Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΒΛΑΧΟΣ
ΕΠΙΜΕΝΕΙ
ΕΛΛΗΝΙΚΑ!




Έγραψε στις 19.03.2012 ο/η: Αριστέας Στέργιος Αρειμένιος Γραμμόζης (Γερμανία)

Επιστροφή

Μπορεί ο κ. Γ. Μαυρομάτης να είναι βλάχος, αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι έχει γνώση τού γλωσσικού ιδιώματος των βλάχων (τής δομής του) κι ότι κατέχει την εξελικτική ιστορία των αρειμένιων βλάχων. Κάντε μου τη χάρη στο όνομα τής «ελεύθερης έρευνας» (γιατί ακόμα κι όταν γράφεις «ελεύθερα» δεν σημαίνει, ότι αποκαλύπτεις κάποια τελική αλήθεια, γιατί όπως αναφέρει και η ελληνική φιλοσοφία, η αλήθεια βρίσκεται καθ΄οδόν) και δημοσιεύστε μια μικρή απάντηση στα όσα ισχυρίζεται ο σεβαστός κ. Μαυρομμάτης στη συνέντευξη με τίτλο: Είμαι βλάχος, δεν είμαι έλληνας!

Αναφέρει ο κ. Μαυρομμάτης: «δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι οι βλάχοι είμαστε έλληνες, ενώ μιλάμε λατινικά.» Όχι, δεν μιλάμε λατινικά. Ο κ. Μαυρομάτης, αυτά που αναφέρει είναι τελείως αυθαίρετα, τα αναφέρει γιατί κάπου τα άκουσε όχι ότι κάτι γνωρίζει. Ο ίδιος προσωπικά έχει πλήρη άγνοια για τη μητρική του γλώσσα, για την γλώσσα - ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων. Το γράφει αυτό, γιατί αυτό γράφουν και πολύ νεοέλληνες τάχα «ειδικοί», τη στιγμή, που έχουν απολέσει τη γνώση στο να μιλούν σωστά το πανάρχαιο ελληνικό μητρικό τους ιδίωμα.

Αυτά που σας διευκρίνισε ο βλάχος, που κατάγεται από την Τζούρτζια, είναι αυθαιρεσίες.  Επειδή γνωρίζω την επιμονή σας στην τεκμηρίωση τής αλήθειας, πριν σας αναφέρω μερικές λέξεις τού ιδιώματος, με τεκμηρίωση, θέλω να τονίσω, ότι:

Είναι δικαίωμα τού καθενός το να αισθάνεται και να αναπροσδιορίζεται, όπως τον ορίζει η «άγνοια», που κατέχει τον καθένα ή εσκεμμένα για τον α΄ ή β΄ λόγο. Εκτός τού ότι οι νεοέλληνες δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον ελληνικό πολιτισμό και τα πανάρχαια ελληνικά φύλα - φρατρίες κ.λπ., δεν έχουμε γνώση για την εξέλιξη τής ελληνικής γλώσσας, αν των χιλιετηρίδων και αιώνων και δεν ξέρουμε ποιοι είναι, οι ποιους εννοούμε τελικά έλληνες;

