Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΑΛΓΕΒΡΑ
ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ


Από την εφεύρεση του μικροσκόπιου
στη διατύπωση των Νόμων του Μέντελ και την Εξέλιξη

Επιστήμονες, που απέρριψαν τα δόγματα του μεσαίωνα
κι οδήγησαν στη θεμελίωση της σύγχρονης επιστήμης


Έγραψε στις 02.01.2012 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Ο Άντον φαν Λέβενχουκ βλέπει μια σταγόνα νερού στο μικροσκόπιο και μετρά εκεί 2.730.000 έμβια όντα, τον κόσμο των βακτηρίων. Βρισκόμαστε στις 16 Οκτωβρίου 1678. Μένει άναυδος, που ξαφνικά μέσα σ΄ αυτό τον μικρό όγκο συναντά ένα ασυνήθιστο πλήθος από έμβια όντα.

Ως τότε, τα έμβια όντα ήταν ορατά και κανείς δεν είχε καταλάβει, ότι υπήρχαν και κρυμμένα. Αλλάζουμε κλίμακα. Περνάμε σε πιο μικρή θεατρική σκηνή. Ενώ υπήρχε το μεγάλο θέατρο των ορατών, που μπορούσαμε να δούμε, ξαφνικά εμφανίζεται ένα θέατρο αοράτων, που δεν υποψιαζόμασταν.












   Άντον φαν Λέβενχουκ (1632-1723),
   ολλανδός οπτικός και βιολόγος.


Από τα νεανικά του χρόνια ο Λέβενχουκ, ασχολήθηκε με το μικροσκόπιο. Πειραματίστηκε με τους αμφίκυρτους φακούς μικρής εστιακής απόστασης και κατόρθωσε να πετύχει μεγεθύνσεις και πολύ καλή διαύγεια εικόνων. Με τα ισχυρά όργανα, που κατασκεύασε, παρατήρησε και περιέγραψε τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τους ζυμομύκητες και τα σπερματοζωάρια. Έκανε έρευνες σχετικές με την ιστολογία τού ανθρώπου και τη βιολογία των εντόμων, ενώ μελέτησε την τριχοειδή κυκλοφορία τού αίματος. Οι παρατηρήσεις του έφεραν επανάσταση όχι μόνο στο χώρο τής βιολογίας, μα και τής φιλοσοφίας, καθώς αποτέλεσαν το κομμάτι εκείνο τής επιστημονικής επανάστασης τού 17ου αιώνα, που προκάλεσε σαρωτικές αλλαγές στην ανθρώπινη γνώση για το μικρόκοσμο, εκτός από το μακρόκοσμο, με τον οποίο ασχολούνταν οι αστρονόμοι.

Ο Λάιμπνιτς, που είχε διαβάσει τα έργα τού Λέβενχουκ, συμπέρανε κάτι, που αγγίζει περίεργα το μυστικό τής ζωής. Γιατί είναι συνηθισμένη εμπειρία να βλέπουμε το πτώμα ενός έμβιου όντος να αποσυντίθεται σε στοιχεία. Αυτό σημαίνει πτωματική αποσύνθεση. Και ο Λάιμπνιτς έλεγε: «Τι είναι ο θάνατος; Ο θάνατος είναι ζωή». Γιατί; Γιατί ήμασταν ένα μεγάλο έμβιο ον και γινόμαστε ένα πλήθος από μικρά έμβια όντα. Τι είναι λοιπόν ο θάνατος; Είναι το πέρασμα σε μικρότερο θέατρο. Υπήρχε το μεγάλο θέατρο τής ζωής. Αλλά η ζωή συνεχίζεται για πάντα. Δεν υπάρχει θάνατος. Απλώς μετάβαση στην κατώτερη κλίμακα. Και αναρωτιόμαστε για την υπόσταση τής ζωής αυτών των μικρών ζώων. (Σ.σ. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα
»: Θάνατος: Η φυσική του έννοια και η θεοκρατική της διαστρέβλωση.)

