Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΜΙΑ
ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΗ
“ΤΑΜΠΕΛΑ”


«Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών!»
Δικαιολογημένα ή όχι;


Έγραψε στις 05.10.2011 ο/η:

Επιστροφή

Είναι γνωστό σε όλους, ότι το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν χαίρει της μεγαλύτερης εκτίμησης από τον απλό κόσμο ανά τη γη. Χαρακτηρισμοί, όπως «φονιάδες των λαών», «εγκληματίες», «απάνθρωποι», «κτήνη» ακούγονται όλο και πιο συχνά.

Πού βασίζονται όμως αυτοί οι χαρακτηρισμοί;

Αρκεί η συμμετοχή μιας χώρας σε μια σειρά πολέμων ή η υπερβολική χρήση βίας, για να αποκτήσει την ταμπέλα τού σφαγέα (άλλωστε η ιστορία δείχνει, ότι δεν υπάρχει κράτος στη γη, που να μην έχει πάρει μέρος σε πολέμους ή να μην έχει προβεί σε ακρότητες).

Τις απαντήσεις θα επιχειρήσει να δώσει το παρόν άρθρο, με το οποίο θα κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στα πολεμικά πεπραγμένα των ΗΠΑ. Η αναδρομή μας θα ξεκινήσει πριν από την ίδρυση τού αμερικανικού κράτους, γιατί πιστεύουμε, πως από μια τέτοια καταγραφή δεν θα πρέπει να λείπει το αίμα των αθώων ινδιάνων και αφρικανών, που εξοντώθηκαν από τους προγόνους των αμερικανών.

 
Ο απολογισμός είναι γραφτό να μην είναι απόλυτα ακριβής δεδομένου, ότι ανέκαθεν οι πολεμικές καταγραφές χαρακτηρίζονταν από ασάφεια και είχαν την τάση να μην αντικατοπτρίζουν πλήρως την πραγματικότητα, αλλά και γιατί υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, που έχασαν τη ζωή τους πολλά χρονιά μετά από τους πολέμους εξ αιτίας των συνεπειών, που προκάλεσαν αυτοί, και δεν μνημονεύονται μεταξύ των θυμάτων. Ακόμα κι έτσι όμως τα δεδομένα είναι αμείλικτα.

Η περίοδος τής αποικιοκρατίας
Ξεκινάμε από το 1550. Όταν έφτασαν οι πρώτοι άγγλοι άποικοι στο νέο κόσμο (οι αγγλοαμερικάνοι χρησιμοποίησαν εξ αρχής το επίθετο new κι όχι newfound, γιατί θεωρούσαν ή ήθελαν να περάσουν στον κόσμο, ότι η ήπειρος, που ανακάλυψε ο Κολόμβος, ήταν ακατοίκητη και επομένως ανύπαρκτη), στην αμερικανική ήπειρο ζούσαν περίπου 75,000,000 ιθαγενείς. ΑπΆ αυτούς τα 15,000,000 κατοικούσαν στη βόρεια Αμερική οργανωμένοι σε εξελιγμένες κοινότητες, που μπορεί να διέφεραν μεταξύ τους ως προς τα ήθη, τα έθιμα και τη γλώσσα, ωστόσο ταυτίζονταν απόλυτα σε ένα πράγμα: το φιλειρηνικό πνεύμα. Μέχρι τα μέσα τού 17ου αιώνα, από τους 15,000,000 ινδιάνους τής βόρειας Αμερικής είχαν αφανιστεί περίπου τα 14,000,000 εξ αιτίας των εκκαθαρίσεων των αποίκων, τής πείνας, στην οποία τους υποχρέωναν ως ένα μέσο καταναγκασμού και των ασθενειών, που τους μετέφεραν από τη μολυσμένη Ευρώπη. Σημειωτέον, ότι οι περισσότεροι θάνατοι έγιναν κάτω από μαρτυρικές συνθήκες (αποκεφαλισμοί, ανασκολοπισμοί, απαγχονισμοί, βράσιμο σε καζάνια). Επίσης, για να μπορέσουν να δαμάσουν και να καθυποτάξουν τους περήφανους ινδιάνους, οι άποικοι προσέφευγαν σε δόλιους και πανούργους τρόπους.

