Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΣΤΑΛΕΣ
ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ


Από τη Μεσοποταμία
στην κλασική Ελλάδα

Η συνέχεια κι όχι αντίθεση
ανατολικού-δυτικού πολιτισμού


Έγραψε στις 04.06.2012 ο/η: Burkert Walter

Επιστροφή

Πού και πότε εμφανίζεται ο πολιτισμός; Ο πολιτισμός έχει μια ιστορία ασυγκράτητη, μή αναστρέψιμη. Μια διαρκή ροή, σα χείμαρρος, σαν ποταμός. Κι εμείς, συνηθίζουμε να κοιτάζουμε τα ποτάμια σαν να τα βλέπουμε από δορυφόρο, από χιλιόμετρα ψηλά ή καλύτερα, σαν να τα διαβάζαμε ζωγραφισμένα σε ένα χάρτη. Βλέπουμε μια καλά σχεδιασμένη γραμμή να διασχίζει μια περιοχή, να χύνεται, όπως λένε, σε κάποια θάλασσα και να ξεκινά από μια πηγή. Αυτή είναι η οπτική γωνιά τού χαρτογράφου, τού αναγνώστη ενός άτλαντα. Πρέπει όμως να κατεβούμε από αυτά τα ύψη και να δούμε το ποτάμι από πιο κοντά.

Οι ναυτικοί ξέρουν, πως ένα ποτάμι δεν το κατεβαίνεις εύκολα. Κάπου υπάρχει ένα ρεύμα, που σε αναγκάζει να τρέχεις. Κάπου ένα αντίθετο ρεύμα, που σε πηγαίνει ανάποδα. Αλλού ένας βράχος, που σε εμποδίζει να περάσεις και καμμιά φορά, στα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, κάποια στιγμή τής νύχτας, το ποτάμι παγώνει και πρέπει να περιμένεις να ξαναλιώσει. Κάπως έτσι κυλά και η ιστορία.

Παρατηρώντας ένα χείμαρρο ή ένα ποταμό, σκεπτόμαστε αναγκαστικά, πως έχουν πηγή. Κάτι σαν μια μικρή λίμνη. Αυτή η λιμνούλα είναι η πηγή τού  Δούναβη ή τού Σηκουάνα, μα είναι μια λίμνη, μια λεκάνη. Από πού έρχεται το νερό; Και πάλι τα πράγματα περιπλέκονται. Όσο αντιφατικό κι αν φαίνεται, η πηγή είναι μια εκβολή. Η πηγή δεν είναι από μόνη της ξεκίνημα, αλλά προορισμός. Προορισμός για χιλιάδες κανάλια και ρυάκια, που ξεκινούν από λιβάδια ή υδροφόρους ορίζοντες, από παγετώνες ή κατάλοιπα βροχής, που σχηματίζουν λίμνες.

Η πηγή με μια λέξη είναι ένας συλλέκτης. Το ίδιο και ο πολιτισμός. Σε κάποια δεδομένη στιγμή νομίζουμε, πως βρήκαμε την πηγή. Ιδού λέμε, η γεωμετρία γεννήθηκε εκεί. Η φυσική ή η μηχανική γεννήθηκαν τότε. Η χημεία γεννήθηκε από τον τάδε πολιτισμό. Νομίζουμε, πως βρήκαμε την πηγή και ξαφνικά, η πηγή μάς ξεφεύγει. Πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω. Όπως και στις πηγές τού  Δούναβη ή τού Σηκουάνα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τα ρυάκια, που τροφοδοτούν το συλλέκτη, δηλαδή την πηγή. Άρα το πρόβλημα τής προέλευσης μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους: να πάμε πιο πίσω από εκεί, που νομίζουμε, πως βρίσκεται η πηγή και έπειτα να κατατεμαχίσουμε αυτό, που θεωρούμε ενιαίο.

Όχι, η πηγή δεν βρίσκεται ποτέ σε ένα τόπο ή μια στιγμή, σε έναν πολιτισμό, στο μυαλό ενός ανθρώπου ή σε μια δεδομένη συγκυρία. Αντίθετα, βρίσκεται ταυτόχρονα σε διάφορες συγκυρίες και τόπους. Πρέπει να συνηθίσουμε να μην λέμε «πηγή» αλλά «πηγές» τού πολιτισμού. Πάντα είναι καλύτερα να μιλάμε στον πληθυντικό.

Όπως δεν μπορούμε να ορίσουμε από πού ξεκινάει ένα ποτάμι, γιατί χανόμαστε σε κάθε λιμνούλα, σε κάθε μικρό ρυάκι, σε κάθε μια στάλα βροχής, που όλα έχουν συνεισφέρει, το καθένα στο ποσοστό του στη δημιουργία του, έτσι δεν μπορούμε να ορίσουμε κι από πού ξεκινάει ο πολιτισμός, γιατί χανόμαστε σε κάθε προηγούμενο λαό, σε κάθε προηγούμενο από εμάς άνθρωπο. Όλοι έχουν συνεισφέρει άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο στη δημιουργία του. Ακόμα κι ένα ανθρωποειδές πριν εκατομμύρια χρόνια, που πάσχιζε να φτάσει ένα καρπό, για να τον φάει, χρησιμοποιώντας ένα κλαδί, έχει βάλει τη «στάλα» του στο ποτάμι, που ονομάζουμε σημερινό ανθρώπινο πολιτισμό.

Τυχόν μεγάλες αναλαμπές τού πολιτισμού, που παρατηρούμε σε διάφορες εποχές τής ανθρώπινης ιστορίας, π.χ. κλασική Ελλάδα, δεν είναι παρά «λίμνες», που έχουν σχηματιστεί από άλλα μικρά «ρυάκια», από άλλες προγενέστερες «στάλες» πολιτισμού.
 
Ανατολή και Δύση
«Τού θεού είναι η Ανατολή, τού θεού είναι η Δύση» (Κοράνι, 2.142). Οι κλασικοί μελετητές δυσκολεύτηκαν να διατηρήσουν μια τόσο ισορροπημένη εικόνα των δύο εννοιών, «ανατολικό» και «δυτικό». Aντίθετα, προσπάθησαν να τις μεταμορφώσουν σε δύο πόλους εκ διαμέτρου αντίθετους αφήνοντας να εννοηθεί, ότι κρύβουν αντίθεση και διαμάχη.

Οι έλληνες, συνειδητοποίησαν τη διαφορετική τους ταυτότητα από εκείνη τής «Ανατολής», όταν κατάφεραν να αντικρούσουν τις επιθέσεις τής περσικής αυτοκρατορίας. Όμως, μόνο πολύ αργότερα, κατα τη διάρκεια των σταυροφοριών, η έννοια και ο όρος Ανατολή εισχώρησαν ουσιαστικά στις γλώσσες τής Δύσης. (Το σύνθημα «Ex Oriente Lux» είναι σύγχρονο).

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, ελάχιστα απαντά στο ερώτημα γιατί, ακόμα και σήμερα, είναι δύσκολο να γίνει μια αμερόληπτη συζήτηση σχετικά με τις επαφές τής Ελλάδας των κλασικών χρόνων και τής Ανατολής. Όποιος επιχειρήσει κάτι τέτοιο, θα βρεθεί αντιμέτωπος με στάσεις απόλυτες, ανησυχητικές, απολογητικές αν όχι εχθρικές. Ό,τι είναι ξένο και άγνωστο, κρατιέται σε απόσταση με επιφυλακτικότητα και δυσπιστία.

