτοις είναι περισσότερο γνωστή ως Ζαβέρδα, όνομα μάλιστα, που προτιμούν να χρησιμοποιούν οι ντόπιοι για τον αυτοπροσδιορισμό τους ως ζαβερδιανοί. Καμμιά απολύτως ιστορική πηγή δεν δίνει πληροφορίες, για το πώς προήλθε η ονομασία αυτή.


Στον εικονιζόμενο γερμανικό χάρτη τού 1905, που χρησιμοποιούσε ο αρχιτέκτονας - αρχαιολόγος Wilhelm Dörpfeld, όταν προσπαθούσε να εντοπίσει την ομηρική Ιθάκη, φαίνεται, ότι δεν ταυτιζόταν η Ζαβέρδα με την Πάλαιρο.
Κάτω κύκλος: Ζαβέρδα και Κόλπος Ζαβέρδας.
Μεσαίος κύκλος: Πάλαιρος και Κεχροπούλα (μόλις διακρίνεται).
Επάνω κύκλος: Μυρτούνιον - Λίμνη Βουλκαριά.

 
 

Ενδεικτικός είναι ο χάρτης τού συμπατριώτη μου αρχιτέκτονα - αρχαιολόγου, Wilhelm Dörpfeld, ο οποίος πραγματοποιώντας ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή τής δυτικής Στερεάς Ελλάδος, θέλησε να λύσει το γρίφο τής ομηρικής Ιθάκης συνδέοντάς την με τη Λευκάδα. Στο χάρτη αυτό εμφανίζεται το όνομα «Bucht von Saverda», γεγονός, που μάς επιτρέπει να συμπεράνουμε την ευρεία χρήση τού ονόματος Ζαβέρδα μέχρι και τα πολύ πρόσφατα χρόνια.

 













Η πράσινη πλαγιά
Ζα-βέρδα (Za-verde).

Από πού προήλθε όμως το όνομα Ζαβέρδα; Πρόκειται για σύνθεση τού σλαβικού προθέματος za (εξ ου και Za-greb , Ζα-γόρι αλλά και Πρέβε-ζα), που θα πει «πίσω από» ή «στα πλάγια» και τού βλάχικου -βέρδα-, που προφανέστατα προέρχεται από το λατινικό verde, το οποίο σημαίνει πράσινο ή κήπος. Με άλλα λόγια, η λέξη Ζαβέρδα είναι σλαβο-βλάχικη και ενδεχομένως να σημαίνει αυτό, που πραγματικά φαίνεται ότι είναι το σημερινό χωριό, δηλαδή «η πράσινη πλαγιά» ή τέλος πάντων κάτι παρεμφερές, που σίγουρα θα υιοθετήθηκε από κτηνοτρόφους τού μεσαίωνα, προκειμένου να οδηγούν τα κοπάδια τους σε τόπο κατάλληλο για βοσκή.


Za-verde, η πράσινη πλαγιά, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία.
Η σύγχρονη Ζαβέρδα-Πάλαιρος δεν βρίσκεται πλέον στην πλαγιά, αλλά δίπλα στη θάλασσα, σε μια ιδανική για διακοπές τοποθεσία.
 
 

