In case greeks truly want the marbles to return to the Acropolis they don’t need to ask London.
They should start their inquiries at the christian churches which are situated on archaeological sites by and round Acropolis and Plaka, where they can find tons of marbles removed from the Parthenon: these marbles have been used in the churches’ construction...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
However, all those reports and economic analyses have something in common. They fail to deeply examine the socio-cultural roots of the greek crisis. If one does not take into account the idiosyncrasy and the psycho-synthesis of the modern greek people, will just miss the point.
Modern Greece is by no means related either genetically or culturally to the ancient cosmos and the people who once occupied this land. The modern greeks are just an intermixture of balkan tribes...
Η θρησκευτική πίστη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή ευημερία των κοινωνιών
Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία τού θεού και η υπακοή στα κελεύσματα τής θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.
Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, τού ότι η τυχόν απομάκρυνση από το θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά τής κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες τού εγκλήματος, τής φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.
Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σάς ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σάς καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.
Θα δεχόσασταν ό,τι θα σάς έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη τής ασθένειάς σας, καμμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σάς χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο τού καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σάς τα ανακοίνωναν!
Θα ξυπνάγατε απ΄ το χειρουργείο και θα σάς έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες τού σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες τής συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω τής πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. Ας ξεκινήσουν από τους χριστιανικούς ναούς, που βρίσκονται στους αρχαιολογικούς χώρους κάτω και γύρω από την Ακρόπολη και την Πλάκα, όπου μπορούν να βρουν τόννους μαρμάρων αποσπασμένων από τον Παρθενώνα, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στη δόμησή τους...
Από τον 6ο αιώνα κι ύστερα, κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν πολλοί σλάβοι -όχι μόνο στην βόρεια και κεντρική Βαλκανική, αλλά και- στον ελλαδικό χώρο. Έφτασαν κι εγκαταστάθηκαν ως την Πελοπόννησο. Αργότερα, πέρασαν με πλεούμενα στα νησιά τού Αιγαίου κι έφτασαν ως την Κρήτη.
Παληότερα, στούς ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, είχαν εγκατασταθεί εδώ, κυρίως στίς μεγάλες πόλεις, πολλοί ξένοι (ανατολίτες και ρωμαίοι), ο εποικισμός όμως των σλάβων ήταν μεγαλύτερος. Η εθνογραφική σύνθεση τού πληθυσμού τού ελλαδικού χώρου άλλαξε πολύ. (Αργότερα, άλλαξε ακόμα περισσότερο με την εγκατάσταση κι άλλων φυλών, όπως αρβανιτών, βλάχων, αρμένιων, τούρκων κ.λπ.).
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες.
Η πρώτη παρουσία σλάβων στα Βαλκάνια Η πρώτη παρουσία των σλάβων στη βόρειο Βαλκανική καταγράφεται το 493 μ.Χ., μαζί με των αβάρων κι αργότερα των βούλγαρων. Μέχρι τότε, κατοικούσαν στην περιοχή τού Δούναβη και στη σημερινή Μολδαβία. Οι άβαροι, ήταν λαός ουννικής ή μογγολικής καταγωγής, που από τα βάθη τής Ασίας είχαν εγκατασταθεί στον Καύκασο (τούς περιγράφει ο Θεοφάνης στη «Χρονογραφία», 1, 232). Άσχετα με το όνομά τους, οι άβαροι, ενώ στην αρχή αποτελούσαν χωριστές πατριές, με τον καιρό ανακατώθηκαν με τούς σλάβους και τούς βούλγαρους. Στις διαδρομές τους έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο, όπου κι εγκαταστάθηκαν. Το τοπωνύμιο Ναβαρίνο, θυμίζει ως τώρα την εγκατάστασή τους αυτή. Το λιμάνι τής Πύλου λεγόταν τότε Ζόγλος, αλλά από τούς άβαρους και μετά, Αβαρίνο-Ναβαρίνο.
