In case greeks truly want the marbles to return to the Acropolis they don’t need to ask London.
They should start their inquiries at the christian churches which are situated on archaeological sites by and round Acropolis and Plaka, where they can find tons of marbles removed from the Parthenon: these marbles have been used in the churches’ construction...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
However, all those reports and economic analyses have something in common. They fail to deeply examine the socio-cultural roots of the greek crisis. If one does not take into account the idiosyncrasy and the psycho-synthesis of the modern greek people, will just miss the point.
Modern Greece is by no means related either genetically or culturally to the ancient cosmos and the people who once occupied this land. The modern greeks are just an intermixture of balkan tribes...
Η θρησκευτική πίστη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή ευημερία των κοινωνιών
Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία τού θεού και η υπακοή στα κελεύσματα τής θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.
Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, τού ότι η τυχόν απομάκρυνση από το θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά τής κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες τού εγκλήματος, τής φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.
Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σάς ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σάς καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.
Θα δεχόσασταν ό,τι θα σάς έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη τής ασθένειάς σας, καμμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σάς χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο τού καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σάς τα ανακοίνωναν!
Θα ξυπνάγατε απ΄ το χειρουργείο και θα σάς έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες τού σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες τής συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω τής πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. Ας ξεκινήσουν από τους χριστιανικούς ναούς, που βρίσκονται στους αρχαιολογικούς χώρους κάτω και γύρω από την Ακρόπολη και την Πλάκα, όπου μπορούν να βρουν τόννους μαρμάρων αποσπασμένων από τον Παρθενώνα, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στη δόμησή τους...
ΜΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΝΕΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΑΜΠΑΝΑ...
Όψεις τής φαιδρότητας και τής σχιζοφρένειας τής Αριστερορωμιοσύνης
Σήμερα, αρκετοί έχουμε πλέον συνηθίσει να γελάμε με τη γραφικότητα τής εθνικόφρονης (δεξιο)ρωμιοσύνης με τα πατριωτικά εμβατήρια, τις εθνικιστικές σχολικές γιορτές, τούς λόγους, τις παρελάσεις, τούς θεωρητικούς και «ιστορικούς» της, τη σχιζοφρένειά της και όλα αυτά, με τα οποία μεγαλώσαμε.
Στο άρθρο αυτό όμως, θα ασχοληθούμε με μιά άλλη εκδοχή τής Ρωμιοσύνης, τής «προδεφτικής», η οποία ουσιαστικά δεν έχει καμμία διαφορά από την εθνικόφρονη ούτε ως προς τον εθνικισμό, ούτε ως προς τη θρησκοληψία, ούτε ως προς την εν γένει -σχιζοφρενή επίσης- ιδεολογία της.
Θα παρουσιάσουμε ορισμένα ευτράπελά της δεδομένου, ότι η αριστερόφρονη αυτή Ρωμιοσύνη, η Αριστερορωμιοσύνη, δεν μάς δίνει λιγότερες αφορμές από την δεξιόφρονη ομοϊδεάτισσά της, για να γελάμε...
Η κομμουνιστική Ρωμιοσύνη δεν έβλαψε ποτέ και καθόλου τα συμφέροντα και την περιουσία τής Εκκλησίας στην χώρα μας, αντιθέτως συμβάδισε με αυτά. Στη φωτογραφία στη μέση ο καπετάν Ανυπόμονος (τον ονόμαζαν οι κομμουνιστές έτσι, γιατί βιαζόταν να σκοτώνει), δεξί χέρι τού Άρη Βελουχιώτη, που προσχώρησε στον κομμουνισμό διατηρώντας μάλιστα την ιδιότητά του. Αντίθετα με τους κομμουνιστές, που φορούσαν μαύρο κοντό σκούφο, ο παπα-Ανυπόμονος φορούσε το καπέλο τού παπά. Η σχιζοφρένεια τής Αριστερορωμιοσύνης ξεπερνά ορισμένες φορές σε πρωτοτυπία ακόμα και αυτή τής Δεξιορωμιοσύνης.
