Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Ο ΕΥΓΕΝΗΣ
ΓΙΓΑΝΤΑΣ
ΤΟΥ BLUES


Ο αμερικανός κιθαρίστας Otis Grand
μας μιλάει για το παρόν και το μέλλον
της μουσικής της ψυχής του


Έγραψε στις 11.06.2012 ο/η:

Επιστροφή

Το blues βρίσκει την πηγή του στην πραγματική ζωή. Όταν ακούμε ένα τραγούδι blues, ακούμε τη ζωή κάποιου ανθρώπου. Το blues ήταν από τα πρώτα είδη μουσικής, που έκαναν κάτι τέτοιο. Αυτό, ξεκίνησε από τις φυτείες τού αμερικάνικου νότου, από τους δούλους. Για παράδειγμα, όταν κάποιος τραγουδούσε κάτι σαν αυτό: «ξύπνησα σήμερα το πρωί και η καλή μου είχε φύγει...», σήμαινε, ότι αυτό διαδραματιζόταν σε χωράφια με βαμβάκι ή σε μια φυτεία, κάπου. Το πρωί, η γυναίκα ή ο άντρας είχε φύγει λόγω της φτώχειας και των δύσκολων συνθηκών. Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους. Έπρεπε πάντα να παλεύουν.

Αυτοί, που τόλμησαν να αναζητήσουν την περιπέτεια, σπάνια βρήκαν στις μεγάλες πόλεις τού βορρά, αυτό, που έλπιζαν να βρουν. Διαμορφώθηκαν ολόκληρα γκέτο για μαύρους, όπως στο Σικάγο, με τη γειτονιά South Side. Εκεί, υπήρχαν δύσκολες συνθήκες ζωής μέσα σε ανθυγιεινά κτίρια, όπου η φτώχεια, πολύ γρήγορα, γέννησε βία και ανασφάλεια. Παρ΄όλα αυτά, για να κρύψουν την αποτυχία τους σ΄αυτούς, που είχαν μείνει πίσω, στο νότο, ο καθένας τους διατήρησε αυτό το μύθο, τού «Sweet home Chicago».

Στις δεκαετίες τού΄30 και τού΄40 όμως, η μουσική τους, το blues, άρχισε να κατακτά το βορρά, οπότε πέρασε στο ρεπερτόριο τής big band jazz. Η εισαγωγή τού ηλεκτρικού ενισχυτή και η χρήση τής τονικότητας τής jazz, άλλαξαν ριζικά τη μορφή τού «ηλεκτρικού», πλέον, blues. Στις πόλεις τού βορρά, μπλουζίστες και σόλο κιθαρίστες, έπαιξαν ηλεκτρικά και έκαναν δημοφιλή τα blues τού Δέλτα τού Μισσισσιππή χρησιμοποιώντας όργανα, όπως το μπάσο, τα ντραμς, το πιάνο και περιστασιακά τη φυσαρμόνικα. To blues επηρέασε σε σημαντικό βαθμό τη λαϊκή αμερικανική και δυτικοευρωπαϊκή μουσική, όπως το rhythm & blues, το rock & roll, το rock, τη hip hop και την pop μουσική. Η παράδοση συνεχίζεται και σήμερα αν και οι πρωτοπόροι αυτού τού είδους δεν ζουν πια, ενώ το blues έχει γίνει επίσης μια μπίζνες, από την οποία επωφελείται σπάνια η κοινότητα των μαύρων, όπου και γεννήθηκε αυτή η μουσική.


Ο Otis Grand, γεννημένος στη Βηρυτό, μεγάλωσε στην Αμερική, όπου δέχτηκε τα πρώτα του blues ακούσματα από τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς των αρχών τής δεκαετίας τού ’60. Έπαιξε με διάφορους άλλους σημαντικούς αμερικανούς μουσικούς. Τις τελευταίες δεκαετίες ζει στη Μ. Βρετανία, όπου έχει αναγνωρισθεί ως ένας από τους σημαντικότερους blues κιθαρίστες, ο «ευγενής γίγαντας» τού blues, που διαδραματίζει ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση και την εξέλιξη τής σύγχρονης βρετανικής blues σκηνής. Επί πλέον, ο Otis Grand σήμερα, κάνει την παραγωγή σε ηχογραφήσεις blues συγκροτημάτων σε όλη την Ευρώπη.


Για το σήμερα και το αύριο τού blues, μάς μιλάει ένας σύγχρονος bluesman, ο κιθαρίστας και παραγωγός Otis Grand, σε συνέντευξη, την οποία έδωσε στον Μιχάλη Λημνιό, ένα δημοσιογράφο κατ’ εξοχήν ενασχολούμενο με το blues (έχει εργαστεί σε πολλά μουσικά περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς, έχει πάρει συνεντεύξεις από όλο σχεδόν το blues στερέωμα των ΗΠΑ κι έχει συνομιλήσει κι ανταλλάξει απόψεις με πάρα πολλούς παράγοντες τής blues μουσικής). Τη μετάφραση στα ελληνικά έκανε η κ. Χρυσάνθη Συρνιώτη, καθηγήτρια τής αγγλικής γλώσσας, η οποία αγαπά ιδιαίτερα το blues.

Μ.Λ.: Γεια σας κύριε Grand, πώς είστε;

- Yiassou! Και σ΄ευχαριστώ, που με κάλεσες να δώσω αυτή τη συνέντευξη για την ελληνική blues κοινότητα. Πρέπει να σου πω, ότι έχω παίξει σε όλα τα μέρη τού κόσμου, αλλά ποτέ στην Ελλάδα. Τώρα, οι έλληνες έχουν το δικό τους blues και είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι πολλοί πολίτες, που σήμερα υποφέρουν, θα συνδέσουν αυτή τη μουσική των σκλάβων με τα δικά τους βάσανα, καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Μ.Λ.: Πότε νιώσατε για πρώτη φορά την ανάγκη να ασχοληθείτε με το blues και ποια ήταν τα πρώτα σας είδωλα; Τι είναι το blues για εσάς;

- To blues πηγάζει μέσα από τα βάσανα των σκλάβων στα βάθη τού αμερικάνικου νότου, βάσανα, που στη σημερινή εποχή δεν γίνονται από όλους αντιληπτά. Η μουσική τού Robert Johnson, τού John Lee Hooker, τού Howlin’ Wolf, τού Elmore James, τού B.B. King και τού Muddy Waters, επηρέασε γενιές κιθαριστών και άλλων μουσικών, μαύρων και λευκών, από τον Chuck Berry έως τον Eric Clapton, αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί, ότι «κατέχουν το blues», όπως αυτοί, οι παλιοί γερόλυκοι. Δεν υφίστανται βλέπεις πλέον, τα ίδια στοιχειώδη συστατικά, ώστε να παιχτεί το blues, όπως τότε.

