Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ,
ΜΕ ΘΕΙΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ
ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΑΝ
ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ...


Μύθος τα περί δήθεν προσφοράς
ποσοτήτων μολυβιού
στους πολιορκημένους οθωμανούς

Οι ίδιοι οι ρωμιοί
συναγωνίζονταν τους οθωμανούς
στις καταστροφές


Έγραψε στις 12.12.2011 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Καμία ιστορική βάση δεν υπάρχει στα περί δήθεν προσφοράς στους πολιορκημένους τούρκους ποσοτήτων μολυβιού, για να σταματήσουν την αφαίρεση τού συνδετικού μετάλλου από τους κίονες τού Παρθενώνα. Αυτό το περιστατικό, που αναφέρεται στα αναγνωστικά των σχολείων και χρησιμοποιείται με περηφάνεια στους εθνικούς πανηγυρικούς, αποτελεί πλάσμα φαντασίας, έναν ακόμη μύθο τής Ρωμιοσύνης.

Στην πραγματικότητα, οι ρωμιοί συναγωνίζονταν τους οθωμανούς στις καταστροφές των αρχαιοτήτων κατά τις πολιορκίες τής Ακρόπολης, άλλοτε βομβαρδίζοντάς την αδιακρίτως κι άλλοτε σκάβοντας κι ανατινάζοντας υπόγεια λαγούμια, σπάζοντας και κυλώντας από ψηλά κίονες τού Παρθενώνα και καταστρέφοντας τα μνημεία, προκειμένου να πάρουν οι ίδιοι το μολύβι για τα κανόνια τους.


1822: Οι ρωμιοί πολιορκούν
τους οθωμανούς στην Ακρόπολη
Το Μάρτιο τού 1822, η κυβέρνηση, που είχε εγκατασταθεί στην Κόρινθο, μετά την άλωση τού φρουρίου, αποφάσισε να ενισχύσει την πολιορκία των τούρκων στην Ακρόπολη στέλνοντας στην Αθήνα μερικά κανόνια και μια ομάδα ξένων αξιωματικών. Συγκροτήθηκε ένα τμήμα πυροβολικού από τους υπολοχαγούς Ρ. Conte, Wrendly, Strahlendorff και τον υπαξιωματικό Gislers με μερικά κανόνια. Επικεφαλής τής αποστολής αυτής τής «εκστρατείας εναντίον τής Ακροπόλεως των Αθηνών», όπως αναφέρεται στη διαταγή τού Κωλλέτη, τότε «Μινίστρου των Εσωτερικών και των Στρατιωτικών», ορίσθηκε ο Olivier Voutier, ένας γάλλος αξιωματικός τού ναυτικού, που είχε πάρει μέρος και στην πολιορκία τής Τριπολιτσάς. Πρόκειται γι΄αυτόν, που το 1820 πήρε το άγαλμα τής Αφροδίτης τής Μήλου και το έστειλε στη Γαλλία. Ο ματαιόδοξος νεαρός γάλλος παρουσίασε στο χρονικό του την αποστολή τής ομάδας πυροβολικού ως εκστρατεία «για την κατάκτηση τής Αττικής». (Memoires du Colonel Voutier sur la guerre actuelle de Grecs, Παρίσι, 1823).

Στο ίδιο έγγραφο, ο Κωλλέτης, αφού διαβεβαιώνει τον Voutier, ότι η κατάληψη τής Αθήνας «θα στερεώσει τη δόξα σας», τον συμβουλεύει «να λυπηθεί» τα αρχαία μνημεία: «Μη λησμονείτε, όμως, ότι στο φρούριο βρίσκονται τα πολύτιμα αρχαία λείψανα, που δε μπόρεσε να αφανίσει ο πανδαμάτωρ χρόνος. Συνιστούμε στην αγάπη σας προς τα αριστουργήματα». Και τον καλεί να προσέξει, ώστε οι μπάλες των κανονιών του να μη βλάψουν «όσο είναι δυνατό τα μνημεία και κυρίως τον Παρθενώνα»!






Με υποκρισία και κουφότητα, ο Ιωάννης Κωλλέτης, ιδρυτής τού φιλογαλλικού «Κόμματος τής Φουστανέλλας», από τη μια μεριά προσμένει από τον Voutier την κατάληψη τής Ακρόπολης κι από την άλλη τον καλεί να σεβαστεί τα μνημεία! Σα να ήταν δυνατό να υπολογίσουν οι πυροβολητές πού ακριβώς θα έπεφταν οι μπάλες και μάλιστα σε ένα τόσο στενό και κατάμεστο από αρχαιότητες χώρο, όπως η Ακρόπολη. Φαίνεται, ότι ο παμπόνηρος βλάχος, προόριζε τα περί προστασίας των μνημείων για ευρωπαϊκή κατανάλωση.