Αυτό οφείλεται, ως ένα μεγάλο βαθμό, σε μια πνευματική άνθηση, που ξεκίνησε πολύ πριν από δύο αιώνες και ρίζωσε κυρίως στη Γερμανία. Η ολοένα αυξανόμενη εξειδίκευση των γνώσεων συνέκλινε με τον ιδεολογικό προστατευτισμό, και οι δύο μαζί έπλασαν την εικόνα τής αγνής, κλασικής Ελλάδας σε μεγαλοποεπή απομόνωση.

Μέχρι και τον δέκατο όγδοο αιώνα, όσο η φιλολογία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θεολογία, η εβραϊκή Βίβλος έστεκε πλάι στα ελληνικά κλασικά κείμενα  και η ύπαρξη αλληλεπιδράσεων δεν παρουσίαζε προβλήματα. Η κόρη τού Ιεφθάε και η Ιφιγένεια ήταν το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, ακόμα και στον κόσμο τής όπερας. Ο Ιαπετός εντοπίστηκε στον Ιάφεθ, οι Κάβειροι σε μια σημιτική ονομασία, που σήμαινε «μεγάλοι θεοί», και η «Ανατολή» ταυτίστηκε με το όνομα Κάδμος ο Φοίνιξ, ενώ η «Δύση» με το όνομα Ευρώπη. Σύμφωνα με την Οδύσσεια και τον Ηρόδοτο, οι «φοίνικες» έγιναν ανεπιφύλακτα αποδεκτοί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Κατόπιν, τρεις νέες τάσεις έθεσαν τους δικούς τους περιορισμούς και έσπασαν συλλογικά τον άξονα Ανατολής - Ελλάδας. Η φιλολογία αποδεσμεύτηκε απο τη θεολογία -ο Friedrich August Wolf, το 1777, εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο τού Γκέτινγκεν ως studiosus philologiae- και την ίδια ακριβώς εποχή, με τον Johann Joachim Winckelmann, εδραιώθηκε μια νέα έννοια περί κλασικισμού, μια έννοια με μάλλον ειδωλολατρικές τάσεις, η οποία τύγχανε μεγάλης εκτίμησης.

Κατά δεύτερο λόγο, με έναυσμα το έργο τού Johann Gottfried Herder, αναπτύχθηκε η ιδεολογία τού ρομαντικού εθνικισμού, η οποία υποστήριξε, ότι η λογοτεχνία και η πνευματική παράδοση ήταν άρρηκτα συνδεδεμενες με ένα μεμονωμένο λαό, γένος ή φυλή. Το κλειδί για την κατανόηση ήταν μάλλον η καταγωγή και η οργανική ανάπτυξη, παρά οι αμοιβαίες πολιτισμικές επιρροές. Ο Carl Otfried Muller, αντιδρώντας στο ευρύτερο πρότυπο τού Friedrich Creuzer, απέκτησε σημαντική επιρροή με την άποψή του περί «ελληνικού φυλετικού πολιτισμού».

Ακριβώς την ίδια εποχή, κατά την οποία παραχωρήθηκε στους εβραίους πλήρης νομική ισότητα στην Ευρώπη, η εθνικο-ρομαντική συνείδηση έστρεψε την τάση ενάντια στον «ανατολικισμό», αφήνοντας έτσι περιθώρια δράσης στον αντισημιτισμό.

Τρίτον, η ανακάλυψη τής ινδοευρωπαϊκής οικογένειας -τής προέλευσης των περισσοτέρων ευρωπαϊκών γλωσσών μαζί με τα περσικά και τα σανσκριτικά από ένα κοινό αρχέτυπο- από τους μελετητές τής γλωσσολογίας, ενίσχυσε την εποχή εκείνη τη συμμαχία ελληνικών, λατινικών και γερμανικών και κατ΄αυτό τον τρόπο εξόρισε τη σημιτική γλώσσα σε άλλες σφαίρες.


Ο λαμπρός πολιτισμός των αρχαίων ελλήνων, συχνά θεωρήθηκε, ότι ξεπρόβαλε από μόνος του ως θαύμα κι ότι δεν όφειλε ουσιαστικά τίποτα στους γειτονικούς πολιτισμούς. Ο Walter Burkert, καθηγητής κλασικής φιλολογίας, επιχειρηματολογεί με δυναμικό τρόπο ενάντια σε αυτήν την παραπλανητική άποψη στοχεύοντας σε μια ισορροπημένη εικόνα τής αρχαΐκής εποχής, τότε, που υπό την επιρροή τής Ανατολής, από συγγραφείς, τεχνίτες, έμπορους, θεραπευτές κ.ά., ξεκίνησε η μοναδική άνθιση τού ελληνικού πολιτισμού, που έμελλε να αναλάβει την πολιτισμική ηγεμονία στη Μεσόγειο. (Βλ.
Αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Η επίδραση τής Ανατολής).


Το μόνο που απέμενε, ήταν η υπεράσπιση τής ανεξαρτησίας των ελλήνων από τους ινδούς συγγενείς τους μέσα στα πλαίσια τής ινδοευρωπαϊκής οικογένειας,
προκειμένου να εδραίωθεί η έννοια τής κλασικής-εθνικής ελληνικής ταυτότητας ως αυτόνομο και αυτάρκες υπόδειγμα πολιτισμού, το οποίο, στη Γερμανία τουλάχιστον, έμελλε να κυριαρχήσει στα τέλη τού δεκάτου ενάτου αιώνα.

Η περιφρονητική δήλωση τού Ulich von Wilamowitz-Moellendorff, το 1884 -«οι λαοί και τα κράτη των σημιτών και των αιγυπτίων, που παρήκμαζαν επί αιώνες αιώνων και τα οποία, παρ' όλη την αρχαιότητα τού πολιτισμού τους, στάθηκαν ανίκανα να προσφέρουν στους έλληνες κάτι παραπάνω από μερικές χειρωνακτικές τεχνικές, ενδυμασίες και κακόγουστα εργαλεία, απαρχαιωμένα στολίδια, αποκρουστικά φετίχ για ακόμα πιό αποκρουστικές ψεύτικες θεότητες»- δεν είναι χαρακτηριστική τού έργου του. Αλλά ακόμα κι αργότερα, συνέχιζε να υποστηρίζει, ότι το πνεύμα τής ύστερης αρχαιότητας προήλθε «από την Ανατολή και είναι ο θανάσιμος εχθρός τού αληθινού ελληνισμού».

Πίσω από την οξυθυμία φαίνεται να κρύβεται ένα είδος ανασφάλειας. Στην πραγματικότητα, η εικόνα τού αγνού, αυτόνομου ελληνισμού, που κάνει τη θαυματουργή εμφάνισή του με τον Όμηρο, υποσκελίστηκε τον δέκατο ένατο αιώνα από τρεις ομάδες νέων ανακαλύψεων: την επανεμφάνιση τής αρχαίας Εγγύς Ανατολής και τής Αιγύπτου, μέσω τής αποκρυπτογράφησης τής σφηνοειδούς και τής ιερογλυφικής γραφής, την ανακάλυψη τού μυκηναϊκού πολιτισμού και την αναγνώριση μιας ανατολίζουσας φάσης στην ανάπτυξη τής αρχαϊκής ελληνικής τέχνης.

