Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΞΕΝΟΙ
ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Κυριάκος Σιμόπουλος (έκδ. Στάχυ)


Έγραψε στις 31.03.2011 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

- Μέσα στο χρυσό κουτί στο ναό τού Ιωάννη τού Βαπτιστή ήταν το «ψωμίον», που «ενέβαψε» ο Χριστός «εις το τριβλίον» και έδωσε στον Ιούδα κατά το Μυστικό Δείπνο -σημάδι, ότι αυτός θα τον προδώσει. Ήταν το κομμάτι τής μπουκιάς, που ο Ιούδας δεν μπόρεσε να καταπιεί. Το είχαν τυλίξει σε ένα κομμάτι κόκκινο πανί και το είχαν σφραγίσει με δύο βούλες από κόκκινο βουλοκέρι. Αυτό το «ψωμίον» είχε τρία δάκτυλα πάχος. Ruy Gonzales de Clavijo, Iσπανός, 1403.

- Οι Δελφοί ονομάζονται Καστρί από το μωρό όχλο, που δεν γνωρίζει τα χώματα, που πατάει. Καλαβρός Κυριακός ο Αγκωνίτης, 1436.

- Στις υπόγειες σπηλαιοθερμοπηγές τής Μήλου οι άντρες τού νησιού βρίσκουν ανακούφιση από τα αφροδίσια «που τόσο συχνά τούς μεταδίδουν οι γυναίκες τους». De Mirone, Βέλγος, 1720.

- Στην Κέρκυρα οι κάτοικοι έχουν αδυναμία στο παιχνίδι, στη θάλασσα, στο γύμνασμα και στις γυναίκες. Το νησί Isola di Compare (Ιθάκη) είναι ολότελα έρημο. Δεν υπάρχει ούτε δρόμος ούτε μονοπάτι. Μονάχα βάτα, αγκαθιές και θάμνοι πυκνοί. Charles de Saint Maure, Γάλλος, 1721.

- Ο πληθυσμός τής Θεσσαλονίκης είναι έλληνες, γάλλοι, τούρκοι και εβραίοι. Πυκνοκατοικημένη πολιτεία με κυρίαρχο στοιχείο το εβραϊκό. Λειτουργούν εξήντα εβραϊκά σχολεία. Οι εβραίοι τής Θεσσαλονίκης είναι πολύ πλούσιοι και όλες οι αγορές, οι ανταλλαγές και το χρήμα περνούν από τα χέρια τους. Όλοι, εκτός από τούς φτωχούς φορούν ένα μαύρο μακρύ ράσο και στο κεφάλι, σύμφωνα με το νόμο, σκούφια κόκκινη. Μιλούν ισπανικά. Οι γλώσσες, που μιλούν πολύ στη Θεσσαλονίκη είναι η ιταλική, γαλλική, ισπανική, τα βλάχικα, ρώσικα, λαντίνο (κράμα εβραϊκών και λατινικών), αρναούτικα (αλβανικά) βουλγάρικα κ.ά.. Βασίλη Γρηγόροβιτς Μπάρσκυ, Ρώσος, 1726.

- Το Συρράκο είναι από τα μεγαλύτερα βλαχοχώρια κοντά στα Γιάννενα. Ο συνολικός αριθμός των βλαχοχωριών στα βουνά τής Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας είναι περίπου 500. Το μεγαλύτερο βλαχοχώρι είναι το Βλαχολίβαδο, κοντά στην Ελλασόνα κι ακολουθεί το Μέτσοβο. Σε αυτά τα βλαχοχώρια υφαίνονται οι περίφημες μάλλινες κάπες, περιζήτητες στην Ιταλία και την Ισπανία. Οι βλάχοι επιδίδονται με επιτυχία και στο εμπόριο. Μοιράζονται με τούς έλληνες το εμπόριο των αποικιακών προϊόντων ανάμεσα σε Ισπανία, Μάλτα και Τουρκία. William Martin Leake, Άγγλος, 1805.

