Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΙ ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Από τους πρώτους προσηλυτιστές
των χριστιανικών ταγμάτων
έως τους σημερινούς ιεράρχες


Έγραψε στις 07.02.2011 ο/η: Manero Tony

Επιστροφή

     Ο ισπανός καθολικός και ιεραπόστολος, Φραγκίσκος Χαβιέ (Francis Xavier, 1506-1552), ήταν μαζί με τον Ιγνάτιο Λογιόλα και άλλους πέντε, οι ιδρυτές τού Τάγματος των Ιησουιτών στη Γαλλία το 1534. Το τάγμα ονομάστηκε «Κοινωνία τού Ιησού» και οι ιησουίτες έγιναν γνωστοί ως «Πεζοναύτες τού Θεού». Ήταν το τελευταίο από τα γνωστά χριστιανικά τάγματα, που ιδρύθηκε (Φραγκισκανοί, Αυγουστίνοι, Δομινικανοί, Καπουτσίνοι).

     Το ιεραποστολικό έργο τού τάγματος μέχρι την εποχή μας περιλαμβάνει ιεραποστολές σε 112 έθνη σε 6 ηπείρους, από τους Γκουαρανί της Παραγουάης μέχρι τις φυλές τής Πολυνησίας. Σήμερα, αποτελείται από χιλιάδες κληρικούς σε όλο τον κόσμο, οι περισσότεροι εκ των οποίων στη νότια Aσία. Γενικά, οι σύγχρονες ιεραποστολές επικεντρώνονται στο λεγόμενο «παράθυρο 10/40», δηλαδή την περιοχή με βόρειο γεωγραφικό πλάτος από 10 μοίρες έως 40. Αυτή η περιοχή ονομάζεται και «ζώνη αντίστασης» και περιλαμβάνει το 35% τής ξηράς τής υδρογείου, το 90% των πιο φτωχών τού πλανήτη και το 95% αυτών, που δεν έχουν ακούσει τίποτα για το χριστιανισμό. (Ουσιαστικά περιλαμβάνει Iνδία, Κίνα, Ινδοκίνα, Κορέα, Ιαπωνία και τις μουσουλμανικές χώρες).

   

     Το 1541, ο Χαβιέ επισκέφτηκε τη Μοζαμβίκη και μετά την περιοχή Γκόα στη δυτική Iνδία, όπου βρισκόταν πορτογαλική αποικία, ως αποστολικός πρόξενος τού βασιλιά τής Πορτογαλίας, για να επαναφέρει το χριστιανισμό στους αποίκους και στις οικογένειές τους. Ήταν ο πρώτος ιησουίτης στην Iνδία. Έπειτα, συνέχισε τούς προσηλυτισμούς στη νοτιοανατολική Iνδία και τη Σρι Λάνκα. Το 1545, έστειλε γράμμα στο βασιλιά τής Πορτογαλίας ζητώντας του να ξεκινήσει Ιερά Εξέταση στη Γκόα για την αποκατάσταση τής καθαρότητας τής χριστιανικής πίστης, κάτι, που αρχικά δεν έγινε αποδεκτό.

Η τακτική, που γενικά ακολουθούσαν οι ιησουίτες, ήταν να αποφεύγουν τα κατώτερα στρώματα και να προσηλυτίζουν τούς ευγενείς, τούς οποίους χρησιμοποιούσαν σαν μέσα επηρεασμού των υπολοίπων. Ο Χαβιέ, αρχικά στην Ινδία, ακολούθησε την αντίστροφη τακτική ξεκινώντας από χαμηλά με μικρή επιτυχία, τεχνική, που άλλαξε αργότερα στην Ιαπωνία.

     Κατόπιν, μετακινήθηκε στην ανατολική Ινδονησία, όπου έγινε γνωστός ως «Απόστολος των Ινδιών» αφήνοντας πίσω του 10.000 καθολικούς. Επέστρεψε στην Ινδία κι από εκεί ξεκίνησε για την Ιαπωνία με δώρα για τον αυτοκράτορα. Ήταν ο πρώτος ιησουίτης ιεραπόστολος στην Ιαπωνία. Γενικά, χρησιμοποιούσε έργα τέχνης για να προσηλυτίσει, όπως εικόνες τής Παναγίας χωρίς ή με το βρέφος. Όμως, οι ιάπωνες (οι περισσότεροι βουδιστές ή σιντοϊστές) δεν μπορούσαν να δεχτούν, ότι οι πρόγονοί τους ζούσαν στην κόλαση, όπως και άλλες φιλολογίες και μικροαστικές εφευρέσεις τού χριστιανισμού.

