Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΕΧΕΙ
ΑΠΕΡΓΙΑ




Έγραψε στις 20.06.2011 ο/η:

Επιστροφή

«Όταν ήρθαν να πάρουν τούς εβραίους,

δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν εβραίος.

Όταν ήρθαν για τούς κομμουνιστές

δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν καταδίωξαν τούς τσιγγάνους,

ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν έκλεισαν το στόμα των ρωμαιοκαθολικών,

που αντιτάσσονταν στο φασισμό,

δεν έκανα τίποτα, γιατί δεν ήμουν καθολικός.

Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,

αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου...»

Martin Niemöller (1)

11 Μαΐου 2011, φαινομενικά είναι «μια μέρα σαν όλες τις άλλες». Μια μικρή διαφορά είναι, ότι για ακόμα μια φορά «θα κλείσει το κέντρο», γιατί «έχει απεργία».(2)  Αναπροσαρμογή ρουτίνας. Στο δημόσιο, όσοι/ες δεν πάνε για δουλειά θα δηλώσουν «κανονική άδεια» ή «ασθένεια». Όσοι/ες αναγκαστούν ή επιλέξουν να πάνε στη δουλειά θα φύγουν νωρίτερα, για να μην γίνουν «επεισόδια». Στον ιδιωτικό τομέα, σε πολλές περιπτώσεις όποιος/α επιλέξει να απεργήσει η απόλυση θα είναι ένα από τα πιο πιθανά ενδεχόμενα. Σε άλλες περιπτώσεις, η συμμετοχή σε μια συλλογική εργασιακή αποχή νοείται ως «αστεία», «γραφική», «να απεργήσω απέναντι σε ποιόν; Αφού δεν έχω αφεντικό».

Πέρα τού διαχωρισμού δημόσιου/ιδιωτικού τομέα, όπου τα όρια δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο οι διαπροσωπικές σχέσεις τα διαποτίζουν και συνέχεια τα μετατοπίζουν άρα και τα υγροποιούν, η έννοια τής απεργίας αποκτά νόημα ως κάτι πέρα και έξω από εμάς. Σημασιοδοτείται ως μια «παρέκκλιση» στο κέντρο τής κάθε πόλης, που λαμβάνει χώρα ως ένα συμβάν, όπου η κοινοτοπία και οι ρόλοι διαδηλωτών, μπάτσων, ασφαλιτών, δημοσιογράφων θα είναι ένα ακόμα θέαμα για τις ειδήσεις των οκτώ. Ακόμα και η επανάληψη τής φράσης «έχει απεργία» δηλώνει την πλήρη απουσία τού «εμείς». Πόσο αυτονόητη και αποδεκτή είναι όμως η διατύπωση αυτή από το να αρθρώναμε «έχουμε απεργία»;

Η ημέρα τής προγραμματισμένης πορείας δεν είναι το σημείο ενός γραμμικού χρόνου, αλλά συν-χρονίζεται με άλλες χρονικότητες, που διαπλέκονται και αλληλοεπηρεάζονται σε ένα ευρύτερο πολιτισμικό πεδίο. Με άλλα λόγια, η δολοφονία τού Μ. Καντάρη από αγνώστους στο κέντρο τής Αθήνας μια μέρα πριν, θα αποτελέσει την «τροφή για τα θηρία», για να επαναδιατυπώσουν με όρους εθνικής υπεροχής και κυριαρχίας τη δολοφονία ενός «έλληνα» πλέον από «μελαψούς», «ξένους», «άγριους» μετανάστες.