Ο Ρόμπερτ Χουκ έθεσε την ύπαρξη τού κυττάρου ως βασικού στοιχείου τής ζωής από το 1665. Αυτός περιέγραψε τις χρήσεις τού μικροσκόπιου στο έργο του με τίτλο «Μικρογραφία». Βλέπουμε το όργανο, αλλά δεν βλέπαμε τον ιστό και μέσα στον ιστό δεν βλέπαμε το κύτταρο.




Ρόμπερτ Χουκ
(1635-1703), άγγλος φυσικός και αρχιτέκτονας, ο οποίος τόσο με το πειραματικό όσο και με το θεωρητικό του έργο διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση (15ος-17ος αι.), περίοδο, κατά την οποία νέες ιδέες στη φυσική, την αστρονομία, τη βιολογία, την ανατομία, τη χημεία κι άλλων επιστημών  οδήγησαν στην απόρριψη δογμάτων, που κυριάρχησαν το μεσαίωνα και οδήγησαν στη θεμελίωση τής σύγχρονης επιστήμης.




Ο Χουκ έγινε κυρίως γνωστός για το Νόμο τής Ελαστικότητας, που φέρει το όνομά του (Νόμος τού Χουκ) και για το βιβλίο του «Μικρογραφία», που εισάγει για πρώτη φορά τον όρο κύτταρο. Την περίοδο, που σπούδαζε στην Οξφόρδη, εργάστηκε ως βοηθός τού Ρόμπερτ Μπόιλ, για τον οποίο μάλιστα κατασκεύασε και μια αντλία κενού, την οποία χρησιμοποίησε ο Μπόιλ για τα πειράματά του, που τον οδήγησαν στη διατύπωση τού πρώτου Νόμου των Αερίων. Παρατηρώντας τα απολιθώματα, έγινε από τους πρώτους, που συνέλαβε την ιδέα τής Εξέλιξης.

Με αυτό ως δεδομένο, το ζήτημα τής γέννησης και τής αναπαραγωγής αλλάζει θέατρο και κλίμακα, περνά από το ορατό στο αόρατο, από αυτό που μπορούμε να δούμε στο κρυμμένο. Πώς αναπαραγόμαστε; Από πού προέρχονται τα έμβια όντα; Από πού προέρχεται το έμβρυο; Από πού το ανθρώπινο γένος;

Φυσικά, οι επιστήμονες χωρίζονται σε δύο αντίπαλες σχολές. Οι μεν βλέπουν στο σπερματοζωάριο τον προσχηματισμό τού εμβρύου, άρα τού ανθρωπίνου σώματος και συνεπώς λέγονται σκωληκιστές ή σπερματιστές, γιατί εκείνη την εποχή το σπερματοζωάριο είχε μορφή σκουληκιού. Μια άλλη σχολή πιστεύει, πως βλέπει στο ωάριο τον προσχηματισμό τού εμβρύου και τού ανθρώπινου οργανισμού εξ ου οι υποστηρικτές τής σχολής θα ονομαστούν ωαριστές.

Μεγάλος καβγάς ανάμεσα σε σπερματιστές και ωαριστές. Οι μεν υποστηρίζουν, ότι το θηλυκό προκαθορίζει τον οργανισμό μας, οι άλλοι υποστηρίζουν, πως το κάνει το αρσενικό. Και φυσικά χρειάστηκε η σύνεση τού φιλόσοφου Λάιμπνιτς, για να πούμε: Είναι πολύ πιθανό η αναπαραγωγή, που στην κλίμακα τού ορατού γίνεται με τη σύνδεση άντρα και γυναίκας, να λαμβάνει χώρα στο πιο μικρό θέατρο, την κλίμακα τού αόρατου με τη σύνδεση σπερματοζωαρίου και ωαρίου. Κι έτσι επινοεί την πιο λογική λύση, που στην εποχή της ονομάστηκε ωοσκωληκισμός. Απόδειξη, πως ο καβγάς μεταξύ σοφών είναι συχνά καβγάς εργένηδων, δηλαδή αν πάρουμε μεμονωμένα τη μια ή την άλλη θέση θα έχουμε δύο εργένηδες, που δεν θα κάνουν ποτέ παιδί, ενώ αν τις συμφιλιώσουμε θα έχουμε μια ολοκληρωμένη θέση απ’ όπου θα προκύψει η αλήθεια για την αναπαραγωγή.