     Ο Χαβιέ έγινε δεκτός από τούς μοναχούς μιας ιαπωνέζικης σχολής τού βουδισμού, διότι χρησιμοποιούσε τον όρο «Dainichi» (κενός Βούδας) για το χριστιανικό θεό, προκειμένου να προσαρμόσει την ιδέα τού χριστιανικού θεού στις τοπικές αντιλήψεις. Όμως, αργότερα άλλαξε τον όρο σε «Deusu» από το λατινικό Deus, κάτι, που μετέβαλε τη στάση των μοναχών, που κατάλαβαν, ότι ευαγγελιζόταν μια αντίπαλη θρησκεία και αντιτάχθηκαν στους προσηλυτισμούς.

     Από την Ιαπωνία επέστρεψε στην Iνδία κι από εκεί αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κίνα. Θα ήταν ο πρώτος ιησουίτης ιεραπόστολος στην περιοχή. Εκείνη την εποχή, το κινέζικο νησάκι Shangchuan στη νότια Κίνα, ήταν το μονο μέρος, που επιτρεπόταν να παραμείνουν ευρωπαίοι και μόνο για εποχιακό εμπόριο. Τελικά ο Χαβιέ πέθανε από πυρετό πάνω στο νησί προσπαθώντας να βρει τρόπο να περάσει στην ηπειρωτική Κίνα.

     Το 1560, οκτώ χρονια μετά το θάνατό του, τελικά ξεκίνησε Ιερά Εξέταση στη Γκόα, η οποία κράτησε μέχρι το 1812. Στην αρχή η Ιερά Εξέταση περιελάμβανε νεοπροσήλυτους στον καθολικισμό μαζί με τις οικογένειες τους, των οποίων είχε χαλαρώσει η πίστη, κυρίως πρώην μουσουλμάνους και εβραίους. Κατόπιν, επεκτάθηκε και στούς ινδουιστές. Οι σεφραδίτες εβραίοι, που είχαν καταφύγει στην περιοχή από την Ιβηρική Χερσόνησο λόγω τής ισπανικής Ιεράς Εξέτασης, έγιναν και αυτοί θύματά της.

    Ο τοπικός επίσκοπος, ιερείς και πλήθος λαού αποδίδουν τιμές στη μούμια τού αγίου Φραγκίσκου Χαβιέ, που φυλάσσεται στη Βασιλική τού Καλού Ιησού στη Γκόα. Η θεοκρατία εμπορεύεται τα πτώματα και στην Ινδία.

     

    Ενώ η φαινομενική επιδίωξη ήταν η διατήρηση τής καθολικής πίστης, ουσιαστικά η Ιερά Εξέταση χρησιμοποιήθηκε ως όργανο κοινωνικού ελεγχου των ινδών, όπως και ως μέθοδος δήμευσης τής περιουσίας των θυμάτων και πλουτισμού των ιεροεξεταστών.

     Η Ιερά Εξέταση ήταν σκληρή και κτηνώδης. Δεκάδες χιλιάδες συνελήφθηκαν και βασανίστηκαν και εκατοντάδες εκτελέστηκαν και κάηκαν. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός, διότι τα αρχεία καταστράφηκαν.

 

    

















Ο άγ(ρ)ιος Φραγκίσκος Χαβιέ, ένας εκ των ιδρυτών τού Τάγματος των Ιησουιτών, των «Πεζοναυτών τού Θεού», που συνέλαβαν, βασάνισαν κι εκτέλεσαν χιλιάδες ανθρώπους, προκειμένου να τούς
«πείσουν», να δεχθούν τη θρησκεία τής... αγάπης.
 

     Ο Χαβιέ ήταν πρωτοπόρος ιεραπόστολος. Από τη συνολική του εμπειρία αναπτύχθηκαν οι ιεραποστολικές μέθοδοι και οι τακτικές τού Τάγματος των Ιησουιτών. Ο άγ(ρ)ιος Φραγκίσκος Χαβιέ συνήθιζε να λέει: «Give με the children until they are seven and anyone may have them afterwards». Είναι προφανές, ότι ο Χαβιέ ήξερε τι έκανε, όταν προσπαθούσε να προσηλυτίσει τα παιδιά των ιθαγενών στην Iνδία και την Ινδονησία.

