Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
ΜΕ ΤΑ PIXELs


Μήπως οι φόβοι για τις επιπτώσεις
των βίαιων βιντεοπαιχνιδιών είναι αβάσιμοι;


Έγραψε στις 05.12.2011 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Πώς επηρεάζουν τα βιντεοπαιχνίδια τον εγκέφαλό μας; Υπάρχουν τόσα διαφορετικά παιχνίδια, που αναπόφευκτα προκύπτει το ερώτημα: Ποιές είναι οι συνέπειές τους;

Τριάντα χρόνια μετά την εμφάνισή τους, τα βιντεοπαιχνίδια εξακολουθούν να προκαλούν φόβο, δέος, θαυμασμό και φλογερές αντιπαραθέσεις για βία, σεξ, δημιουργία στερεοτύπων, κοινωνική συμπεριφορά και αμφισβήτηση τής πραγματικότητας.

Αν δούμε τον κόσμο, όπως παρουσιάζεται στα παιχνίδια με τις περισσότερες πωλήσεις, βλέπουμε ένα κόσμο, όπου περνάμε το χρόνο μας παίζοντας ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, οδηγώντας γρήγορα αμάξια, σκοτώνοντας κάποιον ή καταστρέφοντας μια πόλη. Αυτό συμβαίνει στα δημοφιλέστερα παιχνίδια. Ο κόσμος, όμως, δεν είναι έτσι. Η διασκέδαση είναι η αντανάκλαση τής πραγματικότητας σ΄ ένα παραμορφωμένο καθρέπτη, που αλλοιώνει την αλήθεια αποκαλύπτοντας, όμως, ένα μέρος αυτής.

Παιχνίδι: Μια βασική δραστηριότητα των θηλαστικών
Τα γατάκια παίζουν, οι πίθηκοι παίζουν. Με το παιχνίδι αλλάζουμε την κλασική έννοια ενός πράγματος, την αντικαθιστούμε με μια άλλη. Οι χιμπαντζήδες παίζουν και γελούν, όταν διεκδικούν κάτι. Αλλά, άν δεν έδειχναν ότι έπαιζαν θα πάλευαν μέχρι θανάτου. Διακρίνουν μια πραγματική πράξη, που μπορεί να αποβεί μοιραία, από μια πράξη, που θεωρείται παιχνίδι. Η βασική αυτή διάκριση υπάρχει σε όλα τα θηλαστικά. Πρέπει να το έχουμε αυτό κατά νου, όταν κατηγορούμε τα βιντεοπαιχνίδια. Διότι, όταν λέμε, ότι ένα παιδί δεν διακρίνει το παιχνίδι από την πραγματικότητα, στην ουσία λέμε, ότι είναι πιό χαζό απ΄τη μαϊμού.

Η νέα μορφή σχέσεων στην εποχή τής πληροφορίας
Τα τελευταία τριάντα χρόνια, μια απ΄ τις μεγαλύτερες ανατροπές στην κοινωνία ήταν η αύξηση τού ελεύθερου χρόνου των ενηλίκων. Ο δυτικός πολιτισμός βγαίνει από την βιομηχανική εποχή. Από μικρή ηλικία, έπρεπε να μένεις στην ίδια θέση εκτελώντας μια μόνο εργασία στο εργοστάσιο ή στο γραφείο. Η οικονομική και κοινωνική πίεση έσπρωχνε τον άνθρωπο προς τον έλεγχο. Καμμία διέξοδος για το πνεύμα. Αλλά αυτό άλλαξε. Η βιομηχανική εποχή τελείωσε. Βρισκόμαστε στην εποχή τής πληροφορίας. Σήμερα, η ζωή, η δουλειά, απαιτεί το χειρισμό υπολογιστών. Εδώ υπάρχει μια νέα ελευθερία κι ένα κίνητρο στο μυαλό να περιπλανηθεί, να δημιουργήσει, να φανταστεί πράγματα και να μην κάνουμε απλά αυτά, που μάς πιέζουν να κάνουμε. Τα βιντεοπαιχνίδια ανταποκρίνονται στην αλλαγή, σ΄ αυτή την ανάγκη πολιτιστικής ελευθερίας. Μάς επιτρέπουν να ερευνήσουμε νέους τρόπους σκέψης.

Ζούμε σ΄ ένα κόσμο, όπου οι κοινωνικές σχέσεις έχουν αλλάξει. Αυτό οφείλεται και στα δίκτυα ανταλλαγής πληροφοριών. Δεν είναι μόνο τα παιχνίδια, αλλά και τα κινητά και το διαδίκτυο και οι ηλεκτρονικές ατζέντες. Όλα οδηγούν στη δημιουργία μιας νέας μορφής σχέσεων ανάμεσα στα άτομα.
 

Πρέπει να επισημάνουμε ορισμένα πράγματα για τα βιντεοπαιχνίδια. Πρώτον, είναι ένα εξελισσόμενο είδος, που αλλάζει κάθε εξάμηνο. Δεύτερον, είναι υβριδικό. Χρησιμοποιούνται η αφήγηση, οι αρχές των κλασικών παιχνιδιών κι ο αυτοσχεδιασμός. Τρίτον, είναι μια ευρεία κατηγορία. Με τη λέξη «παιχνίδι» εννοούμε πολλές διαφορετικές εμπειρίες.

Με τα βιντεοπαιχνίδια χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας, ακόμα και μετά την παιδική ηλικία. Τα παιδιά δεν δυσκολεύονται να γίνουν κάτι άλλο. Στα πέντε με έξη τους, προσποιούνται τα τέρατα ή τις τίγρεις. Ζουν μέσα σ΄ ένα όνειρο και μπορούν να περάσουν εύκολα από εκεί στην πραγματικότητα.