- Οι μωραΐτες, κυρίως οι προνομιούχες τάξεις, δεν έχουν καλή ιδέα για τούς υδραίους. Μιλούν γι΄ αυτούς με καταφρόνηση, τούς θεωρούν χοντράνθρωπους, απελέκητους αρβανίτες, καλούς ναυτικούς και πανέξυπνους εμπόρους, που ξοδεύουν το χρήμα τους κτίζοντας και μπεκροπίνοντας στη νησί και καυγαδίζοντας αδιάκοπα μεταξύ τους. William Martin Leake, Άγγλος, 1806.

- Η Πρέβεζα είναι μια πόλη με 3.000 κατοίκους. Οι μισοί από αυτούς είναι τουρκαλβανοί. Ξεχωρίζεις αμέσως τούς τούρκους από τούς αλβανούς από την ενδυμασία, τη γλώσσα, τη συμπεριφορά. John Cam Hobhouse, συνοδοιπόρος τού Βyron, 1810.

- Οι παπάδες προέρχονται από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις και είναι συνήθως αμόρφωτοι. Οι περισσότεροι καταπολέμησαν με φανατισμό την προσπάθεια εισαγωγής στην Κεφαλονιά τής πατατοκαλλιέργειας. Έλεγαν στούς χωριάτες, ότι η πατάτα ήταν το μήλο, που πρόσφερε ο όφις στην Εύα με αποτέλεσμα να διωχθούν οι πρωτόπλαστοι από τον Παράδεισο. Henry Holland, Άγγλος, 1812.

- Ο αγροτικός πληθυσμός τής Κορινθίας είναι αρβανίτες, αρναούτηδες, όπως τούς λένε. Φορούν πουκαμίσα από χοντρό βαμβακερό, που φτάνει ως τα γόνατα και στη μέση πλατύ πέτσινο ζωνάρι, όπου τοποθετούν το πουγγί τους και το μαχαίρι τους. Από κάτω βρακί, ως τα σφυρά σχεδόν και τσαρούχια από γιδοτόμαρο, που σφίγγει με δερμάτινα κορδόνια. Κεφάλι ξυρισμένο, φέσι κόκκινο και σαρίκι. Peter Edmud Laurent, Άγγλος, 1818.

Το εξερευνητικό πάθος τού ανθρώπου των Μέσων Χρόνων, που εγκατέλειψε την ειρηνική ζωή και ρίχτηκε σε επικίνδυνες περιπέτειες για την αναζήτηση νέων τόπων και νέων γνώσεων ή για την επαφή του με άγνωστους λαούς, είναι αυτό, που έδωσε το υλικό για την υπό κρίση τετραλογία τού Κυριάκου Σιμόπουλου με τίτλο «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», η οποία καλύπτει τη χρονική περίοδο 333 μ.Χ. - 1821.

Χιλιάδες από τούς ταξιδιώτες, που περιπλανήθηκαν στον ελλαδικό χώρο κατά τούς μεταχριστιανικούς αιώνες, άφησαν χρονικά, γραπτές εντυπώσεις με πληροφορίες και παρατηρήσεις. Κι είναι τα κείμενά τους ακατέργαστη πρώτη ύλη με πολύτιμα ψήγματα ιστορίας, νήματα ζωής για την αποκατάσταση τής αλήθειας, για τη συμπλήρωση τού έργου των ιστορικών και την επανόρθωση των σφαλμάτων. Οι αφηγήσεις τους αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές τού βυζαντινού βίου και κυρίως τής Τουρκοκρατίας.

Η αφήγηση ενός προσκυνητή των αγίων τόπων κατά το Μεσαίωνα έχει, πολλές φορές, μεγαλύτερη αξία από το έργο τού βυζαντινού χρονογράφου, που ιστορεί γεγονότα από απόσταση, «κατ΄ επιταγήν», με πηγές αμφισβητήσιμες και επηρεασμένος από κάθε λογής σκοπιμότητες. Αποτελεί αυθεντικότερη μαρτυρία. Το προσωπικό απομνημόνευμα ιστορεί πραγματικά περιστατικά, είναι εξομολόγηση, αποκαλύπτει με τον αυθορμητισμό του τον ίδιο τον άνθρωπο, τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αντιδράσεις του.

