Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΙ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ


ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
H. Diels - W. Kranz
(έκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμα)


Έγραψε στις 20.10.2011 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Οι αρχαίοι λαοί πίστευαν, ότι ο κόσμος κυβερνάται από διάφορες θεϊκές δυνάμεις (μία ή περισσότερες) και κάθε τι, το οποίο συνέβαινε, οφειλόταν σε άμεση βούληση των θεών. Τυχαία περιστατικά και η ανάγκη ικανοποίησης πρωταρχικών αναγκών οδήγησαν σε στοιχειώδεις ανακαλύψεις, που είχαν άμεση σχέση με την πρακτική μονάχα ζωή. Οι οποιεσδήποτε γνώσεις τους βρίσκονταν σε άμεσο συσχετισμό με τις θρησκευτικές τους προκαταλήψεις και δοξασίες.

Πρώτος ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο ιδρυτής τής Σχολής τής Μιλήτου, απομακρύνθηκε τελείως από τις θρησκευτικές παραδόσεις στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τα πράγματα τού κόσμου.

Αφορμώμενος από τη σκέψη, ότι με την παρατήρηση και την έρευνα των φυσικών φαινομένων θα είναι δυνατόν να δοθεί απάντηση στο κοσμογονικό πρόβλημα, που απασχολεί το ανθρώπινο πνεύμα, χάραξε νέους δρόμους για τη θεώρηση των πραγμάτων τού κόσμου κι έθεσε έτσι τις βάσεις τής σύγχρονης επιστήμης μακρυά από κάθε θρησκευτική επιρροή.
Από τότε, ο στοχασμός απολυτρωμένος από τη θρησκευτικο-θεοκρατική αντίληψη τής δημιουργίας τού κόσμου, αναζήτησε να βρεί μιά άλλη ερμηνεία, μια διαφορετική απάντηση με ορθολογισμό και συστηματικότητα. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Σχολή τής Μιλήτου: Ένα πρωτοποριακό πανεπιστήμιο τού 6ου αι’. π.Χ.).
       
Οι από το Θαλή μέχρι το Σωκράτη (προσωκρατικοί) φιλόσοφοι -υπολογίζονται σε τετρακόσιους- ακολουθώντες τα ίχνη των θεωρήσεων τού Θαλή για την ερμηνεία των πραγμάτων στη φύση και των λειτουργιών της, ονομάστηκαν επίσης και φυσικοί φιλόσοφοι. Ο Αριστοτέλης τους αποκαλεί φυσιολόγους.

Ο όρος προσωκρατικοί οφείλεται στην προσπάθεια ιστορικών τής αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας στα τέλη τού 18ου αιώνα να συστηματοποιήσουν και να περιοδολογήσουν την ανάπτυξη τού φιλοσοφικού στοχασμού στους αρχαίους έλληνες. Αρχικά, τη χαρακτήρισαν ως επιστημονική φιλοσοφία. Αργότερα, τη διέκριναν σε προ και μετά Σωκράτη περιόδους, ιδίως o γερμανός Herman Diels, που το 1903 εξέδωσε για πρώτη φορά τα άπαντα των προσωκρατικών.

Ο όρος αυτός βέβαια, ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο τής φιλοσοφικής τους  σκέψης κι όχι σε χρονολογικά δεδομένα. Οι περισσότεροι προσωκρατικοί ήταν πράγματι προγενέστεροι τού Σωκράτη, μερικοί όμως, ήταν σύγχρονοι ή και νεότεροί του, όπως π.χ. ο Δημόκριτος.

Αυτή τη στροφή, που διακρίνουν από το Σωκράτη και μετά, οι νεότεροι ιστορικοί τής φιλοσοφίας, την είχε επισημάνει και καταγράψει ήδη χαρακτηριστικά ο Αριστοτέλης, ο οποίος διέκρινε μια τροπή τού φιλοσοφικού στοχασμού από το ζητείν τα περί φύσης σε θέματα πολιτικής και ηθικής φιλοσοφίας (παρ΄ όλο, που και αρκετοί προσωκρατικοί έχουν αγγίξει και πολιτικά και ηθικά θέματα).