Εξ ανατολών το φώς (ex oriente lux) ή οι αρχαίοι έλληνες τα ανακάλυψαν όλα;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο!

Mέχρι τα τέλη τού όγδοου αιώνα, είχε ολοκληρωθεί ένα πολιτισμικό γίγνεσθαι συμπεριλαμβανομένης τής εκμάθησης τής ανάγνωσης και τής γραφής, το οποίο είχε τις ρίζες του στην εγγύς Ανατολή σε συνδυασμό με τη στρατιωτική επέκταση και τις αναπτυσσόμενες οικονομικές δραστηριότητες και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αφορούσε ομάδες ελλήνων, που επιδόθηκαν σε εντατικές ανταλλαγές με τους μεγάλους πολιτισμούς τής σημιτικής Ανατολής.
Η Ανατολή, διατήρησε την πολιτισμική ηγεμονία για κάποιο χρονικό διάστημα, οι έλληνες όμως, άρχισαν αμέσως να αναπτύσσουν τις δικές τους ξεχωριστές μορφές πολιτισμού διαμέσου τής εκπληκτικής ικανότητάς τους να υιοθετούν και να μεταμορφώνουν ό,τι δέχονταν.
Κάνουμε λόγο για παράδειγμα, για την αρχή τής ελληνικής φιλοσοφίας από το Θαλή το Μιλήσιο, ο οποίος όμως, ήταν φοινικικής καταγωγής (Ηρόδοτος, Α΄ 170).

Κατά την ανατολίζουσα περίοδο, οι έλληνες δεν έλαβαν μόνο μερικές χειρωνακτικές τεχνικές και φετίχ μαζί με νέες τέχνες και εικόνες από τη λουβική - αραμαϊκή - φοινικική σφαίρα, αλλά επηρεάστηκαν, σε σημαντικό βαθμό, στη θρησκεία και τη λογοτεχνία τους από τα ανατολικά πρότυπα. Προβάλλεται ως επιχείρημα το γεγονός, ότι οι μετανάστες «ιεροί τεχνίτες», πλανόδιοι μάντεις και ιερείς εξαγνισμού, δεν μετέδωσαν μόνο τις θεϊκές και εξαγνιστικές ικανότητές τους, αλλά επίσης στοιχεία μυθολογικής «σοφίας».

Πράγματι, ο Όμηρος, σε ένα απόσπασμα τής Οδύσσειας, που μνημονεύεται πολύ συχνά, απαριθμεί πολλά είδη αποδημούντων τεχνιτών, που είναι δημιοεργοί: πρώτα, μάντιν ή ιητήρα κακών, κατόπιν, τέκτονα δούρων, και, ακόμη, θέσπιν αοιδόν (ρ 383-385). Ενώ το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί να ακολουθήσει την πορεία των «μάντεων» και των «θεραπευτών», το τρίτο κεφάλαιο στρέφεται στο βασίλειο των αοιδών, παρουσιάζοντας αντιστοιχίες μεταξύ τής ανατολικής και τής ελληνικής λογοτεχνιας, που καθιστούν πιθανή την ύπαρξη επαφών, καθώς και την απ΄ευθειας λογοτεχνική επίδραση από σημαντικούς ανατολικούς πολιτισμούς στο τελικό στάδιο των ομηρικών επών, δηλαδή, στις αρχές τής ελληνικής ανάγνωσης και γραφής, όταν η τελευταία υποσκέλισε την προφορική παράδοση.

Το φοινικικό αλφάβητο
Το σημαντικότερο επίτευγμα τής ανατολίζουσας περιόδου για τη γενική ιστορία τού πολιτισμού είναι η υιοθέτηση τού φοινικικού αλφάβητου από τους έλληνες και η επιδέξια προσαρμογή του στην ελληνική φωνητική. Μπορεί σχεδόν να θεωρηθεί ως υπόδειγμα πολιτισμικής μεταβίβασης την εποχή εκείνη: όπως τα δάνεια από τη σημιτική γλώσσα είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, έτσι και η δημιουργική ανάπτυξή τους από έλληνες εφευρέτες είναι εξ ίσου εμφανής και έχει πλέον εδραιωθεί μια χρονολογική τοποθέτηση, η οποία τοποθετείται αρκετά μετά την κατάρρευση τού μυκηναϊκού πολιτισμού, αλλά όχι αργότερα από τα μέσα τού όγδοου αιώνα.


Η ελληνική γραφή αποτελεί το πρώτο τέλειο σύστημα γραφής, επειδή ήταν η πρώτη αλφαβητική γραφή, που χρησιμοποιούσε σημεία με συνοχή, τόσο για τα φωνήεντα όσο και για τα σύμφωνα, ενώ η σημιτική βασιζόταν, και βασίζεται, κατά κύριο λόγο στα σύμφωνα. Η τελειότητα τής ελληνικής γραφής έχει επιβεβαιωθεί από την επιτυχία, που είχε στη Δύση.

Ωστόσο, η φαινομενική εφεύρεση, η απεικόνιση δηλαδή των φωνηέντων, προέκυψε στην πραγματικότητα από μια λανθασμένη κατανόηση στα πλαίσια ενός διαφορετικού φωνολογικού
συστήματος: καθώς οι έλληνες έμαθαν την αλφαβητική αλληλουχία τού σημιτικού συστήματος και κατανόησαν την ακροφωνητική αρχή, βρήκαν μια λέξη, όπως το άλφα, να ξεκινάει με τον ήχο α και όχι με μια λαρυγγική γλωσσική παύση, που δηλώνεται με το σημιτικό άλεφ.


Για τον τρόπο, με τον οποίο έγινε η μετάδοση τής γραφής, υπάρχει ένα ανεκτίμητο στοιχείο, παρ΄όλο, που συχνά υποτιμάται: τα ελληνικά ονοματα των γραμμάτων (άλφα, βήτα, γάμα κ.ο.κ.) με την αμετάβλητη σειρά τους. Αυτές είναι σημιτικές λέξεις -βους, οικία, κ.ο.κ.- που δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα στα ελληνικά.

Διατηρήθηκαν για έναν συγκεκριμένο λόγο: όλη η διδασκαλία τής ανάγνωσης και τής γραφής ξεκίνησε με την αποστήθιση τής αλληλουχίας αυτής. Έτσι εξηγείται επίσης ο λόγος, για τον οποίο, πολύ νωρίτερα, η τυποποιημένη αυτή αλληλουχία εμφανίζεται σε δυο εντελώς διαφορετικές σημιτικές αλφαβητικές γραφές, στο ουγκαριτικό σφηνοειδές αλφάβητο, που ανάγεται στον δέκατο τρίτο αιώνα, και στο φοινικικό  αλφάβητο, μαρτυρίες τού οποίου έχουν βρεθεί σήμερα και χρονολογούνται στον δωδέκατο αιώνα.

Ακόμα και πέρα από τα γλωσσικά τείχη, η αποστήθιση τής ίδιας μνημονικής αλληλουχίας γινόταν κατά τον ίδιο τρόπο. Με την αλφάβητο, υλοποιήθηκε για πρώτη φορά ένα σύστημα γραφής τόσο απλό, που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από όλους τους ανθρώπους μέσης νοημοσύνης, ακόμα κι αν δεν είχαν σχέση με τους κύκλους των μορφωμένων επαγγελματιών γραφέων.