Το τραγικό είναι, ότι οι βομβαρδισμοί τού Voutier, ενώ προκάλεσαν καταστροφές στα μνημεία τού βράχου, δεν έβλαψαν διόλου τους τούρκους. Οι  απώλειες τους, σε όλη τη διάρκεια τής δεύτερης πολιορκίας, ήταν μια γριά αράπισσα σκλάβα. Αυτή την πληροφορία έδωσε στο γάλλο αξιωματικό Maxime  Raybaud ένας από τους αθηναίους όμηρους, που βρίσκονταν στην Ακρόπολη.
(Memoires sur la Grece pour servir a l’ histoire de la guerre de l’ independance, Παρίσι, 1824, τ. Β΄, σελ. 229, σημ. 2).


Συναγωνισμός ρωμιών-τούρκων
στον αφανισμό των μνημείων
Έβλεπα κάθε μέρα, γράφει ο Voutier στο χρονικό του, τους τούρκους να γκρεμίζουν μάρμαρα από το σηκό τού Παρθενώνα, για να αφαιρέσουν το συνδετικό μολύβι, που χρειάζονταν για τα κανόνια τους (σελ. 229).
 
Πραγματικά, οι τούρκοι αφαιρούσαν το μολύβι από τα μάρμαρα των αρχαίων ναών. Αλλά και οι πολιορκητές κατέστρεφαν τα αρχαία υδραγωγεία για τον ίδιο σκοπό. Στον αφανισμό των αρχαιοτήτων συναγωνίζονταν πολιορκημένοι και πολιορκητές. Οι τούρκοι κυλούσαν σπονδύλους κιόνων και άλλους όγκους μαρμάρων από την Ακρόπολη, για να παρασύρουν τις οχυρώσεις των πολιορκητών (Maxime Raybaud, σελ. 86), οι οποίοι με τη σειρά τους έσκαβαν λαγούμια και προκαλούσαν εκρήξεις και ανατινάξεις, που θα μπορούσαν να αναποδογυρίσουν τα μνημεία (σελ. 246). Αν τα λαγούμια, που άνοιξαν κάτω από την Ακρόπολη ήταν βαθύτερα και μεγαλύτερες οι ποσότητες των εκρηκτικών, όλα τα μνημεία τού βράχου θα καταγκρεμίζονταν από τις ανατινάξεις.
 
 


Η πολιορκία τής Ακρόπολης. (Πίνακας των Π. Ζωγράφου, Ι. Μακρυγιάννη, Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).
Πώς περιγράφονται -φυσικά, χωρίς κανένα σχετικό σχολιασμό- στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» («Εκδοτική Αθηνών», τ. ΙΒ΄, σελ. 226), οι διάφορες καταστροφές, που έκαναν στην Ακρόπολη οι ρωμιοί, όταν το 1822 πολιορκούσαν τους οθωμανούς, που είχαν κλειστεί μέσα: «Το πυροβολικό, που είχε μεταφέρει και οργανώσει ο Βουτιέ άρχισε να βάλη εναντίον τής Ακροπόλεως από την τελευταία ημέρα τού Φεβρουαρίου, ενώ ο “υπονομοποιός” Κώστας Χόρμοβας άρχισε να κατασκευάζη υπόνομο κάτω από την τρίτη πύλη τού φρουρίου, που τον ανατίναξε στις 18 Απριλίου, αφού πρώτα έγινε πρόταση στους τούρκους να παραδοθούν. Με την ανατίναξη αυτή κατέρρευσε και αυτή η πύλη τού φρουρίου...»


Η κυβέρνηση φαινόταν ευχαριστημένη από τη δράση τού Voutier. Γράφει ο Κωλλέτης από την Κόρινθο στις 4 Απριλίου 1822: «Βλέπουμε, πως οι πολιορκημένοι αντιστέκονται με πείσμα. Παρ' όλα τα καλά μέτρα που παίρνετε εναντίον τους και παρά τις βόμβες, με τις οποίες τους κεραυνοβολείτε, δεν δέχονται να συνθηκολογήσουν. Ελπίζουμε, ωστόσο, πώς θαρθεί η μέρα, που οι ίδιοι θα κάνουν προτάσεις και δεν θα γίνωνται αποδεκτές».

Δύσκολο να καταλάβει κανείς αν ο Κωλλέτης, με το αμήχανο και συγκαταβατικό αυτό γράμμα, ανάξιο υπουργού, και μάλιστα τού Πολέμου, ειρωνεύεται τον Voutier ή τού προσφέρει πιστοποιητικό καλών υπηρεσιών. Το πιθανότερο είναι, πως δημιουργούσε αφορμές αλληλογραφίας από πολυπραγμοσύνη, από κενοδοξία και για λόγους προσωπικής πολιτικής.