   

   Από τούς πανάρχαιους χρόνους το ιερατείο προσπαθούσε όσο μπορούσε να μονοπωλεί τη γνώση και την τεχνολογία και να διαφυλάττει αυτά, που τού ήταν χρήσιμα σαν επτασφράγιστο μυστικό. Δηλαδή, τεχνολογικές γνώσεις, για να φτιάχνει ναούς - τέρατα και μηχανισμούς, για την υποβολή των πιστών από τη μια μεριά κι από την άλλη γνώσεις πάνω στην ψυχολογία των μαζών, στην ατομική ψυχολογία και τα αντανακλαστικά. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Η αρχαία επιστήμη στην υπηρεσία τού 12θεϊστικού ιερατείου και Κάτω Κόσμος: Μια προσοδοφόρα επιχείρηση τού 12θεϊστικού ιερατείου.) Οπότε τα ιερατεία δεν ήταν ποτέ 100% αντίθετα με την τεχνολογία, αρκεί να είχαν το μονοπώλιο και τον πλήρη έλεγχο.

     Στις ημέρες μας, που ο παραδοσιακός μονοθεϊσμός βάλλεται από παντού και φθίνει, μια τεχνοθρησκεία θα μπορούσε να τον διαδεχτεί μια χαρά, αρκεί να βρεθεί από κάποιον «πρωτοπόρο τού πνεύματος» η κατάλληλη φόρμουλα. Τέτοιου είδους προσπάθειες, πολύ πρωτόγονες για την ώρα, λαμβάνουν χώρα στις ΗΠΑ, όπου κάποιες θρησκευτικές ομάδες δέχονται κατά γράμμα τη Βίβλο προσπαθώντας να δείξουν επιστημονικά, ότι ο κόσμος έχει όντως ηλικία έξη χιλιετιών κι ότι τα λείψανα των δεινοσαύρων δεν είναι εκατομμυρίων ετών, αλλά λίγων χιλιάδων κατασκευάζοντας ακόμα και «μουσεία» φυσικής ιστορίας με τις θεωρίες τους.

 

Στην εξώπορτα τού -τεράστιου- Μουσείου τής Δημιουργίας τού Οχάιο πρέπει να αφήνουν τον ορθολογισμό και την κριτική τους σκέψη οι επισκέπτες του.

   Στο «Μουσείο» τής Δημιουργίας εκτίθενται πολυάριθμες αναπαραστάσεις των βιβλικών περιγραφών τής δημιουργίας τού κόσμου. Η ενοχλητική παρουσία των δεινοσαύρων στη Γη πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια για τούς δημιουργιστές, που διδάσκουν, ότι -σύμφωνα με τη Βίβλο- ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Γιαχβέ μέσα σε μια βδομάδα πριν από έξη χιλιετίες περίπου, έχει ξεπεραστεί στο Μουσείο, όπου αναπαριστώνται άνθρωποι και δεινόσαυροι να ζουν μαζί! 

     Η ανάπτυξη τής ανθρώπινης συμπεριφοράς ερευνήθηκε επιστημονικά και εξονυχιστικά στον αιώνα που μας πέρασε από τούς πρωτοπόρους τής Σχολής τού Μπιχεβιορισμού, Bandura, Pavlov, Skinner, Thorndike, Watson. Ο τελευταίος έμεινε γνωστός για το πείραμα με τον μικρό Albert και για την εξής δήλωση: «Give με  a dozen healthy infants, well-formed, and my own specified world to bring them up in and I'll guarantee to take any one at random and train him to become any type of specialist I might select - doctor, lawyer, artist, merchant-chief and, yes, even beggar-man and thief, regardless of his talents, penchants, tendencies, abilities, vocations, and race of his ancestors.»