Τα σημιτικά ονόματα των γραμμάτων άλφα, βήτα κ.ο.κ., εμφανίζονται στην ελληνική λογοτεχνία τον πέμπτο αιώνα το νωρίτερο, αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιούνταν από τον όγδοο αιώνα και στο εξής, καθώς είχαν υιοθετηθεί μαζί με την αρχική αλφάβητο. Το να είχαν ενταχθεί στην ελληνική αυτά τα δίχως νόημα λεκτικά μοντέλα σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη στιγμή είναι σχεδόν αδύνατο.

Το λατινικό αλφάβητο μπορεί να χρησιμεύσει ως ανταπόδειξη: οι συγγραφείς λατινικών δεν υιοθέτησαν την αρχαία φοινικική  μνημονική αλληλουχία. Αντίθετα, άφησαν τα φωνήεντα να ηχούν από μόνα τους και πρόσθεσαν στα σύμφωνα ένα φωνήεν, όπως είχαν κάνει ήδη οι έλληνες με τα πρόσθετα γράμματά τους Φ, Χ, Ψ. Αλλά ακόμα κι έτσι, οι λατίνοι και οι ρωμαίοι ξεκίνησαν το σχολείο μαθαίνοντας το a, be, ce - όπως γίνεται ακόμα και σήμερα.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι υπό αυτή την έννοια η ελληνική πρακτική παρέμεινε πλησιέστερη στη φοινικική - αραμαϊκή σχολική παράδοση απ' ό,τι η λατινική στην ελληνική.


Τα γράμματα τού ελληνικού αλφαβήτου διατήρησαν τα φοινικικά τους ονόματα αν και τα ονόματα αυτά δεν σήμαιναν τίποτα στα ελληνικά.

Αντίθετα, στα φοινικικά κάθε γράμμα είχε κάποιο νόημα. Το aleph (άλφα) σήμαινε βόδι, το beth (βήτα) σπίτι κ.λπ.. Γι' αυτό το λόγο και τα ονόματα των γραμμάτων παρέμειναν άκλιτα στα ελληνικά.

Η σειρά των γραμμάτων προέρχεται κι αυτή απ΄ τα φοινικικά, χωρίς μεγάλες αλλαγές. Η μορφή τους παρέμεινε σχεδόν η ίδια, ωστόσο με ορισμένες τροποποιήσεις, αναλογα με τις τοπικές παραλλαγές: κάποια γράμματα αντιστράφηκαν, σε κάποια άλλα έγινε περιστροφή κατά 90ο -για παράδειγμα η περίπτωση τού άλφα-, ορισμένα απλοποιήθηκαν, ενώ κάποια άλλα, αντίθετα, έγιναν πιο «πολύπλοκα».

Στα σύμφωνα Φ, Χ, Ψ, που δεν είχαν οι φοίνικες και συμπεριέλαβαν στο αλφάβητο οι έλληνες αργότερα, πρoστέθηκε δίπλα ένα ι.

Η πιο σημαντική καινοτομία όμως, είναι η εισαγωγή των φωνηέντων στο αλφάβητο από τους έλληνες, καθ΄ότι οι φοίνικες δεν είχαν φωνήεντα. Γι’ αυτό φωνήεντα έχουν ελληνικά ονόματα (ε-ψιλόν, ο-μικρόν κ.λπ.).  


Ο πίνακας γραφής, δέλτος στα ελληνικά, έχει κρατήσει ακόμα και τη σημιτική  του ονομασία, daltu - daleth στα εβραϊκά, μαζί με την ονομασία τού ειδικού κεριού, από το οποίο ήταν καλυμμένος, μάλθη. Η αρχική σημασία τού daltu είναι θύρα, αλλά χρησιμοποιείται για τον πίνακα γραφής στα ουγκαριτικά τού δέκατου τρίτου αιώνα, όπως και στα εβραϊκά αργότερα.

Γλωσσικές αλληλεπιδράσεις
Ο κατάλογος των διακινούμενων αγαθών με σημιτικά ονόματα είναι εντυπωσιακός. Οι λέξεις χρυσός και χιτών (που σχετίζεται με τη λέξη cotton) αποτελούν τα δύο κυριότερα δάνεια, που είναι ήδη εμφανή στα έγγραφα τής μυκήναϊκής γραμμικής Β και τα οποία συνεπώς μαρτυρούν εμπορικές συναλλαγές κατα την Εποχή τού Χαλκού.

Άλλα είδη υφάσματος, όπως σινδών, οθόνη, βύσσος, εισχώρησαν στην ελληνική κατά τον ίδιο τρόπο, που, όπως είναι φυσικό, εισχώρησαν τα αραβικά είδη, όπως λίβανος και σμύρνα, και άλλα μπαχαρικά, όπως νάρδος, κασία, κάνναβις, κιννάμωμον, ορυκτά, όπως νάφθα και νίτρον, και φυτά, όπως κρόκος και σήσαμον. Η έκφραση λίπα αλείφεσθαι, «πλούσια επάλειψη με λάδι», μπορεί εύκολα να ταιριάζει με το νίτρον (στα ακκαδικά lipu=λίπος, που χρησιμοποιείται κυρίως στη μαγεία). Η ακκαδική λεξη για το λεπτοαλεσμένο αλεύρι, samidu, έγινε σεμμίδαλις στην ελληνική και υφίσταται ακόμα και στα νέα ελληνικά (στα λατινικά έγινε simila, στα γερμανικά semmel).

Επιπλέον, υπάρχουν τα ονόματα των κιβωτίων και δοχείων, όπως κάδος, σιπύη, και -μια λέξη, που απαντά αρκετά συχνά- λεκάνη, η οποία αντιστοιχεί στην αραμαϊκή laqna. Eδώ, η λαϊκή ετυμολογία παρήγαγε την ψευδαίσθηση μιας κατάληξης στη σημερινή χρήση της στα ελληνικά, -ανη. Η λέξη κύανος, μια μπλε ουσία, που χρησιμοποιούνταν για βαφές, εντοπίζεται στο χιττιτικό kuwanna. Το πόσο περίπλοκες μπορεί να είναι οι αλληλεπιδράσεις φαίνεται στην περίπτωση τού  όρου kaunakas, μάλλινος μανδύας. Η λέξη αυτή είναι περσική και πέρασε στην ακκαδική, καθώς και στην ελληνική, στην οποία ο απόηχος τής λέξης νάκος, δέρμα κατσικιού, μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο.







Από τις δραστηριότητες των εμπόρων
βρίσκουμε τη μονάδα μέτρησης βάρους
και νομισματική μονάδα,
στην ακκαδική, mana,
αλλά και στη λουβική ιερογλυφική, τη mina,
στην ελληνική μνέα, μνα.