«Η δεύτερη μπόμπα έσκασε μέσα στην Ακρόπολη.
Κραυγή χαράς αντήχησε ανάμεσα στους έλληνες...»
Ανώνυμος ευρωπαίος, που έφθασε στην Αθήνα, τον Μάρτιο τού 1822, όταν η δεύτερη πολιορκία βρισκόταν στην ακμή της, περιγράφει: «Ο βομβαρδισμός άρχισε στις 22 Μαρτίου από την Πνύκα, όπου είχαν τοποθετηθεί τα ολμοβόλα. Οι τούρκοι, που παρακολουθούσαν από ψηλά τις προετοιμασίες, ασφάλισαν τα παιδιά και τις γυναίκες σε καταφύγια. Οι ίδιοι διακρίνονταν πάνω στα τείχη με το τσιμπούκι στο χέρι. Άλλοι σεργιάνιζαν γύρω από τα Προπύλαια. Έδειχναν ήσυχοι και αδιάφοροι. Η δεύτερη μπόμπα έσκασε μέσα στην Ακρόπολη. Κραυγή χαράς αντήχησε ανάμεσα στους έλληνες. Ο βομβαρδισμός κράτησε πολλές βδομάδες χωρίς όμως να βλάψει τους τούρκους.

Οι άπειροι ρωμιοί πυροβολητές δεν κατέστρεψαν μόνο αρχαιότητες στην Ακρόπολη, αλλά και σε όλους τους γύρω αρχαιολογικούς χώρους. Σε κανονιές εκείνης τής πολιορκίας για παράδειγμα, που δεν βρηκαν το στόχο τους -δηλαδή την Ακρόπολη- αποδίδεται η καταστροφή τής ευρισκόμενης στην Αρχαία Αγορά πολυτελούς, μεγάλης διώροφης κατοικίας τού γάλλου πρόξενου -τουρκόφιλου, τοκογλύφου και αρχαιοκάπηλου- L.F.S Fauvel. Η κατοικία ήταν διαμορφωμένη σα μουσείο, γεμάτη αρχαιότητες, τις οποίες είχε μαζέψει ο Fauvel και τις επεδείκνυε σε υποψήφιους πλούσιους ξένους αγοραστές. Μαζί με την κατοικία καταστράφηκαν ολοσχερώς και οι περισσότερες από εκείνες τις αρχαιότητες.

»Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα, οι τούρκοι συγκεντρώνονταν στο τζαμί, που είχαν χτίσει μέσα στα ερείπια τού Παρθενώνα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχιζαν οι έλληνες τον βομβαρδισμό με την ελπίδα να τους πετύχουν μαζεμένους. (Διευκρινίζεται, ότι δεν έκτισαν οι τούρκοι εξ αρχής τζαμί στον Παρθενώνα, απλά μετέτρεψαν σε τζαμί τον ήδη υπάρχοντα ναό τής Παναγίας τής Αθηνιώτισσας, για την οικοδόμηση τού οποίου οι χριστιανοί είχαν προξενήσει σοβαρότατες καταστροφές στο μνημείο).

»Ένας λαός λιγώτερο ευσεβής θα άλλαζε την ώρα των δεήσεων ή θα προσευχόταν σιωπηλά. Οι τούρκοι όμως, αδιαφορώντας για τις μπόμπες, συνέχιζαν τις συγκεντρώσεις και τα θορυβώδη θρησκευτικά τους άσματα την ίδια πάντοτε ώρα».


Με τις ευλογίες τού αρχιεπίσκοπου
κατέστρεφαν οι ρωμιοί τήν Ακρόπολη
Παρακολούθησε και την έφοδο τής 18ης Απριλίου 1822: «Οι σκάλες ήταν έτοιμες και πλήθος χωριάτες κατέφθαναν από την Αττική, για να πάρουν μέρος στην επιχείρηση. Το σύνθημα τής εφόδου θα ήταν η ανατίναξη τού λαγουμιού. Την παραμονή, ο αρχιεπίσκοπος έκανε λειτουργία μπροστά σε όλο τον πληθυσμό και έδωσε άφεση αμαρτιών, δείχνοντας, όπως στα χρόνια τού Κωνσταντίνου, τον ουρανό, όπου τα σύννεφα σχημάτιζαν σταυρό. Όλοι το είδαν σαν καλόν οιωνό.