Δεν πρέπει να μάς εκπλήσσει η εναλλαγή των τελικών φωνηέντων τής λέξης verde κατά τη μεταφορά της στα ελληνικά ως verda, γιατί κάτι τέτοιο συνέβαινε με την παράφραση πολλών λέξεων, που γίνονταν «ελληνικές». Έτσι για παράδειγμα, το πεδινό τμήμα τής πόλης τής Λευκάδας, που αποτελεί ένα κατάφυτο ελαιώνα, καλούταν από τους ενετούς Verde, δηλαδή ο κήπος, ενώ οι λευκαδίτες είθισται μέχρι σήμερα να ονομάζουν την περιοχή αυτή Βαρδάνια, όπου και τα δύο λατινικά -e- βλέπουμε να μετατρέπονται σε -α- κατά τη μεταφορά τους στα ρωμέικα.
Ενδεικτικό στοιχείο, που ενισχύει τον ισχυρισμό τής σλάβικης προέλευσης τού ονόματος Ζαβέρδα είναι, ότι το ακριβώς  διπλανό χωριό, που κατοικείται από κτηνοτρόφους ονομάζεται Σκλάβαινα, δηλαδή τόπος αποικισμένος από σλάβους [slovene (sclaveni, σκλαβηνοί)].
Ένας αντίλογος στα όσα υποστηρίζουμε σχετικά με την προέλευση του ετύμου -za δίδεται από μία άλλη αξιόλογη ιστορική πηγή. Ο ιατροφιλόσοφος Ιάκωβος Θωμόπουλος στα «Πελασγικά», θέλoντας  να αναιρέσει τον ισχυρισμό του αλβανού επισκόπου Πέτρου Βόγδανου (17ος αι.), που θεωρούσε  τα αλβανικά ως γλώσσα σλαβογενή (lingua schiava), εκφράζει την πεποίθηση -παραπέμποντας στις μελέτες τού Ησυχίου (βλ. Γλώσσαι Κρητικαί)- ότι το πρόθεμα –za σημαίνει «λίαν», συνδυαζόμενο δε με την λέξη -γώρος, -ίωρος (=γώρος, δηλαδή το ορεινό χωριό) δημιουργεί την σύνθεση Ζαγώρι. Εξ ου και «γο-ρι»=πέτρα, βράχος, Γύρας (όρος στην Τήνο), Γόρτυς, Γορτυνία κ.τλ..

Βέβαια, στο παράδειγμα τού Θωμόπουλου παρατηρούμε, ότι γίνεται συνδυασμός  πελασγικών θεμάτων, που παραπέμπουν σε μία λογική συνέχεια τους συνειρμούς του. Αντιθέτως, στην υπό εξέταση Ζa-verda, η λέξη που ακολουθεί είναι εξόφθαλμα λατινογενής, δηλαδή, ανήκει στο βλάχικο ιδίωμα και ως εκ τούτου πιο πιθανό να συνδυάζονται τα σλάβικά με τα βλάχικα, ως διάλεκτοι σύγχρονης εποχής (μεσαίωνας), παρά ένα πελασγικό πρόθεμα να συνοδεύεται από μία λατινική λέξη, καθΆ όσον δεν υφίσταται χωροχρονική αλληλουχία πελασγικών και λατινικών.

Και αν ακόμα δεχθούμε τέλος πάντων, ότι οι σλάβοι υιοθέτησαν διάφορες πελασγικές λέξεις, τις οποίες προσάρμοσαν στα δικά τους γλωσσικά ιδιώματα  κατά την σταδιακή κάθοδό τους στα Βαλκάνια και την ανάμιξή τους με ντόπιους πληθυσμούς, αυτό δεν άρει τον ισχυρισμό, ότι αυτές οι λέξεις προήλθαν από σλάβους και βλάχους και όχι από κάποιους διαχρονικά αμιγείς κι αναλλοίωτους δήθεν απ΄ευθείας συνεχιστές των πελασγικών φυλών.


Στην περιοχή «ποταμάκι», το μικρό τουρκικό γεφύρι στην ξερή του κοίτη, πιθανόν να χτίστηκε την εποχή τού Βαγιαζήτ ΒΆ (15ος αι.), οπότε χρηματοδοτήθηκαν πολλά δημόσια έργα στη δυτική Ελλάδα ή μεταξύ 16ου -17ου αι., εποχή, μεγάλων έργων γεφυροποιίας στην Ήπειρο.
Οι σύγχρονοι κάτοικοι το ονομάζουν αυθαίρετα ως «γεφύρι τής Κλεοπάτρας», επειδή από το σημείο αυτό φέρεται να πέρασε ο στόλος της, για να συμμετάσχει στη ναυμαχία τού Ακτίου.
Η πραγματικότητα είναι, ότι το γεφύρι αυτό αποτελεί ένα κομψοτέχνημα τής οθωμανικής γεφυροποιίας, και καμμία σχέση δεν έχει με την εποχή τής σύγκρουσης των ρωμαϊκών στόλων στο ¶κτιο.
 