Αυτά, που διακυβεύονται εδώ σχετικά με την άποψη περί ζωής, είναι δυο πολύ σημαντικά στοιχεία. Πρώτον, το πέρασμα από το μεγάλο στο μικρό, η αλλαγή κλίμακας, ο εντοπισμός των εμβίων, που αργότερα θα πούμε «μονοκυτταρικά». Δεύτερον, ο αριθμός, δηλαδή το πλήθος των εμβίων, η πιθανότητα ανακάλυψης μεγάλου αριθμού εμβίων σε πολύ μικρό χώρο. Και εκείνη την εποχή δεν είχε εντοπισθεί ακόμα η φοβερή θεμελιώδης διαφορά αρσενικού και θηλυκού γένους σε όλα τα είδη, δηλαδή τόσο στο ζωικό όσο και στο φυτικό βασίλειο. Αυτή η διαφορά είναι μικρή και πολυάριθμη στο αρσενικό γένος, αλλά μεγάλη και σπάνια στο θηλυκό.

Το ωάριο είναι πάντα μεγάλο και απαντάται σε μικρό αριθμό, ενώ το αρσενικό σπέρμα είναι σε μεγάλη ποσότητα και μικρό. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά διαχωρίζουν αρσενικό και θηλυκό άσχετα αν πρόκειται για δρυ ή ιαγουάρο, χλωρίδα ή πανίδα. Αυτή είναι ουσιαστικά η διαφορά ανάμεσα στα δυο φύλα. Συνδέεται το μικρό με το μεγάλο και το πολυάριθμο με το σπάνιο.

Πώς μπορούν τόσο μικρά όντα να κολυμπούν, να κινούνται, να ζουν; Δεν υπάρχουν τόσοι ζωντανοί οργανισμοί πάνω στη Γή όσα είναι τα μικροσκοπικά ζώα στο σπέρμα ενός μόνο αρσενικού.

Μπρνο, Τσεχία, 1860. Υπάρχει μια ποικιλία φούξιας, που λέγεται «φούξια τού αββά Μέντελ». Η φούξια είναι ένα καταπληκτικό λουλούδι. Πήγε το 1830 στη Γαλλία από το Μεξικό, τη νότιο Αμερική και τη Νέα Ζηλανδία και ονομάστηκε φούξια. Το παράδειγμα δείχνει, πως ο Μέντελ δεν έγινε γνωστός μόνο στους επιστήμονες για τους περίφημους νόμους του, μα και σε βοτανολόγους και κηπουρούς για μια πανέμορφη ποικιλία λουλουδιών.

Ο Μέντελ ήταν γιος γεωργού, γεωργός κι ο ίδιος, σχετικά φτωχός, γεννημμένος στη Μοραβία κι όταν λόγω φτώχειας μπήκε σε μοναστήρι, θέλησε να συνεχίσει την επιστημονική ζωή του. Τότε, μόνο η θρησκευτική ζωή τού επέτρεπε κάτι τέτοιο. Αρχίζει λοιπόν να εργάζεται στον κήπο του σαν αληθινός γεωργός και αρχίζει να διασταυρώνει ποικιλίες μπιζελιών. Μπιζέλια, αφού, όταν διασταυρώνουμε ποικιλίες, για να βρούμε τις ομοιότητες με τους γονείς, χρειαζόμαστε σχετικά απλά είδη, για να τις αναγνωρίζουμε εύκολα. Τα μπιζέλια έχουν δυο - τρεις απλές μεταβλητές, το χρώμα, κίτρινο ή πράσινο και τη μορφή, λεία ή ζαρωμένη.





Ο Γκρέγκορ Γιόχαν Μέντελ ήταν αυστριακός, γνωστός για τις μελέτες, που πραγματοποίησε σχετικά με τους μηχανισμούς τής κληρονομικότητας χαρακτηριστικών στα φυτά. Συχνά αναφέρεται και ως ο «πατέρας τής Γενετικής», λόγω τής σημασίας, που είχαν οι νόμοι τής μεντελικής κληρονομικότητας και για τη μελέτη τής κληρονομικότητας στα υπόλοιπα είδη συμπεριλαμβανομένου και τού ανθρώπου.