»Στις 18 Απριλίου, μια ώρα πριν φέξει, πυροδότησαν το λαγούμι. Η έκρηξη ήταν αποτελεσματική, πολλοί τούρκοι σκοτώθηκαν. Αλλά η φρουρά τού κάστρου βρέθηκε με μιας στο πόδι. Καλάθια γεμάτα πέτρες αδειάζονταν πάνω στους έλληνες, που την ίδια στιγμή, δέχονταν φονικά πυρά. Οι σκάλες αποδείχτηκαν πολύ κοντές και ύστερα από λίγα λεπτά οι έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την επιχείρηση. Έχασαν σαράντα ή πενήντα άνδρες










Πολλά στοιχεία με τις εκατέρωθεν καταστροφες των αρχαιοτήτων κατά τις πολιορκίες τής Ακρόπολης υπάρχουν στο βιβλίο τού Κυριάκου Σιμόπουλου:
Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα τού ΄21 (τόμος Α΄), έκδ. «Στάχυ», Αθήνα, 1999.




Οι οθωμανοί πολιορκούν
τους ρωμιούς στην Ακρόπολη
Όταν, πάλι οι ρωμιοί, υστέρα από τέσσερα περίπου χρόνια βρέθηκαν πολιορκημένοι στην Ακρόπολη, κομμάτιαζαν τα μάρμαρα των αρχαίων ναών και τα χρησιμοποιούσαν για μπάλες κανονιών. Ακόμα και σπονδύλους ολόκληρους από τον Παρθενώνα κυλούσαν εναντίον των τούρκων. Αφηγείται o αθηναίος πολεμιστής, Νικ. Καρώρης: «Ο συνταγματάρχης Φαββιέ συνέλαβε την ιδέαν τού να κατασκευάση εις είδος βόμβας ένα ολόκληρον κομμάτι στήλης τού Παρθενώνος, τρυπώντας το αρκετά εις την μέσην και γεμίζοντάς το από βαρούτην και γρανάταις, να το ρίψη από τα τείχη τού φρουρίου κάτω εις τα πλησίον οσπίτια όπου στέκουν οι τούρκοι, δια να τους προκαλέση ανέλπιστον τρόμον. Όθεν και εκαταγίνετο κοπιάζων εις το να μετατοπίση από τον ναόν το κομμάτι τής στήλης και να κατασκευασθή ως εστοχάσθη». Και κανείς δεν τον εμπόδισε.

Και συνεχίζει ο Καρώρης στο Ημερολόγιο του: «Το δειλινόν ο εχθρός έρριψε ολίγαις κανονιαίς με το μικρόν του κανόνι κατά τής τάμπιας τού ναού, αι δε σφαίραι εκτύπουν όλαι κατά δυστυχίαν εις τας στήλας τού ειρημένου ναού».



Η πολιορκία τής Ακρόπολης από τον Κιουταχή κατά το 1826-1827. (Υδατογραφία σε χαρτόνι των Δ. Ζωγράφου, Ι. Μακρυγιάννη, Αθήνα, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη).
«Ο Κιουταχής προσπάθησε να γκρεμίση τα τείχη με υπονόμους και να εισδύση στην Ακρόπολη, αλλά οι έλληνες τού ματαίωσαν τα σχέδια με ανθυπονόμους, που κατασκεύαζε ο Κώστας Χορμοβίτης, ο επονομαζόμενος Λαγουμιτζής... Καθώς όμως οι εχθροί πλησίαζαν, ανατίναξαν (σ.σ. οι ρωμιοί) τον υπόνομο, που είχαν κατασκευάσει προληπτικά και οι εχθροί βρέθηκαν κάτω από τα ερείπια... Ο Κιουταχής εξαπέλυσε στη θέση Λιοντάρι επίθεση εναντίον των ελλήνων, που όμως κατρακυλώντας από το κάστρο βόμβες, τού προξένησαν σοβαρές απώλειες»... Στις 8 Οκτωβρίου, μόλις άρχισε να νυκτώνη, οι έλληνες ανατίναξαν μια δική τους υπόνομο, που έφτανε κοντά στα εχθρικά χαρακώματα και επωφελούμενοι από την ταραχή των αντιπάλων τους εξόρμησαν εναντίον τους, τούς προξένησαν αρκετές απώλειες και ξαναγύρισαν στις θέσεις τους με πολλά λάφυρα». «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» («Εκδοτική Αθηνών», τ. ΙΒ΄, σελ. 422-423).