Περίπου το 1600 προέκυψε στις αποικίες η ανάγκη για επέκταση των καλλιεργειών και επομένως για εξεύρεση φθηνών εργατικών χεριών. Η λύση βρέθηκε στην υπανάπτυκτη –κατά τους αμερικανούς– Αφρική (στην πραγματικότητα, εκείνη την εποχή στην Αφρική υπήρχαν κοινότητες πιο πολιτισμένες και εξελιγμένες από κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον κόσμο, όπως το βασίλειο τού Μάλι). Υπολογίζεται, ότι τα επόμενα 200 χρόνια 50,000,000 περίπου αφρικανοί πολίτες αιχμαλωτίστηκαν από τους αμερικάνους. ΑπΆ αυτούς 35 με 40 εκατομμύρια πέθαναν στοιβαγμένοι στα αμπάρια των πλοίων, που τους μετέφεραν στην Αμερική ή κλεισμένοι σε αυτοσχέδιες φυλακές-κλουβιά, καθώς περίμεναν την αναχώρησή τους.

Μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική χώρα
Το χορό των αγαπημένων στις ΗΠΑ πολέμων άνοιξε η σύρραξη με το Μεξικό, το 1846. Ήταν ένας πόλεμος, που επιβλήθηκε με το έτσι θέλω από την Αμερική με σκοπό την προσάρτηση νέων εδαφών και την επέκτασή της μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό. Τα εδάφη, που ορέγονταν οι αμερικάνοι τσολιάδες, ανήκαν εξ ολοκλήρου στο κράτος τού Μεξικού, που μόλις είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία του από την Ισπανία. Ο πόλεμος εξελίχθηκε σε παιχνιδάκι για τις ΗΠΑ. Τα θύματα ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία άμαχοι μεξικανοί.


Στο χάρτη απεικονίζεται η εδαφική εξέλιξη των ΗΠΑ. Η πρώτη επέκταση προς τη δύση (άσπρο) και προς το νότο (μπλε) έγινε σε βάρος των ινδιάνων μέσα από τις πολιτικές αφανισμού τους. Η επέκταση προς τον Ειρηνικό πραγματοποιήθηκε μέσω τού μεξικανικού πολέμου, τον οποίο επέβαλαν με τον τσαμπουκά οι ΗΠΑ και οικειοποιήθηκαν το 50% τής επικράτειας τού Μεξικού (μπλε και ροζ). Για άλλα μεγάλα τμήματα τής αμερικανικής επικράτειας (Λουιζιάνα, βορειοδυτικές πολιτείες) είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς, αφού ο τρόπος, με τον οποίο προσαρτήθηκαν, καλύπτεται από βαθύ σκοτάδι.

Το 1803, η Κούβα επαναστάτησε διεκδικώντας την ανεξαρτησία της από την Ισπανία και οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να λείψουν από το πανηγύρι. Με πρόσχημα τη βύθιση ενός αμερικάνικου πλοίου στα ανοιχτά τής Αβάνας και το θάνατο 268 ναυτών (αργότερα προέκυψαν στοιχεία, ότι η βύθιση τού πλοίου ήταν προκατασκευασμένη), κήρυξαν τον πόλεμο στην Ισπανία και αποβιβάστηκαν στην Κούβα δήθεν για να συνδράμουν τούς κουβανούς επαναστάτες. Ο απολογισμός ήταν εκατοντάδες νεκροί και μια αμερικανική στρατιωτική κατοχή, που διήρκησε μέχρι την κουβανική επανάσταση τού 1959.

Την ίδια περίοδο, τα αμερικανικά στρατεύματα κατέλαβαν το Πουέρτο Ρίκο. Τον Ιούλιο τού 1898, κατέκτησαν τη Χαβάη και λίγο αργότερα το νησί Γουέικ, 2,300 μίλια δυτικά τής Χαβάης. Ακολούθησαν το Γκουάμ και οι Φιλιππίνες.
    