Το κέντρο τής Αθήνας θα περιχαρακωθεί και θα οριοθετηθεί από «αγανακτι- σμένους» πολίτες, το ΛΑ.Ο.Σ., τη Χρυσή Αυγή, τούς μπάτσους σε μια ζώνη, όπου η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έλληνες και ξένους θα είναι ορατή και απειλητική. Οποιοσδήποτε έμοιαζε με «μη-έλληνας» στο επικίνδυνο φαντασιακό των φασιστών μαχαιρωνόταν σε συνεργασία με την αστυνομία στα στενά τής Ηπείρου, Αχαρνών, Αγ. Παντελεήμονα κι αλλού. Πολλά μαγαζιά μεταναστών καταστράφηκαν και απειλήθηκε η ζωή τους. Λίγα μέτρα πριν τη δολοφονία τού Μ. Καντάρη, οι φασίστες κατέβαζαν από τα λεωφορεία όποιον/α έμοιαζε με μετανάστη/στρια και τούς/τις χτυπούσαν σε συνεργασία με την αστυνομία.

Πολλοί οδηγήθηκαν από σοβαρούς τραυματισμούς από μαχαιριές σε διάφορα νοσοκομεία και στις 12 Μαΐου δολοφονήθηκε μετά από κυνηγητό φασιστών στα Πατήσια «ένας νεαρός» από το Bangladesh, για τον οποίο δε θα μάθουμε ποτέ το όνομα του, σαν η ζωή του να ήταν «ανάξια» να βιωθεί, αλλά και να την θρηνήσουμε.













Συνεργασία μπάτσων

με φασίστες
τής Χρυσής Αυγής.

Αυτά τα συμβάντα, που διασταυρώνονται το ένα με το άλλο, δεν μπορούν να αποκοπούν από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο, όπου τοποθετούνται και νοηματοδοτούνται. Τίποτα δεν είναι ένα «ξαφνικό» γεγονός στο κέντρο τής πόλης ούτε αφορά μόνο το κέντρο τής Αθήνας. Όλα διαπλέκονται σε μια καθημερινότητα μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων εξουσίας. Η επινόηση τής κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης» από ένα εύρος «ειδικών» των οικονομικών (ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και πολιτικών αποτελεί το άλλοθι, για να προωθηθεί το πιο απάνθρωπο μοντέλο τής νέο-φιλελεύθερης αντίληψης. Ιδιωτικοποιήσεις παντού, αποκρατι- κοποιήσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις. Η «κρίση» πλέον δημιουργείται δεν αντιμετωπίζεται. Διότι «κρίση» είχαν ανέκαθεν οι συνταξιούχοι των 400-500 ευρώ, όσοι πληρωνόντουσαν με 620-700 ευρώ μηνιαίως, αλλά και οι μισθωτοί των 1.000 ευρώ. «Κρίση» υπήρχε εδώ και χρόνια στο σύστημα τής δημόσιας υγείας, όπου η πρόσβαση δεν ήταν ποτέ δεδομένη και «δωρεάν».

Σε αυτή κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης» ο εκφοβισμός είναι το ισχυρό όπλο αποδυνάμωσης οποιασδήποτε μορφή αντίστασης και ανυπακοής. Γι΄ αυτό στην κατασκευή και επινόηση εχθρών τα ΜΜΕ αναπαράγουν τις ρηχές και επικίνδυνες  στερεοτυπικές διατυπώσεις  περί «ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών, που λόγω μη κρατικών υποδομών οδηγούνται στην παρανομία» διαμορφώνοντας συνειδήσεις, λόγους, αυτοματισμούς σκέψεων, μέχρι να πέσουν οι διαφημίσεις. Στα πλαίσια ενός κυρίαρχου λόγου οι μετανάστες ομογενοποιούνται. Αποτελούν το «μιαρό» Άλλο, που «απειλεί» την «καθαρότητα» των γηγενών, άρα πρέπει να εκ-τοπισθεί. Η ξενοφοβία και γενικότερα ο φόβος για το διαφορετικό γονιμοποιείται σε τέτοια πολιτισμικά συμφραζόμενα, για να πυροδοτήσει μια σειρά από νέους διαχωρισμούς και ιεραρχίες. Βασικός υπεύθυνος νοείται η «Πολιτεία», αυτός ο φαντασιακός άλλος, που δεν «προστατεύει» και δεν «προνοεί» για τις τύχες των ανθρώπων. Υπό το πρίσμα μιας πατριαρχικής αντίληψης περί κράτους-προστάτη όλα αυτά τα συμβάντα δεν είναι αφαιρετικές εικόνες, αλλά προϊόντα αυτής τής οπτικής.

