Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ


Συνέντευξη
του δρ. Στ. Γερουλάνου


Έγραψε στις 20.01.2009 ο/η:

Επιστροφή

«Τα εργαλεία πρέπει να είναι όλα εύκολα στη χρήση τους και από την άποψη του βάρους και από την άποψη της λεπτής κατασκευής τους» (Ιπποκράτους, «Περί ιητρού»).


Η αρχαία ελληνική Ιατρική διέθετε καλούς επιστήμονες, με άσκηση χειρουργικής, ακόμη και στην προομηρική εποχή με εξειδικευμένα χειρουργικά εργαλεία, που έφεραν στο φως οι ανασκαφές. Στη Μυκηναϊκή Περίοδο ανάγεται και η πρώτη γνωστή κρανιοανάτρηση στην Ευρώπη. Βρέθηκαν κεφαλοτρύπανα, μηνιγγοφύλακες, μητροσκόπια (κολποσκόπια λέγονται σήμερα), λαβίδες, καθετήρες και χιλιάδες άλλα, που διατήρησαν επί 2.500 χρόνια όχι μόνο την μορφή τους αλλά και το ίδιο όνομα.

Kρανίο του γ΄ αι. π.Χ. με

επουλωμένη την πληγή

της κρανιοανάτρησης.

 

Για την αρχαία Ιατρική μας μίλησε ο καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Ζυρίχης και σήμερα διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, τέως καθηγητής της Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πρόεδρος του Διεθνούς Ιπποκράτειου Ιδρύματος κ. Στέφανος Γερουλάνος.


- Κύριε καθηγητά, τα χειρουργικά εργαλεία της αρχαιότητας μπορούν να συγκριθούν με τα σημερινά;

O καθηγητής Χειρουργικής κ. Στέφανος Γερουλάνος.

- Τα αρχαία χειρουργικά εργαλεία δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τα σημερινά. Όπως και όλα τα αρχαία οικιακά εργαλεία, όταν λάβουν την πρακτική τελική τους μορφή, δεν χρειάζεται να αλλάξουν. Έτσι το νυστέρι έχει την ίδια μορφή. Τα πρώτα εργαλεία, που έχουμε βρει ήδη από το 1000 π.Χ., δηλαδή το κεφαλοτρύπανο του 2ου αιώνος π.Χ., που βρέθηκε στο Δίον, είναι πανομοιότυπο με το σημερινό, απλώς τότε ήταν χειροκίνητο, ενώ σήμερα είναι ηλεκτροκίνητο, αλλιώς το τρυπάνι είναι ακριβώς όμοιο, τα άγκιστρα είναι πανομοιότυπα, οι λαβίδες είναι όμοιες, οι ουροκαθετήρες απλώς άλλαξαν και έγιναν από πλαστικό, ενώ στην αρχαία εποχή έπαιρναν την μορφή της ουρήθρας και ήσαν από μολύβι η ορείχαλκο, μάλιστα όχι μόνον δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν, αλλά κληροδότησαν και μέχρι σήμερα τα αρχαία ονόματά τους. Ένα βλεφαροκάτοχο έχει το όνομά του από την Αρχαιότητα και παραμένει μέχρι σήμερα βρεφαροκάτοχο, η λαβίδα παραμένει και σήμερα λαβίδα, το νυστέρι το ίδιο, κρατούν τα ίδια ονόματα από τότε, όχι μόνον στην ελληνική γλώσσα αλλά και στην Γγλλική και στη γερμανική και την αγγλική, όπου μεταφράζονται από τα λατινικά.

- Που βρέθηκαν τα αρχαιότερα χειρουργικά εργαλεία;

- Στην Ναυπλία της Αργολίδος, και μάλιστα σε έναν τάφο, που θα μπορούσε και θα θέλαμε πολύ να ήταν του Παλαμήδη, του ήρωα της Ιλιάδας. Πρόκειται για σπάνια ευρήματα και για τα πιο αντιπροσωπευτικά εργαλεία, που δείχνουν, ότι ήδη από τότε οι ιατροί έκαναν χειρουργικές επεμβάσεις και χρησιμοποιούσαν χειρουργικά εργαλεία, όπως και σήμερα.