 

Το πώς βρέθηκαν οι σκλαβηνοί (δηλαδή οι σλάβοι) στην Στερεά Ελλάδα, μάς το εξηγεί ο ιστοριοδίφης Κ. Σάθας στο επίτομο έργο του «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς». Εξηγεί λοιπόν ο ιστορικός, ότι οι σλάβοι ήρθαν στη Στερεά Ελλάδα -όχι από το βορρά, αλλά- από το νότο, δηλαδή από την Πελοπόννησο! (Σ.σ.: Για την πρώτη κάθοδο των σλάβων στον ελλαδικό χώρο διαβάστε στο άρθρο τής «Ελεύθερης Έρευνας»: “Εσλαυώθη πάσα η χώρα...”).

Συγκεκριμένα, ανάμεσα στα έτη 1689-94, τα τουρκικά στρατεύματα υπό το στρατηγό Χαλίλ κατατροπώνουν στην Πελοπόνησσο τον ενετικό στρατό σε  όλες σχεδόν τις οχυρωμένες θέσεις του. Αντίθετα, απέναντι στην Στερεά Ελλάδα, συμμορίες αρματολών αποδεκατίζουν κι εκδιώκουν τους τούρκους από παντού.

Κατόπιν, χριστιανικά στρατεύματα τής Πελοποννήσου με ενετικές σημαίες, λιποτάκτησαν από την Πελοπόννησο μαζί με τους από αιώνων ήδη εγκατεστημένους σκλαβούνους μεταβαίνοντας απέναντι στη Στερεά, προκειμένου να εκμεταλλευτούν το υπάρχον κενό εξουσίας, που είχε δημιουργηθεί και να επωφεληθούν από την λαφυραγώγηση. («ΜετΆ ολίγον πολλοί των εις Πελοπόνησσον υπό τας ενετικάς σημαίας υπηρετούντων ρουμελιωτών ήρχισαν να λειποτακτώσι μετά των ομοθρήσκων σκλαβούνων». «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς», Κ. Σάθα, σελ. 405. Αξίζει να παρατηρήσουμε, ότι ο ιστορικός σΆ αυτό το χωρίο μιλάει για ρουμελιώτες και ομόθρησκους σκλαβούνους. Η λεπτομέρεια είναι σαφής, μιλά για ομόθρησκους κι όχι ομόεθνους)






Επειδή ο Jakob Philipp Fallmerayer (1790-1861), ένας από αυτούς, που έγραψαν για τους εκτεταμένους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο, ήταν άκρως επικίνδυνος για τις εθνοποιητικές διαδικασίες επί των διαφόρων λαών τού ελλαδικού χώρου και τη δημιουργία τού νεορωμέικου κρατιδίου, οι εργασίες του στοχοποιήθηκαν από το ρωμέικο εθνικισμό και διάφοροι ρωμιοχριστιανοί θεωρητικοί τούς επιτέθηκαν μετά μανίας επιχειρώντας να ξορκίσουν το σλάβικο παρελθόν τους.
Kάτι ανάλογο κάνουν οι σημερινοί σκοπιανοί φαντασιωνόμενοι ευγενείς αρχαιομακεδονικές καταγωγές. (Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: “Απόγονοι” και “απόγονοι”).