   Ελληναράδες (δηλαδή ρωμιοί απόγονοι αλβανών, ρουμάνων, τούρκων, αρμένιων, βορειοαφρικανών κ.λπ. κ.λπ., που διακατέχονται όμως, από την έμμονη ιδέα - φαντασίωση, ότι κατάγονται από τούς αρχαίους έλληνες) αγωνίζονται για την καθαρότητα τής... Ρωμιοσύνης ξυλοκοπώντας κάποιον, που δεν μοιάζει με ρωμιό και δεν διαθέτει πιστοποιητικά «ευγενούς καταγωγής», έναν μελαμψό μετανάστη.

Η απαράδεκτη τοποθέτηση τού Σαββόπουλου σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, που παραχώρησε,(3) επιβεβαιώνει το μισάνθρωπο εθνικιστικό διαχωρισμό «εμείς» και οι «άλλοι»: «Μία λύση θα ήταν να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια τού ΟΗΕ, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε. Κι όταν επιτέλους δεήσει η Ευρώπη να σχεδιάσει κοινή πολιτική για τούς μετανάστες και φύγουν οι άνθρωποι, τότε οι ιδιοκτήτες των εγκαταλελειμμένων σπιτιών σε χωριά και νησιά μας, θα ΄χουν το σπιτάκι τους συντηρημένο κι απ΄ έξω κανένα αμπέλι ή χωράφι καλλιεργημένο».

Ο Benedict Anderson, κοινωνικός ανθρωπολόγος, μελετώντας την πολυ- διάστατη έννοια τού εθνικισμού (4) εύστοχα διατύπωσε, ότι τα έθνη είναι «φαντασι- ακές κοινότητες» διότι: «Η ιδιότητα τού να ανήκει κανείς σε έθνος, όπως και ο εθνικισμός, είναι πολιτισμικά κατασκευάσματα μιας συγκεκριμένης μορφής. Για να τα κατανοήσουμε επαρκώς, είναι ανάγκη να εξετάσουμε προσεκτικά πώς απέκτησαν ιστορική υπόσταση, ποιες σημασίες έχουν πάρει στο πέρασμα τού χρόνου και γιατί σήμερα απολαύουν τέτοιας βαθιάς συναισθηματικής αποδοχής[…] Το κάθε έθνος αποτελεί μια κοινότητα σε φαντασιακό επίπεδο, επειδή κανένα μέλος δεν θα γνωρίσει ποτέ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μέλη, δεν θα τα συναντήσει ούτε καν θα ακούσει για αυτά, όμως ο καθένας έχει την αίσθηση τού ανήκειν […] Τέλος, συλλαμβάνεται με τη φαντασία ως κοινότητα, επειδή ανεξάρτητα από την ουσιαστική ανισότητα και εκμετάλλευση, που κυριαρχεί σε κάθε κοινότητα, το έθνος νοείται ως μια βαθιά οριζόντια συντροφική σχέση. Αυτό το αίσθημα αδελφότητας δίνει τη δυνατότητα σε τόσα εκατομμύρια ανθρώπους, τούς τελευταίους δυο αιώνες όχι τόσο να σκοτώνουν, αλλά να δίνουν τη ζωή τους σε τόσο περιορισμένες φαντασιώσεις» (σελ. 24-28). (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Τα έθνη επινοούνται και κατασκευάζονται και Ο μύθος τής διατήρησης των «εθνικών» χαρακτηριστικών τού ελληνικού έθνους.)