Βλέπεις τους νέους με τις κουκούλες (hoodies) μέσα στις γκέτο γειτονιές να παίζουν rap, που δεν είναι τίποτε άλλο, από το παλιό southern blues. Αλλά μή φανταστείς, πως κάνω λάθος. Οι ρίζες μου, όπως και τού Eric Clapton, καθώς και οι ρίζες κάθε λευκού κιθαρίστα, είναι τόσο εμφανείς μέσα στο κασετόφωνο, που παίζει παλιά blues. Το blues δεν τραβάει πλέον την προσοχή κυρίως των νέων ακροατών, όπως παλιά. Tο κλασικό παραδοσιακό blues, μπορεί να μην ακούγεται τόσο συναρπαστικό, όπως το hip hop ή σαν το ρυθμό τού μπάσου και τής ντραμς.

Αν όμως οι νέοι ακούσουν προσεκτικότερα, θα ανακαλύψουν μέσα από αυτό μια ακαταμάχητη και πλούσια ιστορία κάποιων ανθρώπων, που υπέφεραν για να επιβιώσουν κι έχτισαν την Αμερική και μέσα από αυτά τα βιώματά τους δημιούργησαν τα είδη τής μουσικής, που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Σήμερα, δεν θα είχε δημιουργηθεί η δημοφιλής μουσική σκηνή χωρίς τον αρχικό, αυθεντικό  ήχο των blues, που είναι οι ρίζες.

Buzz Me
Κάποτε, ο Willie Dixon έγραψε: «To blues είχε ένα μωρό και το ονόμασε rock & roll». Αυτό είναι απολύτως αληθινό και αναγνωρισμένο από τον ίδιο τον πατέρα και ιδρυτή τού rock & roll, τον Chuck Berry, ο οποίος παραδέχεται, ότι το κιθαριστικό του στυλ και τα τραγούδια boogie ήταν αυτά, που επινόησε και καλλιέργησε ο T-Bone Walker.

 
Μ.Λ.: Πότε ξεκινήσατε να μαθαίνετε κιθάρα και ποιός σας επηρέασε περισσότερο με το παίξιμό του;


- H οικογένειά μου ταξίδευε πολύ, τώρα ζει στην Καλιφόρνια. Εκεί πήρα και την πρώτη μου κιθάρα, το 1963. Ήμουν το μοναδικό παιδί στην οικογένειά μου, που ενδιαφερόμουν για τη μουσική. Επηρεάστηκα από τις guitar instrumental μπάντες εκείνης τής εποχής, τους Ventures, τον Dick Dale, τους Surfaris, τον Roy Clark κ.λπ..

Η ερωτική μου σχέση με το blues ενισχύθηκε, όταν το γνώρισα καλύτερα μέσα από νέγρικους ραδιοφωνικούς σταθμούς στον κόλπο (σ.μ.: αναφέρεται στο κόλπο τού San Fransisco), όπου έπαιζαν δίσκους blues καλλιτεχνών, όπως του B.B. King, τού Bobby Bland και τού Albert King.Το πάθος μου για το blues ήταν πάντα δυνατό, ακόμη και στην εφηβική ηλικία μεγαλώνοντας στον κόλπο στα μέσα τής δεκαετίας τού ‘60.

Δεν έδειξα ποτέ ενδιαφέρον για την acid-rock σκηνή, τα συγκροτήματα των Grateful Dead ή των Jefferson Airplane κ.λπ.. Από τις λευκές μπάντες, οι μόνες που μού άρεσαν, ήταν τού Paul Butterfield και Μike Bloomfield, τού Charlie Musselwhite, που μεσουρανούσαν τότε στην Καλιφόρνια κι έπαιζαν αυθεντικό blues, σχεδόν τόσο καλά όσο και οι μαύροι μουσικοί.

Σε ηλικία 16 ή 17 ετών αναποδογύρισε ολόκληρος ο κόσμος μου, όταν ο φίλος μου Chuck De Costa από το γυμνάσιο, με πήγε να δω μια ζωντανή εμφάνιση τού B.B. King. O B.B. King ήταν νέος, έπαιζε δυνατά, είχε ένα δεκαμελές συγκρότημα πίσω του και μού σμίλεψε την ψυχή μου. Από κει και πέρα χώθηκα βαθιά μέσα στην ηλεκτρική blues τής πόλης. Εκτός από τον Β.Β. Κing, δέχθηκα επίσης μεγάλες επιρροές από τον Albert King, τον Βuddy Guy, τον Τ-Bone Walker, τον Otis Rush, τον Jimmy Reed, τον Elmore James και τον  Luther Allison.

Όταν όμως, η Delmark, άρχισε να παράγει εκείνους τους υπέροχους LP δίσκους στα μέσα τής δεκαετίας τού΄60 με τον Magic Sam και τον Junior Wells με τον Buddy Guy, τρελαθήκαμε όλοι. Το «Hoodoo blues» ήταν η καλύτερη αναθεματισμένη blues ηχογράφηση, που έγινε ποτέ και να φανταστείς, ότι δεν μού αρέσει καν η φυσαρμόνικα. Η ακουστική μου έμπνευση ήρθε μέσω τού Lightening Hopkins και αναπόφευκτα τού Robert Johnson, αλλά δεν παίζω πλέον ακουστική κιθάρα ούτε κι έχω καμμία.

Μ.Λ.: Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι, που σάς έκανε να αγαπήσετε τόσο το blues;

- Δεν ήταν μόνο ένα τραγούδι, ήταν ένα ολόκληρο ιδίωμα και αίσθηση. Η μητέρα μου λέει, πως όταν ήμουν πέντε ετών, συνήθιζα να ανεβαίνω και να τραγουδάω επάνω στο τραπέζι για χάρη της, όταν έπαιζε το ράδιο. Επομένως,  είναι ό,τι ακούνε τα αυτιά σου και η ψυχή σου, που επιδρά στη μουσική σου αίσθηση και κλίση.

Μ.Λ.: Ποια ήταν η πιο σημαντική μουσική σας πρόκληση σαν αρχάριος;

- Τον παλιό καιρό και συγκεκριμένα στη δική μου εποχή, δεν διαθέταμε την ποικιλία και την διάδοση των μουσικών οργάνων, τα διδασκαλεία  και την σειρά των αξεσουάρ, που υπάρχουν σήμερα και συνεπώς, είχαμε μάθει να ζούμε με ό,τι είχαμε διαθέσιμο και να το αξιοποιoύμε στο έπακρο. Εννοώ, ότι αν έσπαγε η χορδή μιας κιθάρας, κακή τύχη, ήταν πολυτέλεια για μάς να την αντικαταστήσουμε και απλά συνεχίζαμε να παίζουμε χωρίς αυτή.

Υπήρχαν δύο είδη κιθάρας, οι αληθινά καλές και ακριβές ή οι αληθινά φτηνιάρικες. Ξεκίνησα με τη δική μου κιθάρα από κουτί πούρων, μετά με μια πιο φθηνή ακουστική και κατέληξα σε μια ηλεκτρική Sears Silvertone. Δεν απέκτησα κιθάρα Fender παρά μόνον, όταν έγινα 21 ετών. Οι κιθάρες Fender και Gibson ήταν πολυτέλεια και ο μόνος αποδεκτός τρόπος να αγοράσεις αυτές τις ακριβές μάρκες ήταν μόνο εάν ήθελες να γίνεις επαγγελματίας. Νομίζω, πως γι΄αυτό το λόγο μού αρέσει να παίζω με πολύ φτηνιάρικες κιθάρες, παρ΄όλο, που έχω πολλές αντίκες.