Ξένες μαρτυρίες για τις καταστροφές
Για τις καταστροφές των αθηναϊκών αρχαιοτήτων και των άλλων μνημείων κατά τη διάρκεια των γεγονότων ως το 1824 έχουμε και τη μαρτυρία ενός αυτόπτη, τού πρόξενου τής Αυστρίας στην Αθήνα, Gropius. Έγραφε στον Blaquiere, απεσταλμένο τού αγγλικού φιλελληνικού κομιτάτου στις 15 Απριλίου 1824: «Η Αθήνα βομβαρδιζόταν το 1821 επί τρεις μήνες από τους οθωμανούς, που είχαν καταφύγει στην Ακρόπολη. Το ίδιο έκαναν και οι πολιορκητές, που κρατούσαν τα γύρω υψώματα. Κατά την εισβολή του Ομέρ Βρυώνη, τον Αύγουστο τού 1821, όλοι οι χριστιανικοί ναοί τής πόλης παραδόθηκαν στις φλόγες. Ύστερα από την αναχώρηση τού πασά, οι έλληνες, επαναλαμβάνοντας την πολιορκία, ξανάρχισαν, για δεύτερη φορά, να βομβαρδίζουν την Ακρόπολη. Εκατοντάδες μπάλες κανονιών έπεσαν τότε πάνω στο βράχο της... Έπαθε ζημίες το μνημείο τού Λυσικράτους, που ήταν το μεγαλύτερο μέρος ενσωματωμένο στο γαλλικό μοναστήρι... Ράγισαν μερικές φιγούρες τής μετόπης και κατέπεσαν. Επίσης γκρεμίστηκαν πολλά κομμάτια τού μεγάλου κύκλου, που σχηματίζει το κιονόκρανο και την κατακόσμητη με ανάγλυφα ζωφόρο. Άλλα μνημεία στην πόλη και στην Ακρόπολη σώθηκαν. Κι αυτό επειδή δεν ήταν αφιερωμένα σε θρησκευτική λατρεία και δεν χρησιμοποιόνταν ως αποθήκες πυρομαχικών. Έτσι γλύτωσε το Θησείο. Ο μεγάλος κορινθιακός κίονας τής Ποικίλης Στοάς στο κέντρο τής πόλης σώθηκε, γιατί αποτελούσε μέρος τής κατοικίας τού τελευταίου βοεβόδα. Ο Παρθενώνας έπαθε μερικές καινούργιες ζημιές, αλλά ευτυχώς στους πλευρικούς τοίχους τού ναού. Οι πολιορκημένοι τους γκρέμισαν, για να αφαιρέσουν το μολύβι από τα συνδετικά ένθετα των σπονδύλων. Το ίδιο έγινε και στο ναό τής Αθηνάς Πολιάδος και το Ερεχθείο, αλλά σε λιγώτερο βαθμό.
» (Narrative of a Second Visit to Greece, Λονδίνο, 1825, σελ. 154-158).
 
 

Ο Κωνσταντίνος Νταλαρόπουλος ή Χόρμοβας -εξ αιτίας τής καταγωγής του από το χωριό Χόρμοβο τής Αλβανίας- με τα λαγούμια, που έφτιαχνε κάτω από την Ακρόπολη και ανατίναζε με θείες ευλογίες, προξένησε μεγάλες καταστροφές στις αρχαιότητες. Για τις ενέργειές του αυτές, έμεινε γνωστός ως «Λαγουμιτζής» και τιμήθηκε δεόντως από τη Ρωμιοσύνη. Ο Δήμος Αθηναίων τού αφιέρωσε οδό κοντά στην Ακρόπολη, στο Νέο Κόσμο.



Εθνικός μύθος, η δήθεν προσφορά μολυβιού
στους πολιορκημένους τούρκους
Οπωσδήποτε καμμιά ιστορική βάση δεν υπάρχει στα περί προσφοράς στους πολιορκημένους τούρκους ποσοτήτων μολυβιού, για να σταματήσουν την αφαίρεση τού συνδετικού μετάλλου από τα μνημεία. Αυτό το περιστατικό πρωτακούστηκε στον επικήδειο, που εκφώνησε την 1 Μαρτίου 1862 στο Νεκροταφείο Αθηνών ο πρωτοδίκης Δεληγιάννης κατά τον ενταφιασμό τού Πλάτωνα Πιττάκη, δικαστή, γιου τού γενικού εφόρου αρχαιοτήτων Κυριάκου Πιττάκη (1798-1863), πολεμιστή τού ΄21. Πλέκοντας ο Δεληγιάννης το εγκώμιο τού γιου Πιττάκη, αναφέρθηκε στον πατέρα και αφηγήθηκε το φανταστικό επεισόδιο:

«Ότε οι εν τη Ακροπόλει τούρκοι στερούμενοι μολύβδου ήρχισαν να κατακρημνίζωσι τον Παρθενώνα ίνα εξάγωσι εκ των τόρμων τον συνδέοντα τους δόμους των τοίχων τού σηκού και τους σπονδύλους των κιόνων μολύβδου, ίνα κατασκευάσωσι σφαίρας να πολεμώσι τους πολιορκητάς, ο  Πιττάκης, μετ' άλλων προκρίτων αθηναίων συνεννοηθείς, συνωμολόγησε μετά των πολιορκουμένων τούρκων συνθήκην μυστικήν να μη κρημνίζωσι τον Παρθενώνα και να δοθή αυτοίς μόλυβδος. Όθεν έδωκαν αυτοίς 4.000 οκάδας μολύβδου και ούτω έσωσαν τον Παρθενώνα».