Τι λογής άνθρωποι είναι αυτοί οι ευρωπαίοι, που ταξιδεύουν κατά το Μεσαίωνα και την Τουρκοκρατία σε στεριές και θάλασσες;

  

Είναι προσκυνητές των αγίων τόπων, κυνηγοί αγίων λειψάνων και θρησκευτικών κειμηλίων, έμποροι που ταξιδεύουν στην Ανατολή, σταυροφόροι, διπλωματικοί εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών δυνάμεων, έκτακτοι απεσταλμένοι ηγεμόνων, κατάσκοποι, τυχοδιώκτες, αρχαιολόγοι και αρχαιοκάπηλοι, επιστήμονες (γεωγράφοι, γιατροί, βοτανολόγοι κ.ά.), καλλιτέχνες, ιεραπόστολοι, καραβοκύρηδες, θησαυροθήρες, κουρσάροι, γλεντοκόποι και περίεργοι τής εποχής, εξόριστοι ή φυγάδες, απογοητευμένοι τής καρδιάς και τής πολιτικής, μεγιστάνες, επίσκοποι, καλόγεροι και ταπεινοί λαϊκοί άνθρωποι, νέοι και πρεσβύτες, άντρες και γυναίκες.

Ο μεγαλύτερος όγκος των περιηγητικών κειμένων ανήκει στούς αιώνες που ακολούθησαν την άλωση τής Κωνσταντινούπολης. Είναι χρονικά με πληροφορίες γεωγραφικές, εθνογραφικές, τοπογραφικές, ιστορικές, αρχαιολογικές, λαογραφικές, φυσιογνωστικές. Με στοιχεία για το χώρο και τούς ανθρώπους, για τη σύνθεση τού πληθυσμού, την υγεία των κατοίκων, την οικονομική ζωή, τα εκκλησιαστικά πράγματα, για ναούς και μοναστήρια, για τη διοίκηση, το εμπόριο και τη βιοτεχνία, τις αγροτικές καλλιέργειες, για τούς φόρους, την πειρατεία, τα βάσανα των λαών, για τις λαϊκές συνήθειες, την ενδυμασία, τούς χορούς, τα τραγούδια, τις παραδόσεις, τούς θρύλους και τις δεισιδαιμονίες.

Μερικοί ταξιδιώτες καταγράφουν τις εντυπώσεις τους υπό μορφή σημειώσεων, άλλοι υπό μορφή επιστολών, ακόμα και σε στίχους. Ορισμένοι ενδιαφέρονται για το εμπόριο, άλλοι για τα θρησκευτικά ζητήματα ή τις αρχαιότητες. Υπάρχουν ταξιδιώτες, που αναφέρουν μονάχα τούς τόπους που πέρασαν και τις αποστάσεις. Άλλοι περιγράφουν μόνο το ταξίδι, τι αέρας φυσάει, τις φουρτούνες και τις μπουνάτσες. Μερικοί σημειώνουν μονάχα τα καραβανσεράγια τής οδοιπορίας, πού βρήκαν καλό κρασί και καλά τραπεζώματα, καταγράφουν τα έξοδά τους και τις τιμές. Άλλοι γράφουν οι ίδιοι τα οδοιπορικά τους κι άλλοι χρησιμοποιούν γραμματικούς.

Ως τον 16ο αιώνα τα περιηγητικά κείμενα είναι ανιαρά και απλοϊκά, δεν έχουν αφηγηματική ποικιλία και χάρη. Ύστερα, σιγά - σιγά, αποκτούν ποιότητα λόγου και ύφους. Δημοσιεύονται χυμώδεις αφηγήσεις, περιγραφές διεξοδικές χωρών, πραγμάτων και προσώπων με προσωπικές παρατηρήσεις και κρίσεις. Επιχειρείται ακόμα μια ανατομία των φαινομένων.