Το 1899, οι φιλιππινέζοι εξεγέρθηκαν εναντίον τής καταπιεστικής αμερικανικής κατοχής. Οι ΗΠΑ επενέβησαν προκαλώντας ένα μακελειό άνευ προηγουμένου: 1,000,000 αθώοι φιλιππινέζοι σκοτώθηκαν από τα βλήματα ή τις ασθένειες, που επέφερε ο πόλεμος. Σε ένα γράμμα του, ένας αμερικανός λοχίας έγραψε, ότι μετά από επιδρομή τού συντάγματός του σε μια πόλη των Φιλιππίνων, από τους 17,000 κατοίκους της δεν είχε μείνει κανένας ζωντανός. Στην επαρχία Μπατάγκας, το ένα τρίτο των 300,000 κατοίκων είχε σκοτωθεί ή είχε πεθάνει από την πείνα.

Προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα σχέδιά τους για τη διάνοιξη και εκμετάλλευση τής διώρυγας τού Παναμά, οι ΗΠΑ οργάνωσαν το 1903 μια επανάσταση στην Κολομβία με μοναδικό σκοπό τη δημιουργία ενός κράτους προτεκτοράτου. (Ο Παναμάς δεν υφίστατο ποτέ ως κράτος ή έθνος· είναι δημιούργημα τον αμερικανών. Στην πραγματικότητα, το παναμέζικο έδαφος ανήκει στην Κολομβία).

Το 1914 αμερικανικά πλοία βομβάρδισαν τη μεξικανική πόλη Βερακρούς, επειδή το Μεξικό είχε αρνηθεί να ζητήσει συγνώμη από τις ΗΠΑ για τη σύλληψη αμερικανών ναυτών. Από το βομβαρδισμό σκοτώθηκαν 100 μεξικανοί πολίτες. Αξίζει να αναφερθεί, ότι αυτή η επίθεση συνέπεσε χρονικά με την αποκάλυψη τής σφαγής από τις αμερικανικές αρχές 13 απεργών ανθρακωρύχων στο Κολοράντο (η γνωστή σφαγή τού Λάντλοου). Τα συμπεράσματα δικά σας…

Νεότερα χρόνια: ένας αιώνας αίματος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι ΗΠΑ διακήρυτταν με κάθε μέσο την ουδετερότητά τους και ταυτόχρονα προμήθευαν τους εχθρούς των γερμανών με τεράστιες ποσότητες πολεμικού υλικού.  Όταν ένα βρετανικό εμπορικό πλοίο, στο οποίο επέβαιναν και αμερικανοί ναύτες, βυθίστηκε από τους γερμανούς, ο πρόεδρος Ουίλσον θεώρησε την πράξη «επαίσχυντη θηριωδία» ισχυριζόμενος, ότι το φορτίο ήταν αθώο (περιεχόμενο φορτίου: 1,248 κιβώτια με βλήματα, 4,927 κιβώτια φυσίγγια και 2,000 κιβώτια πυρομαχικά). Οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο συμβάλλοντας στο αιματοκύλισμα, που κόστισε τη ζωή σε 20,000,000 ανθρώπους.

Για λόγους «περιφρούρησης τής έννομης τάξης», τα αμερικανικά στρατεύματα μπαινόβγαιναν όποτε ήθελαν σε άλλες χώρες (ή μάλλον έμπαιναν, αφού συνήθως ξεχνούσαν να βγουν): το 1915 εισέβαλλαν στην Αιτή και έμειναν εκεί 19 χρόνια· το 1916 εισέβαλλαν στη Δομινικανή Δημοκρατία και έμειναν 8 χρόνια· λίγο πριν λήξει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, 7,000 Αμερικανοί πεζοναύτες στάλθηκαν στο Βλαδιβοστόκ τής Ρωσίας κι έμειναν εκεί 2 χρόνια κι άλλοι 5,000 στη ρωσική πόλη Αρχάγγελος, όπου έμειναν ένα χρόνο· το 1926 5,000 Αμερικανοί πεζοναύτες αποβιβάστηκαν στη Νικαράγουα και έμειναν εκεί 7 χρόνια.