Πρόκειται, φυσικά, για μύθο ή παραφθορά διηγήσεων του Κυριάκου Πιττάκη, που βλέποντας την καταστροφή των μαρμάρων κατά την πολιορκία, θα προτιμούσε μέσα στον αρχαιολατρικό νεανικό του οίστρο, ακόμα και να εφοδιάσει τους τούρκους με το μολύβι που χρειάζονταν. Αλλά όχι τέσσερες χιλιάδες οκάδες -ζήτημα είναι αν υπήρχαν τόσα αποθέματα στους πολιορκητές ρωμιούς- αλλά ούτε μια οκά μολυβί ήταν δυνατό να δοθεί. Εκείνος που θα αποτολμούσε παρόμοια πρόταση θα αντιμετώπιζε κατηγορία για προδοσία και την άμεση θανάτωσή του. Τα βόλια των πολιορκημένων σκότωναν κάθε μέρα αγωνιστές. Σε ώρα πολέμου είναι ασύλληπτες αυτού τού είδους οι γενναιοψυχίες. Αδύνατο, άλλωστε, να παραδοθεί μυστικά μολύβι στους τούρκους.


Olivier Voutier: Από το Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο τού 1822 βομβάρδιζε την Ακρόπολη προξενώντας καταστροφές τόσο σε αυτήν όσο και στις γύρω αρχαιότητες. Πρωτοστάτησε επίσης, στην απομάκρυνση τού αγάλματος τής Αφροδίτης τής Μήλου στη Γαλλία. Η Ρωμιοσύνη, στη σχιζοφρένειά της, αφ΄ενός τίμησε τον Voutier δεόντως απονέμοντάς του τον τίτλο τού συνταγματάρχη αρχικά και τού στρατηγού αργότερα και δίνοντας σε δρόμο και σε πλατεία τού Φιλοπάππου το όνομά του, αφ΄ετέρου όμως, πνέει μένεα κατά τού Έλγιν, ο οποίος επίσης μετέφερε αρχαιότητες στο εξωτερικό, χωρίς όμως αυτός να βομβαρδίσει την Ακρόπολη...


Ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο τού 1863, το ανέκδοτο ακούστηκε στην κηδεία τού ίδιου τού Κυριακού Πιττάκη. Αυτή τη φορά από τους καθηγητές τού πανεπιστημίου Φίλιππο Ιωάννου (τής Φιλοσοφικής) και Αλέξανδρο Ραγκαβή (τής Αρχαιολογίας).

Ιδού το σχετικό απόσπασμα από τον επικήδειο, που εκφώνησε ο καθηγητής Ιωάννου: «...μαθών (ο Πιττάκης), ότι οι εν τη Ακροπόλει πολιορκημένοι οθωμανοί, στερούμενοι μολύβδου ήρχισαν να επιβαλλωσιν ολοθρευτικήν χείρα εις τον Παρθενώνα και τα εν τη Ακροπόλει μνημεία ίνα εκβάλωσι τον συνδέοντα τους λίθους αυτών μόλυβδον, υπηγόρευσεν εις τους συμπολίτας των σωτήριον υπέρ των αρχαιοτήτων προς τους οθωμανούς πρότασιν, καθ΄ ην οι μεν πολιορκούντες υπεχρεούντο να παράσχωσιν εις τους πολιορκουμένους τον χρειώδη μόλυβδον, ούτοι δε ώφειλον να αφήσωσιν άθικτα τα αρχαία μνημεία. Η προτασις αυτή γενομένη δεκτη έσωσε τα μνημεία τής Ακροπόλεως.»



Τεράστιες καταστροφές έχει προξενήσει η Ρωμιοσύνη στις αρχαιότητες. Η επάνω φωτογραφία απεικονίζει το ανατολικό αέτωμα τού Παρθενώνα, όπως ήταν την αρχαία εποχή. Η μεσαία φωτογραφία είναι από σχέδιο τού 1674, στο οποίο φαίνεται, ότι το κεντρικό τμήμα και ένα πολύ μεγάλο μέρος του αετώματος ήδη λείπουν, 150 περίπου χρόνια πρίν την επίσκεψη τού Έλγιν. Η κάτω φωτογραφία είναι σύγχρονη, μετά την αφαίρεση επί πλέον μαρμάρων από τον Έλγιν, τα οποία ωστόσο, είναι τα μόνα, που διασώθηκαν και τοποθετήθηκαν στο Βρετανικό στο Μουσείο. Τα άλλα, που είναι και τα περισσότερα, είχαν προ πολλού καταστραφεί. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Έλγιν: Το άλλοθι τής Ρωμιοσύνης κ.ά..


