Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΑΝΗΘΙΚΗ
ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ
ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Εθνικές φαντασιώσεις
σε αυγά στρουθοκαμήλου

Μιλάει στην «Ελεύθερη Έρευνα»
ο Κώστας Μίχος, δημιουργός της συλλογής έργων
με τίτλο: «Στουθοκαμηλισμός στην Ιστορία των Βαλκανίων»


Έγραψε στις 05.03.2012 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

  • Έχουν χιούμορ κριτικό, αλλά δίκαια μοιρασμένο, ώστε να σχολιάζει εύστοχα, τις φαντασιώσεις, που τρέφουν την εθνική συνείδηση κάθε βαλκάνιου λαού.
  • Ένα παιχνίδι, στο οποίο ο εθνικός ήρωας εικονίζεται με τα εθνικά σύμβολα κάθε χώρας χωρίς να τα προσβάλει, αλλά ταυτόχρονα σχετικοποιώντας τα και αποκαλύπτοντας το ψεύδος, που συχνά κρύβουν.
  • Το αυγό στρουθοκαμήλου μετατρέπεται σε κρυψώνα εθνικής ταυτότητας. Και αυτό το γεγονός συντάσσει μιας πρώτης τάξεως ανακοίνωση σε ένα διαβαλκανικό συνέδριο με θέμα τις «εθνικές φαντασιώσεις - εθνικές ιδεολογίες» των λαών τής βαλκανικής χερσονήσου.
Με αφορμή την έκθεση ζωγραφικής, που είχε  τίτλο: Στρουθοκαμηλισμός στην Ιστορία των Βαλκανίων, ο δημιουργός Κώστας Μίχος, μίλησε στην «Ελεύθερη Έρευνα»...


«Ε.Ε.»: Εραστής τής τέχνης, ερασιτέχνης λοιπόν;


- Όλοι έχουμε ανησυχίες και προβληματισμούς, όλοι κάνουμε σκέψεις, εκφράζουμε προσδοκίες και βρίσκουμε τρόπους να χαλαρώνουμε ή να ψυχαγωγούμαστε μέσα από τις δραστηριότητές μας. Στο «ταξίδι» τής αυτογνωσίας μου συμπέρανα σταδιακά, ότι η ζωγραφική αποτελούσε για μένα τον ιδανικότερο τρόπο έκφρασης.

Είχα εντοπίσει αυτήν την έμφυτη τάση μου στο σχέδιο και στο χρώμα από μικρό παιδί, όταν καταπιανόμουν με διάφορες χειροτεχνίες. Με πολλή εξάσκηση, εντατική δουλειά και κυρίως με αγάπη και σεβασμό στην τέχνη και τους μύστες της, επιχείρησα να κάνω κάποια τολμηρά βήματα στο χώρο τής ζωγραφικής, όπως το να παρουσιάζω τη δουλειά μου μέσα από εκθέσεις.

Για έναν αυτοδίδακτο ερασιτέχνη τέτοια βήματα είναι ιδιαιτέρως δύσκολα παίρνοντας ως δεδομένο, ότι κανείς έμπορος ή υπεύθυνος κάποιου αρμόδιου πολιτιστικού φορέα δε θα βρεθεί να τον υποστηρίξει.




Ο Κώστας Μίχος (δεξιά) με τον ομότιμο καθηγητή Α.Σ.Κ.Τ., Χρόνη Μπότσογλου (αριστερά), κατά τη διάρκεια τής πρόσφατης έκθεσης των έργων του στο Πολιτιστικό και Πνευματικό Κέντρο Π. Φαλήρου. (Διαβάστε στην
«Ελεύθερη Έρευνα»: Εξουσία και Τέχνη).


Εύκολα παρατηρεί κάνεις, ότι στον ευρύτερο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων κινούνται πολλοί αξιόλογοι ερασιτέχνες, το έργο των οποίων μένει αφανές -θυσιαζόμενο- στο βωμό κάποιων παρωχημένων εμπορικών υποδομών.
 