      Μια πιο γενική περιγραφή τού φαινομένου είναι τα μιμίδια (memetics), όρος, που εισήχθη από τον Richard Dawkins. Το μιμίδιο είναι ανάλογο με το γονίδιο. Το μιμίδιο αποτελεί μια «μονάδα κουλτούρας», μια ιδέα, μια πεποίθηση, ένα πρότυπο συμπεριφοράς, το οποίο βρίσκεται μέσα σε έναν εγκέφαλο - φορέα και το οποίο μπορεί να αναπαραχθεί και να διαδοθεί από εγκέφαλο σε εγκέφαλο (ακόμα και να μεταλλαχτεί), όπως ένα παράσιτο ή ένας βιολογικός ιός ή ένας ιός των υπολογιστών. Όταν ένα άτομο επηρεάζει ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα την υιοθέτηση μιας πεποίθησης, αυτό το φαινόμενο μεταφράζεται σε ένα μιμίδιο, που αναπαράγεται. Η ιδέα των μιμιδίων χρησιμοποιείται ως προσέγγιση εξελικτικών μοντέλων μετάδοσης πολιτισμικής πληροφορίας.

     Επίσης, είναι γνωστές δεκάδες περιπτώσεις ατόμων, που από μωρά μεγάλωσαν στην άγρια φύση ή σε πλήρη απομόνωση αναπτύσσοντας συμπεριφορές ζώων ασύμβατες με την ανθρώπινη κοινωνία. Οι πιο γνωστές περιπτώσεις είναι ο Peter, το άγριο αγόρι, το άγριο παιδί τής Καμπανίας, ο Victor τής Aveyron, η περίπτωση τού Κaspar Hauser, οι ινδές Amala και Kamala, η Genie από την Καλιφόρνια, η Οxana Malaya από την Ουκρανία και το κορίτσι τής ζούγκλας τής Καμπότζης.

     Τα παραπάνω μάς δείχνουν πόσο σημαντικές είναι οι περιβαλλοντικές επιρροές (π.χ. κοινωνία, οικογένεια, περιβάλλον) στην ψυχολογική και πνευματική ανάπτυξη και διαμόρφωση τού ανθρώπου.






Η Genie πέρασε τα 13 πρώτα χρόνια της

σε πλήρη απομόνωση.

Εδώ εμφανίζει το χαρακτηριστικό

«βάδισμα τού λαγού».

     Την ίδια στιγμή, η ελλαδική Εκκλησία απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Για την ακρίβεια απαιτεί να μην απεμπολήσει αυτό το τεράστιο προνόμιο, διότι στην πραγματικότητα δεν το έχασε ποτέ. Η Εκκλησία συνεχίζει να «χτυπάει κέντρο» έχοντας τον έλεγχο τού υπουργείου παιδείας με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή τις μεθόδους εκπαίδευσης, τις μεθόδους διδασκαλίας και τα σχολικά βιβλία.

     Από το 19ο αιώνα, που διαμορφώθηκαν τα έθνη - κράτη, πολλά πράγματα απόκτησαν μια κεντρική οργάνωση. Ένα από αυτά ήταν η δωρεάν παιδεία από το κράτος. Η σχολική εκπαίδευση, εκτός τού ότι θα έπρεπε να απευθύνεται σε όλους τούς ανήλικους, ρυθμιζόταν και ελεγχόταν κεντρικά από το κράτος. Το παπαδαριό δεν έχασε αυτή την καταπληκτική ευκαιρία, αφού και επιρροή είχε και έλεγχο πάνω στην εκάστοτε πολιτική εξουσία. Έτσι, κατάφερε να έχει κεντρική θέση, άρα και λόγο στη διαμόρφωση τής εκπαιδευτικής πολιτικής εκατομμυρίων μελλοντικών ενήλικων πολιτών.


Η συνταγματική κατοχύρωση τής θεοκρατίας στη νεοελλάδα.

(Βλ. Το πανεπιστημιακό άσυλο τής Ρωμιοσύνης).

 

     Η δημιουργία οικειότητας με την ιδέα του παντοδύναμου και πανταχού παρόντα πατέρα-Θεού από τη μικρή ηλικία είναι εξαιρετικά σημαντική. Αν το παιδί δεν γαλουχηθεί από μικρό με αυτή την ιδέα, αργότερα ως έφηβος και ως ενήλικας είναι δύσκολο έως αδύνατον να πάρει στα σοβαρά τη χριστιανική φιλολογία. Έτσι, το έργο τού ιερατείου γίνεται πολύ δύσκολο και μονο με στυγνή βία μπορεί να αλλάξει την κατάσταση υπέρ του.