Ο ίδιος ο Σωκράτης στον πλατωνικό Φαίδρο (230d) με σαφή ειρωνική διάθεση δηλώνει, ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα χωρία και τα δένδρα (δηλαδή ο κόσμος τής φύσης), η φύση και οι εκφάνσεις τού φύσει γίγνεσθαι, διότι δεν έχει να μάθει τίποτε από αυτά.

Οι φυσικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν ως επιστέγασμα των επινοήσεων, των θεωριών και των παρατηρήσεών τους τη διατύπωση φιλοσοφικών δοξασιών για γενικότερη ερμηνεία και κατανόηση τού Κόσμου. Οι βάσεις όμως, όπου στηρίζονταν για τη διατύπωσή τους, ήταν οι έρευνες επί των φυσικών φαινομένων, για τις οποίες απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η άριστη γνώση των μαθηματικών και των άλλων θετικών επιστημών.

Όλοι ανεξαιρέτως οι φυσικοί φιλόσοφοι ήταν πρωτίστως πανεπιστήμονες. Μόνο με τα μαθηματικά και τις άλλες θετικές επιστήμες μπορεί να κατανοηθεί η φύση και ο λόγος, ο φυσικός νόμος, και να εφαρμοσθεί τόσο στην πόλη, όσο και στον άνθρωπο, που είναι κι αυτά μέρη της φύσης, ώστε να καταστούν έλλογα και κατά φύση.

Ο Αναξίμανδρος θεωρεί σαν αρχή και στοιχείο των όντων το άπειρο, νοώντας  πιθανώς με αυτό τον όρο την ενέργεια, όπως συνάγεται από κάποιο σχολιαστή. Ο Αναξιμένης και λίγο μετά ο Διογένης ο Απολλωνιάτης αντί τού απείρου δέχονται ως αρχήν και στοιχείο των όντων τον αέρα. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από το νόμο αφθαρσίας τής ύλης, στην γκιλοτίνα).
 
Ο Πυθαγόρας και οι πυθαγόρειοι θεωρούν αρχές και στοιχεία των όντων τους αριθμούς (
Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Πυθαγόρας - Σχολή Κρότωνα).

Από την ελεατική σχολή, τής οποίας ως πρώτοι διευθυντές  μνημονεύονται ο Ξενοφάνης, ο Παρμενίδης και ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Παρμενίδης διανοίγει νέους δρόμους κατά τη θεώρηση τού κόσμου. Σκέπτομαι, σημαίνει κατά τον Παρμενίδη, ότι απασχολούμαι με κάτι, το όποιο υπάρχει. Ό,τι δεν υπάρχει, δεν είναι δυνατόν να είναι αντικείμενο τής σκέψης. Το υπάρχον όμως, το πράγματι όν, αποκλείεται να γίνεται και να φθείρεται. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει στον κόσμο γένεση και φθορά, όπως πιστεύουν οι άνθρωποι παραπλανώμενοι από τις αισθήσεις τους, με τις οποίες είναι αδύνατον να λάβουν γνώση τού πραγματικού κόσμου.

Ο Ηράκλειτος πρεσβεύει ως αρχή και στοιχείο των όντων το πυρ, δηλαδή τη θερμική ενέργεια. Τα πράγματα προέρχονται από το πυρ και στο πυρ καταλήγουν φθειρόμενα. Η γένεση και η φθορά των πραγμάτων γίνεται με το λόγο. Η τάξη τού κόσμου, η εσωτερική του νομοτέλεια, με τους αναπόσπαστους  από αυτήν νόμους, δηλαδή με το ρυθμό της, είναι ο αιώνιος λόγος του κόσμου. Με τη φράση του: «Aυτόν το κόσμο κανένας θεός ή άνθρωπος δεν τον έφτιαξε», τελειώνει μια για πάντα τους «μεταφυσικούς» όλων των εποχών. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο λόγος βρίσκεται μέσα στο Σύμπαν).