Δυο κίτρινα και δυο πράσινα μπιζέλια, ένα κίτρινο συν ένα πράσινο, ίσον ένα κίτρινο, ένα κίτρινο συν ένα πράσινο, ίσον ένα κίτρινο. Αν αυτά τα κίτρινα, τα λεγόμενα υβρίδια, ενωθούν, κίτρινο συν κίτρινο ίσον πράσινο και ούτω καθ΄ εξής. Αυτό προκύπτει από μετρήσεις κίτρινων και πράσινων σε χιλιάδες μπιζέλια.

Έτσι, σε 8023 μπιζέλια που βγήκαν από 258 υβριδικά φυτά, ο Μέντελ μετρά 6022 κίτρινα και 2001 πράσινα μπιζέλια, 3 προς 1. Ξαφνικά, μυστηριώδη και συγκεχυμένα προβλήματα αποκτούν μαθηματική ακρίβεια. Υπάρχει μαθηματική αναλογία κίτρινων και πράσινων. Μπροστά στα μάτια μας εξιστορείται η αναπαραγωγή των μπιζελιών, η κληρονομικότητά τους.

Ή αλλιώς παίρνετε ένα μπιζέλι κίτρινο και στρογγυλό για πολλές γενιές, καθαρής προέλευσης και ένα άλλο πράσινο και ζαρωμένο για πολλές γενιές. Τα βάζετε να βλαστήσουν. Αυτά ανθίζουν. Κανονίζετε η γύρη τού ενός να γονιμοποιήσει τον ύπερο τού άλλου και λαμβάνετε κίτρινα και στρογγυλά μπιζέλια. Παίρνετε δυο μπιζέλια αυτής τής πρώτης γενιάς και φροντίζετε η γύρη τού ενός να γονιμοποιήσει τον ύπερο τού άλλου. Θα δείτε να εμφανίζονται πράσινα και ζαρωμένα μπιζέλια. Αν πάρετε αυτά τα πράσινα ζαρωμένα μπιζέλια τής δεύτερης γενιάς και τα διασταυρώσετε μεταξύ τους θα προκύπτουν από εδώ και μπρος μόνο πράσινα ζαρωμένα μπιζέλια. Ανακαλύψατε μια καθαρή προέλευση πράσινων ζαρωμένων μπιζελιών.

Αν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά χάθηκαν από τους απογόνους τής πρώτης γενιάς τα γενετικά χαρακτηριστικά δεν χάνονται. Μεταδίδονται με μαθηματική ακρίβεια από γενιά σε γενιά. Αυτό ανακάλυπτε ο Μέντελ χωρίς μάλιστα να γνωρίζει πως φορείς των χαρακτηριστικών είναι τα χρωμοσώματα, χωρίς να ξέρει τον αριθμό των χρωμοσωμάτων (14 στα μπιζέλια) χωρίς καν να γνωρίζει την ύπαρξη των χρωμοσωμάτων. Αυτή θα την μάθουμε το 1888.