Μια άλλη μεγάλη πρόκληση στις μουσικές μου φιλοδοξίες υπήρξε ο πατέρας μου. Δεν ήθελε να μάθω κιθάρα και ποτέ δεν πλήρωσε για κανένα από τα όργανά μου. Έπρεπε να εργαστώ και να μαζέψω κάποια χρήματα για όλα τα μουσικά όργανα, που απέκτησα. Αλλά όσο περισσότερο με απειλούσε, ότι θα μού τις σπάσει στο κεφάλι μου τόσο περισσότερο αποφασισμένος ήμουν να παίζω.

Μ.Λ.: Τι σας έχει προσφέρει το blues; Πιστεύετε, ότι η μουσική σας πηγάζει από την καρδιά, το μυαλό ή την ψυχή σας;

- To blues παίζεται καλύτερα με την καρδιά και την ψυχή. Μην το σκέφτεσαι, δεν θα έχεις αποτέλεσμα. Ένας νέος μουσικός ίσως είναι ικανός να αντιγράψει με ακρίβεια τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς τού Albert King νότα προς νότα, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιγράψει πιστά το συναίσθημα και τη λεπτότητα τού παιξίματός του.

Μ.Λ.: Πώς και από ποιόν ανακαλύψατε τα μυστικά τού παιξίματος τής blues μουσικής;

- Πραγματικά, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Έζησα την τρυφερή μου ηλικία σε πολιτείες, όπου μπορούσες να ακούσεις ράδιο ή να παρακολουθήσεις μαυρόασπρη τηλεόραση και να ακούσεις όλα τα είδη της λευκής αλλά και μεγάλης νέγρικης αμερικάνικης μουσικής: big band, hillbilly, rhythm & blues και swing. Η μουσική αυτή έμεινε μέσα στο κεφάλι μου, χαράχτηκε μέσα στο μυαλό μου για πάντα. O μόνος τρόπος, για να μάθει κανείς το blues είναι να ακούσει τους δίσκους, αλλά και τους μουσικούς στη σκηνή. Οι ρίζες μου είναι το πικάπ. O Muddy Waters και o Β.Β. King, όλοι αυτοί, έμαθαν να παίζουν ακούγοντας τις ηχογραφήσεις 78 στροφών των δικών τους ηρώων. Έμαθα πολλά ακούγοντας πολύ τους δίσκους βινυλίου τού Β.Β. Κing και τού Albert Collins. Κυρίως όμως, κατάλαβα πολλά πράγματα παρακολουθώντας τα δάκτυλα και τα χέρια  των παλιών αυτών αυθεντιών τού blues, πώς έπαιζαν ακόρντα και πώς χρησιμοποιούσαν το δεξί τους χέρι όχι μόνο για να χτυπούν τις χορδές, αλλά κι ως ένα εργαλείο για κρουστά.

Οι παλιές αυτές αυθεντίες είχαν ένα μοναδικό τρόπο να παίζουν blues, που δεν σχετίζεται με καμμία επίσημη και γνωστή μέθοδο παιξίματος κιθάρας. O T-Bone Walker έπαιζε πάντα τα σόλο του γύρω από τα σχήματα των χορδών και ποτέ δεν πήγαινε πολύ μακριά. Σήμερα, βλέπω παιδιά να παίζουν σωστά όλες τις νότες, αλλά σε διαφορετικές θέσεις επάνω στην ταστιέρα, κάτι, που το κάνει να ακούγεται διαφορετικά από αυτό, που θα έπρεπε να ακούγεται. Το λύγισμα των χορδών είναι μία άλλη τεχνική, που μαθαίνεται καλύτερα από το να παρακολουθείς άλλους να το κάνουν.

Μ.Λ.: Διάβασα, πως ήσαστε πρωτοπόρος στον ήχο τής δυτικής ακτής τού rhythm & blues και μετά στραφήκατε προς το στυλ των blues των μεγάλων  πόλεων. Ποιά είναι η διαφορά και πόσο δύσκολο ήταν για σας;

- Στο Λονδίνο έτσι είναι. Αυτό συνέβαινε ήδη στις Η.Π.Α. με μερικές πολύ μεγάλες jump μπάντες. Το πήγα και στη Βρετανία. Δεν υπήρχε ούτε μια μπάντα στην σκηνή τού Λονδίνου, που να παίζει κάτι, το οποίο θα έμοιαζε με πραγματικό blues. Ντροπή, επειδή αυτή ήταν η χώρα, που γέννησε τον Peter Green, τον Eric Clapton και τον John Mayall. Νόμιζα, πως θα είχε αφθονία από μεγάλους blues καλλιτέχνες, αλλά τίποτα. H σκηνή ήταν γεμάτη από αργούς ρόκ ντράμερς και αδέξιους μπασίστες. Επομένως, έπρεπε να ξεκινήσω πάλι από την αρχή και να φτιάξω ένα είδος μπάντας, που θα έπαιζε blues ακριβώς με τον τρόπο που ήθελα. Αυτό, μού έδωσε την ευκαιρία να ιδρύσω τη μία και μοναδική blues μπάντα στο στυλ τού B.B. King και τού Johnny Otis παίζοντας μαζί με πολλές μεγάλες μπάντες τής πόλης στην Αγγλία. Τα έκανα όλα αυτά πριν μετακινηθούμε στον κύκλο των κολλεγίων και των φεστιβάλ.

Ακόμη, ήμουν ο επικεφαλής τού παιχνιδιού και είχα την μοναδική jump and blues μπάντα στην Ευρώπη, επομένως και πολύ δουλειά να κάνω. Αλλά σού λέω, ήταν σκληρή δουλειά να βρεις τους σωστούς μουσικούς στη Βρετανία, που να παίζουν blues με το πραγματικό, κλασικό μου στυλ. Κατέληξα να γίνω βασιλιάς τού προσλαμβάνειν και απολύειν. Ήμουν τότε, κάτι σαν αστυνόμος των blues και πιο αυστηρός σαν αρχηγός τής μπάντας. Πάντα έλεγα, αγαπήστε το ή αλλιώς αφήστε το. Τότε, προσλάμβανα μουσικούς έξω από τη Βρετανία. Συχνά ήταν ντράμερς από την Καλιφόρνια ή τη Νορβηγία, μπασίστες από τη Γαλλία, πιανίστες από την Ιταλία - ουσιαστικά απ΄όλη την Ευρώπη. Τα εννιά μέλη τής τωρινής μου μπάντας είναι από άλλα κράτη.