  

Όταν στις 11 Μαΐου, θα καλέσουν σε απεργία διάφορες ετερόκλητες συλλογικότητες (κομματικές, συνδικαλιστικές, αναρχικές), η απεύθυνση αυτή θα βρει ανταπόκριση σε ένα ετερογενές σύνολο ανθρώπων, όπου οι λόγοι τής παρουσίας τους σε αυτή την προσπάθεια, καθώς και οι τρόποι, που νοηματοδοτούν τη διαμαρτυρία, διαφέρουν αρκετά. Η πορεία διαμαρτυρίας θα ξεκινήσει σε ένα πλαίσιο, όπου τα συνθήματα και η παρουσία των οπλισμένων μπάτσων/μισθοφόρων δολοφόνων στα πεζοδρόμια και σε κομβικά σημεία τής διαδρομής, θα μάς θυμίζει συνεχώς, ότι αυτή η διαμαρτυρία είναι ενταγμένη σε ένα κανονιστικό πλαίσιο μιας περιχαρακωμένης «ειρηνιστικής» διαδρομής (Πατησίων - Πανεπιστημίου) και η μόνη σωματική έκφραση αντίδρασης είναι διαμέσου τού λόγου. Κάθε πορεία όμως διαμαρτυρίας, δεν είναι ούτε παρέλαση ούτε περίπατος. Είναι μια στιγμή ενός διαρκούς συμβάντος. Είναι μια στιγμή και ένας από τούς πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, για να εκφραστεί μια διαρκής μάχη, που δίνεται από τον καθένα/καθεμία μας σε μια καθημερινότητα γεμάτη από πολύμορφες, πολυεπίπεδες και πολυεστιακές ανισότητες.

   

Οποιαδήποτε «παρέκκλιση» από αυτό το περιχαρακωμένο μοντέλο μιας ειρηνικής, υπάκουης, αποστειρωμένης και περιφρουρημένης διαδρομής μάς απειλούσε εκ μέρους των οπλισμένων κρατικών «προστατών», ότι θα μάς σημάδευε με το τραύμα τού φόβου, τής υποταγής, τής καταστολής. «Παρέκκλιση» και «αφορμή» στα κυρίαρχα συμφραζόμενα είναι η πέτρα, η μολότοφ, η αντιασφυξιογόνα μάσκα. Η σύγκρουση διαδηλωτών - μπάτσων, σώμα με σώμα σε μια στιγμή, όπου η δυναμική της ξεφεύγει από τα πλαίσια τού προβλέψιμου. Διότι κάθε πορεία συμπλέει με το απρόβλεπτο, το ανείπωτο και το επερχόμενο. Έτσι κι έγινε.

Στην Πανεπιστημίου, αφού ένα μέρος τής πορείας είχε μείνει μπροστά στη βουλή, ένα άλλο μέρος συνέχισε προς τα Προπύλαια. Δεξιά και αριστερά τής Πανεπιστημίου παρατεταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, παρά πολλοί οπλισμένοι μπάτσοι. Στη μέση, πάρα πολλοί άνθρωποι, ο ένας κολλητά με τον άλλον σε μια προσπάθεια να απεγκλωβιστούμε από την απειλητική τους παρουσία προσπαθήσαμε να προχωρήσουμε. Ήταν αδύνατον. Οι μπάτσοι ήταν πλέον στα δύο μετρά, πέταγαν τα χημικά πάνω στα κεφάλια μας, στα πόδια μας. Το ένα πίσω από το άλλο. Η Πανεπιστημίου ήταν πλέον ένας θάλαμος αερίων, που οι μπάτσοι περίμεναν λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ακινητοποιηθούμε από την ασφυξία, για να χτυπήσουν με κλοτσιές και ανάποδα γκλομπ όποιον / όποια έβρισκαν. Η πορεία είναι πλέον η συνθήκη, που δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις σπίτι σου. 

   
   Γι΄ αυτό, τα λόγια πάντα θα είναι φτωχά να περιγράψουν τούς πόνους, την αγωνία και τούς φόβους των 67 ανθρώπων, που μεταφέρθηκαν στο ΚΑΤ, των άλλων 20, που πήγαν στον Ευαγγελισμό, την αφαίρεση σπλήνας ενός διαδηλωτή μετά από κλοτσιές μπάτσων σε όλο του το σώμα, τον Γ. Καυκά, που έπεσε σε κώμα μετά από χτύπημα από γκλομπ στο κεφάλι και έμεινε για εννέα μέρες διασωληνωμένος στην εντατική τού Κρατικού Νίκαιας.