Και το απόσπασμα από το λόγο τού καθηγητή τής αρχαιολογίας, Ραγκαβή: «Οι οθωμανοί, στενώς πολιορκούμενοι εν τη Ακροπόλει, είχον σχεδόν εξαντλήσει τα πολεμοφόδια και ιδίως τας σφαίρας των. Αλλή μη ανεχόμενοι την ιδεαν τού να εγκαταλείψωσι το ενδοξον φρούριον εις τους μέχρι χθες δούλους των, ήθελον να παρατείνωσι την αντίστασιν και παρατηρήσαντες ότι μεταξύ των τμημάτων των αρχαίων κιόνων και κατά τους τόρμους τους συνδέοντας των ναών τα μάρμαρα υπήρχε μόλυβδος χυτός, απεφάσισαν αυτόν να συλήσωσιν και εξ αυτού να συμπληρώσωσι την προμήθειαν των σφαιρών. Τούτο μαθών ο Πιττάκης, συνεννοήθη μετά των λοιπών πολιορκητών, και οι αθηναίοι έπεμψαν ποσότητα μολύβδινων σφαιρών εις τους εν Ακροπόλει οθωμανούς, όπως παραιτηθώσι τού έργου τής καταστροφής.»

Η ανευθυνότητα, η επιπολαιότητα και η άγνοια των δυο καθηγητών φαίνεται από το εγκώμιο που έπλεξαν στους ίδιους επικήδειους για τον πρόξενο τής Γαλλίας στην Αθήνα Fauvel κατά τη διάρκεια των δύο πολιορκιών, γνωστό αρχαιοκάπηλο, πληροφοριοδότη των πολιορκημένων στην Ακρόπολη οθωμανών και υπαίτιο τού χαμού μεγάλου αριθμού ρωμιών πολεμιστών. Ο Ιωάννου αποκάλεσε στον επικήδειο «φιλέλληνα» τον κατάσκοπο και τουρκολάτρη πρόξενο, ενώ ο Ραγκαβής μίλησε για τον «αρχαιογνώστην, φίλον τής ελληνικής αρχαιότητος και τού ελληνικού έθνους πρόξενον της Γαλλίας Φωβέλ».


 

Το 1827, οι τούρκοι ανατίναξαν με πυρίτιδα το χορηγικό μνημείο τού Θρασύλλου, στη νότια κλιτύ, πάνω από το θέατρο τού Διονύσου (φωτογραφία αριστερά). Λίγο αργότερα, ο αρχαιολόγος Πιτάκκης συγκέντρωσε τα υπολείμματα των μαρμάρων του Θρασυλλίου, με σκοπό να τα χρησιμοποιήσει για την αναστήλωσή του. Το 1850 ήταν όλα έτοιμα, για να αρχίσει η ανοικοδόμησή του με τα αρχαία μάρμαρα, που είχαν συγκεντρωθεί. Εξ αιτίας όμως, μιας μικρής διακοπής τού προγράμματος αυτού λόγω οικονομικών δυσκολιών, τα περισσότερα αρχαία μάρμαρα εκλάπησαν κι αφού πελεκήθηκαν απ’ όλες τις πλευρές, χρησιμοποιήθηκαν στην ανακατασκευή τής Ρωσικής Εκκλησίας τού Σωτήρα στην οδό Φιλελλήνων (φωτογραφία δεξιά). Σήμερα, τα μάρμαρα αυτά αποτελούν βαθμίδες, μαρμαροποδιές, επισκοπικό θρόνο, θωράκια, κιονίσκους αυτής τής εκκλησίας.

«Οπως καταλαβαίνετε, και το τεράστιο άγαλμα τού Διονύσου, που κάποτε έστεκε στην επίστευση τού μνημείου τού Θρασύλλου θα είχε καταστραφεί τελείως αν δεν τύχαινε να το έχει απομακρύνει από εκεί και να το μεταφέρει στο Λονδίνο ο Έλγιν.

»Θα σας πω και κάτι ακόμη, για να δείτε τι εκτίμηση είχαν οι συμπατριώτες μας στον Παρθενώνα κατά τον 19ο αιώνα. Στη δεκαετία τού 1860, άρρενες έφηβοι, γιοι αστών αθηναίων, ανέβαιναν στη γιορτή τής Αναστάσεως στην Ακρόπολη και ασκούνταν στη σκοποβολή. Πυροβολούσαν με τα όπλα τους τη λεοντοκεφαλή, που είχε απομείνει στη βορειοανατολική γωνία τού Παρθενώνα.» (Μαν. Κορρές, enet.gr, 31.7.09).