Εγχείρηση στο κρανίο από έναν γιατρό παρουσία του Ασκληπιού –ο οποίος υποδηλώνεται με το ραβδί του. Ίσως πρόκειται για ανάτρηση (διάνοιξη) του κρανίου, τα εργαλεία όμως δεν μπορούν να ταυτιστούν με βεβαιότητα. Αττικό αναθηματικό ανάγλυφο, πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ. (Πηγή: Στ. Γερουλάνου, Rene Bridler «Τραύμα. Πρόκληση και φροντίδα του τραύματος στην Αρχαία Ελλάδα», εκδ. «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας».)

 

- Χειρουργικά εργαλεία χρησιμοποιούσαν και στον Τρωικό Πόλεμο. Αυτό σημαίνει, ότι η Ιατρική και η Χειρουργική προϋπήρχαν των Ομηρικών επών;

- Ένα εργαλείο, το οποίο είναι τελειοποιημένο ήδη στην Ομηρική εποχή, εξυπακούεται, ότι χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια, για να φτάσει σε αυτήν την τέλεια μορφή. Και βεβαίως πριν από τον σίδηρο χρησιμοποιούσαν τον οψιδιανό, αλλά και αυτός ήταν ένα τέλειο μαχαιρίδιο, το οποίο έκοβε πάρα-πάρα πολύ λεπτά. Οψιδιανοί, που βρέθηκαν στον Άγιο Κοσμά, στον Άλιμο, έδειξαν, ότι μπορούσε να ξυριστεί κάποιος με αυτά, χωρίς να κοπεί. Οι οψιδιανοί αυτοί είναι του 8000 π.Χ.. Όσον αφορά στον σίδηρο, για να μπορέσεις να τον χρησιμοποιήσεις σε ξίφη και ασπίδες, όπως εκείνες οι καταπληκτικές ασπίδες του Αχιλλέα και του Αγαμέμνονα, πρέπει να έχεις δουλέψει τον σίδηρο για εκατοντάδες χρόνια, ίσως και χίλια. Σίγουρα όλα αυτά πάνε πολύ πίσω στον χρόνο, αλλά επειδή ο σίδηρος σκούριαζε με την υγρασία, έχουν χαθεί τα περισσότερα. Ως εκ τούτου βρίσκουμε πολύ περισσότερα στην Αίγυπτο, από ό,τι βρίσκουμε στις ελληνικές ανασκαφές.


Χειρουργικά εργαλεία, μερικά με μικροσκοπικό διάκοσμο, του α΄ αι. μ.Χ.. Διακρίνονται μαχαιρίδια, λαβίδες, σαρκολάβοι, ψαλίδια, κυαθίσκοι (κοχλιάρια), μήλαι, ξύστραι, άγκιστρα και τρυπάνια.


- Η Χειρουργική είναι «επιθετική Ιατρική»;

- Δεν θα έλεγα, ότι είναι επιθετική Ιατρική. Η Χειρουργική Ιατρική είναι παρηγορητική Ιατρική, και η πρώτη Ιατρική ξεκίνησε, όταν κάποιος μακρινός πρόγονος έσπασε το χέρι του η το πόδι του. Ακόμη και κάποια ζώα, όπως η μαϊμού, όταν σπάσει το χέρι της, παίρνει μερικά κλαδιά και μερικές ρίζες και το τυλίγει έτσι, που να παραμένει ακίνητο και να μην πονάει. Είναι μία τραυματολογία, η οποία βλέπουμε ότι πηγαίνει πάρα- πάρα πολλά χρόνια πίσω. Βλέπουμε, ότι η Ιατρική ξεκίνησε ενστικτωδώς, το άτομο δεν ανέχεται και δεν αντέχει να πονά. Το ίδιο γίνεται και με τα βότανα, με βάση τις πολύ- πολύ παλιές εμπειρίες μάθαμε, ότι κάποια χόρτα είναι δηλητηριώδη, και τα αποφεύγουμε, γιατί οι πρόγονοί μας είδαν τους δικούς τους να πεθαίνουν. Επίσης, όταν έχουμε ένα απόστημα, έναν απλό «καλόγηρο», τι κάνουμε; Τον ανοίγουμε και αμέσως νοιώθουμε καλύτερα. Ακόμη και αν νεκρωθεί ένα σκέλος, το απλούστερο είναι με μία γρήγορη επέμβαση να το αφαιρέσουμε.. Αυτά ήταν πράγματα, που γίνονταν στην Αρχαιότητα. Υπάρχουν και απεικονίσεις ατόμων, τα οποία έχουν τεχνητά μέλη.