Το 1865 αποφασίζει να δώσει μια διάλεξη, για να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εργασιών του. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και συχνά ξεχνάμε να το πούμε, ότι οι εργασίες του κράτησαν οκτώ χρόνια και σταμάτησαν εξ αιτίας τής επιδημίας κανθάρων, που κατέστρεψε τα μπιζέλια και πως μέσα σε οκτώ χρόνια εξέτασε 12-13.000 φυτά, δηλαδή 300.000 ποικιλίες μπιζελιών. Γιατί τόσο πολλά; Γιατί οι νόμοι τού Μέντελ, οι νόμοι τής κληρονομικότητας, οι νόμοι τής διασταύρωσης, που δίνουν στον τάδε απόγονο, στον τάδε πρόγονο μπορούν να ανακαλυφθούν μόνο σε μεγάλα δείγματα. Ας μην ξεχνάμε, πως ο Μέντελ δεν ήταν μόνο φυσιοδίφης ή μόνο βιολόγος, όπως θα λέγαμε σήμερα ή γενετιστής, αφού βρήκε τους νόμους τής κληρονομικότητας και θεωρείται ο επινοητής τής γενετικής, αλλά ήταν κι ένας πολύ καλός φυσικός, που είχε πάρει στη Βιέννη μαθήματα συνδυαστικής ανάλυσης αριθμητικής και υπολογισμού πιθανοτήτων. Και το πιο σημαντικό σε αυτή την υπόθεση είναι, πως ο Μέντελ δουλεύει στο επίπεδο τού ορατού κι όχι τού αόρατου, γιατί δεν γνωρίζει ακόμα πού βασίζεται η κληρονομικότητα, αλλά εφ΄όσον εργάζεται στο επίπεδο τού ορατού, δουλεύει με τεράστιους αριθμούς, για να βγάλει στατιστικούς νόμους. Ο κόσμος γενικά πιστεύει, πως ανακάλυψε τους νόμους του παρατηρώντας τα μπιζέλια. Αν ήταν τόσο εύκολο θα το είχαν κάνει όλοι οι κηπουροί από παληά.

Αυτό, που εντυπωσιάζει στους νόμους τού Μέντελ είναι, ότι για πρώτη φορά παρεμβαίνει μαθηματική γλώσσα, κάτι σαν άλγεβρα τής κληρονομικότητας. Γενικά, όταν μιλούσαν για καταγωγή και κληρονομικότητα, για διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, μιλούσαν με ποιοτικούς όρους μέσω περιγραφών. Ενώ εδώ υπάρχουν δυο στοιχεία: Πρώτον, ο πειραματικός χαρακτήρας. Δεύτερον: Ένα είδος ποσοτικοποίησης, μέτρησης, στατιστικής φυσικά, ένα είδος άλγεβρας τής κληρονομικότητας. Ιδού η πρόοδος, που έφερε ο Μέντελ. Ακρίβεια στο πείραμα και αυστηρότητα στη διαμόρφωση νόμων.

Όταν ο Βολταίρος είπε, «πρέπει να καλλιεργούμε τον κήπο μας», είπε κάτι πολύ πιο βαθύ απ΄ όσο πιστεύεται. Γιατί τι κάνει ο κηπουρός στην κήπο του; Όχι μόνο φυτεύει, ξεβοτανίζει και ξεριζώνει τα αγριόχορτα, αλλά και διασταυρώνει ποικιλίες και είδη κι έτσι προκύπτει η ιδέα, πως δημιουργεί νέες ποικιλίες. Κι όταν η σοφία λέει, «καλλιεργώ τον κήπο μου» εννοεί τη γεωργία, εννοεί την αναπαραγωγή, εννοεί τη γέννηση, το μυστικό τής ζωής, τη δημιουργία.

Κάθε άτομο λαμβάνει από πατέρα και μητέρα μια ποσότητα γονιδίων, που το σύνολό τους είναι η γενετική του κληρονομιά. Τα γονίδια σχηματίζουν δεμάτια, που λέγονται χρωμοσώματα και είναι ορατά στον πυρήνα τού κυττάρου. Τα χρωμοσώματα είναι 46, 23 από τον πατέρα και 23 από τη μητέρα. Άρα κάθε παιδί λαμβάνει από κάθε γονέα ένα πλήρες σετ γονιδίων. Όταν σχηματίζονται τα αναπαραγωγικά κύτταρα, καθένα παίρνει μόνο 23 χρωμοσώματα, ένα από κάθε είδος. Άρα λαμβάνει ένα πλήρες σετ γονιδίων, όπου εμφανίζεται ένα γονίδιο από κάθε φύλο το πατρικό ή το μητρικό. Τα γονίδια συνδυάζονται τυχαία στα αναπαραγωγικά κύτταρα και προκύπτουν τόσα διαφορετικά όσα και οι πιθανοί συνδυασμοί ανάμεσα στα γονεϊκά χρωμοσώματα. Η κληρονομιά αυτή είναι κατ΄ αρχάς ορατή. Ένα παιδί π.χ. μοιάζει στη μητέρα του. Κι όσο προχωρά η γενετική, προχωρά από το ορατό στο αόρατο. Ο Μέντελ παραμένει στο ορατό, σαν, όσον αφορά την κληρονομικότητα να μην είχαμε περάσει ακόμα από το μικροσκόπιο τού Λέβενχουκ. Κι όμως, ο Λέβενχουκ είναι προγενέστερός του. Ασχολούμαστε με την κατάταξη χρωμάτων και μορφών μπιζελιών. Και αυτό είναι ορατό.