Οι λαοί τού βορά, συχνά επέδραμαν κι έκαναν καταστροφές και στη νότιο Βαλκανική, οπότε πολλές φορές ήρθαν σε προστριβές με το Βυζάντιο. Οι πρώτες επιδρομές έγιναν στα χρόνια τού Ιουστινιανού. Αργότερα, όπως θα εξετάσουμε παρακάτω, συνέχισαν τις επιδρομές, κατέκλυσαν τη Βαλκανική κι έφτασαν ως την Πελοπόννησο. Οι επιτυχίες των λαών αυτών δεν οφείλονταν μόνο στη στρατιωτική αδυναμία τού Βυζαντίου, αλλά τούς ενίσχυαν κι οι εξαθλιωμένοι κατά τόπους πληθυσμοί. Ο Θεοφύλακτος Σιμοκάττης (βυζαντινός ιστοριογράφος των αρχών τού 7ου αιώνα) λέει, ότι τον 6ο αιώνα τραγουδιώνταν «αβαρικά άσματα» («Ιστορία», σελ. 288). Πρόκειται για λαϊκά τραγούδια, που εξυμνούσαν τα ηρωικά κατορθώματα των αβάρων και πολύ πιθανόν να κυκλοφορούσαν κι ανάμεσα στούς αγροτικούς πληθυσμούς τής Βαλκανικής, που μισούσαν τούς βυζαντινούς, γιατί με τις καταπιέσεις και τούς φόρους είχαν απαθλιώσει τις μάζες.
Για την κάθοδο των σλάβων από τη βόρεια βαλκανική έως την κυρίως Ελλάδα τον 7ο αιώνα κάνουν λόγο διάφοροι, όπως: ο Μαυρίκιος στο «Στρατηγικόν», ο επίσκοπος Isidorus Hispalensis («Patrol. Lat. Migne», τ. 83, 1056), οι Ch. Diehl - G. Marcais («Le monde oriental», 152 και 215) κ.ά.. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος (3, 152) γράφει, πως ο Ηράκλειος εγκατέστησε τούς σλάβους στη δυτική Μακεδονία. Άλλοι πάλι σλάβοι ενεργήσανε κι επιδρομές κατά τής Θεσσαλονίκης (βλ. Tafrali: «Thessalonique des origines», σελ. 108 και 118 και Drovik: «Les Slaves, Byzance et Rome...», 8).
Στα μέσα τού 7ου αιώνα, που η βυζαντινή αυτοκρατορία έχασε τις κτήσεις της στην Ανατολή, οι σλάβοι είχαν πλημμυρίσει τη Βαλκανική κι είχαν εγκατασταθεί οριστικά σε πολλές περιοχές, όπως στη σημερινή Βουλγαρία και Νοτιοσλαβία. Μόνο στις παραθαλάσσιες περιοχές αναγνωριζόταν η βυζαντινή εξουσία.
Οι ντόπιοι πληθυσμοί (δηλαδή οι ιλλυριοί, οι έλληνες, οι θράκες και οι μακεδόνες), στις περιοχές που εγκαταστάθηκαν οι σλάβοι, άλλοι κατέφυγαν στα βουνά κι άλλοι πήγαν πρόσφυγες στη Θράκη και στην Κωνσταντινούπολη κι άλλοι στις οχυρωμένες βυζαντινές πόλεις τής Αδριατικής και τού Αιγαίου.
Οι σλάβοι, πολλές φορές αντιστάθηκαν στούς φορολογικούς υπάλληλους τού Βυζαντίου, γι΄ αυτό, στα 657, ο βυζαντινός στρατός τούς ανάγκασε, όχι μόνο να πληρώνουν τούς φόρους, αλλά και να γίνουν πολίτες τού Βυζαντίου και να στρατεύονται. Μα κάθε φορά, που το Βυζάντιο βρισκόταν σε πόλεμο, αυτοί στασίαζαν. Στα χρόνια μάλιστα τού Ιουστινιανού Β΄ έγινε μεγάλη στάση στη Μακεδονία. Ο αυτοκράτορας έστειλε πολύ στρατό, τους χτύπησε κι έπιασε χιλιάδες αιχμαλώτους. 30.000 σλάβοι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στη Βιθυνία τής Μικράς Ασίας. Εκεί σχηματίστηκε σλαβικός στρατός, το Τάγμα των Σκλαβησιάνων, με το οποίο ο αυτοκράτορας σκόπευε να ενισχύσει τη θωράκιση τού Βυζαντίου απέναντι στον αραβικό κίνδυνο. (Οι επιδρομές των περσών και των αράβων είχαν φέρει μεγάλες μεταβολές στις μικρασιατικές επαρχίες τού Βυζαντίου. Πολλοί αρμένιοι, μαρδαΐτες και άλλοι πληθυσμοί τής μακρυνής και μέσης Ανατολής είχαν έρθει κι εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία κι αλλού.)