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιούμε καλύτερα την πραγματικότητα. Δεν μπορείς να κάνεις, ότι πυροβολείς μ΄ένα αόρατο όπλο. Θα ένοιωθες χαζός. Με τα βιντεοπαιχνίδια οι έφηβοι συνεχίζουν να παίζουν. Πιστεύω, ότι αυτός είναι κι ένας λόγος, που τους αρέσουν. Πάντα θέλαμε να μπορούμε να παίζουμε. Είναι κάτι, που πάντοτε αναζητούσαν οι άνθρωποι. Όσο πιο περίπλοκος γίνεται ο κόσμος τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να παίξουμε, για να τον κατανοήσουμε. Μεγαλώνει η ανάγκη να μπούμε στον κόσμο τού παιχνιδιού.

Όλα τα παιχνίδια λειτουργούν με βάση μια αρχή. Όταν αρχίζουμε, δεν ξέρουμε τίποτε. Ξεκινάμε μια παρτίδα χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα, για το τι πρέπει να κάνουμε. Μπαίνουμε σ΄ έναν απέραντο κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες. Κάθε επίπεδο, μοιάζει ακόμα πιο μεγάλο και προκλητικό. Και τότε, μαθαίνουμε σιγά - σιγά να χειριζόμαστε το περιβάλλον και να κατανοούμε τις συνέπειες των επιλογών μας. «Αν κάνω αυτό, θα πάθω αυτό, γι΄ αυτό καλύτερα να κάνω αυτό.» Είναι πάντα η ίδια διαδικασία: μια εκλογίκευση τής επιθυμίας να είσαι πιο δυνατός, πιο ισχυρός. Είναι όπως όταν μεγαλώνουμε. Αυτό κάνουμε και στη ζωή μας. Στην αρχή δεν ξέρουμε να περπατάμε και πέφτουμε κι όταν περπατήσουμε, θέλουμε να τρέξουμε και τότε πέφτουμε πάλι και πάει λέγοντας. Σε κάθε επίπεδο, έχεις και κάτι καινούργιο να μάθεις. Το επόμενο βήμα όμως, είναι πάντα μια νέα απειλή. Πρέπει να μαθαίνουμε συνεχώς, να ενσωματώνουμε νέα στοιχεία. Έτσι και στα παιχνίδια πρέπει ν΄ αποκτήσεις τεχνική, εργαλεία ή δύναμη. Είναι μια διαδικασία ανάπτυξης κι επέκτασης.

Γιατί μάς αρέσει να πυροβολούμε;
Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «παιχνίδι», έρχεται υποσυνείδητα η λέξη «σύγκρουση». Ένας νικητής κι ένας χαμένος. Η πιο απλή σύγκρουση περιέχει βία, επιθετικότητα, το «καλό» ενάντια στο «κακό». Όσοι δεν ξέρουν από ηλεκτρονικά, παρατηρούν μόνο τη βία. Αντιλαμβάνονται μόνο την εικόνα. Νομίζουν, πως ο παίκτης είναι παντοδύναμος, ότι κρατάει ένα όπλο και σκοτώνει τούς άλλους. Θεωρούν, ότι βασίζονται στην ωμότητα και την εξόντωση των πιο αδύναμων. Κάτι τέτοιο όμως, δεν ισχύει. Έχουμε ν΄ αντιμετωπίσουμε πολύ πιο ισχυρές δυνάμεις από εμάς κι όταν καταφέρουμε να τις εξοντώσουμε, το παιχνίδι γίνεται βαρετό και προτιμάμε να πάμε σ΄ άλλο.

Έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε, γιατί μάς αρέσει να πυροβολούμε. Είμαστε ένα είδος, που ξεκίνησε ως κυνηγός, που πάλεψε για την τροφή και τη ζωή του. Όλα αυτά κάποια στιγμή εμφυτεύτηκαν στον εγκέφαλό μας. Με τη σκοποβολή στο παιχνίδι, δοκιμάζουμε απλά την ακρίβεια. Είναι ένα διαδραστικό μέσο. Θέλουμε να βλέπουμε τις συνέπειες των ενεργειών μας.

Η ευχαρίστηση με τα ηλεκτρονικά είναι, ότι με κάτι τόσο απλό, όπως το πάτημα ενός πραγματικού κουμπιού, μπορείς να στείλεις ένα πύραυλο να σκοτώσει ένα τέρας. Είναι όπως, σαν να είχαμε ένα μαγικό ραβδί. Όλοι ανησυχούμε, όταν βλέπουμε ένα παιδί πέντε ετών μ΄ ένα πολυβόλο. Το βλέπουμε να κάνει πως πυροβολεί και ως ενήλικες σκεφτόμαστε τη φρίκη, που προκαλούν τα όπλα. Για το παιδί, όμως, είναι απλά κάτι, που στέλνει στον αέρα. Είναι σαν να λέει: «Τα κατάφερα, φτάνω μέχρι εκεί».