Οι κατακτητές  εγκαταστάθηκαν
ή επέστρεψαν στα μέρη απΆ όπου προήλθαν;

Ιστορικές πηγές μάς βεβαιώνουν για την κάθοδο των σλάβων και των βουλγάρων στα εδάφη τής σύγχρονης Ελλάδας και είναι αυταπόδεικτο, ότι ορισμένες φυλές εξ αυτών παρέμεναν στον τόπο, που αποικούσαν, ενώ κάποιες άλλες ακολουθούσαν διαφορετικούς δρόμους. Έτσι για παράδειγμα, οι βλάχικες φάρες, που ακολουθούσαν ένα καθαρά νομαδικό τρόπο ζωής, μετανάστευαν από πλαγιές σε κορυφογραμμές με τα κοπάδια τους ανάλογα με τις κλιματικές και τις εμπορικές συνθήκες τής κάθε εποχής, γιΆ αυτό τους συναντούμε διάσπαρτους πάνω στους ορεινούς όγκους όλης τής βαλκανικής χερσονήσου. (βλ. Conquering Balkan Orthodox Merchant, Journal of Economic History, Train Stoianovich, 1960)

 

Η πολιτική τής αυτοκρατορίας τής Νέας Ρώμης στάθηκε κατά καιρούς καταλυτική για την κάθοδο των σλάβων στα Βαλκάνια. Οι σύχρονοι εκκλησιαστικοί ταγοί, εξακολουθούν να προτιμούν την χρήση της  παραδοσιακής σλαβοβλάχικης ονομασίας τής περιοχής, παρά την πρόσφατη -αυθαίρετη- μετονομασία της από το νεορωμέικο κράτος.

Αντίθετα, οι σλάβοι, που ασχολούνταν τόσο με την κτηνοτροφία (κυρίως χοίρων) όσο και με την γεωργία αναζητούσαν μια περισσότερο μόνιμη εγκατάσταση, η οποία θα τους επέτρεπε την αποκομιδή σοδειάς από την καλλιέργεια τής γης.
 
Ενδεικτικά προς τούτο είναι τα σλαβικής προέλευσης τοπωνύμια ορισμένων σύγχρονων χωριών, που αποκαλύπτουν την εγκατάσταση σλάβων, την ενασχόλησή τους με τη γεωργία και κατΆ επέκταση πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης, όπως το χωριό Τοπόριστα στην Ηλία (σλαβ. Toporiste = μέρος εκχερσωμένο με τσεκούρι), Ζιγοβίστι (σλαβ. Zegoviste = μέρος ξεχερσωμένο διά πυρός), Αγορελίτσα (σλαβ. Gorelica, από το ρήμα goreti, που θα πεί «καίω»), αλλά και η Καρδίτσα φαίνεται να έχει το ίδιο έτυμο με την πόλη Graz τής Αυστρίας, το οποίο ανάγεται στο σλαβικό ουσιαστικό Gradici, υποκοριστικό τού gordu, που θα πει «οχυρωμένο μέρος» κ.λπ.. Όλα τα ανωτέρω τοπωνύμια  είναι χαρακτηριστικά και δείχνουν σαφώς την απασχόληση των σλάβων με την γεωργία και την πρόθεσή τους για  μόνιμη εγκατάσταση.


 
Πάλαιρος, η Ζαβέρδα.
Η Τουρκορωμιοσύνη επιχειρεί να διαγράψει το σλαβο-αλβανο-βλαχο-τουρκο κ.λπ. παρελθόν της μετονομάζοντας χιλιάδες τοπωνύμια σε όλη τη χώρα. (Φ.Ε.Κ. 81, 14 Μαϊου 1928, «Περί μετονομασίας κοινοτήτων και συνοικισμών»).