Ο Ιουστινιανός Β΄, φαίνεται, πως συμβιβάστηκε τελικά με τούς σλάβους κι εγκατέστησε πολλούς και στην περιοχή τού Στρυμόνα. [Ο Κ. Πορφυρογέννητος γράφει, πως «Σκύθας (=σλάβους) εν τοις όρεσι τού Στρυμόνος και ταις βάθραις (=διάσελλα) των κλεισουρών» (3, 50), βλ. και Άμαντου, μελέτη στο περιοδικό «Ελληνικά» (τ. 5ος, σελ. 321, 1932)].
Έναν αιώνα σχεδόν αργότερα, στα 748-762, έγιναν νέες μαζικές εγκαταστάσεις σλάβων στις βυζαντινές περιοχές και περισσότεροι από 200.000 εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία. Ο εποικισμός αυτός έφερε μεγάλη οικονομική άνθιση στην ύπαιθρο, γιατί όχι μόνο καλλιεργήθηκαν οι έρημες περιοχές, αλλά και γενικά βελτιώθηκαν οι παραγωγικές συνθήκες, επειδή οι σλάβοι ήταν καλοί κτηνοτρόφοι και γεωργοί. Έτσι, ο ντόπιος αγροτικός κοινοτισμός βρήκε τώρα τούς κατάλληλους όρους να επιβιώσει και να αναζωογονηθεί. Σε πολλές μάλιστα περιοχές, σλάβοι κι έλληνες, με τις επιγαμίες και τις άμεσες συναλλακτικές επαφές τους αποτέλεσαν μικτές κοινότητες. Οι κοινωνικοί αυτοί μετασχηματισμοί συνεχίστηκαν ως τον 9ο αιώνα κι είχαν πολύ καλά αποτελέσματα. Ενίσχυσαν την αγροτική οικονομία τού Βυζαντίου και το έσωσαν από την οικονομική κρίση που περνούσε κι από τούς εξωτερικούς του εχθρούς.
Έτσι εξηγείται, το γιατί δεν γονάτισε το Βυζάντιο ύστερα από τι επιδρομές των σλάβων, τις εισβολές των αράβων, το χάσιμο τής Αιγύπτου, τής Συρίας, τής Παλαιστίνης και άλλων περιοχών. Αν και είχε περιοριστεί στη Μικρά Ασία, στις επαρχίες τής Βαλκανικής, στα νησιά και σε ορισμένες κτήσεις στην Ιταλία, κατόρθωσε να επιζήσει κι ύστερα από έναν αιώνα να ξαναγίνει μεγάλη οικονομική δύναμη. Αυτό οφείλεται από τη μια μεριά στην αναδιοργάνωση τού κρατικού διοικητικού μηχανισμού κι από την άλλη στον εποικισμό των πολλών και διαφόρων φυλών, που ενίσχυσαν την αγροτική οικονομία.
Στα νεότερα όμως χρονια, άλλοι από τους ιστορικούς δεν δέχονται πως οι σλάβοι πλημμύρισαν τη Βαλκανική και την Ελλάδα κι άλλοι αρνούνται την εγκατάστασή τους στον ελλαδικό χώρο και λένε, πως η επίδρασή τους στις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις των λαών τής αυτοκρατορίας ήταν μηδαμινή. Ειδικά από τον 19ο αιώνα και μετά, οι έρευνες, οι σχετικές με τις εισβολές και την εγκατάσταση των σλάβων στη Βαλκανική κι ειδικότερα στην Ελλάδα, χώρισαν τούς βυζαντινολόγους σε δύο αντίθετες παρατάξεις. Αφορμή έγινε η θεωρία τού γερμανού Fallmerayer.