Η ανεπτυγμένη Οδοντιατρική και η «Καισαρική Τομή» στην Αρχαιότητα


Ιπποκράτειος Οδοντιατρική. (Πηγή: Αρχείο καθηγητή Στ. Γερουλάνου.)


- Είχαμε και ανεπτυγμένη Οδοντιατρική; Υπήρχαν οδοντίατροι στην αρχαιότητα;

- Βεβαίως και υπήρχαν οδοντίατροι και ανεπτυγμένη Οδοντιατρική στην αρχαιότητα! Οι ίδιοι οι γιατροί την ασκούσαν, έχουν διασωθεί σιαγόνες, που είχαν σπάσει από τραύμα, και ο γιατρός η ο οδοντίατρος είχε κάνει οκτάρια γύρω από τα δόντια με σύρμα από χρυσό έτσι, ώστε να σταθεροποιηθεί το σπάσιμο. Επί πλέον έχουν βρεθεί και γέφυρες, έχουν βρεθεί διάφορες οδοντιατρικές κατασκευές, που δείχνουν, ότι η Οδοντιατρική στην Ελλάδα όπως και η Ιατρική ήταν πολύ εξελιγμένη. Ο Ασκληπιός ήλθε στον κόσμο με χειρουργική επέμβαση, την οποία σήμερα ονομάζουμε «Καισαρική Τομή». Γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να ονομάζεται «Καισαρική» αλλά «Απολλώνεια Τομή», καθ’ ότι ήταν ο ίδιος ο Απόλλων που τον έσωσε. Βλέπουμε τον Φιλοκτήτη με αληθινό επίδεσμο στο πόδι, όπως και τον υιό του Ασκληπιού, τον Μαχάονα, να επιδένει το τραύμα του Μενέλαου. Όλα αυτά είναι χαραγμένα επάνω σε αμφορείς επάνω σε επιτύμβιες στήλες κ.λ.π., και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.


   Και δεν θα έπρεπε να αδικούμε τους ιατρούς, που διέσωσαν θαρραλέα την αρχαιοελληνική Ιατρική κατά τη  βυζαντινή Εποχή, μοχθώντας σκληρά και αντιγράφοντας ακούραστα τα σπάνια ιατρικά συγγράμματα, υπηρετώντας το λειτούργημα του ιατρού και όχι το πολιτικό θεοκρατικό σύστημα, που έκαιγε στην πυρά ό,τι ερχόταν σε αντίθεση με τις δεισιδαιμονίες και το σκότος της ανατολίτικης πολιτικής του.


Η γέννηση του Ασκληπιού με «καισαρική τομή». (Πηγή: Στ. Γερουλάνος, Ε. Δούκα, Μ. Παπαδοπούλου: «Surgical Infections. Lessons from History», εκδ. «Onassio Cardiac Surgery Center and Department of History of Medicine», University of Ioannina.)


Ήδη από την αρχαιότητα η Ιατρική είχε και τις δύο μορφές της, που τις βλέπουμε και σήμερα: Να είναι λειτούργημα η επάγγελμα; Χαρακτηριστικό είναι, ότι ο Δίας, έδιωξε τον Απόλλωνα από τον Όλυμπο και τον έστειλε στη Γη με τους θνητούς για έξι μήνες, επειδή χρηματίστηκε. Με τον ερχομό του Ιπποκράτη η Ιατρική γίνεται χωρις αμφιβολία λειτούργημα, ταυτόχρονα ο Ιπποκράτης δεν απαγορεύει την αμοιβή, αλλά αντιθέτως επιθυμεί να πληρωθεί ο ιατρός για την εργασία του.


- Μιλήστε μας για τον Ασκληπιό.