Το 1932, ξέσπασε μια εξέγερση στο Ελ Σαλβαδόρ εναντίον τού στρατιωτικού καθεστώτος, που είχαν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ. Η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε ένα καταδρομικό και δύο αντιτορπιλικά, για να εκφοβίσουν τους εξεγερμένους.

ΒΆ Παγκόσμιος Πόλεμος. Όλοι ξέρουν, ότι οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο, επειδή η Ιαπωνία βομβάρδισε την αμερικανική βάση τού Περλ Χάρμπορ. Αυτό, που δεν ξέρουν είναι, ότι η ιαπωνική επίθεση προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, αφού ήρθε ως συνέπεια των οικονομικών κυρώσεων, που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην Ιαπωνία, επειδή η τελευταία επιχείρησε να καταλάβει την Κίνα (προφανώς οι ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν, επειδή τους πρόλαβαν οι γιαπωνέζοι). Επομένως, η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ ήταν καθΆ όλα αναμενόμενη από τους αμερικανούς. Ο αμερικανικός στόλος ξεχύθηκε προς το ιαπωνικό αρχιπέλαγος διασχίζοντας τον Ειρηνικό Ωκεανό. Όποιο νησί έβρισκε μπροστά του το κατακτούσε και ίδρυε στρατιωτικές βάσεις απΆ όπου βομβάρδιζε την Ιαπωνία. Οι βομβαρδισμοί ήταν ανελέητοι. Μέσα σε μια νύχτα σκοτώθηκαν 80,000 πολίτες τού Τόκιο (οι αμερικανοί δεν βομβάρδιζαν στρατιωτικούς στόχους, αλλά ανθρώπινες κοινότητες με σκοπό την καταρράκωση τού ηθικού των πολιτών). Το αποκορύφωμα ήταν οι (εντελώς αδικαιολόγητες) ρίψεις των δύο ατομικών βομβών: τής πρώτης στη Χιροσίμα με 100,000 θύματα (αποκλειστικά αμάχους) και τής δεύτερης στο Ναγκασάκι με λιγότερα θύματα, μόνο 50,000.


Η πόλη τής Χιροσίμα μετά τη ρίψη τής ατομικής βόμβας. Οι αμερικανοί έριξαν τη βόμβα παρΆ όλο που η Ιαπωνία είχε ηττηθεί και είχε ζητήσει την έναρξη ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Οι αμερικανοί όμως, είχαν ξοδέψει τεράστια ποσά για την κατασκευή της και θεωρούσαν, πως έπρεπε οπωσδήποτε να τη χρησιμοποιήσουν· επίσης ήθελαν να προλάβουν μια διορία, που έδινε στους ρώσους τη δυνατότητα να εισβάλλουν στην Ιαπωνία αναλαμβάνοντας τον μεταπολεμικό έλεγχο της.

Ο βομβαρδισμός τής Δρέσδης είναι ένα ακόμα από τα επιτεύγματα των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια τού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις αρχές τού 1945, σμήνη αμερικανικών μαχητικών έριξαν βροχή από βλήματα ισοπεδώνοντας την ιστορική πόλη και σκοτώνοντας περίπου 100,000 πολίτες.

Το 1950, με τις ευλογίες των (αμερικανοκρατούμενων) Ηνωμένων Εθνών, οι ΗΠΑ αναμείχθηκαν στη διαμάχη μεταξύ βόρειας και νότιας Κορέας. Με σκοπό «την αποτροπή τής ένοπλης σύρραξης», εισέβαλαν στην κορεάτικη χερσόνησο σπέρνοντας τον όλεθρο. Σιγά - σιγά, ο αρχικός στόχος τής επέμβασης έπαθε μετάλλαξη και μετουσιώθηκε στην προσπάθεια αποτροπής τής εξάπλωσης τού κομμουνισμού. Οι ΗΠΑ βομβάρδισαν ανελέητα τις δύο Κορέες, σκοτώνοντας περίπου 2,000,000 αθώους πολίτες.

Το 1954, τέσσερα αμερικανικά μεταγωγικά έβαλαν ένα χεράκι στην ανατροπή τής δημοκρατικά εκλεγμένης (και δημοκρατικότατης) κυβέρνησης τής Γουατεμάλας.