Ο Fallmerayer O γερμανός καθηγητής, που είχε περιοδεύσει στην Ελλάδα, δημοσίευσε το 1830 τον Α΄ τόμο τής εργασίας του «Ιστορία τής Χερσονήσου τού Μοριά», που προκάλεσε μεγάλο σάλο. Ηταν η εποχή, που η Ευρώπη έδειχνε τη μεγάλη της συμπάθεια για την επανάσταση τού ΄21. Ο Fallmerayer υποστήριζε στην εργασία του αυτή, πως η Ελλάδα είναι σωρός από ερείπια και πως οι νεοέλληνες δεν έχουν καμμία σχέση με τούς αρχαίους έλληνες. Στήριζε τη γνώμη του από τη μια μεριά στις βυζαντινές πηγές κι από την άλλη σε παρατηρήσεις, που έκανε περιοδεύοντας την Ελλάδα. Βρήκε ένα λαό πεινασμένο και απαθλιωμένο. Σε πολλές περιοχές μιλούνταν τα αρβανίτικα (αλβανικά) και τα βλάχικα. Η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν άγνωστη. Τις απόψεις του τις συμπλήρωσε αργότερα και με γλωσσολογικές παρατηρήσεις. Έκανε λόγο για σλαβικά τοπωνύμια, που από τη Μακεδονία έως τη νότιο Πελοπόννησο δείχνουν -όχι μόνο το πέρασμα, αλλά και- την εγκατάσταση σλάβων στην Ελλάδα. («Fragmente aus den Orien», 1845).
Jakob Philipp Fallmerayer: «Geschichte der Halbinsel Morea Wahrend des Mittelalters», τ. Α΄, ΙΙΙ-ΧΙV).
Ερευνώντας τις βυζαντινές πηγές, ο γερμανός ιστορικός στηρίχτηκε κυρίως στις πληροφορίες τού εκκλησιαστικού συγγραφέα τού 6ου αιώνα, Ευάγριου, που γράφει: «Οι άβαροι επιτέθηκαν δυο φορές μέχρι το Μακρό Τείχος και κατέλαβαν τη Σιγγιδώνα (σ.σ. Βελιγράδι), την Αγχίαλο και όλη την Ελλάδα καταστρέφοντας και καίοντας το κάθε τι, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων τού Βυζαντίου ήταν απασχολημένο στην Ανατολή». («Εκκλ. Ιστορία», VI, 10).
Επειδή ο Jakob Philipp Fallmerayer (1790-1861) ήταν άκρως επικίνδυνος για τις εθνοποιητικές διαδικασίες επί των διαφόρων λαών τού ελλαδικού χώρου και τη δημιουργία τού νεοελληνικού κρατιδίου τον 19ο αιώνα, αμέσως οι εργασίες του στοχοποιήθηκαν από το νεοελληνικό εθνικισμό και διάφοροι ρωμιοχριστιανοί θεωρητικοί τούς επιτέθηκαν μετά μανίας.
Επίσης, ο Fallmerayer υποστήριξε, πως η πανούκλα, που το 746 μεταδόθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία, εξολόθρευσε τελείως τον ελληνόφωνο πληθυσμό. Για την πανούκλα έκανε λόγο κι ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος γράφοντας, πως από τον τρομερό λοιμό «εσλαυώθη πάσα η χώρα». («Περί Θεμάτων», ΙΙ, 3). Στον εκσλαβισμό τού ελλαδικού χώρου αναφέρεται ακόμα κι ο Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, ο «εγκέφαλος» τής απάτης τού «ελληνοχριστιανισμού» (βλ. παρακάτω ανατύπωση από την «Ιστορία» του).
Αργότερα, ο Fallmerayer, στον Β΄ τόμο τής «Ιστορίας τού Μοριά», υποστήριξε, πως οι αρβανίτες άποικοι έδιωξαν κατά τον 14ο αιώνα τούς εναπομείναντες πληθυσμούς κι έτσι η επανάσταση τού ΄21 ήταν κυρίως έργο των αρβανιτών. (Διαβάστε σχετικά στο Β΄ και Γ΄ μέρος τού άρθρου τής «Ελεύθερης Έρευνας»: Από τον Σπάτα και τον Τατόη, στο Χαλάνδρι και τη Λούτσα...)
Σύγχρονος ιστορικός ψευδόμενος. (Ο καθηγητής τού πανεπιστημίου Αθηνών, Θάνος Βερέμης).