Ο μύθος τής απομόνωσης
Αυτό που ακούμε συχνά είναι, ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι «χαζή» διασκέδαση κι ότι είναι για παιδιά και το μόνο που έχει είναι πυροβολισμοί και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Ο μεγαλύτερος φόβος των γονιών είναι η απομόνωση των παιδιών εξ αιτίας των παιχνιδιών ή των υπολογιστών γενικότερα. Είναι, όπως όταν διαβάζεις ένα βιβλίο. Είσαι μόνος. Πού είναι το κακό, όταν διαβάζεις μόνος; Υπάρχουν όμως και πολλά πιο κοινωνικά παιχνίδια. Μπορείς να παίξεις με άλλους μαζί ή στο διαδίκτυο μέσω διαδικτυακών κοινοτήτων απ΄ όλο τον κόσμο. Μπορείς να μπεις σε μια ομάδα, που παίζει Counter Strike ή να συμμετέχεις σ΄ ένα διαδραστικό παιχνίδι και να παίξεις σ΄ ένα περιβάλλον με δέκα ή είκοσι χιλιάδες άτομα, που έχουν διαφορετικούς ρόλους. Δεν βλέπω πού είναι το πρόβλημα. Οι νέοι σήμερα, είτε βρίσκονται στη Ν.Α. Ασία, στη Β. Αμερική, στην Ευρώπη ή οπουδήποτε αλλού παίζουν τέτοια παιχνίδια. Επικοινωνούν μ΄ άλλα παιδιά σ΄ όλο τον κόσμο κι όλοι μιλούν τη γλώσσα των παιχνιδιών. Έτσι, ακόμα κι όταν παίζουν μόνα στο δωμάτιο, το παιχνίδι έχει μια κοινωνική λειτουργία. Είναι ένας νέος τρόπος παιξίματος. Δεν περιέχει σωματική άσκηση και φοβίζει, γιατί λαμβάνει χώρα σ΄ ένα παράλληλο κόσμο.

Οι επιχειρηματίες ασχολούνται με τα e-mails, με το διαδίκτυο ή με παρουσιάσεις στο powerpoint. Μήπως αυτό είναι χειρότερο ή πιο μοναχικό απ΄ το να παίζεις Quake στο διαδίκτυο;

Διακριτά είδη βίας
Σε κάποια παιχνίδια πυροβολούμε τον εχθρό, για να τον ακρωτηριάσουμε. Επιλέγεις να τον πυροβολήσεις στο χέρι, μετά στο πόδι και τέλος στο κεφάλι, για να τον εξοντώσεις. Το αίμα πετάγεται και γεμίζει τούς τοίχους. Η εικόνα των νεκρών είναι σύνθετη, ενώ η αντίδραση στον πυροβολισμό είναι πολύ ρεαλιστική. Υπάρχει και η ικανοποίηση τού να πυροβολείς από μακρυά. Μπορείς με το πολυβόλο σου να εστιάσεις με ακρίβεια κι εκεί που βλέπουμε έναν να καπνίζει αμέριμνος, τον πυροβολούμε στο κεφάλι και πετάγεται ένας πίδακας αίματος κι όλο αυτό δημιουργεί μεγάλη ικανοποίηση.

Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στις θεματικές και τ΄αποτελέσματα των παιχνιδιών. Σε πολλούς δεν αρέσουν τα παιχνίδια με όπλα ή εκείνα, όπου είσαι τρομοκράτης ή ακόμα κι εκείνα, που χτυπάς κόσμο με τ΄αμάξι. Αρνούνται αυτά τα παιχνίδια για ηθικούς λόγους κι έχουν δίκιο. Διαφέρει, όμως, το να λες, ότι ένα παιχνίδι έχει βίαιο αντίκτυπο.


Πολλές μελέτες μετρούν μια αύξηση τής επιθετικότητας των παιδιων, που μόλις έπαιξαν ένα βιντεοπαιχνίδι. Είναι παράξενο να θεωρούμε κάτι τέτοιο ως λάθος. Πώς θα ήταν μιά κοινωνία, τής οποίας τα παιδιά θα έπρεπε να είναι πάντα φρόνιμα και υπάκουα;   

«Όταν παίζω, δηλώνει ένας νέος τής εποχής μας, έχει σημασία για μένα να έχω απορροφηθεί πλήρως, για να δω τι δυνατότητες έχω, να το εξερευνήσω σε βάθος. Το ότι ο σχεδιαστής επέλεξε ένα βίαιο περιβάλλον δεν με προβληματίζει. Το καλύτερο παράδειγμα είναι το GTA 3, που φημίζεται, για το πόσο βίαιο και φρικτό είναι και το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Στην Αυστραλία απαγορεύτηκε. Εγώ, όμως, το βρίσκω εκπληκτικό. Είναι πολύ διασκεδαστικό, έχεις απεριόριστες δυνατότητες, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Μπορείς να οδηγήσεις, να πατήσεις τούς πεζούς, να παραβιάσεις τα φανάρια. Είναι απλά ένα διασκεδαστικό παιχνίδι με πολλές δυνατότητες και φυσικά καλοστημένο. Κάποτε όμως, άφησαν την αδελφή μου να παίξει κι όταν άρχισε να παίζει, τρομοκρατήθηκα, σοκαρίστηκα, διότι ξαφνικά έβλεπα μόνο την εικόνα. Ήμουν εκτός παιχνιδιού, παρατηρούσα παθητικά. Έλεγα: “Πω πω! Χτύπησε τη γριούλα. Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο;”. Θεωρώ, πως όταν παίζεις, η εικόνα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Από τη στιγμή, που θα περάσει το πρώτο σοκ, δεν σ΄ ενδιαφέρει. Η ουσία τού παιχνιδιού είναι πίσω από την εικόνα
     