Ως νεοέλληνες νομίζουμε, ότι έλληνες είναι μονό αυτοί, που έχουν σχέση με τον κλασικό πολιτισμό των αθηναίων, ενώ η πρωτογενής ονομασία «έλλην» έχει ακουστεί στην Ήπειρο.  Φυσικά υπάρχουν και άλλες απόψεις κ.λπ.. Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τις  αρχαίες ελληνικές διαλέκτους, ενώ ισχυριζόμαστε, ότι μιλάνε λατινικά οι βλάχοι κ.λπ..  Ο κ. Μαυρομάτης  αναφέρει: «Είμαι βλάχος, δεν είμαι έλληνας». Ερώτηση: γιατί δεν το αναφέρει στο ιδίωμα το «είμαι βλάχος = έστ΄ου βλάχος, και δεν είμαι έλληνας = νου ΄εστ΄ου έλλην΄ου». Απλώς, γιατί δεν χρησιμοποιεί στο ιδίωμα, «μινι εστ΄ου βλαχ΄ου = εγώ είμαι βλάχος», αλλά στο ιδίωμα λένε ονομ. ενκ. «μινι εστ΄ου αρειμεν΄ου = εγώ είμαι αρειμενιος, και ονομ. πληθ, «νώι ιχίμ αρειμέιοιν = εμείς ήμαστε αρειμενιοι», και το σπουδαίο δεν μπορούν να την γράψουν στους ακριβούς χρόνους και εδώ δεν αναφέρουμε στον κ. Μαυρομάτη μόνο, αλλά αυτό συμβαίνει και στους «ειδικούς». Δεν διεκδικώ το αλάθητο, αλλά ας ακουστεί και ερευνηθεί και μια  άλλη κατάθεση για το γλωσσικό ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων κι ας γίνει σύγκριση με κοινό σκεπτόμενο νου, δεν χρειάζεται να είσαι «ειδικός με πτυχία» για να κάνεις την σύγκριση, απλώς να βάλεις δίπλα-δίπλα τις διάφορες έρευνες ή κάποιες λέξεις μόνο από τις διάφορες έρευνες και θα διαπιστωθεί, ότι κάτι  συμβαίνει.

Στο μητρικό γλωσσικό ιδίωμα, λένε «νώϊ ιχίμ αρειμέϊοιν», και  «έστ΄ου αρειμεν΄ου, η μίνι εστ΄ου  αρειμεν΄ου», το οποίο αδυνατούμε να συλλάβουμε, διότι η Ανατ. Ρωμ. Αυτοκ. έχει εκβαρβαρώσει, και έχει νοθεύσει τον εγκέφαλο τού έλληνος ανθρώπου και οι επικυρίαρχοι τού μ.χ. τού δημιούργησαν νέες συνειδήσεις και δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του, δεν γνωρίζει τίπουα, απολύτως τίποτα ο νεοέλληνας για τους έλληνες, πώς να γνωρίζει  ο «βλάχος από την κάθε Τζούρτζια» για το μητρικό του ιδίωμα, που τάχα είναι λατινογενές, ενώ το ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων είναι χιλιετηρίδες προγενέστερο τής λατινικής  και έχει δικιά της διαδρομή, αυτά σας τα αναφέρω δίχως καμμία ψευδαίσθηση και φανατικό παροξυσμό ενός πωρωμένου -ισμού, αλλά κατόπιν 35ντακοετούς έρευνας, που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη σε δύο τόμους με τον τίτλο, «Οι έλληνες - οι αρειμένιοι βλάχοι και η κρυμμένη αλήθεια» . Όσο «για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.» «Μπράβο»! Αυτό είναι τεκμηρίωση! Όλοι οι νεοέλληνες έχουν αυτήν την ψευδαίσθηση, ναι μεν βιολογικά είναι απόγονοι των αρχαίων ελλήνων, όμως πνευματικά - με την κοσμοαντίληψη των αρχαίων ελλήνων  δεν έχουν καμμία σχέση!  Όπως αναφέρει και ο Ρένος  Αποστολίδης στο τελευταίο του βιβλίο «Όλα όσα γνωρίζουν οι νεοέλληνες για τους αρχαίους έλληνες», ένα βιβλίο με 365 λευκές - άδειες σελίδες, αυτά είναι που γνωρίζουμε «εμείς οι νεοέλληνες» για τους έλληνες, πώς να γνωρίζουν οι αρειμένιοι βλάχοι ποιοι είναι την στιγμή, που καθηγητάδες, προφεσόρηδες και ερευνητάδες των νεοελληνικών πανεπιστημίων αναφέρουν για το λατινογενές τού ιδιώματος την στιγμή, που δεν γνωρίζουν καν την δομή τού ιδιώματος;