Το 1958, ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ έστειλε χιλιάδες πεζοναύτες στο Λίβανο, όπου είχε ξεσπάσει μια εξέγερση σε βάρος τής κυβέρνησης αμερικανικών συμφερόντων. Μετά τη λήξη τής εξέγερσης, τα στρατεύματα παρέμειναν εκεί προστατεύοντας τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου (ο αποκαλούμενος και «αυτόκλητος προστάτης ή χωροφύλακας»).

Ο πόλεμος τού Βιετνάμ ήταν το πρώτο και μοναδικό μέχρι τώρα στραπάτσο τής αμερικανικής υπερδύναμης. Με αφορμή ένα κατασκευασμένο επεισόδιο στον κόλπο τού Τόλκιν, το 1964 οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ, σπέρνοντας τον όλεθρο στη φιλήσυχη αυτή χώρα για οκτώ περίπου χρόνια. Μια κολοσσιαία στρατιωτική δύναμη αποτελούμενη από 2,000,000 αμερικανούς στρατιώτες μεταφέρθηκε στην άλλη άκρη τού Ειρηνικού κι επιδόθηκε σε βιασμούς, απαγωγές, βασανιστήρια, μαζικές εκτελέσεις, συλλήψεις χωρίς δίκη, βιολογικό πόλεμο (οι αμερικανοί ψέκαζαν με δηλητηριώδη αέρια τα χωράφια, για να καταστρέψουν τη βλάστηση). Παρά την πανωλεθρία των ΗΠΑ, οι νεκροί βιετναμέζοι υπολογίζονται στους 1,000,000.











Ο πρόεδρος Κένεντι έχει περάσει στην ιστορία ως ένας δίκαιος και ειρηνόφιλος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα, ήταν ένας πολεμοχαρής εθνικιστής, ο οποίος υποστήριξε τις δεξιές κυβερνήσεις - μαριονέτες, που είχαν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ στην Ινδοκίνα και ενέκρινε σχέδια για μυστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τού Βιετνάμ και τού Λάος.


Το 1966, μια εξέγερση στο Λάος εναντίον τής δικτατορίας που είχαν επιβάλει οι αμερικανοί πνίγηκε στο αίμα με τη βοήθεια αμερικανικών βομβαρδιστικών. Τα θύματα ήταν χιλιάδες.

Η Καμπότζη είχε μπει για τα καλά στο μάτι των αμερικανών πολέμαρχων. Χρόνια ολόκληρα, χωρίς να ξέρει τίποτα ούτε ο αμερικανικός λαός ούτε ο υπόλοιπος κόσμος (χάρη στη συμβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης), οι αμερικανικές κυβερνήσεις έστελναν μαχητικά, που βομβάρδιζαν χάρη διασκέδασης πόλεις και χωριά τής πολύπαθης αυτής χώρας. Το 1970, ο πρόεδρος Νίξον, αφού είδε. ότι οι σκληροτράχηλοι καμποτζιανοί δεν παραδίνονταν, διέταξε τη χερσαία εισβολή.

Το 1976, ο πρόεδρος Φορντ διέταξε εκ νέου επίθεση εναντίον τής Καμπότζης ως αντίποινα για τη σύλληψη των μελών ενός αμερικανικού φορτηγού πλοίου, που είχε εισέλθει στα χωρικά της ύδατα. ΠαρΆ όλο, που οι αμερικάνοι αφέθηκαν ελεύθεροι μόλις δύο μέρες μετά τη σύλληψή τους και διαβεβαίωσαν, ότι δεν είχαν υποστεί καμία απολύτως κακομεταχείριση, η αμερικανική κυβέρνηση θεώρησε σκόπιμο να βομβαρδίσει τους κατοίκους ενός νησιού και μερικά «εχθρικά» πλοία.