Αν όμως εμπεδώσει το παιδί την ιδέα τού πατέρα-Θεού, από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα στάδια διαμόρφωσης και αντίληψης υλοποιούνται εύκολα, όπως η εντελώς αφύσικη ιδέα τού απόλυτου καλού και τού απόλυτου κακού, η υπακοή, η αμαρτία, η ενοχή, η μετάνοια, η κατάνυξη, το δέος, η ευλάβεια, η δεισιδαιμονία, το ανθρωποκεντρικό μοντέλο, το υπερτροφικό, αλλά εξαρτημένο και ανασφαλές εγώ, ακόμα και το θαύμα (αυτά δηλαδή τα χαρακτηριστικά, που η χριστιανική θρησκεία σχιζοφρενικά ονομάζει «πνευματικότητα»).

     

     Όπως έχουν αποκαλύψει πρώην ιερείς και μοναχοί, στις εκκλησιαστικές σχολές και τα μοναστήρια το άλφα και το ωμέγα είναι η υπακοή. Ο καθένας εκεί μέσα οφείλει τυφλή υπακοή στον πνευματικά ανώτερό του. Αυτό δεν είναι τυχαίο και το βλέπουμε παντού στη νεοελληνική κοινωνία και όχι μόνο.

 














Θρησκευτικά
στο σχολείο:
Ο τέλειος βιασμός
τού ανθρώπινου
εγκεφάλου.

     Αν σε έναν ενήλικα, που δεν έχει διδαχθεί ποτέ του Θρησκευτικά, πεις, ότι μιά γυναίκα μιλούσε με ένα φίδι (Εύα) ή ότι κάποια άλλη έμεινε έγκυος με ένα κρίνο, γέννησε παιδί και παρέμεινε παρθένα (Μαριάμ), θα γελάσει, θα θεωρήσει, ότι τού λες ανοησίες. (Το αντίστοιχο μπορεί να γίνει με όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες). Η στοιχειώδης λογική δεν επιτρέπει στον καθαρό, κατά φύση ανθρώπινο εγκέφαλο να δέχεται τα παρά φύση διδάγματα τής κάθε θρησκείας. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: -Σεβασμός στη θρησκευτική πίστη; -Ασφαλώς όχι!).


      Ο παπάς λέει στον πιστό, για το πόσο ιδιαίτερος είναι και πόσο πολύ σημαντικός είναι στο Θεό. Έτσι, τού αναπτύσσει σιγά - σιγά τον εγωκεντρισμό και την εγωπάθεια. Του λέει, ότι ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο τούτο για τον άνθρωπο κι ότι ο άνθρωπος έχει απόλυτη εξουσία στα άλλα όντα (το ανθρωποκεντρικό μοντέλο). Τού λέει, για το πόσο κεντρική θέση κατέχει ο άνθρωπος στον κόσμο τού Θεού, αλλά και στο τέλος τού κόσμου. Έτσι, ο πιστός αποκτάει έναν εγωκεντρισμό, ο οποίος όμως, έχει ένα μειονέκτημα, παραχωρήθηκε από τον παπά, ως εκ τούτου ο παπάς κι ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει (ιερατείο) είναι η ζωντανή απόδειξη, ότι ο πιστός είναι μοναδικός!

     Τίποτα έξω στο περιβάλλον και στη φύση γύρω μας δεν μαρτυρά ανθρωποκεντρισμό. Και αυτό ενισχύει περαιτέρω την τεχνητή συναισθηματική σχέση και εξάρτηση παπά-πιστού! Ο πιστός αντιλαμβάνεται έστω και υποσυνείδητα πόσο ανάγκη έχει τον παπά, για να τον επιβεβαιώνει περί τής μοναδικότητάς του και κατ΄ επέκταση και άλλων ιδεών, όπως ο μεταφυσικός σκοπός τού ατόμου και η σκοπιμότητα τού κόσμου (τελεολογία). Οπότε αναπτύσσεται το δίπολο υπακοή - υπερτροφικό εγώ. Το εγώ τού πιστού τρέφεται από τον παπά, ο οποίος όμως, το ανταλλάσσει με την υπακοή τού πιστού. Το υπερτροφικό εγώ με τη σειρά του δημιουργεί την ανασφάλεια κι έτσι σχηματίζεται το δίπολο ανασφάλεια - υπερτροφικό εγώ. Το υπερτροφικό εγώ διογκώνεται, προκειμένου να αντιμετωπίσει την ανασφάλειά του, κάτι, που γιγαντώνει περαιτέρω την ανασφάλεια δημιουργώντας κρίσεις εγωπάθειας και ανασφάλειας, οι οποίες διαδέχονται η μία την άλλη. Το δίπολο (όπως οι δύο πόλοι τού ίδιου μαγνήτη) στριφογυρίζει όλο και πιο γρήγορα δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο, που εγκλωβίζει το άτομο (προσκόλληση) σμπαραλιάζοντας την ψυχολογική του ισορροπία και κάνοντάς το ευάλωτο σε μεσσίες και άλλες εξαρτήσεις. Ουσιαστικά, το υπερτροφικό εγώ είναι ένα υπάκουο, ανασφαλές, ετερόφωτο και εξαρτημένο εγώ. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: “Είναι” και “Σώμα” και “Εγώ” και Φύση).