Άραγε ποιούς εννοούν αρχαίους Έλληνες,  οι νεοέλληνες ρωμιοί; Τα ηπειρωτικά φύλα τα θεσσαλικά - τους αιολείς, τα δωρικά φύλα, τους ίωνες, τούς αχαιούς, τους δαναούς, τους κένταυρους, τους δρύοπες, τους μακεδόνες, τους κέκροπας, τους γραικούς, τους μινύες, τους λύδιους, τους δρύοπες, τους λύκιους, τους θαγετούς, τους μυρμιδόνες, τους κάρες, τους φρύγες, τους μυκηναίους, τους… τους... τους… τους σπαρτιάτες ή τους αθηναίους και τα περίχωρα αυτών, οι αθηναίοι αποκαλούσαν  ακόμα τους ηλιείς «βαρβάρους», όπως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι τάχα αθηναίοι ή ο κάθε επαρχιώτης μετά από σαράντα οκτώ ώρες στην Αθήνα αποκαλούσε «βλάχους τους νέους επαρχιώτες, που έρχονταν στην Αθήνα κ.λπ.. Οι αρχαίες γραφές αναφέρουν πάρα πολλές φάρες -φύλα -γένη, που γεννήθηκαν στον ελλαδικό χώρο και εξακτινώθηκαν σε όλοι την Ευρώπη και κατ΄ επέκταση σε όλη τη Γη. Αληθινό και ας ξινίζει στους αδαείς.
 
Εξ άλλου το όνομα  «έλληνας - έλληνες» πρωτοαναφέρεται στην Ήπειρο και αργότερα έγινε συλλογικό όνομα των ελλήνων της μητροπολικής Ελλάδας.

Παρατηρήστε τις διαφορές των ελληνικών λέξεων, ελάχιστα από την έρευνα «Η δύναμη τής πρωτογενούς ελληνικής γλώσσας τής Καραβά-Γαλάνη Μαρίνας, φιλόλογου λυκειάρχη ερευνήτρια τής ελληνικής γλώσσας»: Κεφάλαιο  Α΄. Παρουσίαση πολυπροφοράς των ελληνικών γραμμάτων κατ΄ αλφαβητική σειρά. Η ανάγνωση και η αποκρυπτογράφηση των διαφόρων λέξεων και πώς αυτή επιτυγχάνεται, πραγματοποιήθηκε μελετώντας τις γλωσσικές διαφορές της πολυπροφοράς των γραμμάτων των ελληνικών διαλέκτων, αιολικής, δωρικής, ιωνικής, αττικής και λοιπών παρεμφερών ιδιωμάτων διαφόρων περιοχών της Ελλάδος μετά των διαφόρων συνωνύμων, που διευκόλυναν, καθώς και των κοινών ριζών των συγγενών  γλωσσών. Οι λέξεις αρύσθησαν από το αρχαίο ελληνικό λεξικό του  Liddell - Scott (μετάφραση Κωνσταντινίδου) και οι συνώνυμες λέξεις ελληνικές και ξένων γλωσσών αναλύονται με την πολυπροφορά αυτή των γραμμάτων, πού παρουσιάζονται πιο  κάτω, εξάγοντας διάφορα γραμματικά συμπεράσματα.