Ο φόβος για το καινούργιο
Μελετώντας τα ΜΜΕ, έχουμε παρατηρήσει κάτι παρόμοιο. Ονομάζεται «η επίδραση στο τρίτο άτομο». Αν ρωτήσουμε παίκτες ακόμα και βίαιων παιχνιδιών: «Πιστεύεις, ότι αυτά τα παιχνίδια σού κάνουν κακό;» όλοι λένε: «Όχι σε μένα. Μπορώ να τα παίζω, δεν με επηρεάζουν καθόλου. Δεν θα ήθελα όμως, να τα παίζει ο μικρός αδελφός μου.» Μετά πάμε στο μικρό αδελφό και τού λέμε το εξής: «Ο αδελφός σου λέει, ότι αυτά τα παιχνίδια σού κάνουν κακό.» Κι εκείνος λέει: «Καθόλου, μπορώ να τα παίζω, αλλά δεν πιστεύω, ότι είναι καλά για το μικρό μου αδελφό.» Όλοι πιστεύουν, ότι κάνουν κακό στούς άλλους, ποτέ σ΄ εκείνους. Έχουμε πάντα την πεποίθηση, ότι οι άλλοι είναι πιο αδύναμοι. Κανείς δεν παραδέχεται: «Ναι, τα ΜΜΕ με ώθησαν να το κάνω.» Ίσως ενώπιον ενός δικαστή, για να μετριάσει την ενοχή του. Κανείς, όμως, δεν λέει, ότι ένα παιχνίδι τον επηρέασε αρνητικά. Κανείς δεν λειτουργεί έτσι.

Τα περισσότερα παιδιά στη Δύση παίζουν τέτοια παιχνίδια. Δεν είναι αφύσικο, δεν είναι βλαβερό, δεν είναι διεστραμμένο, δεν είναι επικίνδυνο. Συμβάλλει στην ανάπτυξη των παιδιών στην κοινωνία. Ίσως να σοκάρουν τα τέρατα, που εμφανίζονται σ΄ αυτά. Είναι τα ίδια τέρατα μ΄εκείνα, που ζωγράφιζα στο τετράδιο ή μ΄εκείνα, που υποδυόμασταν στην αυλή τού σχολείου. Η διαφορά είναι, ότι τότε οι γονείς δεν τα έβλεπαν. Δεν μπορούσαν να ελέγξουν την φαντασία των παιδιών τους. Σήμερα όμως, τα τέρατα τού παιδιού μου κατακλύζουν την οθόνη μου, που είναι όσο και ο τοίχος. Αδύνατον να τα αγνοήσω. Τώρα πια, οι γονείς έρχονται απ΄ ευθείας αντιμέτωποι με ανησυχίες, που οδηγούν το παιδί τους στην ενηλικίωση. Σοκάρονται με αυτό που βλέπουν.

Οι γονείς νοιώθουν, ότι έχασαν τον έλεγχο. Το γεγονός, ωστόσο, ότι μπορούν να τα βλέπουν, τους επιτρέπει να έχουν μεγαλύτερο έλεγχο για πρώτη φορά στην ιστορία τής ανθρωπότητας.

Έχουμε τη συνήθεια να φοβόμαστε κάθε τι καινούργιο. Αποδοκιμάσαμε τα πρώτα λαϊκά μυθιστορήματα, τη τζαζ, τα κόμικς, το Τρίο Στούτζες. Πάντα κάτι βρίσκουμε να τους προσάψουμε. Σειρά έχουν τα βιντεοπαιχνίδια. Είναι ένα νέο μέσο κι ένα νέο μέσο δημιουργεί πάντα φόβο. Αν υπάρχει δε και βία ή σεξ, τότε οι φόβοι αυξάνονται. Όποιο κι αν είναι το μέσο, λέμε, ότι ασκεί κακή επιρροή. Πρέπει κάποτε ν΄ αποδεχθούμε, ότι τα παιδιά δεν είναι τόσο αθώα και αγνά όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Παληά, πιστευαν, ότι τα ατίθασα παιδιά είχαν καταληφθεί από το διάβολο κι ότι μόνο με το ξύλο έφευγε το κακό. Επινοούσαν περίεργες θεωρίες, για να εξηγήσουν τη σεξουαλική επιθυμία των παιδιών, την επιθετικότητά τους, την ανυπακοή. Διαπιστώνουμε, ότι η συμπεριφορά των παιδιών δεν έχει αλλάξει. Μόνο οι θεωρίες των ενηλίκων αλλάζουν κάθε δέκα χρόνια.

Το παράδοξο είναι, ότι οδεύουμε κοινωνικά και πολιτιστικά προς μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση κι ευγένεια. Λιγότερη επιθετικότητα, περισσότερο ενδιαφέρον, μεγαλύτερη κατανόηση. Είναι μια διαδικασία αυτοδιδασκαλίας, που γίνεται εδώ και γενιές στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το μέσο προκαλεί την αστάθεια
ή η αστάθεια δημιουργεί το μέσο;
Αν συγκρίνουμε τη βία στα ΜΜΕ μ΄εκείνη στον κόσμο δεν θα βρούμε καμμιά συσχέτιση. Μπορεί να παρατηρήσουμε μια έκρηξη βίας στον κινηματογράφο ή τα παιχνίδια και ταυτόχρονα μείωση τού ποσοστού εγκληματικότητας. Η μόνη σχέση, που παρατηρούμε είναι οι συζητήσεις, που ακολουθούν σχετικά με την έλλειψη ασφάλειας στην κοινωνία και τις οποίες προκάλεσαν οι βίαιες ταινίες. Γιατί η βιομηχανία τής διασκέδασης εμπνέεται απ΄ ευθείας απ΄ό,τι μάς απασχολεί.