Επίσης, η εγκατάσταση των σλάβων και η μονομερής σχεδόν ενασχόλησή τους με τη γεωργία κατά τη διάρκεια του Βυζαντινού μεσαίωνα, φαίνεται και από τις σλάβικες λέξεις, που επιβιώνουν ακόμα ως τις μέρες μας. Μια από τις χαρακτηριστικότερες σλαβικές λέξεις γεωργικής ορολογίας είναι η «σβάρνα» (σλαβ. borona ή brana), που χαρακτηρίζει το εργαλείο, με το οποίο έσπαγαν τις πέτρες τής οργωμένης γής. Ενδεικτικό στοιχείο τής σύνδεσης τής κίνησης των λέξεων με την ανάλογη μετακίνηση πληθυσμών είναι το γεγονός, ότι την λέξη «σβάρνα» δεν την συναντούμε στη νησιωτική Ελλάδα, όπου δεν εγκαταστάθηκαν σλάβοι. (βλ. Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα, εκδ. Βάνιας 1988)

[Σ.σ.: ¶λλες συνηθισμένες σλάβικης προέλευσης λέξεις είναι η βίτσα, ο μπουχός (=σκόνη), ο ντόμπρος (=ειλικρινής), το ρούχο, ο σανός, η τσαντήλα (=αραχνοΰφαντο ύφασμα για το στράγγισμα τού τυριού), η butsa (=εξόγκωμα, προεξοχή) κ.ά.. Διαβάστε σχετικά στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Τί απέγιναν τόσοι σλάβοι;].

Αξίζει πάντως να επισημάνουμε, ότι τα εθνωνύμια σέρβοι (srbi) και κροάτες (chrvati) δεν έχουν σλαβικό έτυμο, αλλά ιρανικό, γεγονός, που αποτελεί, ένδειξη για την ανατολική προέλευση των φυλών αυτών.







 Σλάβοι:
Ένα συνοθύλευμα διάφορων λαών.

Η περίεργη αυτή ιστορία ενός μικρού χωριού της δυτικής Αιτωλοακαρνανίας είναι μια από τις χιλιάδες ιστορίες πολλών μικρών χωριών ή και μεγάλων πόλεων, που πλημμυρίζουν με τους πληθυσμούς τους όλα τα Βαλκάνια. Τα σύγχρονα εθνικά κράτη στηρίζουν την ύπαρξή τους στη δημιουργία και στη συντήρηση «εθνικών» μύθων, που πηγάζουν από αυθαίρετα συμπεράσματα και κίβδηλα ιστορικά επιχειρήματα. Οι ανήθικες αυτές πολιτικές παρεμβάσεις που εξελληνίζουν, εκτουρκίζουν ή εξαλβανίζουν -ανάλογα με τη χώρα- ενδεικτικά τοπωνύμια και χαρακτηριστικά επίθετα ανθρώπων, εντάσσονται στο πλαίσιο των ευρύτερων σκοπιμοτήτων, γνωστών ήδη από την εποχή τού Μακιαβέλι, που έχει κάθε ηγεμόνας στο μυαλό του, ώστε να διαιρεί επιτυχώς και να βασιλεύει…

Κανένας λαός στις μέρες μας δεν είναι φυλετικά καθαρός.

Δυσκολεύτηκαν πολύ να αποκτήσουν ενιαία γλώσσα στη Χώρα τού Θεού. Σε λατινικά χειρόγραφα τού 6ου και 7ου αιώνα μ.Χ., ο όρος Deutsch (deus = θεός) αναφέρεται ως theotisca ή teutisca. Αιώνες αργότερα, ο όρος έγινε αποδεκτός ως εθνικό όνομα των τευτόνων, ενώ προστέθηκε σε αυτόν και το συνθετικό land (γη, τόπος) σχηματίζοντας τον όρο Deutschland.

Τα σύγχρονα γερμανικά είναι μια κατασκευασμένη γλώσσα, μια «καθαρεύουσα», που προέκυψε τόσο από τις ανάγκες τής διοίκησης όσο κι από την επιθυμία ποιητών, επιστημόνων κ.λπ., να μπορούν να επικοινωνούν. Επιβλήθηκαν ως επίσημη γλώσσα σε πολλούς και διάφορους λαούς, οι οποίοι σήμερα αποτελούν το γερμανικό έθνος.