΄ Οι ιστορικοί τής Ρωμιοσύνης τα τελευταία 150 χρόνια έχουν επιχειρήσει να αποδείξουν τη δήθεν φυλετική συνέχεια των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου με τούς αρχαίους έλληνες δημιουργώντας το ψέμα «οι αρχαίοι ημών πρόγονοι», πάνω στο οποίο έχει στηθεί ολόκληρο το νεοελληνικό κράτος-ψέμα.
Παρατηρείστε στο παραπάνω βίντεο πώς ψεύδεται ένας σύγχρονος ιστορικός, ο καθηγητής Ιστορίας τού πανεπιστημίου Αθηνών Θ. Βερέμης, λέγοντας, πως ο Κ. Παπαρρηγόπουλος ήταν δήθεν υπεράνω αιμάτων και μή πιστεύοντας στη βιολογική ομοιογένεια απάντησε απαξιωτικά στο Fallmerayer (o οποίος ήταν εκείνος, που ασχολείτο με τα αίματα).
Όχι μόνον ασχολείτο με τα αίματα ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, αλλά ήταν από τούς πρωτεργάτες τής δημιουργίας τού μύθου τής συνέχειας τού ελληνικού έθνους στο χρόνο. Η Ιστορία του τιτλοφορείται «Ιστορία τού ελληνικού έθνους», το οποίο βέβαια δεν ισχύει, διότι δεν υπήρχε ούτε καν σαν έννοια το ελληνικό έθνος πριν τον 19ο αιώνα. Δείτε στην παρακάτω φωτοτυπία από την Ιστορία του (τόμος Δ΄, σελ. 186, έκδ. «Νίκας Α.Ε.), πώς ο Κ. Παπαρρηγόπουλος υπερασπίζεται τη «συγγένεια τού καθ΄ ημάς ελληνικού έθνους προς το αρχαίον».
Ιστορικά στοιχεία Για τις επανειλημμένες εισβολές των σλάβων τούς πρώτους βυζαντινούς αιώνες κάνουν λόγο ο Αγαθίας («Ηist. Graeci Minores, II, 389), o Mένανδρος («Ηist. Graeci Minores, II, 98,99) και ο Προκόπιος σε πολλά σημεία των «Ανεκδότων» του. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, οι εισβολές αυτές είχαν ληστρικό χαρακτήρα. Τις οργάνωναν για να πάρουν τρόφιμα, κοπάδια κ.λπ.. Στα χρόνια αυτά δεν υπήρχαν ισχυρές βυζαντινές φρουρές στα διάσελα και στις επίκαιρες στρατηγικές θέσεις Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ηπείρου και Ελλάδας κι έτσι οι σλάβοι, αλλά κι άλλοι λαοί, όπως οι ούννοι, (οι οποίοι μάλιστα, σύμφωνα με τον Προκόπιο, μια φορά έφτασαν μέχρι τον Ισθμό τής Κορίνθου), δεν έβρισκαν αντίσταση κι αφού ρήμαζαν χώρες και χωριά, γύριζαν πίσω. Είναι όμως πολύ πιθανό, πως έμεναν πολλοί από αυτούς σε περιοχές βουνήσιες ή ακόμα και σε πεδινά μέρη, που ήταν ακατοίκητα ή όπου οι κάτοικοι, που μισούσαν τούς βυζαντινούς για τις φορολογικές κι άλλες καταπιέσεις, έβλεπαν τούς σλάβους σαν ελευθερωτές.
Από τον 6ο αιώνα, που άρχισαν να εμφανίζονται στις περιοχές τής αυτοκρατορίας οι σλαβικές φυλές, η βυζαντινή διοίκηση επέτρεψε τον εποικισμό των ποιμενικών και νομάδων αυτών σλαβικών πληθυσμών δεδομένου, ότι ήταν ανάγκη ο εποικισμός, για να μη μείνουν έρημες οι πλούσιες μακεδόνικες, θρακικές και θεσσαλικές περιοχές και να προφυλαχθούν από βαρβαρικές επιδρομές. Κατά τον 7ο αιώνα είχε ανάψει οξύς εμφύλιος πόλεμος στις ανατολικές περιοχές τού βυζαντινού κράτους. Λόγω τής επίθεσης των αραβικών καί περσικών στρατιών κατά τού βυζαντίου κι ορισμένων εμφύλιων ταραχών ήταν δύσκολο στη βυζαντινή διοίκηση να μην επιτρέψει το σλαβικό εποικισμό κατά το τέλος τού 6ου - αρχές 7ου αιώνα.