Υπάρχουν παραδείγματα σπουδαίων ερασιτεχνών καλλιτεχνών, που ενώ στην χώρα μας  δεν έγιναν αποδεκτοί από τα εμπορικά κυκλώματα, κατέφυγαν αγανακτισμένοι στο εξωτερικό, όπου διέπρεψαν.  Για να μην παρεξηγηθώ από τους αναγνώστες σας, οι ισχυρισμοί μου αυτοί δεν θέλω να αποτελέσουν υπονοούμενα συγκρισιμότητας με κάποιες άλλες περιπτώσεις καλλιτεχνών, αλλά καταγγελίες κάποιων καταστάσεων, που διαιωνίζονται.  
  
Καλό θα είναι στον τομέα των τεχνών να σταματήσουν να εφαρμόζονται συντεχνιακές  νοοτροπίες αν και δεν είμαι αισιόδοξος, ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο στην τριτοκοσμική χώρα μας.

Ο Κώστας Μίχος είναι απόφοιτος τού τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών τού πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική οργανώνοντας ατομικές εκθέσεις και συμμετέχοντας σε ομαδικές.
Έργα του από την προηγούμενη έκθεσή του με θέμα τα ανάγλυφα τού μνημείου τού Λυσικράτη, που συμμετείχαν σε πανελλήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής, απέσπασαν από το Φιλολογικό Σύλλογο τού Παρνασσού βραβείο διακοσμητικής.


«Ε.Ε.»: Πώς προέκυψε η έμπνευση να ζωγραφίσετε εθνικούς ήρωες πάνω σε μπουκάλια και αυγά;

- Είμαι απόφοιτος τού Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών τού πανεπιστημίου Μακεδονίας και η τελευταία μου έκθεση δημιουργήθηκε από ένα συγκερασμό τού περιεχομένου των σπουδών μου και τής τάσης μου να εκφράζομαι μέσα από τη ζωγραφική.

Μέσα από τα έργα μου προσπάθησα να αναδείξω τις εθνικές οφθαλμαπάτες των λαών, που ζουν στη  βαλκανική χερσόνησο και να τις παρουσιάσω «παίζοντας» ένα παιχνίδι ιστορικών πηγών και υποκειμενικών αισθημάτων. Ουσιαστικά, το μόνο που έμενε ήταν η ανεύρεση τού υλικού, που θα αναδείκνυε αυτόν τον παραλογισμό, ώστε να επιτευχθεί καλλιτεχνικά η σύνδεση σημαίνοντος (εθελοτυφλισμός) και σημαινομένου (ζωγραφικός καμβάς).
   Ο ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ

Έτσι, οδηγήθηκα στο αυγό τής στρουθοκαμήλου- και προέκυψε ο Στρουθοκαμηλισμός στην Ιστορία των Βαλκανίων. Επιδόθηκα σε ένα καλλιτεχνικό «κυνήγι μαγισσών» απεικονίζοντας αντιπροσωπευτικούς  εθνικούς ήρωες από όλα τα κράτη της Βαλκανικής χερσονήσου, πάνω σε αυγά στρουθοκαμήλου και κεραμικά μπουκάλια. Τα υλικά που χρησιμοποίησα και το ύφος των χαρακτήρων, μού επέτρεψαν την απεικόνιση ποικίλων συμβολισμών με έναν τρόπο, που με ενθουσίαζε ολοένα και περισσότερο.