Τα μάρμαρα, που τα μετέφεραν στην Αγγλία, αφ' ενός δεν είναι τόσα πολλά σε σύγκριση με όσα είχαν ήδη καταστρέψει ή κατέστρεψαν αργότερα οι ρωμιοί κι αφ' ετέρου διασώθηκαν με την τοποθέτησή τους στο Βρετανικό Μουσείο.

Ο Έλγιν, ο Μοροζίνι κ.λπ. απλά αποτελούν το σημερινό άλλοθι τής σε βυζαντινό ακόμα μεσαίωνα ευρισκόμενης Ρωμιοσύνης, για τις πολλαπλές καταστροφές, που η ίδια διαχρονικά προξένησε στις αρχαιότητες τής Ακρόπολης -και όχι μόνον- και η οποία έχει το θράσος σήμερα να ζητάει από τους άγγλους όσα μάρμαρα δεν πρόλαβε ακόμα να ανατινάξει ή να τα χρησιμοποιήσει ως οικοδομικά υλικά σε εκκλησίες, μάντρες, σπίτια, ταβέρνες, πολυκατοικίες κ.λπ. στην Πλάκα ή μπάλες κανονιών.


Διαβάστε ακόμα στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Επικίνδυνος επαναπατρισμός
Στο σπίτι τού κρεμασμένου
Έλγιν: Το άλλοθι τής Ρωμιοσύνης
Τής Πλάκας
Για να αγιαστείτε πριν μπείτε!




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



yiandim έγραψε...
δηλαδη ο ελγιν μεταφερε τα μαρμαρα για να τα σωσει απο τους ελληνες; μηπως θελεις να μας πεις αυτος ο λαος τελικα τι καλο εκανε για την πατριδα του; γιατι μονο τα κακα σημειωνεις! και κατι ακομα, εσυ προσωπικα νοιωθεις καποιο αισθημα υπεριφανειας (ή οπως εσυ θελεις να ονομασεις) για την καταγωγη σου ή οχι; και ποια ειναι αυτη η καταγωγη που σε εχει κανει μαλλον μισελληνα;
14.12.2012, 20:49:49





yiandim έγραψε...
και κατι ακομη, η ονομασια Ρωμιος προφανως και δεν εχει σχεσει με τους ΕΛΛΗΝΕΣ, προερχεται απο το Ρωμαιος, τι λεω τωρα ο αδαης σε σενα τον πολυξεριδη!!! τι εχεις σπουδασει ιστορικος ή δημοσιογραφος που ξερει τον τροπο να διαστρεβλωνει γεγονοτα;
14.12.2012, 20:59:00





Ανώνυμος 29346 έγραψε...
http://www.tanea.gr/news/world/article/5141456/ellhnes-eyzwnoi-katelaban-ta-hlysia-pedia-thn-hmera-ths-bastilhs/
15.07.2014, 09:11:45





Ανώνυμος 29541 έγραψε...
Γιάννη Λάζαρε, μεγάλε και αντικειμενικέ ερευνητή, δε σε κόβω να είχες πολλή πέραση στις Νεορωμιές. Κάτι τέτοιο πρέπει να παίζει.
23.08.2014, 19:44:00





Ανώνυμος 29669 έγραψε...
Ανώνυμος 29541

Κοίτα τα μούτρα σου και άσε τον άνθρωπο στην υσηχία του. Οι νεορωμιες όπως τις λες γιατί απόγονες αρχαίων Ελλήνων δεν είναι σε καμία περίπτωση, προτιμούν Αλβανούς και λοιπούς αλλοδαπούς. Και περιέγραψε τον εαυτό σου πρώτα εσύ που νομίζεις ότι έχεις πέραση, θα έρθει όμως μέρα που θα κλαίς με μαύρο δάκρυ, κάποιος μακρινός απόγονος σου θα βρεθεί στην μοναξιά χωρίς να το θέλει επειδή οι νεορωμιές όπως τις λες νομίζουν ότι είναι κάποιες αν και πραγματικά είναι ένα τίποτα, παρόλα αυτά χάριν σε κάτι λιγούρια σαν εσένα παίρνουν αξία, τώρα τράβα να φας πάλι φτύσιμο απο νεορωμιά και άσε τον κο Λάζαρη και τον κάθε κο Λάζαρη να κρίνει μόνος του αν έχει πέραση!
14.09.2014, 06:31:54





Ανώνυμος 29801 έγραψε...
Καλά ρε αντβοκάτε του Μέγα Λάζαρη. Μη βαράς. Αυτό το υσηχία, πάντως, έχει άποψη.
07.10.2014, 23:39:32






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+9=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...