Κοινό τρίπτυχο: Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια
Όπως αποδείχθηκε πανηγυρικά στον πόλεμο 1946-΄49 (στον πόλεμο των αριστερο-δεξιών συμμοριών, ο οποίος κατ΄ ευφημισμόν και μετά από κοινή συμφωνία των δύο εξουσιαστικών συμμοριών «κουκουλώθηκε» ως δήθεν Εμφύλιος), το τρίπτυχο «Πατρίς- Θρησκεία - Οικογένεια» ένωνε όλους τους (β)ρωμηούς ανεξαρτήτως αν αλληλοσφάζονταν. Η εθνικοφροσύνη δεν ήταν «ιερή αγελάδα» μόνο για τη δεξιά συμμορία, αλλά υπήρξε τέτοια και για την αριστερή.
Ένα μνημείο αριστερόστροφης εθνικοφροσύνης και εξύμνησης τού τρίπτυχου «Πατρίς- Θρησκεία - Οικογένεια» μπορούμε να «απολαύσουμε» στο γνωστό «Λόγο τής Λαμίας» τού γραφικού ημιηλίθιου (και κατά φαντασίαν επαναστάτη), Άρη Βελουχιώτη:
« Λένε, ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησίες και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές, να χαλάσουν τις εκκλησίες, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματός μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.
» Και εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι, που την διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμά της.
» Μας κατηγορούν, ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μιά και που οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιός είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να ΄βρει κέρδη σ΄ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι΄ αυτό δεν νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και τού κράτους.» Άρης Βελουχιώτης, «Ο λόγος τής Λαμίας», σελ. 23-26. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο Βελουχιώτης, οι χοντροί ΕΑΜίτες τής Κατοχής κι ο παπα-Ανυπόμονος).
Η «Εθνική Αντίσταση», από τούς πλέον πρόσφατους μύθους τού νεοελληνικού κρατιδίου, στο εικονιζόμενο βιβλίο αποκαθηλώνεται ανελέητα και παραδίδεται στην ιστορική ανυποληψία. Το πιστοποιεί άλλωστε και η προσωπική στάση τού συγγραφέα, Άγι Στίνα, ο οποίος στη διάρκεια τής Κατοχής κυνηγήθηκε τόσο από τούς «εθνικόφρονες» Χίτες και Ταγματασφαλίτες, όσο και από τούς εξ ίσου εθνικόφρονες σταλινοφασίστες τού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των θυγατρικών τους οργανώσεων. Κατεβάστε δωρεάν το βιβλίο τού Άγι Στίνα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ από την «Ελεύθερη Έρευνα».
Ο ελληνοχριστιανισμός στα αντάρτικα τραγούδια
Τα αντάρτικα λεγόμενα τραγούδια (Στ΄ άρματα - στ΄ άρματα, Μαύρα κοράκια, Πέσατε θύματα κ.λπ.) είναι τραγούδια, που εμψύχωναν τούς αριστερορωμιούς κατά τη διάρκεια τού μύθου τής μεταπολεμικής Ρωμιοσύνης, που είναι γνωστός ως «Εθνική Αντίσταση». Τα τραγούδια αυτά έγιναν τής μόδας επί δικτατορίας, τραγουδήθηκαν σε έναν άλλο μύθο τής σύγχρονης Ρωμιοσύνης, το «Πολυτεχνείο», (διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από το Νοέμβρη ΄73, στο Δεκέμβρη ΄08) κι εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να ακούγονται ορισμένες φορές σε παρέες, πορείες, διαδηλώσεις κι άλλες ευκαιρίες.
Aριστερός εκπρόσωπος τού θεού επιθεωρεί
και ευλογεί τα «αντιστασιακά» και «αντάρτικα» όπλα.