     Στην Ελλάδα και στις κοινωνίες τής Μέσης Ανατολής (και σε μικρότερο βαθμό στις άλλες χώρες) οι γονείς θεωρούν, ότι το να δυναμώσουν το εγώ των παιδιών τους με διάφορους τρόπους, τα κάνει ανθεκτικά, για να επιβιώσουν και να προκόψουν στις εχθρικές κοινωνίες, στις οποίες ζουν. Στην πραγματικότητα, το υπερτροφικό εγώ έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Δημιουργεί νευρωτικά άτομα με απότομο και αγενή χαρακτήρα.

     Το ένα κόμπλεξ φέρνει το άλλο σε ένα ατέλειωτο κομπολόι ψυχολογικών συμπλεγμάτων. Για παράδειγμα: πατέρας-Θεός - εγωκεντρισμός - υπακοή - ανθρω- ποκεντρικό μοντέλο - σκοπός ανθρώπου - τελεολογία - τέλος κόσμου - κρίση των νεκρών - παράδεισος. Το ένα μιμίδιο προετοιμάζει το χώρο για το επόμενο μιμίδιο. Τύφλα να ΄χουν οι φιλοσοφικές ιδέες και οι απόψεις τής σύγχρονης φυσικής περί ενός κόσμου δίχως νόημα και σκοπό. Ο Alan Watts αναφέρει για τον κόσμο χωρίς νόημα: «…η ακατανόητη περιπλοκότητα τής φύσης γίνεται ένας χορός χωρίς άλλο προορισμό πέρα από τις μορφές που χορεύουν αυτή τη στιγμή, μορφές που ταλαντεύονται, όχι υπακούοντας σε κάποιους αταλάντευτους κυριαρχικούς νόμους, αλλά με βάση τη σχέση αμοιβαιότητας, που αναπτύσσουν μεταξύ τους». (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Άνθρωπος και Φύση).

  Την ίδια στιγμή, που ο πιστός ασχολείται με το ανύπαρκτο νόημα και σκοπό στα ουράνια και πετάει στα σύννεφα έχει χάσει το μοναδικό πραγματικό νόημα τής σύντομης ζωής του: να δημιουργήσει, συμμετάσχει και διατηρήσει ένα δίκτυο με άλλους ανθρώπους δίκαιο και δημοκρατικό, στο οποίο η τεχνολογία (π.χ. ιατρική) θα διαχέεται και θα ευνοεί όλα τα μέλη του. Και όλα αυτά ξεκίνησαν βήμα προς βήμα από την ιδέα τού πατέρα-Θεού.

     Οι αρχαίοι άθεοι φιλόσοφοι ουδόλως τυχαίως υποστήριξαν, ότι οι νόμοι είναι δημιουργήματα των ανθρώπων και δεν αποτελούν «αμετάβλητη και αναλλοίωτη ουσία». Βλέπουμε λοιπόν την εξουσία σε συνεργασία με τη θρησκευτική ιδεολογία να επιχειρούν να τσακίσουν τον αυθορμητισμό, την αυτοδιάθεση και το δημοκρατικό φρόνημα τού συνόλου των ατόμων προς χάρη των λίγων. Ακόμα και ο Πλάτων με την αλληγορία τού σπηλαίου και την «Πολιτεία» του προσπαθεί να εκλογικεύσει την ολιγαρχική διακυβέρνηση.