Έτσι, για παράδειγμα, πάνω στην ασπίδα του Μ. Αλεξάνδρου διαγράφονται τα χρώματα των σημαιών των σύγχρονων κρατών, που νέμονται τα αρχαία μακεδονικά εδάφη (Ελλάδας - Π.Γ.Δ.Μ. - Βουλγαρίας) απεικονίζοντας τοιουτοτρόπως τις διπλωματικές προστριβές, που προκαλούνται σήμερα με επίκεντρο κάποιους «γεωγραφικούς προσδιορισμούς» ή στην απεικόνιση τού Κεμάλ Ατατούρκ τοποθετώ ένα σχολικό μαυροπίνακα  με γράμματα τής νεοτουρκικής γλώσσας θέλοντας έτσι να αναδείξω και μία άλλη όψη τής προσωπικότητας αυτού τού προσώπου -άγνωστης στους περισσότερους από εμάς- που γνωρίζουμε τον Κεμάλ μόνο ως αξιωματικό τού τουρκικού στρατού κι όχι σα δάσκαλο ή προοδευτικό μεταρρυθμιστή τού κράτους του.


«Ε.Ε.»: Υπάρχουν πολλοί, που θεωρούν μια τέτοια απεικόνιση τού Κεμάλ Ατατούρκ στη χώρα μας ως αιρετική ή προσβλητική. Μπορείτε να μάς εξηγήσετε τί σάς ενέπνευσε τόσο από τη ζωή τού Κεμάλ, ώστε να τον ζωγραφίσετε;

- Στην πρό Κεμάλ εποχή, ο διαμελισμός τού οθωμανικού κράτους ήταν κατά το πνεύμα τού ισλαμισμού ιδέα αφόρητος. «Εν μία θήκη δεν χωρούσι δύο ξίφη», λέει κάποια τουρκική παροιμία. Τα δύο αυτά ξίφη ήταν το Κράτος και το Ισλάμ, τα οποία ο Κεμάλ Ατατούρκ τόλμησε να διαχωρίσει και να τοποθετήσει σε διαφορετικές «θήκες», κόβοντας τους «γόρδιους δεσμούς» τής οθωμανικής κοινωνίας. Αυτή ήταν η βάση των μεταρρυθμίσεών του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος μεταρρυθμιστής τής σύγχρονης Τουρκίας και ουσιαστικός ιδρυτής της, γι΄αυτό ονομάστηκε και πατέρας των τούρκων. Ριζοσπάστης και βαθειά κοσμοπολίτης, κονταροχτυπήθηκε ανοικτά με τη θρησκευτική καθεστηκυία τάξη.

Οργάνωσε το νέο τουρκικό στρατό και πολεμώντας τις ξένες στρατιωτικές δυνάμεις, που εισέβαλλαν στα εδάφη τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, κέρδισε πολλές μάχες. Το 1924 κατάργησε το χαλιφάτο και έκλεισε κάθε ίδρυμα, που λειτουργούσε στηριγμένο πάνω στην ισλαμική νομοθεσία. Απαγόρευσε το φερετζέ, το φέσι και την πολυγαμία  αναβαθμίζοντας το ρόλο των γυναικών, στις οποίες μάλιστα χορήγησε και δικαίωμα ψήφου για πρώτη φορά.


Δυστυχώς, οι δομές τής δικής μας κοινωνίας δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να αναδείξουν ηγήτορες τέτοιου μεγέθους και με ανάλογο όραμα.


«Ε.Ε.»: Πώς θα χαρακτηρίζατε τη διαδικασία τού σχηματισμού των εθνών-κρατών στα Βαλκάνια;

- Ως αυθυποβολή. Αυτή ίσως να είναι η λέξη, που μπορεί να εκφράσει καλύτερα τη διαχρονική πνευματική κατάσταση των βαλκανικών εθνών κατά τη μακροχρόνια και επώδυνη διαδικασία τής δημιουργίας των κρατικών τους οντοτήτων μέχρι σήμερα.

Αυθυποβάλλονται στην ιστορική λήθη, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους στον χάρτη. Χρησιμοποιούν τον εθνικισμό ως κάλυμμα τού φόβου και τής ανασφάλειάς τους.

Επιμένουν να οπισθοδρομούν σε ένα κόσμο που τρέχει και αδυνατούν να ανοίξουν γέφυρες συνεργασίας μεταξύ τους, διότι υπερδιογκώνουν ό,τι τους χωρίζει κι ελαχιστοποιούν ό,τι τους ενώνει.

