Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ
ΣΥΝΘΗΚΩΝ


Η ντροπή της Αμερικής

Έγραψε στις 10.01.2009 ο/η: Kurtz Paul

Επιστροφή

Πολλά έχουν ειπωθεί για την πολιτική των ΗΠΑ και τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο μέσα σ όλη αυτήν την «φλογερή» ρητορεία δεν έγινε η παραμικρή αναφορά σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Πρόκειται για την εξωτερική πολιτική της Αμερικής και μία θλιβερή της πρωτιά, την κατάφωρη παραβίαση των συνθηκών, που έχει υπογράψει, και των συμβατικών υποχρεώσεων, που απορρέουν από αυτές.


Κατά την διακυβέρνηση της χώρας από τον Κλίντον ο Τζέσε Χέλμς, ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, μπλόκαρε την επικύρωση σημαντικώτατων συνθηκών, πολλές από τις οποίες παραμένουν μη επικυρωμένες μέχρι σήμερα. Tό «ρεκόρ» στο μπλοκάρισμα συνθηκών, όπως για παράδειγμα το Πρωτόκολλο του Κυότο, συνθήκη υψίστης σημασίας, κατέχει αναμφίβολα η κυβέρνηση Μπους.


Από την ανάληψη της εξουσίας, το 2001, η κυβέρνηση Μπους παρεκώλυσε την θέση σε εφαρμογή πλείστων συνθηκών. Για ένα ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα η Γερουσία δεν κατάφερε η αρνήθηκε να επικυρώση συνθήκες, που ήταν ήδη υπογεγραμμένες.


* * *


Το Αμερικανικό Σύνταγμα ορίζει τα καθήκοντα του προέδρου και της Γερουσίας, όσον αφορά στο ζήτημα των συνθηκών, ως εξής: «Ο πρόεδρος έχει την δικαιοδοσία, με την συναίνεση της Γερουσίας, να υπογράψη συνθήκες, υπό τον όρο ότι τα δύο τρίτα της Γερουσίας συμφωνούν» (άρθρο ΙΙ, παράγραφος 2). Τόσο ο Τζώρτζ Μπούς, όσο και η Γερουσία δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Γιατί;


Προοδευτικά η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ πέρασε στον έλεγχο των νεοσυντηρητικών θρησκόληπτων εθνικιστών, οι οποίοι βλέπουν τις ΗΠΑ ως μία υπερδύναμη, η οποία δεν πρέπει να δεσμεύεται από καμμία διεθνή συνθήκη, ακόμη και από συνθήκη αφορώσα τα ανθρώπινα δικαιώματα και της οποίας οι όροι υπερισχύουν της αμερικανικής νομοθεσίας. Ενεργώντας έτσι αρνούνται την θεσμοθέτηση νέων νόμων η κανόνων, οι οποίοι είναι αποτέλεσμα διεθνούς συναίνεσης. Τα όρια της αμερικανικής νομοθεσίας γίνονται ντε φάκτο όρια και για τον υπόλοιπο κόσμο.

    

Κάποτε η θέαση των πραγμάτων από την Ουάσιγκτων ήταν πολύ διαφορετική. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριζαν ένθερμα την συνεργασία μεταξύ των εθνών. Η χώρα ήταν στην εμπροσθοφυλακή εκείνων, που διεκήρυσσαν ρητά τις θέσεις τους υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντιθέτως η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων χρόνων είναι μονόπλευρη και ασχολείται μόνο με την διατήρηση των προνομίων των ΗΠΑ.


Λόγω του ότι το θέμα των μπλοκαρισμένων συνθηκών δεν έχει αντιμετωπισθεί με τη σοβαρότητα που αρμόζει, παραθέτουμε παρακάτω λίστα με τις συνθήκες, που οι Η.Π.Α. δεν έχουν επικυρώσει. Για εκείνους που πιστεύουν, ότι η δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινότητας είναι ζωτικής σημασίας για την ειρήνη και την ευημερία, αυτή είναι μία σημαντικότατη παράμετρος, που θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη.



ΜΗ ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Συνθήκη Αντιβαλλιστικών Πυραύλων (ΑΒΜ)

Υπογράφτηκε κι επικυρώθηκε το καλοκαίρι του 1972. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μονόπλευρα αποσύρθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου του 2001 και έγιναν η πρώτη υπερδύναμη, που αποσύρθηκε από συνθήκη ελέγχου πυρηνικών όπλων.