Η mina έγινε μια από τις πιο κοινές ελληνικές ονομασίες για το βάρος και το νόμισμα, χωρίς να χάσει τη σφραγίδα τής προέλευσής της από τη Μεσοποταμία: εδώ -και για την αρχαϊκή εποχή μόνον εδώ- είναι, που το βαβυλωνιακό εξηκονταδικό σύστημα υιοθετήθηκε από τους έλληνες, εφ΄όσον εξήντα minae ισοδυναμούν με ένα τάλαντο. Ο όρος αυτός για τη μεγαλύτερη μονάδα, το τάλαντον, έχει αρχαία ελληνική και στην πραγματικότητα ινδοευρωπαϊκή ονομασία. Έμμεσα τουλάχιστον, μαρτυρείται στη μυκηναϊκή. Παρ΄όλα αυτά, δεν υπάρχουν ίχνη τής mina και τού εξηκονταδικού συστήματος στο πολύ γνωστό μυκηναϊκό σύστημα βάρους και μέτρησης. Επομένως, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ότι σε αυτή την περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με υστερο-μυκηναϊκό δάνειο, που προήλθε μέσω τής εμπορικής οδού από την Κάρχεμι στον Ευφράτη, προς τη βόρεια Συρία κι έφτασε στους λουβίους και τελος στους έλληνες.

Στον τομέα τού τεχνίτη, η λέξη κανών αποτελεί το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα δανεισμού. Φυσικά, η γενική λέξη για το καλάμι ή ραβδί, κάννα, είναι επίκαιρη σε ολόκληρο τον μεσογειακό κόσμο, αλλά η εξειδικευμένη χρήση τού όρου αυτού για να δηλώσει τη ράβδο μέτρησης, qan mindati στα ακκαδικά, q’neh hammidah στα εβραϊκά, είναι λιγότερο φυσιολογική, βασίζεται όμως, σε τόσο ισχυρές αποδείξεις, που κανείς δεν θα υποθέσει, ότι οι έλληνες ανακάλυψαν τυχαία από μόνοι τους τη χρήση αυτή των «καλαμιών». Η εμφάνιση τού όρου αυτού στα ελληνικά, ωστόσο, σημαίνει, ότι ένα βασικό εργαλείο και μια βασική  έννοια τής δομικής κατασκευής είχε εισαχθεί απ΄έξω.

Επιπλέον, υπάρχουν οι όροι τίτανος και γύψος (ακκαδικά gassu). Στα ακκαδικά tidu σημαίνει πηλός (εβραϊκά tit). Οι μεταγενέστεροι έλληνες συγγραφείς χρησιμοποίησαν ακριβώς αυτή τη λέξη, για να δώσουν μια ετυμολογία στο όνομα των Τιτάνων. Οι Τιτάνες επιτέθηκαν στο νεαρό Διόνυσο έχοντας καλύψει το πρόσωπό τους με γύψο, εξ ου και το όνομά τους.

Οι μάγοι τής Ανατολής, συνήθιζαν να κατασκευάζουν πήλινες μορφές -salme tit στα ακκαδικά-, προκειμένου να αναπαραστήσουν τους ηττημένους θεούς, που χρησιμοποιούσαν στην προστατευτική μαγεία ή ως μάρτυρες σε ορκωμοσίες. Όσον αφορά στις προφανείς παρηχήσεις, σημειώστε, ότι ο μυθικός πρόγονος των βασιλέων τής Ουγκαρίτ στη συγκέντρωση τού Κάτω Κόσμου είναι ο Ditanu.

Το πήλινο τούβλο, ο πλίνθος, φαίνεται να προέρχεται από το ακκαδικό libintu, libittu. Ο αντικατοπτρισμός μιας «αιγαιακής» κατάληξης -ινθος, που δημιουργήθηκε από την προσαρμογή στα ελληνικά, δεν αποτελεί επιχείρημα ενάντια σε αυτή την προέλευση, όπως είδαμε και παραπάνω στην περίπτωση τής λέξης λεκάνη. Έτσι, ο βασικός όρος τής αρχιτεκτονικής τής Μεσοποταμίας έφτασε στην Ελλάδα. Οι έλληνες έμαθαν την τέχνη τής δόμησης τοίχων με τούβλα, ασβέστη και γύψο από τους τεχνίτες τής Ανατολής. Ακόμα και η λέξη αξίνη, δίστομος πέλεκυς, συμπίπτει με την ακκαδική hassinnu.

Ένα μεγάλο μέρος τού ελληνικού λεξιλογίου στερείται επαρκούς ινδοευρωπαϊκής ετυμολογίας, αλλά έχει γίνει τού συρμού να προτιμούνται οι επαφές με ένα υποθετικό αιγαιακό υπόστρωμα ή με ανατολικά παράλληλα, που ούτως ή άλλως αποτελούν άγνωστους τομείς, παρά να επιδιώκεται η ανακάλυψη των επαφών με τις πολύ πιο γνωστές σημιτικές γλώσσες. Ένα τοπικό υπόστρωμα έγινε εύκολα αποδεκτό ως χαρακτηριστική μεσογειακή χλωρίδα, όπως το «κρασί». Οίνος -σ.σ. Fοίνος (βίνος)- στα ελληνικά, wajn στα αραμαϊκά, jain στα εβραϊκά -σ.σ vino στα λατινικά, wine στα αγγλικά, wein στα γερμανικά κ.λπ..- Το «τριαντάφυλλο» (ward στα αραβικά, werad στα αραμαϊκά), ρόδον στα ελληνικά.

Συνεπώς, στο χώρο τής χειρωνακτικής, αναδύεται μια εικόνα ακόμα και από τα γλωσσολογικά δεδομένα, που συνδέεται με την εισροή των ανατολικών τεχνικών και προϊόντων τον όγδοο αιώνα και η οποία μπορεί να αποδειχθεί από αρχαιολογικής απόψεως. Όσον αφορά στην επιρροή τής ανατολικής εικονογραφίας, θα πρέπει κανείς να λάβει υπ΄όψη του, ότι όχι μόνο το λιοντάρι -λις- έχει σημιτική ονομασία [η λέξη λις αναφέρεται μερικές φορές στον Όμηρο (σ.σ. π.χ. Ο 275), η κανονική ελληνική λέξη λέων, φαίνεται να προέρχεται από την Αίγυπτο], αλλά και ο ταύρος έχει μια καθαρά σημιτική αντιστοιχία [tawr(u) στα αραμαϊκά]. Ακόμα, το παραπάνω παράδειγμα πλίνθος-libittu δείχνει σε ποιο βαθμό μπορεί να επέλθει μεταμόρφωση, ακόμα και αποκάθαρση, με τις δανεισμένες λέξεις: το αντικείμενο είναι αυτό, που κάνει το δανεισμό αληθοφανή και όχι η φωνητική αντιστοιχία.

Το ίδιο ισχύει και για έναν άλλο τομέα, όπου οι επαφές υπήρξαν στενές και εκτενείς: πρόκειται για το στρατιωτικό τομέα των μισθοφόρων. Στο σύγχρονο λεξιλόγιο υπάρχει ένας αριθμός υποβλητικών απόηχων, αλλά καμμία από τις υποτιθέμενες δανεισμένες λέξεις δεν έτυχε γενικής αποδοχής. Ως παράδειγμα θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει τη λέξη, που δηλώνει το γιαταγάνι, άρπη, πλάι στην αραμαϊκή harba (εβραϊκά harab), σπαθί ή ίσως το σκύλον για το συλημένο όπλο και συλάν για τη λεηλασία. Στα ακκαδικά salalu σημαίνει λεηλατώ με προστακτική sulla! (Ζεύς Συλλάνιος και Αθηνά Συλλανία στη Σπαρτιατική Ρήτρα, Πλουτ. Λυκ. 6).