Ακόμα και μετά την επίσημη παύση των εχθροπραξιών στο Βιετνάμ, οι αμερικανοί δεν το έβαλαν κάτω. Ανήμποροι να χωνέψουν την πανωλεθρία τους, συνέχιζαν να σπέρνουν τον όλεθρο στη χερσόνησο τής Ινδοκίνας. Το 1981, 800,000 τόνοι βομβών έπεσαν από αμερικανικά αεροσκάφη στο Λάος, το Βιετνάμ και τη Καμπότζη.


Toν Ιούνιο τού 1971, o Ντάνιελ Έλσμπεργκ, υπάλληλος μιας εταιρίας, που διεξήγαγε μυστικές έρευνες για λογαριασμό τής αμερικανικής κυβέρνησης, έδωσε στη δημοσιότητα μια πολυσέλιδη απόρρητη έκθεση τού Υπουργείου ¶μυνας. Tα «Έγγραφα του Πενταγώνου» («Ρentagon Ρapers») αποκάλυπταν, ότι οι ΗΠΑ αναμειγνύονταν στο Βιετνάμ επί 26 χρόνια κι ότι βομβάρδιζαν μυστικά το Λάος, την Καμπότζη και το Βιετνάμ χωρίς το Κογκρέσο να γνωρίζει τίποτα.

Το 1982, ο πρόεδρος-σταρ Ρέιγκαν έστειλε αμερικανούς πεζοναύτες στο Λίβανο, για να συμμετάσχουν(!) στον τοπικό εμφύλιο πόλεμο.

Τον επόμενο χρόνο, αμερικανικά στρατεύματα εισέβαλαν στη φιλήσυχη χώρα τής Γρενάδας με πρόσχημα την προστασία αμερικανών πολιτών, που κινδύνευαν εξ αιτίας ενός ανύπαρκτου πραξικοπήματος. Η πραγματική αιτία τής εισβολής ήταν η επιθυμία των ΗΠΑ να αποδείξουν, ότι παρέμεναν κυρίαρχη δύναμη στον πλανήτη.

Το καθεστώς τού Μουαμάρ Καντάφι ήταν εξ αρχής αντίθετο με την πολιτική των ΗΠΑ κι αυτό ήταν κάτι, που οι τελευταίες δυσκολεύονταν να δεχτούν. Έτσι, όταν το 1986 έσκασε μια βόμβα σε κέντρο διασκέδασης στο δυτικό Βερολίνο σκοτώνοντας έναν αμερικανό, ο πρόεδρος-σταρ διέταξε το βομβαρδισμό τής Λιβύης, παρΆ όλο, που δεν υπήρχε κανένα στοιχείο εναντίον τής συγκεκριμένης χώρας. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά έπληξαν μεταξύ άλλων μια πυκνοκατοικημένη πόλη δολοφονώντας 100 αθώους πολίτες.

Το 1989, ο πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος χρειαζόταν οπωσδήποτε έναν πόλεμο, για να δικαιολογήσει το κόστος συντήρησης τού κολοσσιαίου στρατού του (ο στρατός κόστιζε υπέρογκα ποσά στους αμερικανούς φορολογούμενους και ήταν η αιτία για συνεχείς περικοπές κρατικής πρόνοιας). Τον βρήκε στον Παναμά. 26,000 αμερικανοί στρατιώτες εισέβαλαν στη χώρα-προτεκτοράτο των ΗΠΑ με σκοπό τη σύλληψη τού πρώην συνεργάτη τους Νοριέγκα, ο οποίος είχε μετατραπεί σε έμπορο ναρκωτικών. Αποτέλεσμα, ήταν ο θάνατος χιλιάδων αθώων πολιτών και η ισοπέδωση τής πόλης τού Παναμά.