Συνθήκη Καθολικής Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών (Comprehensive Test Ban Treaty)

Υπογράφτηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2006. Δεν επικυρώθηκε ποτέ. Η Aμερικανική Γερουσία ψήφισε το 1999 την μη επικύρωση της συνθήκης απαγόρευσης πυρηνικών δοκιμών, η οποία υπογράφτηκε από τον πρόεδρο Κλίντον. Στις αρχές του 2002 η κυβέρνηση Μπους με την επιθεώρηση “Nuclear Posture Review” κοινοποίησε εμμέσως την πρόθεσή της να προχωρήσει εκ νέου σε πυρηνικές δοκιμές και να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε επιθέσεις της.


     

Παγκόσμιος χάρτης με τις χώρες, που έχουν επικυρώσει το Πρωτόκολλο του Κυότο για τις κλιματικές αλλαγές (πράσινο χρώμα). Με κίτρινο οι χώρες, στις οποίες εκκρεμεί η επικύρωση, με γκρι οι χώρες, που δεν έχουν λάβει ακόμα θέση και με κόκκινο οι Η.Π.Α., που αρνούνται να επικυρώσουν το πρωτόκολλο.



Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο του Κλίματος (UNFCCC) και Πρωτόκολλο του Κυότο

Η σύμβαση (UNFCCC) επικυρώθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1992. Το Πρωτόκολλο του Κυότο υπογράφτηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1998, αλλά δεν επικυρώθηκε ποτέ από τις Η.Π.Α.. Παρ’ότι ο πρόεδρος Κλίντον υπόγραψε το Πρωτόκολλο του Κυότο, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ κατά την διακυβέρνηση Μπους το απέρριψε με το αιτιολογικό, ότι θα ήταν επιζήμιο για την οικονομία των Η.Π.Α.. Οι αντιπρόσωποι των Η.Π.Α., που είχαν αυτήν την τοποθέτηση στην Συνάντηση Κορυφής στο Μπαλί το 2007, αποδοκιμάστηκαν ευρέως.


Σύμβαση για τις Διακρίσεις κατά των Γυναικών (CEDAW)

Υπoγράφτηκε στις 17 Ιουλίου του 1980 και δεν επικυρώθηκε ποτέ. Οι Η.Π.Α. είναι ανάμεσα σ’ εκείνες τις χώρες, που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, όπως είναι το Ιράν και το Σουδάν, που δεν επικύρωσαν την σύμβαση, που υπογράφτηκε από τον πρόεδρο Τζίμμυ Κάρτερ. Η επικύρωση της σύμβασης δεν πραγματοποιείται εξ αιτίας της συνεχιζόμενης αντίδρασης των συντηρητικών στη Γερουσία.


Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Αφίσα της Διεθνούς Αμνηστίας προτρεπτική για την επικύρωση της Σύμβασης για τα δικαιώματα των γυναικών (CEDAW) από τις Η.Π.Α., μιας από τις ελάχιστες χώρες παγκοσμίως που αρνούνται να την επικυρώσουν.


Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Παιδιών

Υπογράφτηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1995 και δεν επικυρώθηκε ποτέ. Μόνο οι Η.Π.Α. και η Σομαλία δεν επικύρωσαν την σύμβαση, η οποία υπογράφτηκε από τον πρόεδρο Κλίντον. Εκτός των άλλων η Σύμβαση απαγορεύει την θανατική ποινή για τα παιδιά. Οι συντηρητικοί της Γερουσίας, που υποστηρίζουν την επιβολή της θανατικής ποινής σε ανηλίκους, συνεχίζουν να αντιτίθενται στην επικύρωση της σύμβασης.


Διεθνής Σύμβαση  για  τα Οικονομικά,  Κοινωνικά  και Πολιτιστικά Δικαιώματα (CESCR)

Υπoγράφτηκε τον Οκτώβριο του 1977 και δεν επικυρώθηκε ποτέ. Παρ’όλο που αυτή η σύμβαση υπογράφτηκε από τον Τζίμμυ Κάρτερ, η θέση των Η.Π.Α. σήμερα είναι, ότι τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα δεν είναι ούτε αναφαίρετα ούτε είναι δυνατόν να επιβληθούν. 142 χώρες έχουν ήδη επικυρώσει την σύμβαση.


Σύμβαση για τα Βιολογικά και Τοξικά Όπλα (BWC) και προτεινόμενο Προσχέδιο

Υπογράφτηκε στις 10 Απριλίου του 1972 και επικυρώθηκε στις 23 Μαρτίου του 1975. Το προτεινόμενο Προσχέδιο απορρίφθηκε τον Ιούνιο του 2001. Μετά την υπογραφή της σύμβασης το 1972 από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον οι 144 συμβαλλόμενοι συμφώνησαν, ότι οι μηχανισμοί εφαρμογής της συνθήκης δεν ήταν οι πρέποντες. Το 1994 συστήθηκε ειδική ομάδα για την μελέτη των αλλαγών. Όταν το 2001 παρουσίασε το προσχέδιο, οι Η.Π.Α. το απέρριψαν και αρνήθηκαν επιμόνως να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις, καθιστώντας στην ουσία την συνθήκη ανενεργό.


Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα

Υπογράφτηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1993 και επικυρώθηκε στις 25 Απριλίου του 1997. Οι Η.Π.Α. επικύρωσαν αυτή την σύμβαση, η οποία υπογράφτηκε από τον πρόεδρο Μπους (τον πατέρα) τις τελευταίες ημέρες της θητείας του, αλλά έθεσαν όρους ως προς την εφαρμογή της στις Η.Π.Α., ακυρώνοντας στην πραγματικότητα τους όρους της. Για παράδειγμα οι Η.Π.Α. διευκρινίζουν, ότι δεν μπορεί να μεταφερθεί υλικό έξω από την χώρα προς εξέταση, περιορίζουν τις εγκαταστάσεις, στις οποίες μπορεί να διενεργηθεί έλεγχος και δίνουν στον πρόεδρο το δικαίωμα να αρνηθεί ενδεχόμενη επιθεώρηση με το «επιχείρημα» της εθνικής ασφάλειας.


Συνθήκη Απαγόρευσης Ναρκών

Ανακοινώθηκε το 1997, έγινε διεθνής νόμος την 1η Μαρτίου του 1999, δεν υπογράφτηκε ποτέ από τις Η.Π.Α.. Οι Η.Π.Α. και η Τουρκία είναι τα μόνα μέλη του ΝΑΤΟ, που δεν υπέγραψαν την Συνθήκη Απαγόρευσης Ναρκών. Οι Η.Π.Α. ισχυρίζονται, ότι οι νάρκες εδάφους είναι απαραίτητες για την προστασία των Αμερικανών στρατιωτών σε περιοχές με βαρύ εξοπλισμό όπως η αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας.


Το Θέσπισμα της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ICC

Υπογράφτηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 2000. Η υπογραφή αποσύρθηκε στις 6 Ιουνίου του 2002. Το 2002 η κυβέρνηση Μπους έκανε το πρωτάκουστο· «ξε-υπέγραψε» την συνθήκη ICC. Οι ΗΠΑ δυναμίτισαν την συνθήκη υπογράφοντας συμφωνίες με χώρες, στις οποίες δούλευε αμερικανικό προσωπικό, ώστε να εξαιρεθούν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι από την δικαιοδοσία του δικαστηρίου.


Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο των Θαλασσών (UNCLOS)

Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν από το 1973 έως το 1982. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ το 1994. «Ξε-υπογράφτηκε» από τις Η.Π.Α.. Μέχρι στιγμής 155 χώρες και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υπογράψει την σύμβαση. Στις 15 Μαίου του 2007 ο πρόεδρος Μπους ανακοίνωσε ότι είχε πιέσει την Γερουσία να εγκρίνη την σύμβαση. Στις 31 Οκτωβρίου του 2007 η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων ψήφισε με 17 υπέρ και 4 ψήφους κατά να παραπέμψη το θέμα στην Γερουσία προς ψήφιση. Αποτέλεσμα: μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων ο Λευκός Οίκος υποστηρίζει την επικύρωση της Σύμβασης του Δικαίου των Θαλασσών υπό τον όρο, ότι τα μέρη της σύμβασης έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα να καθορίζουν, ποιές από τις δραστηριότητές τους στην θάλασσα μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «στρατιωτικές δραστηριότητες», ακυρώνοντας έτσι τον κύριο στόχο της σύμβασης, που ήταν ο περιορισμός του στρατιωτικού ελέγχου στις ανοικτές θάλασσες. (Paul Kurtz, Matt Cravatta, «Free Inquiry», 4-5/08).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...