   

     Ο πρώτος διανοούμενος, που άσκησε κριτική στον Πλάτωνα και τον Σωκράτη, ήταν ο γερμανός φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε. Ο Νίτσε άσκησε κριτική σε ένα σωρό φιλοσόφους, όπως ο Καντ, τον οποίο αποκάλεσε φανατικό τής ηθικής. Ταυτόχρονα, εκτιμούσε την άποψη τού Ηράκλειτου, που συμβόλιζε τον κόσμο σαν ένα παιδικό παιχνίδι, λόγω τού άσχετου με τα ηθικά πρότυπα αυθορμητισμού και τής έλλειψης προκαθορισμένων κανόνων.

     Όλα τα παραπάνω (κατάνυξη, ευλάβεια, υπακοή, εγωπάθεια κ.λπ.) είναι ευτελή μιμίδια, που κατασκευάστηκαν στα σοκάκια των μεγαλουπόλεων τής αρχαίας εποχής και πιο μετά. Αποτελούν ιδεολογικά εφευρήματα μικροαστικής φύσεως και σχεδιάστηκαν, προκειμένου να ελέγξουν τα πλήθη των αστικών κέντρων, όπως ο κοινωνικός έλεγχος των ιεροεξεταστών στη Γκόα. Για αυτό και η ύπαιθρος ήταν η τελευταία, που προσηλυτίστηκε. Ένας δημοκράτης που εμπιστεύεται τον εαυτό του και ελευθερόφρονας άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να δεχτεί και να συμβιβαστεί με τέτοιου είδους αντιλήψεις.

    











   Πάτερ ημών... Ως εν ουρανώ κι επί τής γής:
Εναν πατέρα έχουμε στον ουρανό (το Θεό)
κι έναν στη Γή (τον παπά, που αποκαλείται «πάτερ».)
   Ομοίως, σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουμε έναν πατέρα και στον ουρανό και στη γή, τον αρχηγό. Ο Στάλιν για παράδειγμα στην πρώην Σοβιετική Ένωση αποκαλούνταν πατέρας.
 

     Το παιδί αρχικά εξαρτάται για να επιβιώσει από τους γονείς. Σιγά - σιγά όμως, ανεξαρτητοποιείται. Τη στιγμή, που θέτονται οι βάσεις για ένα μελλοντικό άτομο ανεξάρτητο υλικά και κυρίως πνευματικά, μπαίνει συναισθηματική σφήνα η ιδέα τού προστάτη και πατέρα-Θεού και αναιρεί τη διαδικασία τής ωριμότητας παράγοντας ανώριμους, στερημένους και εξαρτημένους ενήλικες. Η ιδέα τού παντοδύναμου και πανταχού παρόντα πατέρα-Θεού παίρνει τη θέση των γονέων.

*     *     *

     Το συμπέρασμα λοιπόν, που εξάγεται είναι, ότι πρέπει να σταματήσουν να έχουν τον έλεγχο του υπουργείου παιδείας οι ανέραστοι ρασοφόροι με τις γενειάδες, τα ψηλά καπέλα και τα υψηλά ποσοστά παιδεραστίας (και τα συντριπτικά ποσοστά ομοφυλοφιλίας, 90% σύμφωνα με κάποιους).

     Ας μην ευελπιστούμε σε έξωθεν επιδράσεις και λύσεις. Οι πραγματικές και γόνιμες κοινωνικές αλλαγές προέρχονται πάντα από το εσωτερικό των κοινωνιών και όχι από το εξωτερικό. Οι λύσεις, που έρχονται από έξω, επιβάλλονται και η επιβολή προϋποθέτει βία και εξαναγκασμό με αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγαλύτερων προβλημάτων από αυτά που λύνουν. Αντιθέτως, οι λύσεις, που ξεκινάνε από το εσωτερικό, προϋποθέτουν την αυτοβελτίωση των ατόμων τής κοινωνίας και είναι τα ίδια τα άτομα η κινητήρια δύναμη των αλλαγών.

     Η φύση δεν αποτελείται από τουβλάκια lego ούτε είναι μια μηχανή, που τα γρανάζια της τα έφτιαξε και τα συναρμολόγησε μια οντότητα, όπως διαδίδουν οι παπάδες πουλώντας αέρα κοπανιστό και εισπράττοντας ζεστό χρήμα και εξουσία. Οι ζωντανοί οργανισμοί αναπτύσσονται από μέσα προς τα έξω αβίαστα και αυθόρμητα και δεν διαμορφώνονται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα, αρχιτέκτονα, ωρολογοποιό ή μέγα γεωμέτρη. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από κύτταρα, αλλά δεν συναρμολογήθηκε κομμάτι - κομμάτι από κανέναν, το ίδιο και ένα δέντρο ή ένας γαλαξίας. Όπως η φύση δημιουργεί με διαδικασίες, που ξεκινάνε από μέσα προς τα έξω, έτσι και οι ανθρώπινες κοινωνίες μεταβάλλονται και προσαρμόζονται με τις ίδιες διαδικασίες.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 39582 έγραψε...