Οι πολυφωνικές διαφορές των ελληνικών γραμμάτων στις διάφορες διαλέκτους, ενώ το ελληνικό αλφάβητο παρουσιάζεται το ίδιο, είναι οι ακόλουθες κατ' αλφαβητική σειρά:
Αα = ε π.χ. αγαθός - αγεθός, άαται - άεται (άω= κορέννυμι), ράζω - ρέζω (γρυλλίζω).
α = ο π.χ. άγράνδις - άγρόνδε (δωρ), μαχλάς - μάχλος (ζωηρός), γράφω - γρόφω (δωρ), δέρας - δέρος (δέρμα). α = η .π.χ. έχθρα - έχθρη,  άβός - ήβός, (Θεόκρ.), άβατός - ήβητής, αβοάτος - άβόητος (δωρ), πεπλησμένας - μεμνασμένας• (άπο πεπλησμένας διαβάστηκε πεπλησμένας= μεμνασμένας), χάβος - κημός. (κάπιστρον).
α= υ π.χ άβακτον - άβυκτον, (Ήσιοδ)= το μη μακαριστόν, ράμφος - ρύγχος, χαλκάνθεμον - χρυσάνθεμον (χλακ - χρυσ).
Α = ω π.χ. άγάγας - άγαγών (Ήσύχ.), άκτήν - άκτήμων (άπο άκτήν διαβάζεται άκτήναν = άκτήμων), τέκμαρ - τέκμωρ (έπικος τύπος). Άλλο παραδειγμα απο την σελ. 30: Μ = Φ: μαδαρότης - φαλακρότης, από μαδαρότης = μαραδρότης = φαλακρότης, ομαλοί - αφανίζει, από ομαλοί = αμαλίλμοι = αφανίζει, λμ=σδ=ζ,  αμαλόγος - φλύαρος, από αμαλόγος = μλόαγος = φλύαρος, το α ως όμοιο με α αποβάλλεται. κ.λπ. περισσότερα στο αναφερόμενο βιβλίο.

Και  ο αρχαιότατος τρόπος γραφής, πολύ πριν μπουν κανόνες γραμματικής!

Βουστροφηδόν, επίρρ., κατά τόν τρόπον, καθ' όν στρέφονται οι βόες κατά την άροσιν εν χρήσει επό τού αρχαιοτάτου τρόπου τής έλλ. γραφής, ήτις εφέρετο εξ αριστερών προς δεξιά και εκ δεξιών προς αριστερά• ούτω τού Σόλωνος οί νόμοι ήσαν γεγραμμένοι και πολλαί άλλαι έπιγραφαί, πρβλ. Παυσ. 5.17, 6.) Στη συνέχεια παρατηρήστε τη λέξη «είσαναβάσα» - μεταφράζεται «άνεβαίνοντας». «Ζηνί δ' άρ' Ατλαντίς Μαίη τέκε κύδιμον Ερμήν, κήρυκ' αθανάτων, ιερόν λέχος είσαναβάσα». (Στο Δία ακόμη η κόρη τού Άτλαντα η Μαία γέννησε τι δοξασμένο Ερμή, τον άγγελιαφόρο των θεών, στό ιερό ανεβαίνοντας κρεββάτι).  (Ησιόδου, «Θεογονία» στ. 958 - 940, απόδ. Π. Λεκαστά, έκδ. Πάπυρος). Έτσι, η λέξη εισαναβάσα = ανεβαίνανσας = ανεβαίνοντας, α=ο όπως αγράνδις=αγρόνδες (δωρ.), μαχλάς=μάχλος (ζωηρός), γράφω=γρόφω, (δωρ.) δέρας=δέρος (δέρμα), σ=τ όπως αλουσία-αλουτία, (Εύπολ.) σύ - τύ (δωρ).

Έξοχο παράδειγμα προσευχής προς τους θεούς (πυθαγορείου   προελεύσεως),  αναγράφεται  στον Αλκιβιάδην Β'  τού Πλάτωνος (143 Α): «Ζεύ  βασιλεύ, τα  μέν εσθλά ευχομένοις  και ανεύκτοις άμμι  δίδου,  τα  δε  δεινά  και  ευχομένοις απαλέξεις». (Ζεύ βασιλεύ,  δίδε  εις ημάς  τα άγαθά,  είτε  τα ζητούμεν, είτε τα απαρνούμεθα, τα δε  δεινά  απομάκρυνε έστω και  αν  σου  τα ζητήσωμεν.).

Η λέξη εσθλά  διαβάστηκε, από  εσθλά = ασαθά = αγαθά, σ = γ,  όπως τύρσος = πύργος, αλλά και εσθλά = σαθλά = σαθρά, αλλά και  σαχλά, λ = και ρ όπως ήρθες - ήλθες, αδερφός  - αδελφός,  (πρβλ. την λέξη σαθρό, σαχλαμάρες).