Ακόμα και τη μάχα, μάχη, με το μαχέσασθαι, που αντιστοιχεί στη γενική σημιτική λέξη για το «χτυπάω», mahasu στα ακκαδικά, μαζί με την αραμαϊκή maha, μάχη: ο σχηματισμός τής ρίζας, που είναι σε μεγάλο βαθμό ανώμαλος -ανώμαλος, όσον αφορά στα ελληνικά- ίσως υποδηλώνει εξωτερικές επιδράσεις. (Δεν υπάρχει ινδοευρωπαϊκή ετυμολογία για το μάχομαι).


Επιπλέον, η ελληνική πολεμική κραυγή αλαλά, θα μπορούσε να ταξινομηθεί με την αντίστοιχη ακκαδική κραυγή alala και τέλος ακόμα και με το αληλούια. Παρ’ όλο, που οι πιθανότητες αυτές είναι σοβαρές, γίνονται εν γένει αντικείμενα χλευασμού. Για πολλούς είναι ανεπίτρεπτο να θεωρήσουν, ότι οι έλληνες πολεμιστές ήταν εξαρτώμενοι από σημιτικά πρότυπα, ακόμα και στη γλώσσα τους.

Ωστόσο, από ιστορικής απόψεως, η στρατιωτικοποίηση των ασσυρίων προηγήθηκε τής ελληνικής πόλεως, και, όσον αφορά στην τεχνολογία των όπλων, ιδίως την ασπίδα τού οπλίτη, η επίδραση τής Ανατολής είναι έκδηλη.


Εξαγνισμός
Παρ΄όλο, που η αντιστοιχία μεταξύ μεσοποταμιακής και ετρουσκικής ηπατοσκοπίας αποτέλεσε επί μακρόν θέμα συζήτησης, οι εξ ίσου σημαντικές ομοιότητες ανάμεσα στην ανατολική μαγεία και στις τελετές εξαγνισμού των ελλήνων σπάνια αποτέλεσαν αντικείμενο λεπτομερούς μελέτης.

Ό,τι απομένει από τον εξαγνισμό πρέπει να αποβάλλεται προσεκτικά: «Και ρίχναν τ΄αποπλύματα (λύματα) στη θάλασσα» αναφέρει η Ιλιάδα (Α 314). Οι βαβυλώνιοι εξορκιστές πετούσαν το νερό μαζί με «όλο το κακό», κατόπιν όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να προσέξουν να μην έρθουν σε επαφή με αυτό. (Σ.σ. Το ίδιο γίνεται και με το νερό μετά τη χριστιανική βάπτιση. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο βιασμός τού νηπιοβαπτισμού).

Καλύτερο ακόμη ήταν να χρησιμοποιήσουν ένα δοχείο, στο οποίο τα ασφάλιζαν όλα συμπεριλαμβανομένων των μαγικών αγαλματιδίων, που είχαν κατασκευαστεί πρωτύτερα. Αντίστοιχα στην Ελλάδα, ένα δοχείο, που ονομαζόταν φαρμάκη, ήταν στη διάθεση εκείνων, που εξάγνιζαν τις πόλεις.

Στη Μεσοποταμία, τα υπολείμματα, συμπεριλαμβανομένης τής στάχτης από το θυσιαστήριο πυρ, «πετάγονται σε ένα άγονο μέρος», «θάβονται σε εγκαταλελειμμένο ερημότοπο», «εναποτίθενται στη στέπα κάτω από έναν αγκαθωτό θάμνο». Το κείμενο τού Ιπποκράτη «Περί ιερής νούσου», αναφέρεται στους μάγους-θεραπευτές: «Και κρύβουν ένα μέρος των υπολειμμάτων των εξαγνισμών στη γη, ένα άλλο το πετούν στη θάλασσα και ένα άλλο το μεταφέρουν στα βουνά, όπου κανείς δεν μπορεί να το αγγίξει ή να το πατήσει» (Ιπποκρ. VI 362 Littre).

Μια άλλη εντυπωσιακή λεπτομέρεια είναι η εξής: ο Επιμενίδης, ο πιο φημισμένος ιερέας εξαγνισμού, έλαβε από τις νύμφες μια θαυματουργή τροφή, που τού επέτρεπε να επιβιώνει χωρίς τα συνηθισμένα μέσα διατήρησης στη ζωή, ένα φάρμακο κατά τής πείνας (άλιμον). Το φύλαγε στην οπλή μιας αγελάδας (Διογ. Λαέρτ. 1.114=Επιμενίδης FGrHist 457 T 1) -  σαν να μην μπορούσαν να το κρατήσουν τα συνηθισμένα δοχεία.

Το κείμενο ενός ακκαδικού εξορκισμού υπαγορεύει τα εξής: «Γεμίζεις την οπλή μιας αγελάδας με νερό, προσθέτεις πλιγούρι, το χτυπάς με ένα καλάμι προς την κατεύθυνση τού θεού τού ήλιου και το χύνεις εξω: ο νεκρός κρατιέται μακριά
» (Ebeling, 1931, 150 αρ. 30 F 35 κ.ε.). Το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό, αλλά η συνταγή είναι σαφώς σχετική.

Σύμφωνα με το μυθιστόρημα «Αλέξανδρος», το δηλητήριο τού Αντιπάτρου, που προκάλεσε το θάνατο τού Μ. Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα μεταφέρθηκε στην οπλή ενός μουλαριού. (Historia Alexandri Magni, 2.31.3 Kroll. Testamentum Alexandri, R. Merkelbach, Die Quellen des griechischen Alexanderromans, 1977, 254. Παυσ. 8.18.6: Το νερό τής Στυγός μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσα σε οπλή αλόγου).  

Ασκληπιός και Ασγελάτας
Τρία μικρά χάλκινα αγαλματίδια από το ιερό τής Ήρας στη Σάμο αποτελούν την ισχυρότερη μαρτυρία για τις βαβυλωνιακές εισαγωγές στην Ελλάδα όσον αφορά στους δαίμονες νόσων και τους θεράποντες θεούς.

Δύο από αυτά, που εκδόθηκαν για πρώτη φοοά το 1979, βρέθηκαν από ανασκαφές επιπέδων, που χρονολογούνται τον έβδομο αιώνα (βλ. παρακάτω εικόνα). Τα χάλκινα αυτά αναπαριστούν έναν άνδρα σε στάση προσευχής μαζι με ένα μεγάλο σκύλο. Όπως επιβεβαιώνουν παρόμοια ευρήματα από τη Βαβυλωνία, καθώς επίσης και κείμενα σε σφηνοειδή γραφή, οι μορφές αυτές συνδέονται με τη βαβυλωνιακή θεά τής θεραπείας, Γκούλα τού Ισίν, τη «μεγάλη θεραπεύτρια», Αzugallatu. Στη λατρεία αυτής τής θεάς θυσιάζονταν σκύλοι: μια ολόκληρη σειρά από ενταφιασμούς σκύλων ήρθε στο φως στο ιερό της στο Ισίν.












Βαβυλωνιακό χάλκινο αγαλματίδιο,

«σκύλος και κυνηγέτης»,
από τη λατρεία τής βαβυλωνιακής θεάς
τής θεραπείας, Γκούλα,
το οποίο βρέθηκε στο ιερό τής Ήρας στη Σάμο.
Ο σκύλος είναι στενά συνδεδεμένος
και με τη λατρεία τού Ασκληπιού.