- Η διαφοροποίηση, που θα μπορούσαμε να κάνουμε, είναι η εξής: Ο μεν Ασκληπιός ήταν θνητός βασιλιάς στην Τρίκη της Θεσσαλίας, τα δε παιδιά του, ο Μαχάων και ο Ποδαλήριος, πολέμησαν στην Τροία. Είναι ο Ασκληπιός, που συνέλεξε την εμπειρική, έως τότε, ιατρική γνώση. Πήγε στο Πήλιο, στον Κένταυρο Χείρωνα, έμαθε για την χρήση των φυτών, ποια βοηθάνε την μία αρρώστια, ποια την άλλη. Θεράπευε ακούραστος, τόσο που ο Δίας τον σκότωσε, επειδή ζημίωνε τον Άδη. Ήδη όμως ο γιος του ο Ποδαλήριος είναι παθολόγος, ο Όμηρος τον λέει διαιτητικό, ενώ ο Μαχάων είναι ήδη χειρουργός. Αυτό σημαίνει, ότι οι γνώσεις του Ασκληπιού, τις οποίες μετέδωσε, ήταν πάρα πολλές. Ο Ιπποκράτης έβγαλε την εμπειρική Ιατρική από την πρακτική και έκανε μία καθαρά επιστημονική Ιατρική. Η Ιερά Νόσος, η επιληψία, δεν έρχεται από το θεό, αλλά έχει τα ίδια στοιχεία ακριβώς με οποιαδήποτε άλλη ασθένεια.


Κρανία του 10.000 π.Χ., τα οποία έχουν υποστή κρανιοανατρήσεις. Οι στρογγυλεμένες οπές αποδεικνύουν, ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους ασθενείς επέζησαν των πρώτων αυτών εγχειρητικών προσπαθειών. (Πηγή: Αρχείο καθηγητή Στ. Γερουλάνου.)


- Τα Ασκληπιεία πόσο επέδρασαν στην εξέλιξη της Ιατρικής;

- Τα Ασκληπιεία θα μπορούσαμε να τα παρομοιάσουμε με τα σανατόρια του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Τα σανατόρια αντέγραψαν ο,τι γινόταν στα Ασκληπιεία. Τα Ασκληπιεία δεν θεράπευαν οξείες ασθένειες αλλά χρόνιες. Για να πας στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, έπρεπε να πάσχeiς από ρευματισμούς, δερματοπάθειες, κάτι στα μάτια, όχι από οξεία σκωληκοειδίτιδα. Τα οξέα νοσήματα δεν θεραπεύονταν σε αυτά τα κέντρα. Πιθανώς στα τοπικά θεραπευτικά κέντρα.


- Δηλαδή υπήρχαν τοπικά θεραπευτικά κέντρα σε κάθε περιοχή; Υπήρχε εθνικό Σύστημα Υγείας και Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης, όπως θα λέγαμε σήμερα;

- Ε.Σ.Υ. βέβαια δεν υπήρχε, αλλά θεραπευτικά κέντρα σίγουρα. Κάθε πόλη είχε το Ασκληπιείο της, ανάλογο μάλιστα με τα σανατόρια του 19ου αιώνα. Επίσης υπήρχαν αναμφισβήτητα και οι πρώτες βοήθειες. Όλο αυτό όμως που βλέπουμε σε ένα σανατόριο, δηλαδή να είναι ο αέρας καθαρός, να είναι ξηρός, να ανοίγει η ψυχή, να απασχολείται ο ασθενής με γυμναστική, θέατρο και με πάρα πολλές δραστηριότητες, να του δίνουν διαφορετικές δίαιτες ανάλογα με την περίπτωση, θεμελιώθηκε στα Ασκληπιεία. Από τα Ασκληπιεία είναι που προέκυψε η αρχαία ελληνική Ιατρική και πολύ αργότερα τα σανατόρια. Εκεί γεννήθηκε η Γνώση, την οποία κωδικοποίησε ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός αργότερα. Την κατέγραψαν, και με αυτόν τον τρόπον έγινε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ μέχρι τότε παρέμενε ένα μυστικό μεταξύ των ιατρών. Μέσα στο Ασκληπιείο.

Μητροσκόπιο της Αρχαιότητας. Τα αντίστοιχα σημερινά όργανα ελάχιστα διαφέρουν.

 

- Υπήρχαν αντισυλληπτικά στην αρχαιότητα;

- Ναι, υπήρχαν προφυλακτικά, κατασκευασμένα είτε από λεπτό δέρμα είτε από μεταποιημένο έντερο ζώου. Αυτό μεταφέρθηκε στην Αναγέννηση, με πιο γνωστό χρήστη τον Καζανόβα, που χρησιμοποιούσε προφυλακτικά από έντερο προβάτου.


Η χρήση του οίνου στην αρχαία Ιατρική

- Έχετε διατυπώσει την άποψη, ότι οι αρχαίοι γιατροί χρησιμοποιούσαν το κρασί ως αντισηπτικό και θεραπευτικό μέσο εναντίον πολλών ασθενειών.