Το σημαντικότερο επίτευγμα του Μπους-πατέρα ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ, το 1991. Για τον αγαθόπιστο αμερικάνικο λαό, σκοπός τής στρατιωτικής επέμβασης ήταν η απελευθέρωση τού λαού τού Κουβέιτ από τους ιρακινούς εισβολείς· για τα γεράκια τής αμερικανικής κυβέρνησης, σκοπός ήταν ο έλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων τής Μέσης Ανατολής. Οι μισές από τις βόμβες, που έριξαν οι αμερικανοί, δεν βρήκαν στόχο πλήττοντας αμάχους. Ακόμα κι όταν ο στρατός τού Ιράκ είχε τραπεί σε άτακτη φυγή, τα αμερικανικά στρατεύματα συνέχιζαν να σκοτώνουν στα τυφλά ιρακινούς στρατιώτες, που έτρεχαν να σωθούν. Νοσοκομεία γεμάτα με αρρώστους, ξενοδοχεία, αεροπορικά κρησφύγετα, λαϊκές αγορές, παιδικοί σταθμοί και σχολεία ισοπεδώθηκαν απανθρακώνοντας όποιον βρισκόταν μέσα. Δεκάδες χιλιάδες παιδιά βρήκαν τραγικό θάνατο.

Ο πρόεδρος Κλίντον όχι μόνο δεν μείωσε τις στρατιωτικές δαπάνες, αλλά τις αύξησε περαιτέρω, παρΆ όλο, που δεν υπήρχε πια το αντίπαλο δέος τής Σοβιετικής Ένωσης. Για να δικαιολογήσει αυτές τις αυξήσεις, το 1992 έστειλε τα αεροσκάφη του να βομβαρδίσουν τη Βαγδάτη, επειδή υπήρχαν υπόνοιες για μια δολοφονική επίθεση εναντίον τού πρώην προέδρου Μπους στο Κουβέιτ. Ούτε τώρα υπήρξαν αποδεικτικά στοιχεία, αλλά αυτό μικρή σημασία είχε.

Τον Οκτώβριο τού 1993, οι ΗΠΑ αναμίχθηκαν σε μια τοπική διένεξη στη Σομαλία. Οι αναφορές μιλάνε για πράξεις πρωτοφανούς αγριότητας εναντίον αθώων πολιτών. Ο απολογισμός ήταν πάνω από 2,000 νεκροί άμαχοι Σομαλοί.

Το 1995 οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο τής Βοσνίας βομβαρδίζοντας σερβικές θέσεις μετά από επίθεση των σέρβων στην πόλη Σρεμπρένιτσα.
         
Το 1998 ο Κλίντον διέταξε τον βομβαρδισμό τού Αφγανιστάν και τού Σουδάν ως απάντηση σε δύο τρομοκρατικές επιθέσεις, που έγιναν στις αμερικανικές πρεσβείες στην Κένυα και την Τανζανία. Και στις δύο χώρες οι στόχοι δεν ήταν στρατιωτικοί. Στο Σουδάν μάλιστα καταστράφηκε η μεγαλύτερη φαρμακοβιομηχανία τής χώρας στερώντας τα απαραίτητα φάρμακα από τους πάμφτωχους πολίτες.

Με αφορμή την άρνηση τού σέρβου προέδρου Μιλόσεβιτς να δεχτεί ξένη στρατιωτική παρουσία στο Κοσσυφοπέδιο το 1999, οι ΗΠΑ επέστρεψαν στα Βαλκάνια θέλοντας στην ουσία να υποστηρίξουν τους αλβανούς τρομοκράτες τής σέρβικης επαρχίας. Αγνοώντας την πρόταση, που έκανε η Σερβία για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, βομβάρδισαν αλύπητα τη χώρα σκοτώνοντας περίπου 3,500  πολίτες και τραυματίζοντας 12,500.


















Οι αμερικανικές κυβερνήσεις πείθουν με ασύστολα ψέματα το λαό για τη σκοπιμότητα των πολέμων, παρΆ όλο, που οι περισσότεροι απΆ αυτούς είναι αντισυνταγματικοί. (Στη φωτογραφία η Κοντολίζα Ράις, υπουργός Εξωτερικών τής κυβέρνησης τού Μπους υιού).


Η περιλάλητη επίθεση στους δίδυμους πύργους, έδωσε την ευκαιρία στον πρόεδρο Μπους τζούνιορ να δείξει την πυγμή του. Στις αρχές τού Οκτωβρίου 2001, διέταξε τον βομβαρδισμό τού Αφγανιστάν, ο οποίος κράτησε πέντε μήνες πλήττοντας φαρμακοβιομηχανίες, νοσοκομεία και χωριά. Μετά το πέρας των βομβαρδισμών ανακοινώθηκε, ότι οι «τρομοκράτες» παρέμεναν άφαντοι.