Τα περισσότερα μεσαιωνικά ταξιδιωτικά χρονικά είναι γραμμένα σε λατινική γλώσσα ανάμικτη με λέξεις και φράσεις τής μητρικής γλώσσας τού συγγραφέα ή δανεισμένες από τις χώρες που γνώρισε. Ωστόσο, κατά την Αναγέννηση, οι κάθε λογής ταξιδιώτες καταγράφουν τις εντυπώσεις τους καθένας στην εθνική του γλώσσα (γαλλική, ιταλική, γερμανική, αγγλική, ισπανική, σκανδιναβική, ρωσική και τουρκική), αλλά στην αρχαιότροπη φόρμα της. Γι΄ αυτό ακριβώς τα παλαιότερα κείμενα παρουσιάζουν δυσκολίες στην «αποκρυπτογράφησή» τους, επειδή κατά το χρόνο τής συγγραφής δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί το εθνικό γλωσσικό όργανο.

Είναι πολύτιμες πηγές τα χρονικά των ξένων, που ταξίδεψαν στον ελληνικο χώρο κατά τη βυζαντινή περίοδο και την Τουρκοκρατία. Πολύτιμες, αλλά και επικίνδυνες.

Όλοι γράφουν για ό,τι είδαν άλλα και για ό,τι δεν είδαν. Πολλοί αντιγράφουν τα βιβλία των παλαιότερων περιηγητών -η λογοκλοπή αποτελούσε συνηθισμένο φαινόμενο και θεμιτή πράξη- παραγεμίζουν τις αφηγήσεις τους με ανακριβή στοιχεία, που αντλούν από ύποπτες πηγές. Υπάρχουν μεσαιωνικοί συγγραφείς ταξιδιωτικών εντυπώσεων, που δεν μετακινήθηκαν διόλου από την πατρίδα τους. Λεηλατούν άλλους συγγραφείς, επιδίδονται σε συρραφές κείμενων και αναπροσαρμογές ή διηγούνται φανταστικές ιστορίες.

Ο ερευνητής πρέπει να επισημάνει τούς τερατολόγους και αναξιόπιστους, να ξεχωρίσει με τη συγκριτική μελέτη τα ύποπτα κείμενα και να διατήρησει το υλικό, που ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα.

Για τη συγκέντρωση των στοιχείων τής τετραλογίας αυτής τού Κυριάκου Σιμόπουλου ερευνήθηκαν χιλιάδες τόμοι περιηγητικών χρονικών, ιστορικών μονογραφιών και αλλων βοηθητικών πηγών. Χρειάστηκαν χρόνια για την επισήμανση, την αξιολόγηση και την κατάταξη αυτού τον πολυποίκιλου, ετερογενούς, πολυφωνικού και άνισου σε ποιότητα και αξιοπιστία υλικού.

Τα αποσπάσματα που παρουσιάζονται μεταγλωττισμένα αναφέρονται αποκλειστικά στο ανθρώπινο στοιχείο: στα προβλήματα και στις περιπέτειες των λαών των βυζαντινών χρόνων και τής Τουρκοκρατίας, στην καθημερινή ζωή και στον δημόσιο βίο, στην οικονομία των διαφόρων τόπων, στις κοινωνικές σχέσεις, στα ήθη και έθιμα.

Οι τέσσερις τόμοι καλύπτουν τις χρονικές περιόδους:

  α. Τόμος Α΄, 333 μ.Χ. - 1700 (768 σελ.).

  β. Τόμος Β΄, 1700 - 1800 (842 σελ.).

  γ. Τόμος Γ1΄, 1800 - 1810 (584 σελ.).

  δ. Τόμος Γ2΄, 1810 - 1821 (664 σελ.).

Οι ξένοι, που ταξίδεψαν στην Ελλάδα κατά τούς μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους κι άφησαν γραπτές εντυπώσεις, υπολογίζονται σε χιλιάδες. Τα περισσότερα απ΄ αυτά τα κείμενα έχουν επισημανθεί και καταγραφεί από τούς ερευνητές, αλλά το υλικό δεν έχει ακόμα εξαντληθεί. Βιβλία και χειρόγραφα ανακαλύπτονται συνεχώς σε βιβλιοθήκες και ιδιωτικές συλλογές ή σε δυσεύρετα ξένα έντυπα.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 40683 έγραψε...
Ο Κυριάκος Σιμόπουλος για όσους τον γνώρισαν ήταν τουλάχιστον 100 χρόνια από την εποχή του.
kimon
23.01.2017, 14:44:15






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+8=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...