Μελετώντας τα αντάρτικα τραγούδια είναι δύσκολο ορισμένες φορές να διακρίνεις άν πρόκειται για τραγούδια τής Αριστερορωμιοσύνης ή τής Δεξιορωμιοσύνης δεδομένου, ότι διαπνέονται από την ίδια ακριβώς ιδεολογία. Μιλούν για πίστη στο θεό, την Παναγία, για ελληνικό έθνος, αγάπη για τη «γλυκειά Ελλάδα» κ.λπ. κ.λπ.· ενίοτε αναρωτιέσαι μήπως έκανες λάθος και μελετάς τραγούδια τής 21ης Απριλίου ή τού σημερινού βυζαντινορθόδοξου κόμματος.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Λατρεία στο θεό, ιερά μοναστήρια, μύθος «Κρυφού Σχολειού», αλλόθρησκοι, αίμα καλογήρων κ.λπ. κ.λπ., όλα αυτά σε αντάρτικο τραγούδι! ([Κ. Γαζή: «Αντάρτικα Τραγούδια (Συλλογή)», έκδ. Δαμιανού, Αθήνα].
Αντάρτικα τραγούδια
αντιγραφές αμερικάνικων εμβατηρίων
Τα αντάρτικα τραγούδια απομιμούνταν παληά τραγούδια· κατά κανόνα ξεκινούσαν από έναν πυρήνα παληό, ένα δίστιχο ή ένα τετράστιχο και πάνω σ΄ αυτόν τον πυρήνα, ο λαϊκός τραγουδιστής τής «Αντίστασης» πρόσθετε τούς δικούς του στίχους ανάλογα με τις καταστάσεις. Πανελληνίως γνωστά δημοτικά έγιναν αντάρτικα τραγούδια (Παιδιά τής Σαμαρίνας, Σαμιώτισσα κ.λπ.). Δεν ήταν όμως μόνο τα ελληνικά τραγούδια, που «δανείζονταν» -οι στερούμενοι πηγαίου ταλέντου και έμπνευσης- αριστερορωμιοί τραγουδοποιοί. Έπαιρναν ό,τι εύρισκαν: ελαφρά τραγούδια, ξένες μελωδίες κ.λπ..
Το αποκορύφωμα τής κλοπής, αλλά κυρίως τής θράσους και τής σχιζοφρένειάς τους όμως, αποτελεί ένα γνωστό αντάρτικο τραγούδι, που εξυμνεί την Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ), η οποία είχε δημιουργηθεί στα πλαίσια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κι ειδικότερα τού ένοπλου τμήματός της, τού «Ιερού λόχου Λόρδου Μπάιρον»:
------------
Έχε γεια χαρά σπουδάζουσα γενιά, που βγήκες στον αγώνα για τη λευτεριά βουνά και κάμποι και τής Αθήνας όλοι οι δρόμοι αντιλαλούν, “Λόρδος Μπάιρον”, λόχος ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ, ιερός λόχος των σπουδαστών.
Εμπρός νεολαία σπουδάζουσα εμπρός - εμπρός, εμπρός στον αγώνα τα νειάτα μας εμπρός - εμπρός. Δημοκρατία, ελευθερία, καινούργια γνώση και προκοπή, “Λόρδος Μπάιρον”, λόχος ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ, ιερός λόχος των σπουδαστών.
Έχε γεια χαρά σπουδάζουσα γενιά, που βγήκες στον αγώνα για τη λευτεριά, κουράγιο και σπάζουν οι αλυσίδες και θα ΄ρθουν τα φλάμπουρα τής αυγής “Λόρδος Μπάιρον”, λόχος ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ ιερός λόχος των σπουδαστών.
Έχε γεια χαρά σπουδάζουσα γενιά, που βγήκες στον αγώνα για τη λευτεριά. Ηρώων θυσίες χαράζουν το δρόμο τού χρέους, τής δόξας και τής τιμής, “Λόρδος Μπάιρον”, Λόχος ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ, ιερός λόχος των σπουδαστών.