Προτιμούν να αγνοούν τα προβλήματα, παρά να τα λύνουν, θεωρώντας, ότι αυτό που δεν βλέπουν... απλά δεν υπάρχει.

Στρουθοκαμηλίζουν.


Στα έργα μου προσπάθησα να αποτυπώσω αυτήν ακριβώς την αλήθεια, αυτή την πραγματικότητα...
        Ο ΣIΣΥΦΟΣ


«Ε.Ε.»: Γιατί τον Αλή Πασά τον απεικονίσατε με αίματα;

- Στο έργο απεικονίζεται ο επιθανάτιος ρόγχος τού Αλή, κατά τον οποίο, ενώ τού αποκόπτεται το κεφάλι και το αίμα στάζει στο λαιμό του, τα χείλη του παίρνουν ένα μώβ χρώμα ως ένδειξη τού επικείμενου θανάτου. Με αυτό τον ήρωα έχω συνειδησιακά μία πολύ ιδιαίτερη σχέση, κυριολεκτικά τον θαυμάζω, όχι μόνο για ότι έκανε στην τυχοδιωκτική ζωή του αλλά περισσότερο για τις «ιστορικές αντιθέσεις - διχογνωμίες» που έχει προκαλέσει στους σύγχρονους μελετητές.

‘Ηταν μια από τις μεγαλύτερες πολιτικο-στρατιωτικές φυσιογνωμίες, που ανέδειξε η περίοδος τής Τουρκοκρατίας. Παρά το γεγονός, ότι δεν είχε λάβει ποτέ αξιόλογη μόρφωση, συγκέντρωνε στο πρόσωπό του όλα τα χαρακτηριστικά τού μεγάλου ηγέτη. Υπήρξε μεγάλος διπλωμάτης. «Η επιτηδειότης μεθ΄ής ενώπιον μεν τής Πύλης προσεποιείτο τον ευπειθέστατον υπήκοον, ενώπιον δε των τούρκων τον ορθόδοξον οθωμανόν και ενώπιον των ελλήνων τον ανεξίθρησκον και φιλελεύθερον άνδρα και ενώπιον των γάλλων τον ιακωβίνον, ενώπιον δε των αλβανών του τον πιστόν και ειλικρινή εταίρον…» (Σπ. Αραβαντινού: «Αλή Πασάς», έκδ. «Δωδώνη», 2004).

Ουσιαστικά, στόχευε στη δημιουργία ενός μεγάλου ελληνοαλβανικού κράτους. Στην επικράτειά του επικρατούσε ειρήνη, ευημερία και απόλυτη ασφάλεια των υπηκόων. Ήταν λάτρης τής αξιοκρατίας και δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι οι μεγαλύτεροι οπλαρχηγοί τού ΄21 υπήρξαν πρωτοπαλίκαρά του.

Και συμπληρώνει ο ιστορικός: «Και αγαθή διοίκησις υπήρχε και ευημερία κοινωνική και ουσιωδών προνομίων απήλαυον οι χριστιανοί εν σχέσει προς τους λοιπούς υπηκόους. Η πνευματική δε ανάπτυξις, ο πληθυσμός, ο πλούτος τής χώρας ήσαν εν ακμή... Εστερέωσε πλήρες το κράτος τής ασφάλειας και τής τάξης... Εχρησιμοποίει προσφορώτατα έκαστον εις τον σκοπόν, ον προϋτίθετο να επιδιώξη, άνευ διακρίσεως θρησκεύματος ή φυλής


Συνομιλώντας ο Ibrahim Manzur με τον Αλή Πασά, τον ρώτησε γιατί είναι τόσο βίαιος με τους υπηκόους του και αυτός απάντησε «Δεν γνωρίζεις ακόμη ούτε τους αλβανούς ούτε τους έλληνας. Ενώ απαγχονίζεται εις τους κλάδους τής πλατάνου εις εξ αυτών, ο αδελφός αυτού διαπράττει κλοπήν υπό το αυτό δένδρον. Εάν δε ήθελον διατάξει να καή τις επί τής πυράς, ο υιός αυτού ήθελε κλέψει την τέφραν δια να την πωλήση.»