Το γεγονός, ότι διάφορα αγαλματίδια αυτού τού τύπου ήταν αφιερωμένα στην Ήρα τής Σαμου δεν μπορεί να είναι απλή σύμπτωση. Είναι πιθανότερο, ότι και η Ήρα προσεγγίζεται ως θεά τής θεραπείας. Η μορφή αυτή βοήθειας ζητούνταν ουσιαστικά από όλους τους θεούς, αλλά κυρίως από τις θεές. Το ερώτημα αν η αφιέρωση των χάλκινων αυτών αγαλματιδίων είχε τη ρίζα της στους εξ Ανατολής εμπόρους, που είχαν φτάσει στη Σάμο ή αν τα είχαν φέρει έλληνες από την Ανατολή, όπως ο αδελφός τού Αλκαίου, Αντιμενίδας, ο οποίος -λίγο αργότερα- υπηρέτησε ως μισθοφόρος στη Βαβυλώνα, δεν μπορεί  να ειπωθεί με σιγουριά. Η έννοια τής αρρώστιας μπορεί εύκολα να κατανοηθεί χωρίς να τίθεται το εμπόδιο των γλωσσικών συνόρων και αν ένα συγκεκριμένο φυλαχτό φαίνεται να είναι αποτελεσματικό, γίνεται αποδεκτό με την ίδια ευκολία.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Ο εντυπωσιακός ρόλος τού σκύλου στη λατρεία τού βασικού έλληνα θεού τής θεραπείας, Ασκληπιού, μάς ωθεί να ψάξουμε παραπέρα. 'Ενας σκύλος στεκόταν δίπλα στο χρυσελεφάντινο άγαλμα τού Ασκληπιού στο ναό του στην Επίδαυρο. Ένα αναθηματικό αναγλυφο από το ίδιο μέρος παρουσιάζει σκύλους δίπλα στους γιους τού Ασκληπιού (Παυσ. 2.27.2, που επιβεβαιώνεται από νομίσματα).

Ο μύθος λέει, ότι ως παιδί ο Ασκληπιός εκτέθηκε στο όρος Κυνόρτιο, όπου τρεφόταν από ένα θηλυκό σκυλί κι ότι τον βρήκαν κυνηγοί με σκυλιά - κυνηγέται (Απολλόδ., FGHist 244 F 138). Επιπλέον, η πραγματική λατρεία έρχεται στο προσκήνιο με την απαίτηση μιας lex sacra από το ιερό τού Ασκληπιού στον Πειραιά: αναφέρεται, ότι εκείνος, που αναζητά τη θεραπεία, πρέπει να κάνει μια προκαταρκτική θυσία τριών γλυκισμάτων στον Μαλεάτα, στον Απόλλωνα, στον Ερμή, στην Ιασώ, στην Ακεσώ και στην Πανάκεια και τέλος στα «σκυλιά και στους κυνηγέτες», δηλαδή στους κυνηγούς.


Τα σκυλιά αυτά και οι κυνηγέτες μπορούν να εξηγηθούν με αναφορά στο μύθο, αλλά τα χάλκινα από το ιερό τής Ήρας δίνουν μια πολύ πιο άμεση και παραστατική εξήγηση: εδώ βλέπουμε τα σκυλιά και τους κυνηγέτες σε ομοίωμα. Μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε, ότι τέτοιου είδους αγαλματίδια υπήρχαν στο ιερό τού Ασκληπιού στον Πειραιά. Τους φέρονταν με σεβασμό, όπως ακριβώς και στους άλλους θεούς και στις δυνάμεις τής συνοδείας τού  Ασκληπιού, κι έτσι έπαιζαν κι αυτά το ρόλο τους στην τελετουργία.

Τα σκυλιά  και οι κυνηγέτες ως αποδέκτες μιας προκαταρκτικής θυσίας εμφανίζονται επίσης σε μια χονδροειδή θρησκευτική παρωδία σε ένα απόσπασμα τού κωμικού ποιητή, Πλάτωνα. Αυτό, επομένως, ήταν μια πολύ γνωστή, και κατά κάποιο τρόπον αξιοσημείωτη λεπτομέρεια μιας συγκεκριμένης λατρείας. Γίνεται κατανοητή, μόλις λάβουμε υπ’ όψη μας τα αγάλματα τού ιερού τής 'Ηρας στη Σάμο: η ύπαρξή τους και μόνο δηλώνει μια ιδιαίτερη συμφωνία Ανατολής-Δύσης στο βασίλειο των θεραπόντων θεών.

Από ένα άλλο μέρος παρακινούμαστε να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, στις μαρτυρίες, που μάς παρέχει η γλωσσολογία. Η Γκούλα, η θεά τής θεραπείας, η αφέντρα των σκυλιών και των κυνηγετών, ονομάζεται στα ακκαδικά Azugallatu, «η μεγάλη ιατρός». Ωστόσο, στην Ανάφη, λατρεύουν τον Απόλλωνα ως Ασγελάτα και τον τιμούν με μια μεγάλη γιορτή, που ονομάζεται Ασγελαία.

Το όνομα αυτό, που δεν ηχεί ελληνικό, έχει επανειλημμένως τραβήξει την προσοχή ιδιαίτερα λόγω τού ότι δεν ηχεί πολύ διαφορετικά από το όνομα τού γιού τού Απόλλωνα Ασκλαπιός / Ασκληπιός, το οποίο όμως, δεν επιδέχεται εξήγηση.



To άρθρο λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε δύο μέρη.

Τέλος Α΄ μέρους τού άρθρου.

Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 30238 έγραψε...
Η διαδοχή των γραμμάτων στο ελληνικό αλφάβητο στην πλήρη εκφώνηση τους [άλφα ,βήτα ,γαμα κλπ] δεν είναι τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπάρχει μια πλήρης γραμματική,συντακτική & νοηματική συνέχεια. Σύμφωνα με αυτή την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα [αφού προσθέσουμε το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα στίγμα ή δίγαμα] ακούγονται και γράφονται ως εξής:

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-ΧΙ-ΨΙ-ΩΜΕΓΑ .

Αποκωδικοποιώντας αυτή τη διάταξη, έχουμε τα ακόλουθα

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, [Α]ΜΑ ΔΕ [Ε]Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ[Η] ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ Ι ΓΜΑ ΤΑΦΥ [Ε]ΨΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ .

Αφού προσθέσουμε και τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται [ ίνα, εστί, δε ,οι ] έχουμε την ανάδυση μιας κοσμογονικής προσευχής/επίκλησης προς την πηγή του φωτός.

Αλ φά, βή τά Γά! Άμα δε Ελ τα εψ ιλών, Στη ίγμα [ίνα] ζή τα, ή τα, θή τα Ίώτα κατά παλλάν Δά, [Ίνα ] μη νύξ η, ο μικρόν [εστί], πυρός [δέ] ίγμα ταφη εψιλών, φύ[οι] Ψυχή ο μέγα [εστί] .

Η σημασία των λέξεων της προσευχής αυτής:

ΑΛ = Ο νοητός Ήλιος

ΦΑ-ΟΣ = Το φως

ΒΗ = Προστακτική του ρήματος βαίνω [ βαδίζω ,έρχομαι]

ΤΑ = Δοτική άρθρου δωρικού τύπου…. τη, εις την

ΓΑ = Γη [δωρικός τύπος]

ΑΜΑ = [ Επιρρ.] συγχρόνως

ΕΛ = Ο ορατός Ήλιος , ο ερχόμενος .