Βάκηλος, ο, λατ. bacelus, baceolus, ευνούχος, υπηρέτης εν τη λατρεία τής Κυβέλης, Gallus, Λουκ. Εύν. 8• ωσαύτως  βακέλας  Άνθ. Π. 7.709. II.  άνηρ θηλυδρίας, αισχρός ή αδύνατος, ηλίθιος, βλάξ, Άντιφ. Καρ. 1, Μένανδ. Ύμν. 9• ίδε Θωμ. Μ. σ. 138.

Έτσι, η λέξη Κυβέλη έπλασε τη λέξη, βέκηλυς = βάκελος, και η λέξη βάκελος = βλάκς, κς=ξ, βλάκας, και στην ηπειρώτικη, πωγωνίσια - γραικική διάλεκτο νταβακέλης ή ταβακέλης και στο ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων, τιβικέλ΄ου = βλάξ - βλάκας,(το -ου- στην ονομ. ενκ. δεν προφέρεται και τιβικέλου =  ο βλάκας, (το  -ου-  = το άρθρο)

Και στην συνέχεια οι λέξεις: άττα-τάττε-τέττα.
Άττα: Συνήθης προσφώνησις νεωτέρων προς πρεσβυτέρους• «πατέρα μου, μπάρμπα...»• λατ. atta, γοτθ. atta, παλ. γερμ. atto- σανσκρ. attä (=μανούλα, μεγάλη αδελφή) II πρβλ. και τα της αρχ. ελλ. άππα, άπφα, πάππα, τάτα, τέττα [τα]. Από το (Λεξ.Αρχ.Ελλην.Γλωσ. Ιωαν.Σταμ.)

Ώστε είναι προφανές, ότι αφού η λέξη αυτή είναι κοινή στις αναφερόμενες γλώσσες, δεν μπορεί παρά να κατάγεται από μία εξ όλων αυτών. Και η μήτρα που την γέννησε, δεν μπορεί να είναι άλλη από την πανάρχαια ελληνική γλώσσα, από την οποία την δανείστηκαν όλα τα γλωσσικά ιδιώματα, δηλαδή οι αποκαλούμενες ευρωπαϊκές γλώσσες. Και οι λέξεις: Νεπότο ν/νιπότσιε, νεπότε/νιπότιλι. Εγγονός/εγγονοί, εγγονή/εγγονές. Έγγονος, ο {εν-γόνος)• ό,τι και σήμερον, υιός υιού ή θυγατρός II έκγονος, απόγονος Από το (Λεξ.Αρχ.Ελλην.Γλωσ. Ιωαν.Σταμ.). και νέποδες, -ων, οι• αρχαία επική λέξις• τέκνα, παίδες. Ετυμ.: εν Οδυσ. Δ 404 «φώκαι νέποδες καλής Αλοσύδνης» (πιθαν.= τα τέκνα, τα νεογνά, της καλής Αλοσ.).- Κατά τινας νέποδες < νεπε- πόδες κατά συλλαβικήν απλολογίαν η αρχ. ετυμ. και ερμην. εκ του νέω-νήχω, νηξίποδες (οι διά των ποδών κολυμβώντες, οι νηκτικούς πόδας έχοντες) είναι ορθή• πρβλ. σανσκρ. snapäyati (αρδεύω), snäpana-h (ύδωρ χρησιμεύων διά λουτρόν)• ενταύθα δ' ίσως ανήκει και το λατ. Neptunus, της ρίζης *snep- ούσης επεκτάσεως της ρίζης sna-, της εν τω λατ. nàre (νήχομαι), βλ. εν λ. νήχω. (Λεξ.Αρχ.Ελλην.Γλωσ. Ιωαν.Σταμ.).

Ο Ευστάθιος λέγει: «νέπους ήτο, κατά γλώσσαν τινα, ο απόγονος». Εννοείται κατά την γλώσσα, πού ομιλούσαν κάποτε, πριν την κλασική εποχή.
Πρέπει να αναρωτηθεί κάποιος, πώς και γιατί επέζησε η λέξη αυτή στο γλωσσικό ιδίωμα των αρειμενιων βλαχων. Και προκειμένου να αποφασίσει, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, παρά να προσεγγίσει την γεννήτορα μητρική πανάρχαια ελληνική γλώσσα.

Ανεψιός, οπρώτος εξάδελφος, γεν. εξάδελφος (μτγν. ανεψιός, ως και νυν).
Ετυμ.: εκ ρ. νεπ-: α-νεψ-ιός (α-αθροιστ.), πρβλ. νέπ-οδ- ες = απόγονοι• πρβλ. λατ. nepos, neptis - σανοκρ. napàt, nap-ptar = απόγονος, θηλ. napt-i = θυγάτηρ, εγγονή -Ζενδ. naptar, napat = απόγονος, θηλ. napt-i = συγγένεια, napiya = οικογένεια - Γοτθ. nith-jis αρσ., nith-jö θηλ.=συγγενής - παλ-γερμ. nefo, niftila - παλ-λιθ. nepotis (ανεψιός, έγγονος), neptisi (εγγονος)•  Ιαπ. *anepοtios.           (Λεξ.Αρχ.Ελλην.Γλωσ. Ιωαν.Σταμ.)
Νέποδες: απόγονοι. Όπως αναφέρεται παραπάνω, από την ρίζα νεπ- προέρχεται η λέξη νέποδες, που σημαίνει απόγονοι.
Η λέξη νέποδες• διαβάστηκε:
νεποδες = ενεπδεός = ανεψιός• πδ=πς=ψ, όπως οδμή=οσμή.
νεποδες = ενδονός = εγγονός, νδ=γγ
επόδονος = απόγονοι• δ=γ, όπως μέρδω=μέλγω
πνοπεδόνον = προπατόρων.
Ολικά: νέποδες = ενεπδεός, ενδονός,  επόδονοε,  πνοπεδόνον = ανεψιός,   εγγονός, απόγονοι, προπατόρων.
Νέποδες: απόγονοι,

Στο γλωσσικό ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων Κεφαλόβρυσου
νιπότσιε = τα εγγόνια, νιπότιλι = οι εγγονές.
Οι αρειμενιοι βλάχοι Κεφαλόβρυσου και όχι μόνο, έχουν ακόμα ζωντανές στο γλωσσικό τους ιδίωμα ελληνικές αρχαϊκές λέξεις όπως: νεπότ (εγγονός), νεπότε (εγγονή), νεπότσιε (εγγόνια), νεπόηλι (εγγονές), άττα, τάτε, τέτα, πάππο, ντάντα, μάια, κ.ά.π. Παρ' όλα αυτά υποστηρίζεται, πως οι «άξεστοι» βλάχοι μιλούν ένα λατινογενές γλωσσικό ιδίωμα. Κι αυτό διότι εξετάζεται ο πολιτισμός των ελλήνων με το νεοελληνικό περιτύλιγμα, συμβατικά, όπως βολεύει τους επικυρίαρχους, την εξουσία. Η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται, διότι η αλήθεια κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται, βρίσκεται κάτω από το νεοελληνικό περιτύλιγμα.


Απάντηση:
Δημοσιεύσαμε την -μακροσκελέστατη και όχι μικρή, όπως αναφέρετε- επιστολή σας διευκρινίζοντας, ότι διαφωνούμε ακόμα και στα... σημεία στίξης.

Σχετικά με τη φαντασίωση περί ευγενούς καταγωγής από τους αρχαίους έλληνες των βλάχων, αλλά και των υπόλοιπων ρωμιών, σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου, μπορείτε να βρείτε αρκετά άρθρα στο Θεματολόγιο / Η πραγματική καταγωγή μας.

Το δε φαινόμενο των ελληναράδικων παρεπιστημονικών «ετυμολογήσεων» είναι πολύ παληό. Διαβάστε στο άρθρο Γιόγκα-Γιαούρτι-Ζευγνύω, πώς ο Εμμ. Ροΐδης χλευάζει χαρακτηριστικά τούς θηρευτές ετυμολογιών τής εποχής του.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+7=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...