Spotlight (2015)
http://www.imdb.com/title/tt1895587/

24.08.2016, 10:27:58





Ανώνυμος 39584 έγραψε...

Jesus Camp (2006)
http://www.imdb.com/title/tt0486358/

25.08.2016, 18:10:53





Bielidopoulos έγραψε...

Γιατί δεν πρέπει να λέτε ψέματα στα παιδιά ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης:

Ενώ απανταχού στη Γη μικροί και μεγάλοι έχουν αρχίσει να μπαίνουν στο κλίμα των Χριστουγέννων, Βρετανοί ερευνητές βάλθηκαν να χαλάσουν τη χριστουγεννιάτικη μαγεία συμβουλεύοντας τους γονείς να μην λένε ψέματα για την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Σύμφωνα με άρθρο του επιστημονικού εντύπου The Lancet Psychiatry, επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Έξετερ, με επικεφαλής τον καθηγητή Ψυχολογίας Κρίστοφερ Μπόιλ, προειδοποιεί τους γονείς ότι, αναπαράγοντας το ψέμα για την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη που φέρνει τα δώρα, αυτό που πετυχαίνουν τελικά, είναι να χαλάνε σε βάθος χρόνου τη σχέση τους με τα παιδιά τους, καθώς το εν λόγω αθώο ψέμα μπορεί να υποσκάψει την εμπιστοσύνη των μικρών στους μεγάλους. «Αν οι γονείς είναι ικανοί να ψεύδονται για κάτι τόσο ξεχωριστό και μαγικό, μπορούν μετά να τους εμπιστεύονται τα παιδιά τους ότι αποτελούν θεματοφύλακες της σοφίας και της αλήθειας;» αναρωτιούνται οι ειδικοί. Επίσης, υποστηρίζουν ότι η διαιώνιση του ψέματος περί ύπαρξης του αγαπημένου αγίου των παιδιών δεν είναι παρά μια ενδόμυχη επιθυμία των ίδιων των γονιών να ξαναγίνουν παιδιά.
Ακόμα, επισημαίνουν ότι αν καλοσκεφτεί κανείς την ιδέα ότι κάπου στον Βόρειο Πόλο υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, που παρακολουθεί κάθε παιδί και ξέρει αν είναι φρόνιμο ή άτακτο ώστε να του φέρει ή όχι δώρο, είναι τελικά μάλλον τρομακτική. Ιδίως όταν ορισμένοι γονείς σκοπίμως εμπλέκουν τον Άγιο Βασίλη για να πειθαρχήσουν ή να τιμωρήσουν το παιδί τους.
«Η ηθικότητα του να κάνουμε τα παιδιά να πιστεύουν σε τέτοιους μύθους, πρέπει να τεθεί εν αμφιβόλω» σύμφωνα με τον Δρ Μπόιλ. «Όλα τα παιδιά τελικά θα μάθουν ότι συστηματικά και επί χρόνια εξαπατήθηκαν και αυτό μπορεί να τα κάνει να αναρωτιούνται ποια άλλα ψέματα τους έχουν πει» τόνισε. Πρόσθεσε, πάντως, ότι μερικά ψεματάκια είναι χρήσιμα για τα παιδάκια, όπως π.χ. ότι το αγαπημένο ζωάκι τους που μόλις πέθανε, θα πάει στον παράδεισο. Τέλος, η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Έξετερ αποδίδει την διαιώνιση του μύθου του Άγιου Βασίλη στην έμφυτη τάση του ανθρώπου να συμμορφώνεται σε παραδόσεις, ακόμη και όταν αυτές είναι εξόφθαλμα παράλογες, και επειδή όλοι οι άνθρωποι, μικροί και κυρίως μεγάλοι, θέλουν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα.
http://health.in.gr/news/various/article/?aid=1500116783

Τα συμπεράσματα δικά σας.

06.01.2017, 11:17:45






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...