ΕΨ = Ρήμα εψομαι , εψ-ημενος ,ψημένος

ΙΛΩΝ = Ιλύς [ ουσιαστικό ] λάσπη ,πηλός

ΣΤΗ = προστακτική ρήματος ίστημι

ΙΓΜΑ = καταστάλαγμα,απόσταγμα .

ΖΗ = προστακτική ρήματος ζω

Η = υποτακτική ρήματος ειμί ,είμαι

ΘΗ = Προστακτική ρήματος θέτω.

ΙΩΤΑ = τα ιωγα, τα εγώ.

ΠΑΛΑΝ = Ρήμα πάλλω [δονούμαι, περιστρέφομαι] επίθετο παλλάς = παλλουσα, περιστρεφόμενη [πρβλ. Παλλάς Αθηνά]

ΔΑ = Άλλος τυπος της ΓΑ , Γης [πρβλ Δια- μητηρ > Δημητηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γη.

ΝΥΞ = [ους] νύκτα.

Ο = [ αναφ.] το οποίο, που.

ΦΥ[οι] = ευκτική ρήματος φύω [φυτρώνω, αναπτύσσομαι].


Σήμαινε: Αλ, εσύ που είσαι το φώς, έλα στη Γή!

Kαι εσύ Ελ ρίξε τις ακτίνες σου στην ύλη που ψήνεται... [που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού].

Ας γίνει ένα καταστάλαγμα [μια ξηρά] για να μπορέσουν τα εγώ να ζήσουν,να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.

Ας μην επικρατήσει η νύκτα που είναι το μικρόν και κινδυνέψει να ταφή...[να σβέση να χαθεί] το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράουσα ύλη και ας αναπτυχτεί η ψυχή που είναι το μέγιστο το σημαντικότερο όλών.
23.11.2014, 19:33:09





Ανώνυμος 30240 έγραψε...
Από τους νεώτερους μελετητές του βαλκανικού χώρου ο Ζωρζ Καστελάν στη μνημειώδη συγγραφή του Ιστορία των Βαλκανίων γράφει πως οι Έλληνες και οι Ιλλυριοί/Αλβανοί είναι οι αρχαιότεροι λαοί της Βαλκανικής. Ένας άλλος ιστορικός του βαλκανικού χώρου, ο Rene Ristelhueber, στην ογκώδη εργασία του «Ιστορία των βαλκανικών λαών» (ελλ. εκδ. Παπαδήμα, 1995) σημειώνει για τους Αλβανούς επιτροχάδην τα εξής: “Απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών, οι κάτοικοι αποτελούσαν μια ιδιαίτερη φυλή, αρκετά αρχαία, που χρησιμοποιούσε ένα ιδίωμα παρόμοιο με τις άλλες γλώσσες της περιοχής” (σελ. 231).

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στο Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας του, στο οποίο λέει: «Τα Ιλλυρικά έθνη, προϊόντος του χρόνου, εν μέρει μεν ηφανίσθησαν μετά εθνών ετέρας καταγωγής, Μόνοι δε οι Αλβανοί θεωρούνται υπό των πλείστων νεωτέρων ερευνητών γνήσιον της φυλής εκείνης λείψανον, ως εκ της παραθέσεως της γλώσσης αυτών μετά των περισωθεισών από της αρχαίας Ιλλυρικής λέξεων» (τομ. Α, σελ. 96).

Ο Γεώργιος Χατζιδάκις, ο πατέρας της ελληνικής γλωσσολογίας, στο σύγγραμμά του «Περί του Ελληνισμού των αρχαίων Μακεδόνων», αν και θεωρεί το μεγαλύτερο μέρος των αρχαίων Ηπειρωτών ως Ελλήνων, αναγνωρίζει τους Αλβανούς ως απογόνους των αρχαίων Ιλλυριών και αυτόχθονες στα Βαλκάνια: «Το δύσκολον ή μάλλον το αδύνατον του πράγματος κατανοεί τις αποβλέψας εις την φύσιν των Ιλλυριών και των απογόνων αυτών Αλβανών».

Ο επιγραφολόγος Fick στο Beitrage του Bezzenberger (Τομ. Γ σελ. 266) αναγνωρίζει τους Αλβανούς ως απογόνους των αρχαίων Ιλλυριών.

Ο Gotfried Wilhelm Leibnitz (1646-1717) έγραψε σε ένα γράμμα του στις 10 Δεκεμβρίου 1709: «Η αλβανική γλώσσα είναι η γλώσσα των αρχαίων Ιλλυριών».

Ο Hans Eric Tuhnman (1746-1778), ιστορικός από τη Σουηδία και καθηγητής στο πανεπιστήμιο halles, έγραψε στο βιβλίο του «Studies about the history of the eastern balkan nations» ότι: «Οι Αλβανοί είναι οι πραγματικοί απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών».

Ο Johan Georg Von Han, απόφοιτος από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, δούλεψε ως δικαστής στο απελευθερωμένο ελληνικό βασίλειο στα 1830-47. Μαζί με τον γλωσσολόγο Κωνσταντίνο Χριστοφορίδη, ταξίδεψαν σε διάφορα μέρη της Αλβανίας (η οποία τότε δεν είχε ανακηρυχθεί επίσημα ως κράτος) και το 1854 ο Von Han εξέδωσε το τρίτομο έργο του «Albanian Studies» στο οποίο έγραψε: «Η αλβανική γλώσσα είναι η απευθείας απόγονος της Ιλλυρικής. Η ιλλυρική προέρχεται από την Πελασγική γλώσσα και είναι μία από τις αρχαιότερες γλώσσες».
24.11.2014, 01:10:05





Ανώνυμος 35278 έγραψε...
Διογένης Λαέρτιος
Ἦν τοίνυν ὁ Θαλῆς, ὡς μὲν Ἡρόδοτος καὶ Δοῦρις καὶ Δημόκριτός φασι, πατρὸς μὲν Ἐξαμύου, μητρὸς δὲ Κλεοβουλίνης, ἐκ τῶν Θηλιδῶν, οἵ εἰσι Φοίνικες, εὐγενέστατοι τῶν ἀπὸ Κάδμου καὶ Ἀγήνορος. <Ἦν δὲ τῶν ἑπτὰ σοφῶν,> καθὰ καὶ Πλάτων φησί· καὶ πρῶτος σοφὸς ὠνομάσθη ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου, καθ’ ὃν καὶ οἱ ἑπτὰ σοφοὶ ἐκλήθησαν, ὥς φησι Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ. Ἐπολιτογραφήθη δὲ ἐν Μιλήτῳ, ὅτε ἦλθε σὺν Νείλεῳ ἐκπεσόντι Φοινίκης· ὡς δ’ οἱ πλείους φασίν, ἰθαγενὴς Μιλήσιος ἦν καὶ γένους λαμπροῦ.
22.08.2015, 10:23:53





Ανώνυμος 39052 έγραψε...

http://www.tovima.gr/science/article/?aid=152347
http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/2012/11/blog-post_8494.html

19.07.2016, 12:07:27






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+2=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...