Ο Εμπεδοκλής δέχεται σαν αρχή και στοιχείο των όντων τη γή, το ύδωρ, τον αέρα, το πυρ και πρεσβεύει, ότι δυο αρχές χαρακτηρίζουν τη γένεση και τη φθορά, η φιλότης, τουτέστιν η έλξη μεταξύ των μορίων των σωμάτων και το νείκος, δηλαδή η άπωση μεταξύ των μορίων. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Η θεωρία τής εξέλιξης στη φιλοσοφία τού Εμπεδοκλή).

Ο Αναξαγόρας πρεσβεύει, ότι τα αρχικά και αμετάβλητα στοιχεία, από τα οποία γίνονται τα πράγματα τού κόσμου, είναι ελάχιστα κατά το μέγεθος και άπειρα κατά το πλήθος.

Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος τέλος πρεσβεύουν, ότι δύο είναι οι αρχές και τα στοιχεία των όντων: τα άτομα και το κενό.

Δεν έχει σωθεί τίποτε από τους φυσικούς φιλόσοφους. Ελάχιστα έργα τους υπήρχαν ακόμα και κατά την κλασική εποχή. Ο χριστιανισμός έκαψε βιβλιοθήκες, αλλά δεν είναι ο μοναδικός  υπεύθυνος για την απώλεια όσων έργων της αρχαίας γραμματείας δεν διασώθηκαν, όπως αβασάνιστα τού καταλογίζεται. Τα πάμπολλα διαπιστωμένα έργα των άθεων διανοητών τής αρχαιότητας (σοφιστών, τούς οποίους ενίοτε συμπεριλαμβάνουν στους προσωκρατικούς με κριτήρια φιλοσοφικά κι όχι χρονολογικά) και των φυσικών φιλοσόφων είχαν ήδη σταματήσει να αντιγράφονται και να διατηρούνται στις  βιβλιοθήκες από την κλασική κιόλας εποχή ή είχαν καεί μη γλυτώνοντας από το εξουσιαστικό μένος τού πολιτικοθρησκευτικού κατεστημένου τής αρχαίας Ελλάδας, που σε πολλές περιπτώσεις κυνήγησε φιλοσόφους κι έκαψε τα έργα τους.

[Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:


Ό,τι σήμερα γνωρίζουμε από τους προσωκρατικούς οφείλονται σε αναφορές νεότερων, από τη συλλογές των οποίων προσπαθούμε να ανασυνθέσουμε το έργο και τη σκέψη τους, από μεταγενέστερους δηλαδή συγγραφείς τής μετακλασικής εποχής, τής ύστερης αρχαιότητας (εθνικούς και χριστιανούς) έως τους βυζαντινούς συγγραφείς (π.χ. Μιχαήλ Ψελλό, Ιωάννη Τζέτζη ή τον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης κ.λπ.), ακόμα κι από Πατέρες τής Εκκλησίας κ.ά θεωρητικούς τού χριστιανισμού, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να αντικρούσουν τις θέσεις των φιλοσόφων, μάς παρέχουν μερικές φορές σημαντικές πληροφορίες για το έργο τους.

Η σκέψη των προσωκρατικών αποτελεί για την έρευνα μια διαρκή πρόκληση και συγχρόνως ένα χώρο τής ιστορίας τής φιλοσοφίας με εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολλές πλευρές. Γι' αυτό, άλλωστε, στο πεδίο τής διεθνούς έρευνας εμφανίζονται συνεχώς επιστημονικά άρθρα και πραγματείες, που αριθμούνται σε εκατοντάδες κάθε χρόνο.