Το άρθρο λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε δύο μέρη.
Μεταβείτε στο β΄μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.
Δεν είμαστε έλληνες, που γίναμε χριστιανοί, αλλά χριστιανοί, που φαντασιώθηκαν, ότι κατάγονται από τους αρχαίους έλληνες
Οι λαοί τού -πολυεθνικού- Βυζαντίου είχαν εκβυζαντινισθεί κι όχι εξελληνισθεί, όπως λανθασμένα υποστηρίζεται. Τους επιβλήθηκε η γλώσσα τής αυτοκρατορίας (τα ελληνικά, τα «αγγλικά» τής εποχής, δηλαδή) και η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία.
Δεν ήμασταν έλληνες, που μεταλλαχτήκαμε -δια τής βίας ή μή- σε χριστιανούς, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ένα συνοθύλευμα βαλκανικών -και όχι μόνον- χριστιανικών λαών ήμασταν, που μόλις από τον 19ο αιώνα κι ύστερα, μάς μπήκε η ιδέα, ότι δήθεν καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες. Αυτό συνήθως αναφέρεται ως: «απόκτηση ελληνικής εθνικής συνείδησης».
Οι μεγάλες αυτές ιδέες περί ευγενούς καταγωγής, που συνεπάγονται εξ άλλου έλλειψη παιδείας και αυτογνωσίας, είναι οι κύριες αιτίες για τα διαχρονικά χάλια τής Ρωμιοσύνης. Κι άλλοι λαοί είναι χριστιανοί στις μέρες μας, δεν είναι όμως τόσο άφρονες και φαντασμένοι όσο οι ρωμιοί, αλλά πορευόμενοι με παιδεία και αυτογνωσία, προοδεύουν...
Οι σημερινοί μικρασιάτες τής Ελλάδας κατάγονται από μια πανσπερμία ασιατικών φυλών, που έζησαν στην περιοχή στο πέρασμα των αιώνων. Οι συνδετήριοι κρίκοι, οι οποίοι τους ενώνουν με τους υπόλοιπους κατοίκους τού ελλαδικού χώρου, είναι η κοινή ορθόδοξη χριστιανική πίστη και η χρήση τής ρωμέικης γλώσσας (νεοελληνικής), που τους επιβλήθηκαν επί βυζαντινής περιόδου, αρκετές φορές δια τής βίας.
Οι μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα κι ιδίως οι πόντιοι στη Μακεδονία, δεν έχουν φυλετική σχέση με τους αρχαίους έλληνες αποίκους, αλλά αποτελούν πληθυσμιακό σύμφυρμα γεωργιανών, αρμένιων, σελτζούκων και κυρίως λαζών, ανάμικτο με τα αναρίθμητα γηγενή φύλλα τής περιοχής...
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Οι μεσαιωνικοί αλβανικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο.
Αλβανική -κι όχι ελληνική- η καταγωγή των αρβανιτών.
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
Μιλάει στην «Ελεύθερη Έρευνα» ένας 82χρονος βλάχος από την ορεινή Πίνδο • Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες. • Δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι οι βλάχοι είμαστε έλληνες, ενώ μιλάμε λατινικά. • Την ελληνική γλώσσα μάς την επέβαλε δια τής βίας ο νεοελληνικός εθνικισμός. Στο χωριό μου, όταν ήμουν μικρός, είχε στείλει ένα δάσκαλο ο Μεταξάς, που μάς κτυπούσε, όποτε μάς ξέφευγε και μιλούσαμε στη μητρική μας γλώσσα, τα βλάχικα. • Αναγνωρίζω όμως, το ότι το νεοελληνικό κράτος με έκανε έλληνα, παρά τού ότι δεν είμαι, και νοιώθω την Ελλάδα ως θετή μου πατρίδα.
Αυτά διευκρίνισε -μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών, λαογραφικών κ.ά. στοιχείων- στην «Ελεύθερη Έρευνα» σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί του, ένα βλάχος, ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης (82 ετών σήμερα), ο οποίος κατάγεται από την Τζούρτζια, ένα βλαχοχώρι τής ορεινής Πίνδου...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
Η θρησκευτική πίστη 
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό. 
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. 
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
• Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες.