Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΙ ΧΑΡΑΚΙΕΣ
ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ
ΗΤΑΝ
ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Συνέντευξη του γλύπτη,
ζωγράφου, ποιητή και μουσικού, Ηλία Κάσση


Έγραψε στις 19.02.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Τέχνη δεν είναι τα σκουπίδια, που έχουν κατακλύσει τα Μ.Μ.Ε.. Παρά το  κατεστημένο σύστημα, που έχει απλωμένα τα πλοκάμια του παντού, παρατηρείται σήμερα μια πολιτιστική δραστηριότητα στη χώρα, που εκφράζεται από ανεξάρτητους καλλιτέχνες, οι οποίοι δεν ελέγχονται από τα κυκλώματα.

Ιδιαίτερα τα καλοκαίρια, στους δήμους, στα χωριά γίνονται συναυλίες, προβολές, θεατρικές παραστάσεις κ.τ.λ., υπάρχει ένας χώρος, μια δυναμική, αυτή του ανεξάρτητου δημιουργού.

Ένας ανεξάρτητος δημιουργός είναι κι ο γλύπτης, ζωγράφος, ποιητής και μουσικός, Ηλίας Κάσσης, ο οποίος μίλησε στην «Ελεύθερη Έρευνα» σε μια φιλική κι ενδιαφέρουσα συζήτηση, που είχαμε μαζί του στο εργαστήριό του, στα Εξάρχεια. Του ζητήσαμε να μας παρουσιάσει το έργο του. Μας είπε επίσης για τη ζωή του, την οικογένειά του -έξη αδέλφια, όλοι καλλιτέχνες- τα παιδικά του χρόνια στη Μάνη -τα χρόνια της φτώχειας και της πείνας- και τις μετέπειτα διώξεις του λόγω κοινωνικών φρονημάτων στην Αθήνα της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Μας μίλησε ακόμα για σημαντικές στιγμές της ιστορίας του τόπου του...


Ο Ηλίας Κάσσης στο εργαστήριό του, ενώ παίζει ένα παλιό μανιάτικο μοιρολόι

με αυτοσχέδιο αυλό κατασκευασμένο από έναν απλό υδραυλικό σωλήνα.


«Ε.Ε.»: Κύριε Κάσση, πώς αρχίσατε να ασχολείστε με ένα τόσο ευρύ φάσμα εικαστικών τεχνών;

- Ξεκίνησα από τα παιδικά μου χρόνια στη Μάνη. Τότε, όπως έχω γράψει και σ' ένα ποίημα μου, οι χαρακιές που έκανα επάνω στις πέτρες ήταν τα ωραιότερά μου ποιήματα. Άρχισα να σκαλίζω τις πλάκες στο χωριό μου, στον Πάληρο. Βρίσκεται επάνω από το Πόρτο Κάγειο (Λιμάνι των Ορτυκιών), που το λέγαμε Ψωμαθιά (η αρχαία Ψαμαθούς). Στο ένα άκρο του λιμανιού ήταν τα αρχαία νεώρια και λίγο παραπάνω η τάμπια (πρόχειρο κάστρο) του Κατσώνη.


Ήμαστε πολλά αδέλφια, που μεγαλώσαμε μέσα στη φτώχεια. Έφευγαν οι μεγάλοι για το χωράφι και μας άφηναν νηστικούς όλη την ημέρα. Μέχρι φύλλα φραγκοσυκιάς τρώγαμε για να ζήσουμε. Στον Εμφύλιο -μωρό ήμουν τότε- έπαιρναν τα ξερά σύκα, τα μαλάκωναν και μας τα έδιναν για τροφή. Ήταν πάρα πολύ δύσκολες εποχές και δύσκολη η ζωή. Το χώμα ήταν ανάκατο με πέτρες κι οι γυναίκες οι καημένες το έσκαβαν με το ξινάρι για να σπείρουν κάτι, το σιτάρι, το κριθάρι, το γέννημα, όπως το λέγαμε.


Η πειρατεία στη Μάνη τους ιη' και ιθ΄ αιώνες

«Ε.Ε.»: Πώς μέσα από αυτή την μετεμφυλιακή κοινωνία ενός χωριού της Μάνης και μέσα από μια τέτοια φτώχεια, όπως μας την περιγράφετε βγήκαν έξη αδέλφια και τα έξη καλλιτέχνες;

- Ο πατέρας μας μπορεί να είχε τελειώσει Σχολαρχείο, που ήταν δύσκολο εκείνη την εποχή, αλλά τις καλλιτεχνικές τάσεις τις είχε περισσότερο η μητέρα μας, η οποία όταν ήταν ακόμη κοριτσάκι ζωγράφιζε στις πέτρες. Ένας προ-προ-πάππος μου -γύρω στα 1.800- ήταν πειρατής, αλλά συγχρόνως και δάσκαλος και ποιητής. Τον έχει καταγράψει ο Παπανικολάου στην Ιστορία του ως Γκαρζή. Δεν υπήρχε όμως τέτοιο όνομα. Γιάννης Κάσσης λεγόταν, όχι Γκαρτζής. Μαζί με κάποιον άλλον, ονόματι Λιγορόγκωνα είχαν 350 άτομα τσούρμο, είχαν και γαλέρες κι έκαναν κούρσο, ήταν κανονικοί πειρατές δηλαδή.


«Ε.Ε.»: Υπάρχει ένα σχετικό βιβλίο του Ιουλίου Βέρν, το "Αιγαίο στις φλόγες", που αναφέρεται στο θέμα της πειρατείας εκείνη την εποχή.

- Ο Ιούλιος Βέρν στο βιβλίο αυτό αναφέρεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Φαίνεται πώς είχε σημαντικά στοιχεία. Υπήρχαν πολλοί πειρατές τότε στη Μεσόγειο.


Διάφορα έργα του Ηλία Κάσση.


Τα δύσκολα μετά τον Εμφύλιο χρόνια

Στο χωριό εκείνη την εποχή ήμασταν καμμιά δεκαριά παιδάκια. Κόβαμε σε διάφορα σχήματα τις πέτρες προσπαθώντας να φτιάξουμε ανθρώπους. Κυκλοφορούσε μια φήμη, σύμφωνα με την οποία κατά τον Εμφύλιο το Αντάρτικο είχε οργανώσει εκεί κάποια παράσταση, την οποία όμως εμείς δεν είχαμε δεί. Μετά την παράσταση έκρυψαν κάπου τις φιγούρες, τις οποίες εμείς φανταζόμασταν ότι θα βρίσκαμε ψάχνοντας στα χαλασμένα σπίτια. Αφού δεν τις βρίσκαμε όμως, προσπαθούσαμε να φτιάξουμε δικές μας από πέτρες και πλάκες. Πρώτα τις ζωγραφίζαμε σε χαρτοκούτια, ή χαρτιά που τύλιγαν ρέγκες, γιατί χαρτί δεν υπήρχε τότε.


Εκείνη την εποχή στερούμασταν τα πάντα. Να φαντασθείς αυτοκίνητο πήγαινε μέχρι το Γύθειο· εμείς ήμασταν 70 χιλιόμετρα από εκεί. Από το Γύθειο φτάναμε στο χωριό με καράβι. Αυτοκίνητο είδα για πρώτη φορά όταν τελείωσα το Δημοτικό και ήρθα στην Αθήνα. Στο Δημοτικό πηγαίναμε ξυπόλητοι σε ένα άλλο χωριό, το Κάστρο.

 

Εμείς όμως είχαμε μια τάση να ζωγραφίζουμε και να γράφουμε. Όταν μάλιστα θέλαμε να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά κι ακόμα δεν είχαμε πάει στο σχολείο, για να συνεννοηθούμε, χαράσσαμε σχέδια επάνω σε πέτρες, απ΄ όπου θα περνούσε ο άλλος. Κάναμε διάφορα σχέδια επάνω στην πέτρα κι ο άλλος καταλάβαινε ποιος είχε γράψει το μήνυμα, τι ήθελε να πει κι απαντούσε ανάλογα με άλλα σχέδια στην πέτρα.


Τελειώνοντας το Δημοτικό δεν είχαμε τίποτε να κάνουμε στο χωριό. Κάποια από τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, που είχαν ήδη πάει στην Αθήνα με πήραν κι εμένα μαζί τους. Όταν είσαι σε πατριαρχική οικογένεια, κατά κάποιο τρόπο αργείς να πάρεις πρωτοβουλίες για τις αναζητήσεις σου. Στο σχολείο μέσα στο μάθημα εγώ ζωγράφιζα, έκανα σκίτσα τους καθηγητές και γελούσαν οι άλλοι. Έφτιαχνα και χάρτες παγκόσμιους με τα προϊόντα της κάθε χώρας.

    

Σύντομα άρχισα και τη δουλειά. Δούλευα το πρωί και το βράδυ πήγαινα νυκτερινή σχολή. Πολλές φορές δουλεύαμε και την Κυριακή. Ήταν σκληρή δουλειά, πρέσα. Ποτέ δεν σταμάτησα όμως τη ζωγραφική. Ζωγράφιζα κυρίως σκίτσα γιατί δεν είχαμε ούτε τα μέσα, ούτε το χώρο. Σε ένα διπλό κρεβάτι κοιμόμασταν πέντε μαζί.


"Το κυνήγι της τραπέλας" του Ηλία Κάσση. Η τραπέλα ήταν ομαδικό κυνήγι ορτυκιών στον Ψωμαθιά. Εκεί σταματούσαν τα ορτύκια κατά τη μετανάστευσή τους προς την Αφρική. Ομάδες ένδεκα ατόμων με μεγάλες απόχες στα χέρια περπατούσαν στο βουνό σε καθορισμένες θέσεις σε σχηματισμό πετάλου. Όταν τα ορτύκια άκουγαν το θόρυβο και σηκώνονταν από τα χαμόκλαδα, τότε με επιδέξιες κινήσεις τα έπιαναν ζωντανά με τις απόχες στον αέρα. Το κυνήγι της τραπέλας περιγράφεται αναλυτικά στα "Λαογραφικά", του Κυριάκου Κάσση.


Ο γύψος των εκμαγείων και ο γύψος της δικτατορίας

Μετά το στρατιωτικό προσπάθησα να προσληφθώ σαν εμπειροτέχνης τεχνίτης εκμαγείων στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έδωσα δείγμα εκμαγείου ενός αρχαίου αγγείου, αλλά μου απάντησαν, ότι δεν δέχονταν εξωσχολικούς. Οι λόγοι ήταν βέβαια πολιτικοί. Αυτοί που προσλήφθηκαν ήταν άσχετοι. Στην οικογένειά μου ήταν όλοι αριστεροί, γνωστοί στο χωριό, ενώ ορισμένα από τα αδέλφια μου είχαν αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα και διώχθηκαν λόγω των κοινωνικών φρονημάτων τους.


Μετά από λίγους μήνες σε κάποιο διάγγελμα του ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος, εξήγγειλε, ότι θα έκανε προσλήψεις χωρίς εξέταση κοινωνικών φρονημάτων, όπως κι έγινε. Η αίτησή μου έγινε αποδεκτή και με προσέλαβαν. Έξη μήνες όμως μετά, με κάλεσε ο στρατηγός, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Προεδρίας και μου είπε: "Ξέρω ότι κάνεις καλά τη δουλειά, αλλά με πιέζουν από την Ασφάλεια να σε διώξω". "Τι να σας πω", του απάντησα. "Αν φοβάσθε μην βάλω φωτιά στο γύψο, διώξτε με". Μετά από έξη μήνες τελικά με έδιωξε.


Μετά τη μεταπολίτευση, αν και υπήρχε νόμος να προσλαμβάνονται όσοι είχαν διωχθεί από τη δικτατορία, εμένα δεν με δέχθηκαν, δεδομένου ότι είχα προσληφθεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, οπότε με εξέλαβαν ως προσκείμενο στο δικτατορικό καθεστώς. Χρόνια μετά προσλήφθηκα κατόπιν διαγωνισμού στο εκμαγείο, σαν τεχνίτης εκμαγείων στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων κι έπειτα από χρόνια αποσπάσθηκα στο Επιγραφικό Μουσείο.


Αγάλματα, πίνακες, πέτρα

«Ε.Ε.»: Ποια είναι η εργασία σας στο Επιγραφικό Μουσείο;

- Έχω κάνει πολλά εκμαγεία. Έχω κατασκευάσει τα βασικά αντίγραφα αγαλμάτων, που κυκλοφορούν. Όλα τα καλούπια: την Αφροδίτη της Μήλου, όλους τους Κούρους, μικρούς μεγάλους, τον Ηνίοχο, τον Διαδούμενο , το ανάγλυφο της Ελευσίνας με τη Δήμητρα την Περσεφόνη και τον Τριπτόλεμο κι άλλα πολλά.


«Ε.Ε.»: Εκτός Μουσείου;

- Πάντα ζωγράφιζα. Επηρεασμένος από τον τρόπο ζωής στη Μάνη και βλέποντας να χάνονται πολλά πράγματα προσπάθησα να τα καταγράψω. Έχω ζωγραφίσει γύρω στους 140 μεγάλους πίνακες ζωγραφικής λάδι σε μουσαμά, με θέμα την παράδοση της Μάνης, που χάνεται. Έχω ζωγραφίσει επίσης ακουαρέλες και τοπογραφίες, που έχω παρουσιάσει σε πολλές εκθέσεις.


Τελευταία με ξανατράβηξε όμως η πέτρα. Το απομεινάρι, που είχα από το χωριό με τη πέτρα δεν μπόρεσε να σβήσει και νομίζω ότι εκφράζομαι καλύτερα με αυτό το στοιχείο, παρά με ο,τιδήποτε άλλο.


«Ε.Ε.»: Γιατί πέτρα κι όχι μάρμαρο;

- Πέτρες είχε άφθονες στη Μάνη. Δεν έχει καμμία διαφορά βέβαια, δουλεύω και το μάρμαρο, ότι μου τύχη, αν και ο χώρος του εργαστηρίου μου δεν ενδείκνυνται για πολύ μεγάλα κομμάτια μάρμαρα. Σκοπεύω να ασχοληθώ ακόμα πιο έντονα με τη γλυπτική. Γι αυτό θα μετακομίσω σύντομα σε μεγαλύτερο χώρο, όπου θα μπορώ να πελεκάω και μεγάλα κομμάτια μάρμαρο.


Το καλοκαίρι, που έχω λίγο περισσότερο καιρό με την άδεια μου, πηγαίνω στην Κεφαλονιά, τόπο καταγωγής της συζύγου μου. Εκεί υπάρχει άλλου είδους πέτρα, με την οποία δουλεύω. Το μάρμαρο σαν υλικό είναι βέβαια καλύτερο, οπότε μπορείς να κάνης και καλύτερη δουλειά. Η πέτρα είναι πιο δύσκολη γιατί μέσα της βρίσκεις ξένα στοιχεία, που μπορεί να σου αλλοιώσουν το γλυπτό.


Οι βυζαντινές εικόνες κλείνουν την ψυχή

«Ε.Ε.»: Παρατήρησα προσεκτικά τα έργα σας σε όλο σας το εργαστήριο. Πουθενά δεν είδα αγιογραφίες.

- Δεν το κάνω λόγω αντιχριστιανισμού, δεν εντοπίζεται εκεί το πρόβλημά μου. Η βυζαντινή τέχνη όμως, δεν ταιριάζει καθόλου στην ψυχοσύνθεσή μου. Δεν αγγίζει την ψυχή μου. Οι εικόνες μου φαίνονται ξένες. Θέλω κάτι πιο φωτεινό. Οι βυζαντινές εικόνες νομίζω ότι κλείνουν την ψυχή. Παρ' όλο που έχω και φίλους μεγάλους αγιογράφους, εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να ασχοληθώ με αυτό το θέμα.


Έξη αδέλφια, όλοι καλλιτέχνες

«Ε.Ε.»: Έχετε πέντε ακόμη αδελφούς κι έχουν όλοι καλλιτεχνικές τάσεις. Μιλήστε μας για αυτούς.

- Όλοι είχαμε έφεση στα καλλιτεχνικά κι όλοι έχουμε δημιουργήσει από κάτι. Ο Γιάννης, ο μεγαλύτερος, που έμεινε στο χωριό είναι εμπειροτέχνης κι έχει κάνει ανάγλυφα στο σπίτι του, ξυλόγλυπτα και άλλα τέτοια. Ο Μιχάλης είναι πνεύμα ανήσυχο, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, ασχολείται με τη γλυπτική, τη λαογραφία, την πεζογραφία, την ποίηση και τη λαϊκή αρχιτεκτονική. Επί 25 χρόνια διηύθυνε τα εργαστήρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Ο Θρασύβουλος γράφει σάτιρες (γεγονότα) και ζωγραφίζει. Ο Βασίλης επί 40 χρόνια φωτογραφίζει τη λαϊκή παράδοση της Μάνης· είναι επίσης γλύπτης, ζωγράφος και του αρέσει να φτιάχνει φιγούρες Καραγκιόζη. Ο Κυριάκος ασχολείται με τη λαογραφία, την ιστορία, την ζωγραφική και την ποίηση. Έχει γράψει πενήντα περίπου βιβλία, έχει κάνει πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και δημιούργησε το Κέντρο Λαϊκού Εντύπου, όπου μελετάει τα κόμικς, που έχουν σχέση με την παράδοση.


Οι καλλιτεχνικές τάσεις συνεχίζονται βέβαια και στις επόμενες γενιές Ο ένας μου γιος ζωγραφίζει πολύ ωραία κι ο άλλος έχει κάνει μουσικές σπουδές, είναι κιθαρίστας.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...