Η φιλοσοφική έκφραση των προσωκρατικών φιλοσόφων συνιστά πνευματική πρωτοπορία για την εποχή τους και συνάμα αδιάψευστο τεκμήριο τής προσπάθειας τού αρχαϊκού ανθρώπου στον ελληνικό χώρο να υπερβεί τις κοινωνικές και θρησκευτικές κατεστημένες αγκυλώσεις και να θραύσει το περίβλημα τής μυθικής εξήγησης τού κόσμου. 


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29467 έγραψε...
"Αρχικά, τη χαρακτήρισαν ως επιστημονική φιλοσοφία."

Επιστημονική ή επιστημονίζουσα θεωρητικολογία θα ήταν ίσως πιο σωστός όρος, ειδικά όσον αφορά την δυτική φιλοσοφία των τελευταίων αιώνων. Η σοφία είναι κάτι άλλο, δεν προσμετράται με επιστημονικά μοντέλα και διανοητικά σχήματα.

I.Bielidopoulos
14.08.2014, 09:03:10





Ανώνυμος 35362 έγραψε...

«Επιστημονική ή επιστημονίζουσα θεωρητικολογία» θα λεγοταν απο εμας, οπως επισης θα μπορουσαν να αποκληθουν και ως «θεωρητικοι φυσικοι». Ομως η πιο γνωστη και ευρεως αποδεκτη ορολογια ειναι «φυσικοι φιλοσοφοι».
17.09.2015, 07:42:12





Bielidopoulos έγραψε...
~
Σιγά μην ήταν και πυρηνικοί φυσικοί.

"Οι ίδιοι οι έλληνες διακηρύσσουν ομόφωνα ότι το υλικό τους για τη γεωμετρία και την άλγεβρα το βρήκαν στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα."
"Τον γνώμονα, τον πόλο (ηλιακά ρολόγια) και τις 12 ώρες της ημέρας, γράφει ο Ηρόδοτος, τα έμαθαν οι έλληνες από τους βαβυλώνιους."
"Βαβυλωνιακής προέλευσης είναι επίσης τα ονόματα των ζωδίων, που οι έλληνες τα έμαθαν περί το 550 π.Χ. από τον Κλεόστρατο από την Τένεδο."
"Γενικώς οι επτά σοφοί δεν ήταν επιστήμονες, αλλά πολιτικοί, νομοθέτες και ηθικολόγοι."
"Η γεωμετρική άλγεβρα του 2ου βιβλίου του Ευκλείδη προέρχεται από τη βαβυλωνιακή άλγεβρα. Είναι προφανές ότι οι πυθαγόρειοι διατύπωσαν και απέδειξαν γεωμετρικά τους βαβυλωνιακούς κανόνες για την επίλυση αυτών των συστημάτων."
"Συμπεραίνουμε έτσι ότι όλες ανεξαρτήτως οι βαβυλωνιακές τυπικές εξισώσεις έχουν αφήσει τα ίχνη τους στην αριθμητική και στη γεωμετρία των πυθαγορείων. Αυτό δεν είναι δυνατόν να οφείλεται σε απλή σύμπτωση. Αυτό που πιο πριν μπορούσαμε μόνο να εικάσουμε, είναι τώρα βεβαιότητα, ότι δηλαδή η βαβυλωνιακή παράδοση πάρεσχε το υλικό το οποίο οι έλληνες και ιδιαίτερα οι πυθαγόρειοι, χρησιμοποίησαν για να κατασκευάσουν τα μαθηματικά τους."
Αποσπάματα από το βιβλίο "Η αφύπνιση της επιστήμης" του B.L. Van der Waerden (1954).

"Οι λεγόμενοι "Ίωνες Φιλόσοφοι" ήταν στην πραγματικότητα αποκρυφιστές και μύστες των ανατολίτικων κοσμοθεωριών."
http://psonthomfanix.blogspot.gr/2015/03/36.html
http://psonthomfanix.blogspot.gr/2014/05/blog-post_9.html
http://psonthomfanix.blogspot.gr/2014/05/blog-post_14.html

17.12.2015, 22:50:38






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...