Οι λέξεις δεν μπορούν να βρεθούν για όσους/ες δεν χωράνε σε αυτούς τούς αριθμούς και υποφέρουν από αυτό το οριακό συμβάν. Λίγα χιλιοστά πιο δεξιά, κοντά στη σπονδυλική στήλη να με είχε χτυπήσει το γκλόμπ τού μπάτσου, θα ήμουν νεκρή ή παράλυτη ή οτιδήποτε άλλο. Οι εφιάλτες, που ακολουθούν, όταν κλείνω τα μάτια και παίζεται η ίδια σκηνή τής βίας, ξεγλιστρούν από περιχαρακωμένες περιγραφικές αφηγήσεις.

Τα λόγια όμως, θα είναι πάντα λίγα για να περιγράψουν τον συμβολικό θάνατο, που επήλθε μετά την περιγραφή τού συμβάντος στις αυτοματοποιημένες αντιδράσεις γνωστών: «Μα καλά, γιατί πήγες στην πορεία; Δεν το ξέρεις ότι γίνονται επεισόδια;». Όταν η βία ενάντια σε τόσους διαδηλωτές είναι ένα ακόμα αναμενόμενο «επεισόδιο» μιας «πορείας - σαπουνόπερας» στο δελτίο των οκτώ και οι αντιδράσεις των πολιτών - θεατών κυμαίνονται στα πλαίσια τού διανοητού μεταξύ θλίψης, απάθειας, επιφανειακού χλευασμού τότε βασικό διακύβευμα θα παραμείνει η διαρκής αναζήτηση ενός επερχόμενου, «αδιανόητου» μέχρι τώρα άλλου κόσμου.

Διότι η καταστολή, η βία δεν αποδυναμώνει ούτε εκφοβίζει, αλλά εξοργίζει, αφού οι συνθήκες αδικίας, που μας αφορούν όλους/ες και επικρατούν στο εδώ και τώρα, αποτελούν «ένα φλεγόμενο οπλοστάσιο, καθώς κάθε μικρή έκρηξη προκαλεί νέες πυρκαγιές, μέχρι ότου η τελική ανάφλεξη μετατρέψει τη νύχτα σε μέρα.» (Anderson,(4) σελ. 116).

  Έρη Σαμικού

     ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

     (1) Μέχρι το 1970, η τοποθέτηση αυτή αποδιδόταν στον Bertolt Brecht. Αν και η προέλευση αυτού τού ποιήματος δεν είναι ξεκάθαρη λέγεται, ότι είναι τού  Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller (1892-1984), ενός γερμανού αντιναζιστή λουθηρανού πάστορα, ο οποίος αρχικά υπήρξε υποστηρικτής τού Χίτλερ. Ο Niemöller, υπήρξε ένας από τούς ιδρυτές τής Confessing Church, που αντιστάθηκε στη ναζιστοποίηση τής γερμανικής προτεσταντικής εκκλησίας. Εξ αιτίας τής αντίθεσής του στον έλεγχο τής εκκλησίας από τούς Ναζί, φυλακίστηκε στα στρατόπεδα Sachsenhausen και Dachau από το 1937 έως το 1945. Αποκήρυξε τα εθνικιστικά του πιστεύω και ήταν ένας από τούς εμπνευστές τής Stuttgart Declaration of Guilt. Το απόσπασμα κυκλοφόρησε ευρέως στις Η.Π.Α. ανάμεσα σε κύκλους κοινωνικών ακτιβιστών στα τέλη τής δεκαετίας τού ΄60.

     (2) Σ.σ. Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή την απεργία και τα επεισόδια τής 11ης Μαΐου 2011.

     (3) Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στα πλαίσια ενός κοινού ραδιοφωνικού μαραθωνίου με θέμα την εγκληματικότητα, την Τετάρτη 18 Μαΐου 2011.

     (4) Benedict Anderson: «Φαντασιακές κοινότητες, στοχασμοί για τις απαρχές και τη διάδοση τού εθνικισμού», εκδ. «Νεφέλη», Αθήνα, 1997.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...