Μπορεί να φανεί υπερβολικό αυτό που θα πώ, αλλά θεωρώ, ότι τις βάσεις για την δημιουργία τού σύγχρονου κράτους μας τις έθεσε ο Αλή Πασάς. Η συμβολή του στην απόσχισή μας από την οθωμανική κυριαρχία ήταν μάλλον –απείρως μεγαλύτερη- από αυτή τού Κολοκοτρώνη ή τού Καραϊσκάκη.


«Ε.Ε.»: Ποιός ήταν ο Σισμάν, ο βασιλιάς των τυφλών, όπως τον ονομάζετε;

- Ο βούλγαρος κόμης Νίκολα Σισμάν και οι τέσσερεις γιοί του Μωϋσής, Ααρών, Δαβίδ και Σαμουήλ, το 976 μ.Χ. επαναστατούν κατά τού Βυζαντίου. Στις μάχες που ακολουθούν, θα βρουν τον θάνατο οι τρεις από τους τέσσερις γιους τού Σισμάν. Μόνος επιζών, ο Σαμουήλ, συμμαχεί με τον πάπα τής Ρώμης, ο οποίος τον ανακηρύσσει τσάρο των βούλγαρων και των ρωμαίων. Ο Σαμουήλ πασχίζει να εκπορθήσει την Κωνσταντινούπολη χωρίς αποτέλεσμα.

Ο αρμενικής καταγωγής αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Βασίλειος Β΄, (σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!), αποφασίζει να δώσει ένα τέλος στις ενοχλητικές επιθέσεις των βουλγάρων εκστρατεύοντας εναντίον τους. Στις παρυφές τού όρους Μπέλες, οι βουλγαρικές δυνάμεις θα περικυκλωθούν από το βυζαντινό στρατό και θα αιχμαλωτιστούν. Ο βασιλιάς Σαμουήλ με την συμπαράσταση μίας ολιγομελούς συνοδείας κατορθώνει να διασπάσει τον κλοιό και να διαφύγει δυτικά προς το Πρίλεπ, όπου βρισκόταν το οχυρό του.
 
Για την τύχη των 15.000 βουλγάρων αιχμαλώτων, ο Βασίλειος ο Β΄ θα συμβουλευτεί τον οικουμενικό πατριάρχη Σέργιο Β΄, ο οποίος θα ευλογήσει την τύφλωσή τους. Σε κάθε εκατό τυφλούς αιχμαλώτους, τοποθετούνταν επικεφαλής ένας μονόφθαλμος επωμιζόμενος με το μακάβριο έργο, να τους οδηγήσει δυτικά προς το Πρίλεπ για να συναντήσουν το βασιλιά τους. Ο Σαμουήλ κοιτώντας από τις πολεμίστρες τού οχυρού του τα πλήθη των τυφλών στρατιωτών του να πλησιάζουν, δεν άντεξε και ξεψύχησε από καρδιακή προσβολή.  


«Ε.Ε.»: Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί ο τρόπος, που έχετε αποδώσει το Ρήγα Φεραίο.

- Πράγματι, είναι πειστικός. Ο Ρήγας υπήρξε η βασική αντλία τού ευρωπαϊκού διαφωτισμού στα Βαλκάνια. Οι απόψεις του παρερμηνεύτηκαν, καθ΄όσον ο Ρήγας δεν οραματίστηκε τη δημιουργία ελληνικού κράτους, αλλά μιας βαλκανικής ομοσπονδίας, που θα λειτουργούσε στηριγμένη στις αρχές, που έθεσε η γαλλική επανάσταση.

Στον κοινό αγώνα για ελευθερία, δεν περίσσευε κανείς και όλοι έπρεπε να συνδράμουν είτε ήταν ρωμιοί, βούλγαροι, αλβανοί: «Βουλγάροι κι αρβανίτες, αρμένιοι και ρωμιοί, αράπηδες και άσπροι με μια κοινήν ορμή, για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί


«Ε.Ε.»: Στους βαλκάνιους ήρωες έχετε συμπεριλάβει ακόμα και το Δράκουλα. Ποιός ήταν ο Δράκουλας;

- Πίσω από το όνομα τού Δράκουλα, κρύβεται ο βλάχος ηγεμόνας, Βλάντ Τσέπες. Συγκρούστηκε με το στρατό τού Μωάμεθ τού Πορθητή, ο οποίος, αφού κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, άρχισε να κατευθύνει την επέλασή του βορειότερα. Καθοριστικότατη στάθηκε η νυχτερινή επίθεση, που εξαπέλυσαν οι βλάχοι τού Τσέπες εναντίον τού στρατοπεδευμένου οθωμανικού στρατού την 17η Ιουνίου τού 1462. Μετά το αιφνιδιαστικό χτύπημα, οι βλάχοι τού Δράκουλα των Καρπαθίων οπισθοχώρησαν στα σκοτεινά δάση και χάθηκαν. Το επόμενο πρωί, οι οθωμανοί προσπάθησαν να ανασυγκροτηθούν και να κυνηγήσουν τους αντιπάλους τους, όμως, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα αντίκρυσαν ένα αποτρόπαιο  θέαμα, από 20.000 περίπου ανασκολοπισμένους συμπατριώτες τους, γεγονός, που τους αποθάρρυνε από την συνέχιση τής επέλασής τους.

Το επώνυμο Τσέπες, σημαίνει στα ρουμανικά ανασκολοπιστής και δόθηκε στο βλάχο ηγεμόνα, διότι παλούκωνε τους νεκρούς αντιπάλους του μετά από κάθε μάχη.

 
«Ε.Ε.»: Τον Άνθρωπο Ελέφαντα από την ταινία με τον Antοny Hopkins γιατί τον βάλατε;

- Η ταινία πραγματεύεται το δράμα ενός ανθρώπου, που είχε την ατυχία να μεταλλαχθεί ως κυοφορούμενος. Σε όλα τα βαλκανικά κράτη, η διδασκαλία τής Ιστορίας κόβεται και ράβεται κάθε φορά στα μέτρα των εξουσιαστικών εθνολογικών και πολιτικών επιταγών τής κάθε χώρας. Τα συγκρουόμενα συμφέροντα οδηγούν σε εσκεμμένες ιστορικές διαστρεβλώσεις.

Ο άνθρωπος ελέφαντας ζωγραφισμένος πάνω σε ήδη παραμορφωμένο αυγό στρουθοκαμήλου παρουσιάζεται, για να συμβολοποιήσει αυτήν ακριβώς την ανήθικη μετάλλαξη τής Ιστορίας.



«Ε.Ε.»: Από ποιά ρεύματα έχετε επηρεαστεί;

- Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα, που να με επηρέασε ή κάποιο «στυλ», που να ακολουθώ. Διαισθάνομαι, ότι μπορεί να υπάρχει συνάφεια με την pop art, αλλά, δεδομένου τού ερασιτεχνισμού μου και τής αυτοδίδακτης τεχνικής μου κλίσης, εκτιμώ, ότι οι βαλκάνιοι ήρωες, όπως τους απέδωσα, αποτελούν ένα είδος λαϊκής τέχνης, παραπλήσιας σε ύφος με τις ξύλινες μάσκες των ιθαγενών τής αφρικανικής ζούγκλας ή τα νεκρικά προσωπεία των Φαγιούμ.

Τα πάντα γύρω μας μπορούν να επηρεάσουν την καλλιτεχνική έμπνευση των ανθρώπων. Θεωρώ, ότι τα καλλιτεχνικά ρεύματα ουσιαστικά διαμορφώνονται στο πλαίσιο μίας τελικής συγκομιδής και στο τέλος κάθε εποχής.
 
Αυτό πάντως είναι ένα κεφάλαιο, που δεν ενδιαφέρει τους καλλιτέχνες, αλλά τους ιστορικούς τέχνης, διότι ένας ζωγράφος -επί παραδείγματι- θα δημιουργήσει αυτό που επιθυμεί είτε είναι εκτός είτε εντός τής μόδας τής εποχής του. 

Παρά ταύτα, μερικοί επισκέπτες τής έκθεσης θεώρησαν, ότι η δουλειά μου έχει και κάποιο χαρακτήρα «καρικατούρας» ή cartoon και δεν σας κρύβω, ότι από μικρός θαύμαζα ευφυείς σκιτσογράφους comics και κινουμένων σχεδίων όπως τους Charles M. Schulz, Friz Freleng, Frank Miller… και πολλούς άλλους, ενώ επίσης με εντυπωσίαζε η ηρωική θεματολογία τού λαϊκού ζωγράφου, Θεόφιλου. Αυτόν τον θαυμασμό μου συχνά επιδιώκω να μετουσιώνω σε γόνιμη επιρροή, όταν ζωγραφίζω.  

Το οξύμωρο στην όλη υπόθεση ήταν, ότι όταν ολοκλήρωσα τη θεματική ενότητα των έργων μου και είχα (πια!) τη βεβαιότητα, ότι με τα έργα αυτά σχολίαζα ακροθιγώς τον εθνικό και ιστορικό στρουθοκαμηλισμό των βαλκανικών λαών, διαπίστωσα -φεύ!-, ότι «στρουθοκαμήλιζα» κι εγώ ο ίδιος, καθώς είχα υιοθετήσει την επικρατούσα και εσφαλμένη άποψη, ότι η στρουθοκάμηλος χώνει το κεφάλι της στο χώμα, όταν αντιλαμβάνεται κίνδυνο νομίζοντας, ότι έτσι τον αποφεύγει.


Σε ένα βιβλίο τού ιστορικού Διοδώρου τού Σικελιώτη, που έτυχε να διαβάσω λίγους μόνο μήνες πριν την έκθεση των έργων μου (Ιστ. Βιβλ., Β΄ 50) ανακάλυψα, ότι -η στρουθοκάμηλος- όταν περικυκλωθεί και κινδυνεύει να πιαστεί, κρύβει το κεφάλι της σε θάμνους ή σε κάποια παρόμοια κρύπτη, όχι όπως νομίζουν μερικοί από ηλιθιότητα και νωθρότητα, γιατί τάχα νομίζει, ότι επειδή αυτή δεν βλέπει άλλους, δεν τη βλέπουν κιόλας, άλλα γιατί φροντίζει να προφυλάξει το μέρος αυτό τού σώματος, πού έχει πιο αδύνατο.  

Η φύση, συνεχίζει ο Διόδωρος, είναι ένας εξαίρετος δάσκαλος όλων των ζώων για τη διατήρηση όχι μόνο της δικής τους ζωής, άλλα και των απογόνων τους, γιατί φυτεύοντας μέσα τους το ένστικτο τής αυτοσυντήρησης, οδηγεί τις γενιές, πού διαδέχονται ή μια την άλλη, σ΄ έναν αιώνιο κύκλο συνεχούς ύπαρξης...








Στρουθοκαμηλισμός στην Ιστορία των Βαλκανίων.


Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω τους ζωγράφους Χ. Μπότσογλου και Δ. Μυταρά, οι οποίοι μέσω των συστατικών τους επιστολών αξιολόγησαν θετικά την καλλιτεχνική μου δραστηριότητα δίνοντάς μου ώθηση να συνεχίσω. Επίσης, ευχαριστώ τους χορηγούς, που με ενίσχυσαν σημαντικά στην υλοποίηση τής έκθεσής μου: τις εταιρείες Starbucks και WWW logistics, καθώς και την «Ελεύθερη Έρευνα».


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...