Στοχασμοί και συνειρμοί

Μετά από αυτή την ολιγοήμερη έρευνα που έκανα, έβγαλα κάποια συμπεράσματα, που θα ήθελα να τα συζητήσω με την παρέα εκείνων των ντόπιων, που έλαχε εκείνο το όμορφο καλοκαιρινό βράδυ να πίνουμε μπύρες και να ανταλλάσσουμε απόψεις.

Μπορώ πλέον εύκολα να συμπεράνω, ότι ο παππούς μου εισέβαλε στην Ελλάδα πολεμώντας εναντίον ντόπιων πληθυσμών, που όμως με την σειρά τους αποτελούσαν -ήδη πρίν από αυτόν- απογόνους προηγούμενων εισβολέων.

Αν μάλιστα ακολουθήσουμε την ίδια νεοελληνική τακτική, να αναγάγουμε δηλαδή με αυθαίρετες ερμηνείες τα πάντα στην κλασική αρχαιότητα, μπορώ να θεωρήσω και τον εαυτό μου έλληνα λόγω τού ότι αφ΄ενός το όνομά μου Otto έχει τις ρίζες του στην αρχαία ελλάδα (από τον ομηρικό ήρωα Ώτο, βλ. E΄385 και Ο΄518) κι αφΆ ετέρου το επώνυμό μου Steffensen συντίθεται απΆ το ελληνικότατο όνομα Στέφανος με γερμανική κατάληξη.
 
Και αν τέλος μπούμε στην διαδικασία σύγκρισης τού δικού μου ονόματος- το οποίο κληρονόμησα από τον παππού μου «τιμής ένεκεν»- με τα ονόματα των περισσότερων σύγχρονων ελλήνων, που είναι εβραιορωμαιοχριστιανικά και τουρκοσλαβοαρβανιτοβλάχικα, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι -μάλλον όλοι- είμαστε απόγονοι κατακτητών και προφανώς… ξένοι στον τόπο μας...

Steffensen Otto


Σημείωση:
Ο Otto Steffensen είναι διεθνολόγος.
Ο τίτλος, οι φωτογραφίες, η επιμέλεια τού κειμένου
και οι υπότιτλοι είναι τής «Ελεύθερης Έρευνας».


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29599 έγραψε...
ε, όχι και Steffensen ο γερμανός.... σαν να λες τον Καρατζαφέρη έλληνα...

TROOOLLLLL!!!!!!!!!
02.09.2014, 22:39:27





Ανώνυμος 32418 έγραψε...
το za ειναι στα σλαυβικα το για,οπως λεμε για το βουνο,για την πολη ,για τον καμπο.......zat ειναι πισω.πισω απο το βουνο ειναι zatgora και οχι zagora.pod ειναι κατω,απο κατω πχ podgorica(κατω απο το βουνο) η πρωτευουσα του μαυροβουνιου.brdo ειναι το υψωμα η φουσκωμα.εχει να κανει με υψος.πιθανως η ζαβερδα να ειναι παραφθορα του zabrdo.για το υψωμα η στο υψωμα.οπως το χωριο zabrdeni στην φλωρινα,οι σημερα λοφοι φλωρινας.ξερω σλαυικα ειμαι σλαβοφωνος απο την εδεσσα
27.02.2015, 21:27:49





Ανώνυμος 35307 έγραψε...
http://www.agrinioculture.gr/2011/11/29/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%89%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BB/
25.08.2015, 18:24:23





Ανώνυμος 42582 έγραψε...
Ζαβέρδα [Zabrdo] = «μετά το βουνό» λ.χ. Zabrdani, Zbrđe, Zabrdica

απο ιστοτοπο .....https://smerdaleos.wordpress.com/tag/%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%89%CE%BD%CF%8D%CE%BC%CE%B9%CE%B1/
αλλη εκδοχη
06.05.2017, 18:58:20






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...