Μ.Λ.: Πιστεύετε, ότι το στυλ τής κιθάρας σας είναι πλέον χαρακτηριστικό;

- Nαι. Νομίζω πως ναι υπό την έννοια, ότι θεωρώ τον εαυτό μου σαν έναν από τους λίγους εναπομείναντες στυλίστες, που έχουν παραμείνει με ασφάλεια αγκιστρωμένοι στην παλαιότερη κλασική παράδοση τού παιξίματος τής blues κιθάρας. Ξέρεις, τους ελάχιστους, που δεν έχουν ενδιαφέρον στο να παίζουν γρήγορα σόλα ανάμεσα σε μια στοίβα από ενισχυτές Marshall με δυο ντουζίνες από πετάλια εφέ και μπασίστα με ένα πεντάχορδο όργανο... ο τελευταίος των μοϊκανών.

Το στυλ τού παιξίματός μου είναι βασισμένο στα μέσα τής δεκαετίας τού ’60, τού B.B. King, τού T-Bone Walker και των άλλων παραδοσιακών τρόπων παιξίματος blues κιθάρας ειδικά αυτής, τού Magic Sam. Αυτή είναι μια κιθάρα ολότελα συνδεδεμένη απ’ ευθείας σε έναν ενισχυτή. Αλλά μέσα σ΄όλα αυτά τα χρόνια κατάφερα χρησιμοποιώντας ένα πλήκτρο κιθάρας, αντίχειρες και δάκτυλα, να φτιάξω το δικό μου στυλ και την τεχνική τού steel claw picking- να βάλω όλα εκείνα τα διαφορετικά στυλ μαζί και να φτιάξω το δικό μου, που είναι το staccato lead (βασικός, αλλά όμορφος και μεστωμένος ήχος) και που είναι γαρνιρισμένο γύρω από τις αλλαγές, όπως το νιώθεις και όταν το νιώθεις. Σήμερα, το παίξιμο τής κιθάρας blues είναι σταθερά προσκολλημένο στο hard rock στυλ τού Stevie ray Vaughan με πετάλια παραμόρφωσης και πολλούς ενισχυτές.
 
Ειλικρινά, ο ήχος σου και ο τόνος της κιθάρας σου, είναι η αντανάκλαση τής προσωπικότητάς σου και κάπως έτσι είναι όλοι οι μεγάλοι μπλουζίστες, όπως ο Β.Β. King, ο Albert King, o Albert Collins και ο Buddy Guy. Όλοι έχουν το δικό τους ξεχωριστό ήχο. Είναι κομμάτι της ύπαρξής τους. Αυτοί οι παλιοί μπλουζίστες παίζουν σα να μιλούν, ακόμη κι αυτό δεν έχει καμμία σχέση με κάποιες ειδικές ρυθμίσεις για κιθάρα, ενισχυτές, ηχητικά εφέ ή πόσο πολύ
Slow blues - my mood too
μουσική θεωρία χρησιμοποιείται. Το blues έχει να κάνει με την έκφραση και το συναίσθημα. Είδα τον Β.Β. King να παίζει με μια δανεική Strat στο Λονδίνο και  ο ήχος της ακουγόταν ακριβώς ο ίδιος, όπως δηλαδή ακούγεται πάντα με την δική του Signature ES-355.              

Μ.Λ.: Και σήμερα, έχοντας φτάσει αυτό το επίπεδο της βαθειάς γνώσης και τής παγκόσμιας αναγνώρισης, έχοντας εργαστεί με μερικούς από τους μεγαλύτερους μουσικούς, ποιά θα θεωρούσατε ως την καλύτερή σας ανάμνηση; Υπάρχει κάποιος, με τον οποίο θα δουλεύατε παρέα και δεν θα μπορούσατε να το πιστέψετε;

- Είχα τη χαρά να συναντήσω και να παίξω με πολλούς μεγάλους μουσικούς όλα αυτά τα χρόνια, με πολλούς από τους οποίους μεγάλωσα ακούγοντας τους, λίγοι από αυτούς που θυμάμαι είναι: Ο Ike Turner, o Β.Β. King, o Hubert Sumlin, o Luther Allison, o Junior Wells, o Albert Collins, o Gatemouth Brown, o Lowell Fulson, o Champion Jack Dupree, o Robert Cray, o Roscoe Gordon, o Steve Winwood, o Guitar Shorty (αυτός έμαθε στον Jimi Hendrix να παίζει), o Eddie Bo, ο Earl King, o Philip Walker, και όλη τη «παλιά φρουρά» συμπεριλαμβανομένου τού Pee Wee Ellis και τού Maceo Parker (από το συγκρότημα τού James Brown), οι οποίοι και έπαιξαν για λίγο διάστημα στο συγκρότημά μου.

Ο Ike, ήταν εκείνος, που με κατέπληξε πραγματικά, όταν ήμουν νέος. Άκουγα όλους τους δίσκους του, έμαθα το κιθαριστικό του στυλ και ξαφνικά, βρέθηκα να παίζω στο συγκρότημά του περιοδεύοντας και ηχογραφώντας. Τι ιδιοφυία! Επίσης θεωρώ μεγάλη τιμή το να είναι κανείς κοντά στον Β.Β. King και να απολαμβάνει προσωπικά προνόμια, που απονεμήθηκαν σε μένα από τον ίδιο.

Μ.Λ.: Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσατε να μού πείτε λίγα πράγματα σχετικά με την εμπειρία σας με την εταιρία JSP, τον Phillip Walker, τον Guitar Shorty, αλλά και άλλους.

- Η επιτυχία μου με τίτλο «My Way or The Highway», έπεισε τον John Stedman να μού δώσει τον πλήρη έλεγχο στην επόμενη συνεργασία μου ηχογραφώντας με τον θρυλικό bluesman τού Τέξας, Phillip Walker. Το να παίξω, όπως ο Philip Walker, ήταν ευκολότερο, γνώριζα αυτόν και το στυλ του, επομένως είχα την ευκαιρία να γράψω γι’ αυτόν νέες μελωδίες. Ο John Stedman εντυπωσιάστηκε με τη δουλειά μου στο Shorty και μού έδωσε πλήρη ελευθερία να παίξω σε στυλ Walker. Ο Phillip έφτασε τρείς μέρες πριν την ηχογράφηση και έμεινε στο σπίτι μου, όπου μαζέψαμε και δουλέψαμε τα τραγούδια και η JSP πραγματικά αφιερώθηκε σε αυτό το project κλείνοντας  τρεις ημέρες στουντιακού χρόνου, που είχε σαν αποτέλεσμα το CD, που βγήκε  με τίτλο «Big Blues From Texas», να αποδειχθεί εξαιρετικά επιτυχημένο.

Μ.Λ.: Θυμάστε κανένα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό συμβάν από την εποχή των ηχογραφήσεων ως παραγωγός και μουσικός μ΄εκείνους τους παλιούς μπλουζίστες;

- Nαι. Μπορώ να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο από τις εμπειρίες μου στους δρόμους, αλλά και στα στούντιο. Υπάρχουν πολλά περίεργα πράγματα, που συνέβησαν στην καριέρα μου και μερικά από αυτά είναι πραγματικά μοναδικά και ξεκαρδιστικά. Τα χρόνια μαζί με τον Ike Turner θα γέμιζαν μισό βιβλίο. Είχαμε ήδη παίξει support με τον Guitar Shorty σε μία γαλλική περιοδεία και πιστεύω, πως ο Shorty παρακάλεσε την μπάντα μου, αλλά επίσης και η JSP ήθελε εμείς να ηχογραφήσουμε, επομένως συναντηθήκαμε με τον Shorty μια μέρα πριν από την ημέρα τής ηχογράφησης.

Ο John Stedman ήθελε ένα αμιγώς blues άλμπουμ, αλλά ο Shorty είχε κάτι άλλο στο μυαλό του. Διέδιδε τη φήμη, ότι ήταν παντρεμένος με την αδελφή τού Jimi Hendrix και είχε μάθει στον Jimi πώς να παίζει, επομένως, την ημέρα τής ηχογράφησης εμφανίζεται με ένα εκατομμύριο πετάλια για κιθάρα, εφέ, πετάλια wah-wah κι ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Ο John Stedman κι εγώ κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σαστισμένοι και είπαμε μεταξύ μας: «Χώσ’ του τα». Είχα επιλεχθεί να τού εξηγήσω, ότι δεν χρειαζόταν όλο αυτό το υλικό και πως θέλαμε ένα αμιγώς blues άλμπουμ, το οποίο και μπορούσε να κάνει.

Για να πω τα νέα στον Shorty, χρησιμοποίησα την παλιά ιστορία τού Howling Wolf, όταν ηχογραφούσε το άλμπουμ «Electric Wolf». Καθώς περπατούσε μέσα στο στούντιο ηχογράφησης και είδε όλους τους λευκούς παίκτες με τα μακριά μαλλιά και τα πετάλια εφέ wah-wah, είπε σ΄έναν απ΄αυτούς: «Aγόρι μου πήγαινε για κανένα κουρεματάκι και γυρίζοντας απ΄τον κουρέα πέτα όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα στο ποτάμι», δείχνοντας τα πετάλια.

Ο Shorty πήρε το μήνυμα και παρακάλεσε να τού επιτραπεί να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον σε ένα μόνο τραγούδι ένα πετάλι wah-wah. H ηχογράφηση κράτησε μία μέρα. Μέσα σε δώδεκα ώρες ηχογραφήσαμε τα τραγούδια. Όλο το βράδυ έκανα μίξη τής ηχογράφησης. Θυμάμαι, πως ο Shorty νύσταζε τόσο πολύ στη μέση μιας μελωδίας, που δεν θα τον πείραζε καθόλου να κουρδίσει την κιθάρα του, οπότε ήμουν υποχρεωμένος να ξανακάνω κάποιες αλλαγές αργότερα στα κιθαριστικά κομμάτια.

Η μίξη ήταν δύσκολη, επειδή έπρεπε μέσα στη νύχτα να το κάνουμε σε δέκα  τραγούδια. Αλλά τα κατάφερα και τo άλμπουμ έγινε πολύ αυθόρμητο, σχεδόν ένα πραγματικό τζαμάρισμα. Οι κριτικοί αρέσκονται στο να κριτικάρουν αυστηρά, παρ΄όλα αυτά, όμως το  άλμπουμ κέρδισε ένα W.C. Ηandy βραβείο για το καλύτερο ξένο blues άλμπουμ.

Μ.Λ.: Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο παραγωγό και τον μουσικό Otis Grand;

- Hδη, έγινα ο παραγωγός τής JSP House Label. Η JSP, που φημιζόταν για το γεγονός, ότι χρηματοδοτούσε και κυκλοφορούσε ηχογραφήσεις από μαύρους αμερικανούς blues καλλιτέχνες, αναγνώρισε πόσο χρήσιμο θα ήταν να ηχογραφούν καλλιτέχνες, των οποίων η μουσική απαιτούσε τoν αυθεντικό ήχο των μεγάλων blues σχημάτων και τον rhythm & blues ήχο, που είχα τελειοποιήσει. Ο John εκείνη την εποχή ηχογραφούσε παλιούς νέγρους καλλιτέχνες, αλλά ήξερε, πως είχε πρόβλημα με τις αγγλικές μπάντες, που ήταν επίσης rock προέλευσης κι όχι ιδιαίτερα ευέλικτες στο να παίζουν στο στυλ οποιουδήποτε καλλιτέχνη υποστήριζαν. Αυτή η συνεργασία μού παρείχε μια επιπλέον ευκαιρία να επιδείξω την ευχέρεια μου να συνδυάζω τον  παραγωγό και τον ερμηνευτή μέσα στο στούντιο μαζί με μερικούς από την αφρόκρεμα τής αμερικανικής και rhythm & blues σκηνής. Η ικανότητά μου ως παραγωγού είναι πράγματι απλά μια εκδήλωση όλων εκείνων των χρόνων και των εποχών, που άκουγα blues από δίσκους βινυλίου κι απολάμβανα αυτούς τους ήχους.

Συνήθιζαν να κάνουν καταπληκτικές ηχογραφήσεις με τον πολύ βασικό εξοπλισμό κι αυτό μπορεί κανείς να το ακούσει καθαρά. Το μπάσο είναι πλήρες και εμπλουτισμένο, η κιθάρα μπροστά. Με άλλα λόγια, το βινύλιο που άκουγες, ήταν τόσο ζωντανό όσο ο καλλιτέχνης πάνω στη σκηνή. Έτσι, έχω ενστικτωδώς μέσα στο κεφάλι μου όλους αυτούς τους ήχους, όταν παράγω και αναμειγνύω μπάντες συμπεριλαμβάνοντας και τη δική μου.

Φημίζομαι για το γεγονός, ότι κάνω απ΄ευθείας ηχογράφηση, δεν την ξανακούω και δεν κάνω overdubbing. Αν δεν μπορείς να πιάσεις το συναίσθημα ενός τραγουδιού τότε πέτα το. Είχα αφήσει έξω τόσες μελωδίες, επειδή η μπάντα ήθελε να τα περνάω ξανά και ξανά μέχρι, που χανόταν το αρχικό αυτό συναίσθημα. Δεν κάναμε κάποιο εξεζητημένο μουσικό έργο, αλλά ένα blues άλμπουμ έτσι απλά και αυτό που ήξερα καλά ήταν, πως το να πιάσεις αυτό το «συναίσθημα», ήταν πιο σημαντικό από το να το τελειοποιήσεις κάνοντας αλλαγές.

Τέλος πάντων, αυτή είναι η τακτική μου – γνωρίζω πολλούς, που δαπανούν πολλές μέρες για ένα μόνο τραγούδι κι αυτό με αφήνει ασυγκίνητο. Όπως και να έχει, προσέχω επίσης και το χρόνο τού στούντιο μιας και τα αναλογικά στούντιο στοιχίζουν πολύ.

Μ.Λ.: Θα μπορούσατε να περιγράψετε τον ιδανικό ήχο rhythm section για εσάς; Πως θα χαρακτηρίζατε τον ήχο σας και την εξέλιξή του;

- Πάλι, δεν μπορείς να έχεις μία πραγματική blues μπάντα χωρίς το καθαρό ρυθμικό τμήμα. Ο ντράμερ είναι το πιο σπουδαίο κομμάτι στο blues.Είναι αυτός, που έχει εγκαταστήσει την αίσθηση και το ρυθμό. Ο Muddy το γνώριζε αυτό και ο ήχος τού B.B. King, καθώς και το στυλ του, ουσιαστικά πηγάζουν από τον ντράμερ του, τον Sonny Freeman. Ο Β.Β. τον είχε κοντά του μέχρι που πέθανε και τίποτε δεν ήταν ίδιο πλέον.

Είχα μια συνεχόμενη διαμάχη με τον ντράμερ, από τότε, που πήγα στη Μ. Βρετανία. Απλά, δεν μπορείς να βρεις ένα ντράμερ, που να μπορεί απλά να παίξει blues. Όλοι θέλουν να γίνουν σαν τον John Bonham. Πρέπει να έχω προσλάβει και απολύσει γύρω στους 100 ντράμερ. Οι ντράμερ μου είναι τώρα όλοι από την Σκανδιναβία.

Παρομοίως, ο μπασίστας πρέπει να ξέρει πού να κλειδώσει με τον ντράμερ για να ολοκληρώσει το ρυθμό (groove). Βλέπεις, σε ένα συγκρότημα, που αποτελείται από 4 ή 5 όργανα, καθ΄ένα από αυτά βγάζει ένα διαφορετικό ήχο και αυτά τα όργανα σχηματίζουν τον συνολικό ήχο και τον κρατάνε καλά κρυμμένο. Οι μπλουζίστες τού Σικάγο υπήρξαν σ’ αυτό πρωτοπόροι, ειδικά η μπάντα τού Muddy Waters. Τα rock συγκροτήματα έχουν την τάση να έχουν όλα τα όργανα και το φωνητικό μέρος να παίζει και να τραγουδά στην ίδια ευθεία, κάτι το οποίο έχει την τάση να υπερφορτώνει το ρυθμό.

Μ.Λ.: Τί συμβουλές σάς έχουν δώσει ο Albert Collins και ο John Lee Hooker; Κάνοντας μία ανασκόπηση στο παρελθόν, ποιες είναι οι μνήμες και οι επιρροές, που είχατε από τις δημιουργίες τού «Frosty» και τού John Lee, που σάς κάνουν να χαμογελάτε;

- Λοιπόν, από τον Albert  έμαθα να παίζω σκληρά και δυνατά. Το στυλ του είναι τόσο επιθετικό, που ζωγραφίζεται ακόμη και στο πρόσωπό του. Κάποτε μού είχε πει: «Αναποδογύρισέ τα, κοίτα το κοινό απ’ ευθείας στα μάτια και πλάκωσε την κιθάρα σου». Αυτό κάνω μέχρι σήμερα. Από τον John Lee έμαθα, πως, όταν παίζεις  blues, δεν έχει σημασία τί παίζεις από τη στιγμή, που αυτό που παίζεις, το αισθάνεσαι. Τα μουσικά στερεότυπα δεν έχουν θέση εδώ. Άρχισε να κερδίζει χρήματα από την ηλικία των 70 ετών και μού είχε πει, πως τα χρήματα δεν είχαν σημασία από τη στιγμή, που είχε μαζί του κάθε βράδυ δυο κορίτσια.

Μ.Λ.: Τι γίνεται με τη διδασκαλία τού blues στα σχολεία; Πού διδάσκετε;

- Επειδή είμαι τόσο παθιασμένος με το blues και θα ’θελα πολύ να το δω να επιβιώνει άθικτο, κάνω διαλέξεις στα γυμνάσια στη Μ. Βρετανία και σε όλη την Ευρώπη. Δημιούργησα ένα πρόγραμμα, στο οποίο διδάσκω από το μηδέν. Πρόκειται για μια διάλεξη σωστά προετοιμασμένη με power point, παρουσίαση, η οποία καλύπτει όλη την ιστορία τού blues, τους ήρωές του, τις μελωδίες του, τα blues ακόρντα  και τους στίχους του. Τελειώνει δείχνοντας εμένα με την κιθάρα μου σε διάφορα στυλ και μετά κλείνω με ένα τζαμάρισμα με τους μαθητές μου.

Η παρακολούθηση είναι υποχρεωτική και μερικά σχολεία δίνουν πιστοποίηση. Υπάρχει μια τόσο μικρή ευκαιρία γι’ αυτούς τους νέους να εκτεθούν τόσο στο blues, επομένως αν ανοίξω το δρόμο τού blues, από τα 100 παιδιά στα 5, θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Ελπίζω να τα καταφέρω να το κάνω αυτό και στην Ελλάδα.

Μ.Λ.: Τι είδος μουσικής σάς αρέσει να ακούτε αυτές τις μέρες;

- Λοιπόν, πρέπει να πω το εξής: Σήμερα, όλη η μοντέρνα μουσική -κι εδώ πρέπει να πω, ότι δεν έχω καμμία σχέση με αυτή- με απωθεί, ειδικά όλες αυτές οι pop, rap, hip hop, heavy rock, metal μπάντες και αυτές οι απεχθείς μπάντες αγοριών/κοριτσιών, όπως και όλοι οι άχρηστοι και τρομακτικοί τραγουδιστές–τραγουδοποιοί τού 21ου αιώνα.

Τι στο καλό έγιναν τα ταλέντα, όπως ο James Taylor; Οι χορευτές έχουν παραβιάσει την πραγματική μουσική, βοηθούμενοι και υποστηριζόμενοι από το MTV και το εμπορικό ραδιόφωνο και σήμερα, τα παιδιά καταλήγουν ν’ ακούν ένα ψηφιακό και μονότονο είδος μουσικής με το ζόρι. Είναι αξιοκαταφρόνητο, ότι οι όροι rhythm & blues και blues, τώρα χρησιμοποιούνται με μiα διαφορετική σημασία, σαν τη μουσική, που χορεύεται από ζευγάρια, που φιλιούνται αργά το βράδυ. Θλίβομαι τόσο γι’ αυτό!

Επομένως, φυσιολογικά, η αντίδρασή μου είναι ν’ αγνοήσω το σήμερα και ν’  ακούω την πραγματική μουσική τού παρελθόντος. Νομίζω, πως ακόμη και τα παιδιά κάνουν το ίδιο. Η αγαπημένη μου περίοδος ξεκινάει περίπου από το τέλος τού 1948 μέχρι περίπου το 1969, πριν τον ερχομό τής disco, παρ’ όλο, που η δεκαετία τού ‘70 είχε πολύ μεγάλες ρίζες από τις μπάντες σαν τού Little Feat και τού Ry Cooder.

Ακόμα και η pop μουσική τού ‘50 είχε όμορφη μελωδία, που δεν με ενοχλούσε καθόλου. Γενικά όμως, ακούω jump μπάντες με πνευστά  συμπεριλαμβανομένου και τού Western Swing, όπως ο Bob Wills & The Texas Playboys, Bluegrass, Hawaiian, Corrido και μουσική των Mariachi, Oud Maqam improvisations, όπως και Lebanese Ittab. Αληθινή μουσική με αληθινούς μουσικούς. Όλα αυτά είναι blues για μένα.

Μ.Λ.: Τι νομίζετε, ότι επιφυλάσσει το μέλλον για το blues;

- Μην το ξεκινάς έτσι, δεν είμαι αυθεντία! Αλλά είμαι ένας βαθειά, ένας βαθειά δοσμένος οπαδός τού καθαρόαιμου...( μεγάλη παύση)... είμαι λίγο απαισιόδοξος. Δεν μ΄αρέσει καθόλου να το λέω, αλλά χάνουμε τα ίχνη τής αυθεντικής μουσικής, που όλοι μάθαμε ν’ αγαπάμε.

Ο Stevie Ray Vaughan έκανε μία μεγάλη επαναπροσδιοριζόμενη χάρη στο blues εμπορευματοποιώντας το, αλλά από τη άλλη, ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στο blues. Αυτό, μετέπειτα, προσέλκυσε τις μάζες των γαλανομάτηδων μουσικοκλεφτών και κομπιναδόρων ντυμένων στα μαύρα κοστούμια τους. Η μουσική τού Stevie αντιγράφτηκε για καθαρά κερδοσκοπικούς λόγους, αργότερα «αδειάστηκε» εντελώς από τις μεγάλες δισκογραφικές, λόγω έλλειψης άμεσων οικονομικών κερδών.

Ο John Lee Hooker δεν απέκτησε χρήματα, μέχρι, που έγινε 70 ετών, όμως σήμερα, κάθε νέος θέλει να αποκτήσει άμεσα τη διασημότητα και τον πλούτο τού Stevie. Σήμερα, πολλά blues άλμπουμ δεν λένε και πολλά, δεν καταφέρνουν και πολλά και βασικά δεν είναι παρά μια επανάληψη των ίδιων παλιών τραγουδιών, δηλαδή τα ίδια τραγούδια με διαφορετικά καλύμματα.

Βλέπω δίσκους, όπου οι άνθρωποι χωρίς ντροπή φτιάχνουν με τον ίδιο αναθεματισμένο chunga – chunga ρυθμό τού Σικάγο, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς  και γι΄αυτό το λόγο νιώθω, ότι το blues μπορεί να χάνει ακροατήρια από το να κερδίζει, επειδή δεν συνεχίζει, δεν πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχουν πλέον καθαρά ταλέντα να αναδεικνύονται και να αντικαθιστούν τους υπό εξαφάνιση καλούς παλιούς μπλουζίστες. Οι άνθρωποι μπορεί ν αγοράζουν τους δίσκους τού Eric Clapton σε εκατομμύρια αντίτυπα χωρίς δεν παίζει ρόλο πόσο απαίσιοι είναι αυτοί, αλλά δεν αγοράζουν σίγουρα κάποιου άλλου.

Και μια άλλη αλλόκοτη τάση στο blues σήμερα είναι η δημοτικότητα τού αποκαλούμενου «Sex & Strat Blues» – ένα νεαρό λευκό κορίτσι να παίζει κιθάρα σε σόου με δεξιοτέχνες κιθαρίστες, που είναι μόλις στην εφηβική ηλικία. Δεν υπάρχει όριο στο τί κάνουν σήμερα οι άνθρωποι, για να φτάσουν στην κορυφή τής δόξας, αλλά οι άντρες, που τους πέφτουν τα σάλια, πάνε να τις δουν ξοδεύοντας τις οικονομίες τους. Τίποτα κακό με αυτό, εκτός από το γεγονός, ότι είναι μια άλλη κακή έκβαση, που τα blues έχουν ν’ αντιμετωπίσουν. Το 95% αυτών δεν μπορούν να παίξουν πραγματικά κιθάρα και δεν το θεωρούν απαραίτητο να προσπαθήσουν πολύ, ώστε να γίνουν στ΄αλήθεια μέρος αυτού τού ιδιώματος.

Μ.Λ.: Πιστεύετε, ότι το blues θα εξαφανιστεί, όπως και τόσα άλλα μουσικά είδη;

- Οι ιδέες μου και οι σκέψεις μου για τη μουσική blues είναι γνωστές και κατευθύνονται από τη ρεαλιστική άποψη, ότι το blues αν πρόκειται όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά να φτάσει να προσελκύσει ένα ευρύτερο κοινό, τότε πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται και να συναντά τις κοινωνικές και πολιτιστικές αλλαγές, που επικρατούν σήμερα, αλλά αυτό πρέπει να γίνει χωρίς να συμβιβάσουμε τις παραδοσιακές ρίζες και αξίες, που αποτελούν τη βαθειά ουσία αυτής τής μουσικής. Να γιατί ηχογράφησα το «Perfume and Grime» στην Νέα Ορλεάνη, ένα άλμπουμ, που ακόμη και σήμερα, πουλάει σε υψηλά νούμερα.

Έχω ζήσει τόσες αλλαγές στο παρελθόν, οπότε δεν στεναχωριέμαι για αυτά τα νέα παιδιά, που παίζουν rock blues. To blues  έχει βαθιές ρίζες και αυτά δεν μπορούν να προσβληθούν ακόμη και από συνολική ασυλλόγιστη πλεονεξία και αδιαφορία για το παρελθόν, που έχουν κάποιοι, που προσπαθούν να παίξουν blues.

Μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια έχουν πεθάνει πολλοί θρυλικοί μπλουζίστες τού Σικάγο. Η παράδοση τού blues τού Σικάγο αργοσβήνει μαζί με εκείνους τους παλιούς μπλουζίστες και δεν υπάρχουν πολλοί νέοι μουσικοί, που να συνεχίζουν ό,τι έχουν αφήσει. Υπήρξε ένα μικρό χρονικό διάστημα τη δεκαετία τού ’90, όπου διαφαινόταν, πως το blues θα κέρδιζε πίσω όσα είχε χάσει από τη διαφθορά των εταιριών. Όμως, το 2003 όλα επέστρεψαν στα φυσιολογικά τους πλαίσια και οι πραγματικοί καλλιτέχνες τού blues έγιναν και πάλι δυσεύρετοι. Ο Β.Β. King είναι ο τελευταίος από τους μεγάλους μπλουζίστες  -  ο μοναδικός επιζών μιας παράδοσης, που γυρίζει πίσω στο Δέλτα τού Μισσισσιππή και στις αρχές τού 1920. Ο Muddy Waters, o John Lee Hooker, o Howlin Wolf κ.λπ. έφυγαν, αλλά ευτυχώς ο Β.Β. King συνεχίζει να ηχογραφεί και να κάνει περιοδείες.