Μπορώ να σκοτώσω και χωρίς να πολεμήσω
Ο πόλεμος είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιβάλει μια χώρα την κυριαρχία της, αλλά όχι ο μοναδικός. Στην προσπάθειά τους να εκπληρώσουν τους πολεμικούς τους σκοπούς, οι αμερικάνοι εφάρμοσαν κάθε μέσο ή στρατηγική αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις συνέπειες, που μπορεί να είχαν στους απλούς ανθρώπους. Ας δούμε κάποιες απΆ αυτές τις περιπτώσεις:

Στα μέσα τής δεκαετίας τού Ά70, η κυβέρνηση των ΗΠΑ απείχε από την ανθρωπιστική βοήθεια, που εστάλη στη δυτική Αφρική, η οποία πληττόταν από ξηρασία, καταδικάζοντας σε θάνατο 100,000 ανθρώπους. Η αιτιολογία των αμερικάνων ήταν, ότι δεν είχαν ιστορικούς δεσμούς με τις χώρες αυτές, ήτοι οικονομικά συμφέροντα.
 
Το 1994, κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου στη Ρουάντα, οι ΗΠΑ πρωτοστάτησαν στην άρνηση ανάληψης διεθνούς δράσης και απαίτησαν την απόσυρση των υφιστάμενων δυνάμεων τού ΟΗΕ προκαλώντας την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση τού πολέμου και τη σφαγή πάνω από 1,000,000 πολιτών.  

Τέλος, μετά τον πόλεμο τού Ιράκ, οι ΗΠΑ επέβαλλαν εμπάργκο στην αποστολή τροφίμων και φαρμάκων προς την αραβική χώρα. Εξ αιτίας αυτών των κυρώσεων 500,000 παιδιά βρήκαν τον θάνατο.

Δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ασφαλώς και τα θύματα, που προκάλεσαν οι έμμεσες επεμβάσεις των ΗΠΑ σε άλλες χώρες. Όταν οι συνθήκες δεν ευνοούσαν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης ή όταν ο πολυάσχολος αμερικανικός στρατός είχε πιάσει δουλειά σΆ ένα άλλο σημείο τού πλανήτη, οι αμερικανοί έδιναν το παρόν υποστηρίζοντας αιμοσταγή καθεστώτα (Σουχάρτο-Ινδονησία), ιδρύοντας αντικαθεστωτικές ομάδες (Κόντρας-Νικαράγουα) ή παρέχοντας στρατιωτικό εξοπλισμό, συμβούλους και χρήματα. Χώρες, όπως η Χιλή, η Αργεντινή, η Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Νικαράγουα, η Ονδούρα, η Κούβα, το Ισραήλ, το Ιράν, το Ιράκ, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Νότια Αφρική, η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία, η Βοσνία, η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν δεχτεί κατά καιρούς την έμμεση παρέμβαση των ΗΠΑ.  

Επίλογος
Η αναδρομή που κάναμε, δικαιολογεί απόλυτα τους ουδόλως κολακευτικούς χαρακτηρισμούς, που έχουν επικρατήσει για τις ΗΠΑ. Αυτό που κρίνουμε απαραίτητο να προσθέσουμε είναι, ότι για όλα τα παραπάνω εγκλήματα, ελάχιστοι έχουν τιμωρηθεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (θυμόμαστε την παραπομπή ενός υπολοχαγού για τη σφαγή στο βιετναμέζικο χωριό Μι Λάι). Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι οι ΗΠΑ διαφώνησαν στην πρόταση για την ίδρυση ενός μόνιμου  δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου.

Αν τιμωρήθηκαν κάποιοι αμερικανοί, αυτοί ήταν οι λιποτάκτες και οι ευσυνείδητοι πολίτες, που αντιτάχθηκαν κατά καιρούς στη συμμετοχή τους στους πολέμους, γιατί υπήρχαν και τέτοιοι.

Tάσος Ψάρρης


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...