Παρατηρούμε επίσης, ότι οι νέες τεχνολογίες δημιουργούνται σε περιόδους κοινωνικής, πολιτιστικής ή οικονομικής μετάβασης. Ένα νέο μέσο εμφανίζεται σε μια συγχυσμένη κοινωνία, για να καλύψει μια νέα ανάγκη δημιουργώντας έτσι ένα αίσθημα αστάθειας. Είναι, όμως, το μέσο, που προκαλεί την αστάθεια ή μήπως η αστάθεια δημιουργεί το μέσο; Αυτό το παράδοξο αντιμετωπίζουν όσοι μελετούν τα μέσα.


Για κάποιους τα βίαια παιχνίδια, τα οποία αποτελούν ένα μικρό μέρος των παιχνιδιών, ανταμείβουν τη βία και δίνουν πόντους στον παίκτη, που σκοτώνει. Σού δίνουν την εντύπωση, ότι όλα λύνονται με τη βία. Δεν το πιστεύω (λέει ένας νέος). Είδα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά ξέρω, ότι τα προβλήματα δεν λύνονται άν ρίξεις ένα δαχτυλίδι στον κρατήρα τού Βουνού τού Χαμού. Ξέρω, ότι είναι μυθοπλασία. Δεν είμαι χαζός. Δεν πιστεύω, ότι οι υπόλοιποι παίκτες είναι χαζοί. Ξέρουν, ότι σε ορισμένα παιχνίδια χρησιμοποιούμε βία, αλλά αμέσως μετά θα παίξουν μπάσκετ, όπου η λύση δεν είναι η βία, αλλά να στείλεις τη μπάλα στο καλάθι. Ξέρουν να διακρίνουν τη διαφορά φανταστικού και πραγματικού.

Βιντεοπαιχνίδια και επιθετικότητα
Πώς γίνεται όσοι παίζουν ηλεκτρονικά να μην γίνονται επιθετικοί; Σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνουν από πολύ νωρίς, ότι η βία κάνει κακό. Τα παιδιά τιμωρούνται για την επιθετικότητά τους. Τούς λέμε συνεχώς, ότι δεν πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι. Όποια κι αν είναι η βία στα παιχνίδια δεν συγκρίνεται με ό,τι διδάσκεται το παιδί για την επιθετικότητα.

Ο κίνδυνος υπάρχει, όταν απουσιάζουν οι κοινωνικές δομές. Πολλά παιδιά είναι μάρτυρες πραγματικής βίας ή και την υφίστανται ακόμα. Εκείνα είναι πιο ευαίσθητα στη βία των παιχνιδιών σε σχέση με τα παιδιά, που ζουν σ΄ένα υγιές περιβάλλον. Αν το παιδί ζει σ΄ένα βίαιο περιβάλλον, πώς γνωρίζουμε, ότι το παιχνίδια ασκεί επιρροή επάνω του; Μπορεί το παιχνίδι να το βοηθά να εξερευνήσει και να καταλάβει τη δική του επιθετικότητα. Να τού δώσει να καταλάβει κι όχι απλώς να παίξει.

Πολλές ψυχολογικές μελέτες αφορούν αυτά τα παιχνίδια. Τα πορίσματα που βγαίνουν αποδεικνύουν, ότι γινόμαστε πιο βίαιοι, όταν παίζουμε τέτοια παιχνίδια. Τα συμπεράσματα αυτά βγαίνουν κατ΄ ευθείαν στον Τύπο δημιουργώντας ανησυχία στην κοινωνία. Τα τέστ, όμως, γίνονται μέσα σε εργαστήρια, όπου λένε στα παιδιά: «Ξεκίνα να παίζεις. Σταμάτα τώρα. Πώς νοιώθεις τώρα μετά το παιχνίδι;»

Οι έρευνες περιφρονούν τη λειτουργία τής κάθαρσης
Πολλές μελέτες διαπιστώνουν μόνο διέγερση, μια αύξηση τής πίεσης, τού καρδιακού ρυθμού. Οι ερευνητές το ερμηνεύουν ως επιθετικότητα, ως κάτι επικίνδυνο. Αυτό, όμως, μπορεί να είναι και θετικό. Η διέγερση δεν είναι από μόνη της κακή. Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι μονίμως ήρεμα. Είναι καλό κάποιες φορές να είναι σε διέγερση. Εντοπίζουν στα παιδιά μια μορφή επιθετικότητας. Θέτουν ερωτήσεις σε παιδιά, που μόλις έπαιξαν ηλεκτρονικά. «Αν σε πατήσει κάποιος θα τού πεις ευγενικά να μετακινηθεί ή θα φωνάξεις “πονάω”;» Οι παίκτες έχουν την τάση να φωνάζουν: «Πονάω!» Μιά απάντηση, που μοιάζει πιο επιθετική.

Το τεστ με το μπαλόνι αποδεικνύει, ότι τα παιδιά, που έπαιξαν ένα βιντεοπαιχνίδι, έχουν την τάση να σκάνε το μπαλόνι, που τούς δίνουμε. Κι εδώ η διέγερση ή η επιθετικότητα δεν είναι κατ΄ ανάγκη κακή. Μια πολιτική συζήτηση, ο έρωτας και το σεξ απαιτούν εξ ίσου ένα βαθμό επιθετικότητας. Το θέμα είναι πώς θα διοχετευτεί αυτή η επιθετικότητα. Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στα πορίσματα και στο να πεις, ότι τα παιχνίδια ασκούν αρνητική επιρροή. Όμως, θέλουμε πραγματικά να χτίσουμε μια κοινωνία βασισμένη αποκλειστικά στην υπακοή;

Το βασικό ερώτημα είναι: «Έπαιξαν τα παιδιά, όπως ήθελαν το παιχνίδι;» Αν σού λένε: «Παίξε! Τώρα σταμάτα να παίζεις», έχεις παίξει πραγματικά; Όχι. «Παίζω» σημαίνει κάνω ό,τι θέλω, όταν θέλω. Είναι μια οικειοθελής πράξη. Αντιθέτως, μπορεί να μην θέλουμε να παίξουμε Mortal Combat κι αν μάς αναγκάσουν να παίξουμε, να γίνουμε επιθετικοί όχι εξ αιτίας τού παιχνιδιού, μα γιατί ένας ανόητος μάς ανάγκασε.

Αυτή είναι η λειτουργία τής κάθαρσης. Δεν έχουμε το ίδιο συναίσθημα αν δούμε τη μισή τραγωδία αν δεν δούμε την κορύφωση με το να δούμε το έργο ως το τέλος του. Έχουμε ανάγκη απ΄όλη τη διαδικασία. Οι έρευνες δεν το σέβονται αυτό. Δεν σέβονται τον τρόπο, που παίζουν, γιατί παίζουν, όταν αποφασίσουν να παίξουν.

Δημιουργία κλίματος φόβου για τα βιντεοπαιχνίδια
Τα πορίσματα των επιστημόνων είναι μετριοπαθή. Οι πολέμιοι των παιχνιδιών τα φουσκώνουν και τα δίνουν στούς πολιτικούς, οι οποίοι υπερβάλλουν επίσης εκφωνώντας κακογραμμένους λόγους. Τα ΜΜΕ παίρνουν αυτές τις δηλώσεις και τις μεγενθύνουν για άλλη μια φορά. Γίνεται θέαμα. Το απλό γεγονός γίνεται συνταρακτικό κι έτσι αυξάνεται η τηλεθέαση. Κι όταν η είδηση φτάσει στα σπίτια μας, απέχει πάρα πολύ απ΄ αυτό, που είχαν πει οι ερευνητές.

Και τι να κάνουν οι γονείς, όταν τα παιδιά τούς πιέζουν να τούς πάρουν τα πιο βίαια βιντεοπαιχνίδια; Οι γονείς στηρίζονται σε όσα βλέπουν στα ρεπορτάζ, για να επέμβουν στη ζωή τού παιδιού τους. Όλα αυτά, όμως, βασίζονται σε κακές αποδείξεις, σε κακές έρευνες, σε κακές ερμηνείες των ερευνών, στην κακή πολιτική, στην κακή εκπαίδευση. Όλα αυτά δημιουργούν ένα κλίμα φόβου γι΄ αυτά τα παιχνίδια.

Οι περισσότεροι φόβοι έρχονται απ΄τις ΗΠΑ κι αυτό είναι πραγματικά στρεβλό, γιατί το πραγματικό πρόβλημα εκεί είναι η ελεύθερη οπλοφορία. Μετά τη σφαγή στο Λύκειο Κολουμπάιν μάθαμε, ότι οι δολοφόνοι φορούσαν αδιάβροχα κι αμέσως συμπεράναμε, ότι επηρεάστηκαν απ΄ το Matrix κι από το παιχνίδι Doom. Είναι πιο έυκολο να κατηγορείς ένα παιχνίδι απ΄το ν΄αντιμετωπίζεις τα πραγματικά προβλήματα.

Όσοι μελετούν την αληθινή βία στους νέους, όχι εκείνη, που βλέπουμε στα βιντεοπαιχνίδια, σπάνια επικαλούνται ως αιτία κάποιο μέσο. Μιλούν για φτώχεια, για ηλικιωμένους γονείς, για διαλυμένα σπίτια, για σεξουαλική κακοποίηση, για τα ναρκωτικά, τον αλκοολισμό και τη βία στις πόλεις. Σάς είπα ήδη δέκα αίτια, που οδηγούν στη νεανική βία και που δεν έχουν καμμία σχέση με τα βιντεοπαιχνίδια.

Υπάρχει ένα παληό ανέκδοτο. Ένας έψαχνε τα κλειδιά του κάτω από μια λάμπα. Κάποιος τον ρώτησε: «Εδώ τα χάσατε;» Κι εκείνος είπε: «Όχι, τα έχασα εκεί στο σκοτάδι, αλλά το φως είναι καλύτερο εδώ.» Κατηγορούμε τα ηλεκτρονικά για τη νεανική βία, γιατί το φως εκεί είναι καλύτερο.

Όλοι συμφωνούμε στο να προστατέψουμε τα παιδιά. Κανείς δεν έχει αντίθετη γνώμη. Έτσι, αρχίζει ένας διάλογος, που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, όπως, όταν κάποιος είναι κατά των ναρκωτικών. Όλος ο κόσμος συμφωνεί.








Τα «Θυμωμένα πουλιά» -μια διάσημη εφαρμογή, που υιοθετήθηκε από όλες σχεδόν τις συσκευές ηλεκτρονικών παιχνιδιών- πρόσφατα έσπασαν το όριο των διακοσίων εκατομμυρίων παικτών.

Η «νεκρή εποχή» είναι, όταν δεν συμβαίνει κάτι σημαντικό και αναδύονται μικρά προβλήματα. Γι΄ αυτό έγινε τόση συζήτηση στις ΗΠΑ τη δεκαετία τού ΄90, μια εποχή, όπου δεν υπήρχαν ανησυχίες. Έτσι, τα παιχνίδια απασχόλησαν και τούς πολιτικούς, όπως ο Τζόζεφ Λίμπερμαν. Ο Λίμπερμαν σταμάτησε να κατακρίνει τα παιχνίδια, όταν ξαφνικά, μπήκε η τρομοκρατία, ο πόλεμος, η ύφεση. Όλως παραδόξως, οι πολιτικοί δεν κατηγορούν πια τα παιχνίδια. Είναι ένα θέμα, που θυμούνται προεκλογικά. Όταν δεν υπάρχει έμπνευση ή ανταγωνιστής.

Δεν πιστεύω, ότι πρέπει να απαγορευτεί κάτι. Εκτός αν ένα παιχνίδι καλλιεργεί το φυλετικό μίσος. Αλλά υπάρχουν ήδη νόμοι γι΄ αυτά. Υπάρχουν κανόνες, που θέτουν τα όρια ενός έργου τέχνης. Αλλά το να εφαρμόσουμε αυτούς τούς νόμους στα παιχνίδια. Η λογοκρισία ταινιών και βιβλίων δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν. Με προβληματίζει η παρέμβαση τής κυβέρνησης στο περιεχόμενο ταινιών, εκπομπών ή παιχνιδιών.

Όλα ξεκινούν κάπως έτσι: αρχικά λέμε, ότι φοβόμαστε για τα παιδιά κι ότι πρέπει να εξαλείψουμε την τάδε μορφή βίας. Μετά, δυστυχώς, η κυβέρνηση επεμβαίνει περισσότερο και βρίσκει ευκαιρία να ελέγξει τη διασκέδαση, για να χειραγωγεί τα πλήθη. Τότε είναι, που τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Αν θέλατε να κάνετε ένα παιδί βίαιο μ΄ένα μόνο μέσο, θα το βάζατε να παίξει βιντεοπαιχνίδια; Εγώ θα το χτυπούσα ή θα το έβαζα τιμωρία. Έτσι, θα έχετε ένα βίαιο παιδί. Η χρήση ενός μέσου είναι μια διαφυγή για πολλά απ΄ τα παιδιά, που ζουν τη βία κι όχι η αιτία τής βίας.   

Δεν υπάρχει στα βιντεοπαιχνίδια τόσο σοκαριστική βία όση είναι η βία, που βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση. Περισσότερο σοκαριστικό είναι, όταν στις ειδήσεις δείχνουν ένα αληθινό πτώμα στο Ιράκ απ΄ότι, όταν σκοτώνουμε κάποιον στο παιχνίδι. Ξέρουμε, ότι εκεί, τίποτε δεν είναι πραγματικό.

Το μεγαλύτερο μέρος τού φόβου σήμερα στη Δύση προκαλείται από τα ΜΜΕ. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από τρομακτικές ειδήσεις, οι οποίες παρουσιάζονται χωρίς το απαιτούμενο πλαίσιο. Ας σκεφτούμε τον κόσμο, που δείχνουμε στα παιδιά μέσα απ΄ τις ειδήσεις. Από νωρίς ξέρουν, ότι αυτό που βλέπουν σε μια σειρά, δεν είναι αληθινό. Καταλαβαίνουν, ότι μια μάχη δεν είναι πραγματική κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Mετά, όμως, βλέπουν ειδήσεις και βλέπουν, ότι αυτά τα φρικτά γεγονότα είναι πραγματικά. Δεν ξέρουν, όμως, αν αυτό συμβαίνει κοντά ή μακρυά, αν κινδυνεύουν ή όχι. Θα πρέπει με κάποιο τρόπο να μην επηρεάζεται η εικόνα, που έχουμε για τον κόσμο, από την υπερβολή.











Πολλοί ισχυρίζονται, ότι τα παιδιά δεν μπορούν να διακρίνουν το φανταστικό από το πραγματικό. Κι όσοι τα λένε αυτά, μιλούν σαν να μπορούν να τα διαχωρίσουν οι ίδιοι. Πολλοί πιστεύουν στο θεό και στο σατανά. Πώς μπορούν να μιλούν για πραγματικό και φανταστικό, ειδικά, όταν πηγαίνουν στις εκκλησίες και θεωρούν ως πραγματικές, εικόνες, όπως την εικονιζόμενη -γεμάτη βία και άρρωστη φαντασιοπληξία- αγιογραφία;



Σ΄ αυτό, που δεν έχουμε κανένα έλεγχο, είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι το βασίλειο των εμπειριών. Είναι το μέρος, που βρισκόμαστε τον περισσότερο καιρό. Τα βιντεοπαιχνίδια θέτουν υπό αμφισβήτηση την πραγματικότητα. Αν πούμε στα παιδιά, ότι τα βίαια παιχνίδια θα τα κάνουν εγκληματίες κι αν τούς το επαναλαμβάνουμε συνεχώς, στο τέλος θα συμφωνήσουν μαζί μας. Για ν΄ ανταποκριθούν σ΄ αυτή τη θέαση τού κόσμου, κάποια ίσως να γίνουν εγκληματίες, γιατί αυτό περιμένουμε από αυτά. Ας μην εκπλησσόμαστε, όταν περιμένουμε κάτι και γίνεται.
 