Μ.Λ.: Tι συμβουλή θα δίνατε, για να εμπνεύσετε τους μουσικούς να σκεφτούν να κυνηγήσουν μια καριέρα στη συγκεκριμένη τέχνη;

- Να μην παίζεις το blues, μέχρι να πληρώσεις αυτά, που χρωστάς στην ίδια σου τη ζωή. Εάν δεν ενδιαφέρεσαι πραγματικά γι’ αυτό, τότε άστο. Το πραγματικό blues κοινό γνωρίζει τη μουσική του και δεν μπορείς να τους κοροϊδέψεις με τις rock τεχνικές τού Carlos Santana ή τού Steve Vai. Επομένως, μάθε την τέχνη  σου και μην εμπλακείς με αυτό για τα λεφτά ή γιατί ψάχνεις μουσική ορθότητα και αυθεντικότητα. Εάν δεν αγαπάς πραγματικά την τέχνη τού blues, τότε μην ασχοληθείς καθόλου. Δεν θα νιώσεις ποτέ το «συναίσθημα» και την πραγματική έμπνευση για αυτό, το οποίο είναι το πιο ουσιαστικό συστατικό για να παίξει κανείς blues.

Ανακάλυψα, ότι υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι μουσικοί και κιθαρίστες, αλλά υποφέρουν ακόμη από αυτό, που ονομάζω «σύνδρομο τού rock star» και γι’ αυτό πιέζονται από αναμενόμενα «τελετουργικά» να παίξουν πολύ σκληρά και γρήγορα και να παρουσιάσουν εκθαμβωτικές μαγικές ικανότητες, όπως κάνουν οι rock κιθαρίστες, για να κερδίσουν την εκτίμηση και τα χειροκροτήματα τού κοινού. Αυτές οι heavy metal παραστάσεις, αν μεταφέρονταν στο ηλεκτρικό blues, θα  στερούσαν τη λεπτότητα, την απόχρωση και τον τόνο τού blues.

Μ.Λ.: Θα θέλατε να δώσετε μερικές πρακτικές γνώσεις ή συμβουλές σε αυτούς τους μπλουζίστες, που βρίσκονται σήμερα εκεί έξω;

- Όπως πάντα λέω, το blues είναι μία διεθνής γλώσσα και αντίθετα με αυτό που πιστεύουν οι άνθρωποι, είναι και κατάλληλη και για μουσικά πάρτυ. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχει και το blues, επειδή είναι η μόνη μουσική, που μιλάει πέρα από σύνορα, γλώσσες, κουλτούρες και εμπειρίες τής ανθρώπινης ράτσας. Κάθε κουλτούρα έχει το δικό της blues ιδίωμα. Πολλοί μουσικοί έχουν το blues μέσα τους, αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Λόγω κακών συνηθειών στον τρόπο παιξίματος ή προϊδεασμένων αντιλήψεων για το blues, δεν μπορούν ν΄ανακαλύψουν αυτό το ουσιώδες συναίσθημα. Οι περισσότεροι κιθαρίστες σήμερα ανατράφηκαν με την rock και pop μουσική και ο μακρινότερος και βασικότερος μπλουζίστας, που θα άκουγαν, θα ήταν ο Eric Clapton ή ο Stevie Ray Vaughan. Αυτό που συμβαίνει, είναι πολύ λανθασμένο και έχει να κάνει και με τον αγώνα, που κάποιοι κάνετε για το πραγματικό blues στην Ελλάδα. Είμαι όμως πεπεισμένος, ότι η νεότερη γενιά έχει πάρει σωστή κατεύθυνση.

Η πρώτη συμβουλή, που θα έδινα στον καθένα, που θα επιθυμούσε να αναπτύξει το κιθαριστικό του στυλ είναι να ξεχάσει  τους λευκούς ήρωες κιθαρίστες και ν’ ακούει ξανά και ξανά τους παλιούς μπλουζίστες. Ποτέ να μην σταματήσει ν΄ακούει τους παλιότερους μπλουζίστες. Να μην προσπαθήσει κανείς απλά ν’ αντιγράψει τις στροφές ενός δίσκου ή να παίξει μαζί με το CD τού αγαπημένου του blues κιθαρίστα. Το μόνο που θα καταφέρει είναι απλά ν΄ αντιγράψει τη μόδα τού παπαγαλίζειν. Ακούστε απλά, για να εμπνευστείτε όχι για να το αντιγράψετε. Δεν κουράζομαι ποτέ να ακούω τον Β.Β. ή τον T-Bone ή τον Magic Sam.

Όλη μου η αντίληψη επάνω σ΄αυτό είναι, ότι αντιλαμβάνομαι την ουσία τού παιξίματος τού blues, δεν είμαι απλά ένας κλώνος του. Πρέπει κανείς να εμβαθύνει μέσα στην ψυχή τού καλλιτέχνη, την προσωπικότητά του και την ιδιοσυγκρασία του, να βυθιστεί μέσα στα βαθύτερά του αισθήματα παρά στις νότες που παίζει. Να αντιληφθεί το επιτηδευμένο ύφος του κι όχι σκέτο το παίξιμό του. Το blues έχει να κάνει περισσότερο με το ύφος των μουσικών φράσεων και το διάστημα ανάμεσα στις νότες, παρά με τις ίδιες τις νότες. Περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, η κάμψη και το vibrato των δακτύλων είναι αυτό, που καθορίζει τον μοναδικό τους ήχο. Ελέγξτε το λύγισμα στις χορδές τού Otis Rush και θα δείτε, ότι τίποτε δεν είναι σαν αυτό στον κόσμο.

Από όλα αυτά, κανείς θα ανακαλύψει πώς δουλεύει το σύστημα και στο τέλος θα προκύψει και ο προσωπικός ήχος μαζί με το προσωπικό στυλ για τον κάθε νέο μουσικό. Εάν τα βάλετε όλα αυτά σε εφαρμογή, τότε θα μπορέσετε να διατηρήσετε μία καλή μουσική ανταλλαγή στη σκηνή με άλλους μουσικούς και φυσικά με μια, που για την ακρίβεια υπερβαίνει τα όρια και προσπαθεί να θυμηθεί την αλληλουχία από τις νότες ή τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς, που παίζονται έτσι και αλλιώς.

Μ.Λ.: Τελικά αν γυρίζατε στο παρελθόν, ποια είναι τα πράγματα, που θα βελτιώνατε και ποιά αυτά, που θα αποφεύγατε να ξανακάνετε;

- Την εποχή, που μεγάλωνα στη Καλιφόρνια, οι ορχηστρικές κιθαριστικές  μπάντες μεσουρανούσαν αφήνοντας το θέμα των φωνητικών στον Frank Sinatra και στα νεοϋρκέζικα pop γκρουπς. Επομένως, έμαθα να παίζω ουσιαστικά κιθάρα, αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να μάθω να τραγουδάω – νόμιζα, πως δεν το χρειαζόμουν. Κοιτώντας πίσω, διαπίστωσα, πως αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος από μέρους μου και υποθέτω, πως είναι το μόνο, για το οποίο έχω μετανιώσει στην καριέρα μου. Αλλά πραγματοποίησα  πολλά από τα όνειρα, που είχα να παίξω και να ηχογραφήσω με όλους τους κιθαριστικούς μου ήρωες, κάτι το οποίο, δεν μπορεί να γίνει στις μέρες μας.

Ποιά είναι τα πράγματα που θα απέφευγα; Nα μην ξανα-υπογράψω ποτέ κάτω από την διακεκομμένη γραμμή ενός συμβολαίου...

Λημνιός Μιχάλης


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...