- Οι αρχαίοι ιατροί χρησιμοποιούσαν τον οίνο, όχι το κρασί, ως αντισηπτικό. Η διαφορά μεταξύ κρασιού και οίνου είναι, ότι το κρασί προέρχεται από την ανάμειξή του με το νερό. «Δος μοι κράσιν οίνου», δηλαδή «δώσε μου κρασί ανακατεμένο με νερό», έλεγαν στον ταβερνιάρη, αλλά αργότερα αυτή η φράση παρέμεινε στην καθομιλουμένη ως: «δώσε μου κρασί». Ενώ η λέξη οίνος υπονοεί τον άκρατο οίνο, δηλαδή το ανόθευτο κρασί. Στην αρχαιότητα αραίωναν τον οίνο, και όλοι νομίζαμε μέχρι και πριν από 20 χρόνια, ότι το έκαναν, για να μην μεθύσουν. Σήμερα όμως αντιλαμβανόμαστε, ότι ο λόγος ήταν άλλος χάρις στον καναδό γιατρό Μίλερ, ο οποίος μας απέδειξε, ότι, εάν ανακατέψεις ένα μέρος κρασιού με εννέα μέρη νερού, τότε σκοτώνει τα κολοβακτηρίδια, την σαλμονέλα του τύφου και το δονάκιο της χολέρας.


Οι αντισηπτικές ιδιότητες του οίνου ήταν γνωστές κατά την αρχαιότητα. Στην αριστερή φωτογραφία φαίνεται κρατήρας για την ψύξη του οίνου. Δεξιά εικονίζεται ο ίδιος κρατήρας σε τομή.


Έπρεπε όμως το μείγμα να παραμείνει τουλάχιστον 5-6 ώρες, και γι’ αυτό προσερχόταν στο σπίτι ο τρικλινάριος, πριν μεσουρανήσει ο Ήλιος έτσι, ώστε μέχρι το βραδάκι να έχει απολυμανθεί το νερό. Όλοι νομίζαμε, ότι το αλκοόλ, που έχει μέσα, δρούσε ως αντισηπτικό, αλλά όταν νερώσετε ένα κρασί, που έχει 15% αλκοόλ, θα σας μείνει το 1,5% αυτού του αλκοόλ. Δεν είναι λοιπόν το αλκοόλ, όπως απέδειξε ο Καναδός επιστήμων, που βοηθάει, αλλά είναι οι πολυφαινόλες, οι οποίες υπάρχουν μέσα στα κρασιά, τόσο στο λευκό, κυρίως όμως στο κόκκινο κρασί. Ως εκ τούτου οι φίλοι, που καλούσαν τότε στο σπίτι, δεν κινδύνευαν να πάθουν διάρροιες. Το λάδι και το κρασί χρησιμοποιήθηκαν και από τον Ιπποκράτη αλλά και από τους μεταγενέστερους. Τοποθετούνταν επάνω στην πληγή του τραύματος, και μετά έρριχναν κρασί και στον επίδεσμο, ώστε πάλι οι πολυφαινόλες να δράσουν ως αντισηπτικό. Για τον πυρετό χρησιμοποιούσαν τον λευκό οίνο, διότι είναι πολύ πιο ελαφρύς, πολύ πιο εύπεπτος από τον ερυθρό, είναι δροσερός, προσφέρει περισσότερες θερμίδες και η μεγάλη δόση του δημιουργεί πολύ λιγότερη τάση προς εμετό. Και η λέξη νερό άλλωστε προέρχεται από το «νεαρόν ύδωρ», δηλαδή το φρέσκο ύδωρ, «δος μοι νεαρόν ύδωρ».


Ο Γαληνός πρόδρομος της πενικιλλίνης

Στον Όμηρο υπάρχει ένα σημείο, όπου μας λέει, ότι «ο τρώσας και ιάσεται». Ο Τήλεφος, που είχε τραυματιστεί από τον Αχιλλέα, επιστρέφει σ’ εκείνον, για να τον γιατρέψει, και βλέπουμε, ότι ο Αχιλλέας ξύνει τα άρματά του πάνω από την πληγή. Και πάλι ο καναδός ιατρός Μίλερ μας απέδειξε, ότι τα ρινίσματα χαλκού, όταν πέσουν επάνω σε μία πληγή, δημιουργούν στατικό ηλεκτρισμό, αλλάζοντας τον στατικό ηλεκτρισμό της μεμβράνης του βακτηρίου, και έτσι δεν μπορεί να πολλαπλασιασθεί. Μολονότι δεν το χρησιμοποιούμε σήμερα, οι ιατρικές γνώσεις, που συναντάμε στην Ιλιάδα, είναι εκπληκτικές και ίσως στο μέλλον να επανέλθουν.