Το πολύ σημαντικό, που θα ακολουθήσει, είναι η μετάβαση και πάλι από το ορατό στο αόρατο, η ανακάλυψη τού γενετικού κυτταρου. Στο εσωτερικό τού γενετικού κυττάρου θα βρούμε τον πυρήνα. Μέσα στον πυρήνα θα βρούμε τα χρωμοσώματα. Μέσα στα χρωμοσώματα θα βρούμε τα γονίδια. Μέσα στα γονίδια θα βρούμε το DNA. Μέσα στο DNA θα βρούμε τις τέσσερις θεμελιώδεις βάσεις. Αλλά ξαφνικά λέμε, ότι βρήκαμε τα θεμέλια τής κληρονομικότητας. Από εκεί και πέρα έχουμε μονάδες, που μπορούμε να μετρήσουμε σαν τα χαρακτηριστικά των μπιζελιών τού Μέντελ.

Όλα συμμετέχουν στο μεγάλο παιχνίδι τής αναπαραγωγής, αφού πρόκειται για ένα μεγάλο παιχνίδι τού έρωτα και τής τύχης. Κάτι βασικό στην όλη ιστορία, που κάνει πολύ σημαντινό τον Μέντελ είναι, ότι στους υπολογισμούς του «ανακάτεψε την τράπουλα». Υπάρχουν, έλεγε, κίτρινα, πράσινα κ.λπ. και θα τα συνδυάσουμε. Όμως, τι συνδυάζεται; Όσο προχωρούμε πιο μέσα στις ρώσικες «μπάμπουσκες» τόσο και βρίσκουμε στοιχεία, που μπορούμε να ανακατέψουμε. Συνεπώς, η τυχαία ανάμιξη αυτών των βάσεων ή χαρακτήρων γίνεται στην ουσία ο πιο βαθύς μηχανισμός τής γέννησης, τής αναπαραγωγής και τής κληρονομικότητας.



 



Κατά βάθος, όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα κάνουν παιδιά, δεν αντιλαμβάνονται σε ποιο βαθμό παίζουν χαρτιά, δηλαδή δεν κάνουν ανταλλαγές μόνο σε χρωμοσώματα, αλλά και σε βάθος ανταλλαγές σε βασικά στοιχεία. Έτσι, οι βάσεις των χαρακτήρων ανακατεύονται σαν την τράπουλα.



Όταν ο Μέντελ πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1884, όλη η πόλη τού Μπρνο ήξερε, πως έσβησε ένα σπουδαίο της πρόσωπο: Κηπουρός, μελισσοκόμος, μετεωρολόγος, εραστής των φυσικών επιστημών, που άξιζε την τοπική του φήμη. Όμως κανείς, ούτε στο Μπρνο ούτε πουθενά αλλού, δεν ήξερε πώς αυτός ο άνθρωπος είχε επινοήσει τη Γενετική. Θα χρειαστούν άλλα 35 χρόνια, μέχρι οι νόμοι τού Μέντελ να αναγνωριστούν και να επεκταθούν σε όλα τα έμβια όντα.



Σημείωση: Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα
από την ταινία «Vivre» τής σειράς: «Ο θρύλος των Επιστημών».
Σκηνοθεσία: Robert Pansard-Besson, παραγωγή: Νickel Οdeon Ρrοductiοns,
France 3, La Sept/Αrte, La Cinquieme, La Musee du Lοuvre.
Ο τίτλος, οι εικόνες και οι υπότιτλοι είναι τής «Ελεύθερης Έρευνας».



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 39540 έγραψε...

https://en.wikipedia.org/wiki/Gregor_Mendel#Controversy

12.08.2016, 22:30:50






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...