Θα σταθούμε κατ΄ αρχήν λίγο στην ονομασία: Ιερός λόχος (τι πατριωτικο-θρησκευτική ονομασία επέλεξαν) και μαλιστα «Λόρδος Μπάιρον»! Ο λόρδος Βύρων είχε λάμψει διά τής απραγίας του. Η περίπτωσή του είναι μια άλλη απόδειξη τής ομαδικής παράνοιας, που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει ακόμη τούς ρωμιούς από το '21 μέχρι τις μέρες μας. Δεν χρειάστηκε να περάσουν περισσότερο από τρεις μήνες και δέκα ημέρες παραμονής τού Βύρωνα στο Μεσολόγγι, για να δημιουργηθεί ο αστερισμός του. Ο άγγλος αυτός ευπατρίδης, που ήρθε στην Ελλάδα και έμεινε μόνο τρεις μήνες, ηρωοποιήθηκε και μυθοποιήθηκε τόσο πολύ, ώστε να θεωρείται ως ένας από τους εθνικούς ήρωες τής Ρωμιοσύνης (δεξιάς και αριστερής), τού οποίου την (ανύπαρκτη) δράση διδασκονται οι μαθητές από την πρώτη Δημοτικού, τού έχουν στήσει παντού προτομές κι έχουν αφιερώσει πλατείες και δρόμους στο όνομά του!
Ο άγγλος λόρδος, δεν πέθανε μαχόμενος για την ελευθερία των ρωμιών. Απλώς πέθανε, όπως τόσος κόσμος καθημερινά, από αρρώστια, κάποιος μάλιστα γιατρός, είπε, ότι πέθανε από σύφιλη. Δεν τραυματίστηκε, ούτε καν συμμετείχε σε κάποια μάχη με τους Τούρκους, δεν εμπόδισε έστω κάποια εθνική καταστροφή, ούτε ουσιαστικά βοήθησε τον αγώνα με κάποιον άλλο τρόπο. Εκτός αν θεωρηθεί βοήθεια προς τούς αγωνιζόμενους, ότι δάνεισε στο Μαυροκορδάτο, με τόκο τέσσερις χιλιάδες λίρες, που ο τελευταίος χρησιμοποίησε στον Εμφύλιο Πόλεμο, για να καταστείλει την «ανταρσία» τού Μοριά. Όλες οι περιγραφές, που δίδονται γι΄ αυτόν συμφωνούν, στο ότι επρόκειτο για έναν κακομαθημένο, εγωιστή, επιπόλαιο, ευφάνταστο, μεγαλομανή, πεισματάρη, αλκοολικό και εκκεντρικό αριστοκράτη. (Βλ. Τα ψιλά γράμματα τής Ιστορίας).
Δεν έφτανε όμως, που οι αριστερορωμιοί έδωσαν στο λόχο τους το όνομα ενός εγγλέζου, συνέχισαν και παραπέρα. Έγραψαν τούς στίχους στο σχετικό αντάρτικο τραγούδι τους, που εξύμνησε τη νεολαία τής ΕΠΟΝ, επάνω στη μελωδία ενός αμερικάνικου εμβατηρίου! Συγκεκριμένα πρόκειται για το εμβατήριο «When Johnny comes marching home».
Το εξώφυλλο τού δίσκου με το αμερικάνικο εμβατήριο «When Johnny comes marching home», το οποίο οι αριστερορωμιοί μετέτρεψαν σε αντάρτικο τραγούδι τής ΕΠΟΝ.