Το πρώτο αντισηπτικό, που γνωρίζουμε, και το οποίο είναι καταγεγραμμένο σε ένα πλακίδιο της Γραμμικής Β της Κρήτης, είναι το δίκταμο. Το έκαναν και εξαγωγή στην Αίγυπτο ως αντισηπτικό και αιμοστυπτικό συγχρόνως. Έτριβαν τα φύλλα και τα τοποθετούσαν επάνω στην πληγή. Επίσης χρησιμοποιούσαν το μέλι ως αντισηπτικό και ισχυρό αντιβιοτικό. Ο Γαληνός πάλι χρησιμοποιεί την μούχλα πάνω από τις πληγές, από την οποία προέκυψε η πενικιλίνη.


Ο γιατρός Ιάπυξ περιποιείται τον πληγωμένο από βέλος Αινεία. Στην απεικόνιση αυτή ο Ιάπυξ είναι έτοιμος να εξαγάγει με μία λαβίδα την αιχμή του βέλους από το ανοιχτό τραύμα του δεξιού μηρού. Η επούλωση της πληγής όμως, θα επιτευχθεί μόνο με τη βοήθεια του θεραπευτικού βοτάνου, που φέρνει η ίδια η Αφροδίτη, η μητέρα του Αινεία. Ο Ιάπυξ θα τοποθετήσει το κρητικό θεραπευτικό βότανο δίκταμο, ένα από τα πρώτα απεικονιζόμενα χημειοθεραπευτικά (αναφέρεται σε Μινωική πινακίδα της β  χιλιετίας π.Χ. ως εξαγώγιμο αγαθό από την Κρήτη στην Αίγυπτο), πάνω στο τραύμα, και αυτό θα επουλωθεί, όπως εξιστορεί ο Βιργίλιος. Τοιχογραφία από την Πομπηία, οικία του Σιρίκου (α΄ αι. μ.Χ).


Το χώμα χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ακόμη σαν φάρμακο από την Εποχή του Ομήρου. Μην ξεχνάμε, ότι άφησαν τον Φιλοκτήτη στην Λήμνο, διότι το χώμα της Λήμνου, η Λημναία Γη όπως την ονόμαζαν, ήταν ήδη γνωστή για τις ιδιότητές της, και ήξεραν, ότι παραμένοντας ο Φιλοκτήτης στην Λήμνο και τοποθετώντας συχνά επάνω στην πληγή, που είχε προκληθεί από το δάγκωμα ενός δηλητηριώδους φιδιού, το Λημναίο χώμα θα θεραπευόταν. Δεν είναι τυχαίο, που έμεινε εκεί ο Φιλοκτήτης. Δεν τον εγκατέλειψαν όπως νομίζουμε, επειδή δεν μπορούσε να πολεμήσει, μπορούσαν να τον πάρουν μαζί τους, αλλά ήταν σίγουροι, ότι θα θεραπευόταν.


Αριστερά εικονίζεται ο Γαληνός και δεξιά το εξώφυλλο ενός από τα πρώτα βιβλία του που τυπώθηκαν (Βασιλεία 1538).

Η Λημναία Γη εξαγόταν και ήταν πανάκριβη την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και την ονόμαζαν TERRA SIGILATA, είχε δηλαδή επίσημη ονομασία προέλευσης, ώστε να είναι σίγουροι, ότι ήταν από την Γη της Λήμνου. Σήμερα χρησιμοποιούν ανάλογο χώμα στον Άμπανο, στην Βόρειο Ιταλία, όπου κάνουν θεραπευτικά λασπόλουτρα για δερματικές παθήσεις, για ρευματισμούς, για τις φθαρμένες κλειδώσεις κ.λ.π. Θεωρείται ακόμη πάρα-πάρα πολύ θεραπευτικό. (A. Pέτoυλα).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...