Αυξημένη πραγματικότητα
και μέλλον των video games
Στο μέλλον, θα υπάρξουν μεγάλες διαφοροποιήσεις, πολλές καινοτομίες, πολλοί πειραματισμοί. Δεν θα υπάρξει μόνο ένα μέλλον για τα παιγνίδια, αλλά πολλά. Υπάρχει αυτό, που ονομάζουμε «αυξημένη πραγματικότητα», όπου βλέπουμε τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί, στο οποίο προβάλλεται μια μικρή εικόνα. Με την εικόνα γράφουμε ηλεκτρονικά δεδομένα πάνω στην πραγματικότητα. Έτσι, ανακατεύουμε τον εικονικό με τον πραγματικό κόσμο. Μπορούμε να σκεφτούμε ηλεκτρονικά παιγνίδια, τα οποία θα παίζουμε απ΄ευθείας στην πραγματικότητα, στούς δρόμους της πόλης. Εκεί, οι εικονικοί  θα μπαίνουν στην πραγματικότητα συμβάλλοντας στην διαδραστικότητα. Κάποια άτομα θα φαίνεται, ότι φέρονται αλλόκοτα στον δρόμο, αλλά στην πραγματικότητα θα παίζουν. Είναι σαν να βλέπουμε κάποιον να μιλάει μόνος και λέμε «τον τρελλό!», ενώ εκείνος φορά ακουστικό και μιλά στο τηλέφωνο. Με την «αυξημένη πραγματικότητα» θα δισκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε αν κάποιος παίζει ή όχι.

Αυτό φυσικά θα προκαλέσει τούς ίδιους φόβους, οι οποίοι πάντα θα είναι χωρίς βάση, όπως και στο παρελθόν. Τα παιδιά θα συνεχίσουν να επηρεάζονται κυρίως από την οικογένεια, τους φίλους και τους καθηγητές κι όχι τόσο από τα μέσα. Τίποτα δεν θα αλλάξει, αλλά οι φόβοι θα παραμείνουν.

Το μέσον είναι μόνο ένα εργαλείο, το οποίο απλοποιούμε όλο και περισσότερο, ώστε να γίνει πιο βολικό, πιο ελαφρύ, πιο ευμετάβλητο και να μάς επιτρέπει να έχουμε πρόσβαση στην πληροφόρηση. Έχουμε καλύτερο έλεγχο και το παιγνίδι ως μέσο ακουλουθεί αυτή την τάση. Γι΄αυτό κι έχει τόση σημασία η αυξημένη πραγματικότητα. Θα δημιουργήσει παιχνίδια ομαδικά, όπως εμείς. Παιγνίδια, που συνδέονται με το περιβάλλον, όπως εμείς, που δεν θα μάς περιορίζουν. Αυτό, θα μας δώσει περισσότερη ελευθερία, περισσότερη ευελιξία σύμφωνα με τις επιθυμίες τού καθενός, χωρίς περιορισμούς και κυρίως χωρίς να γίνουμε ένα απλό γρανάζι τού μηχανισμού. (*)


(*) Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα
από την ταινία τού Jerome Scemla, «Pixel Room»
(συμπαραγωγή Altomedia και Arte France).
Ο τίτλος, οι φωτογραφίες και οι υπότιτλοι είναι τής «Ελεύθερης Έρευνας».
Τα βίντεο είναι από το youtube.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29404 έγραψε...
" Είμαστε ένα είδος, που ξεκίνησε ως κυνηγός, που πάλεψε για την τροφή και τη ζωή του."

Τα περί μαχητικού και δραστήριου κυνηγού είναι θεωρίες που κινούνται στα όρια της φαντασίας. Ο άνθρωπος και γενικά το γένος homo ξεκίνησε ως τετράποδο που "αποίκισε" τα δέντρα. Ζώντας για εκατομμύρια χρόνια πάνω στα δέντρα, τα πόδια, κυρίως τα μπροστινά, μετατράπηκαν σε χέρια για να πιάνεται από τα κλαδιά. Αργότερα κάποιοι πίθηκοι ξανακατέβηκαν στο έδαφος και αναπόφευκτα πρόσθεσαν στο διαιτολόγιό τους και άλλες τροφές εκτός από φρούτα.
Δεν νομίζω ότι κυνηγούσε μανιωδώς βίσωνες και γαζέλες. Τροφοσυλλέκτης ήταν που επιπλέον σύλλεγε ότι του ήταν εύκολο και δεν ήθελε πολύ κόπο, δηλαδή καμία χελώνα, κάμπιες, έντομα γενικά, όστρακα, καβούρια, ψάρια στα ρηχά, τέτοια πράγματα.
Αρκεί να δει κανείς τι κυνηγετικά εργαλεία χρησιμοποιούσε: ακόντια και καμάκια. Το τόξο, το βασικό κυνηγετικό εργαλείο, αποτελεί σχετικά πρόσφατη εφεύρεση, με μερικές κουλτούρες να το αγνοούν παντελώς, προφανώς διότι δεν το χρειάζονταν για να επιβιώσουν. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του πρωτόγονου κυνηγού, η ίππευση, αποτελεί επίτευγμα της αγροτοκτηνοτροφικής επανάστασης. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία, διότι η δημιουργία πολυπληθών και συμπαγών κοινοτήτων με κατανομή εργασίας και την αγροτοκτηνοτροφική επανάσταση οδήγησαν σε αύξηση της πίεσης επιβίωσης και της πίεσης προς το φυσικό περιβάλλον και οι αυξανόμενες ανάγκες οδήγησαν εντέλλει σε νέες εφευρέσεις και δεξιότητες.

http://en.wikipedia.org/wiki/Bow_and_arrow#History
http://en.wikipedia.org/wiki/Equestrianism#History_of_horse_use

I.Bielidopoulos
25.07.2014, 04:26:02






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...