Η συγκεκριμένη μουσική όμως, έχει ακόμη μεγαλύτερη ιστορία. Προέρχεται από ένα παληό ιρλανδέζικο τραγούδι, το «Johnny, I hardly knew ye», το οποίο γράφτηκε τον 19ο αιώνα, όταν ο ιρλανδικός στρατός υπηρετούσε την -υπό την αιγίδα τού αγγλικού κράτους- περιβόητη αποικιοκρατική εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, British East India Company, μιάς εταιρείας, η οποία καταλήστευσε τον πλούτο τής Ινδίας (βαμβάκι, αλάτι κ.λπ.). [Μιά εξέγερση ινδών το 1857 καταπνίγηκε στο αίμα με μαζικές δολοφονίες αμάχων. Η εταιρεία πλούτισε ακόμα περισσότερο από το λαθρεμπόριο οπίου με την Κίνα. Το όπιο, που παραγόταν στις Ινδίες με ελάχιστο κόστος, διοχετευόταν στην Κίνα μέσω διεφθαρμένων κρατικών μηχανισμών, όπου ανταλλασσόταν κυρίως με τσάι και μετάξι, προϊόντα, που έβρισκαν έντονο αγοραστικό ενδιαφέρον στην Αγγλία. Η αντίδραση τής Κίνας στο λαθρεμπόριο οπίου τής East India Company οδήγησε το 1839 τις δύο χώρες σε πόλεμο. (Βλ. Τής πατρίδος μου η σημαία...).]
Το αντάρτικο τραγούδι «Λόχος των σπουδαστών» και το εμβατήριο τού Αμερικανικού Στρατού «When Johnny comes marching home».
Αντάρτικο τραγούδι λοιπόν, που εμψύχωνε τούς νεαρούς αριστερορωμιούς τής ΕΠΟΝ, το οποίο όμως είχαν αντιγράψει από στρατιωτικά εμβατήρια των εχθρών τους, αμερικανών ιμπεριαλιστών και εγγλέζων αποικιοκρατών. Η σχιζοφρένεια τής Αριστερορωμιοσύνης σε όλο της το μεγαλείο!
Η Αριστερορωμιοσύνη ανατριχιάζει στα Κάστρα τού Βοσπόρου...
Ξεκινάμε από τις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα, πάμε στο Βυζάντιο, μετά στο ΄21 κ.λπ.. Όχι, δεν πρόκειται για ποίημα τού εμπνευστή τού ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος και τής θεωρίας περί δήθεν συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χώρο και στο χρόνο, Κ. Παπαρρηγόπουλου (βλ. Κ. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”).Είναι ποίημα από το Αναγνωστικό τού ΕΑΜ, για τούς μαθητές τού Δημοτικού. (Μ. Παπαμαύρου: «Ελεύθερη Ελλάδα», έκδ. ΠΕΕΑ, 1944, σελ. 47-49).
Κυβέρνηση τού Βουνού:
Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
Όπως στο Σύνταγμα τής σύγχρονης Ρωμιοσύνης κατοχυρώνεται ο εθνικισμός και η θεοκρατία («η παιδεία έχει σκοπό την ανάπτυξη τής εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης», άρθρο 16, παρ. 2, βλ. Τα έθνη επινοούνται και κατασκευάζονται), έτσι ακριβώς και η Αριστερορωμιοσύνη αντιλαμβανόταν και ετοίμαζε την εκπαίδευση των παιδιών τού λαού. Μιλάμε συγκεκριμένα για την περίοδο τής Κυβέρνησης τού Βουνού. Προκειμένου να αντιληφθεί κάποιος τι είδους «παιδεία» προετοίμαζαν, θα πρέπει να διαβάσει την Πράξη 44 τής ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, που σχεδίαζε να κυβερνήσει την Ελλάδα), 2ος τόμος, σελ. 220-223. Οι παράγραφοι 2,3,4 και 5 τού άρθρου 2 λένε, ότι οι Υπηρεσίες Προσχολικής, Δημοτικής, Γυμνασιακής και Ανώτατης Παιδείας τού Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων είναι αρμόδιες για «την οργάνωση, εποπτεία, καθοδήγηση και έλεγχο στα νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και πανεπιστήμια». Σύμφωνα με το άρθρο 5, το ίδιο Υπουργείο διορίζει επιθεωρητές, για να παρακολουθούν την εφαρμογή των αποφάσεών του και το διδακτικό προσωπικό όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. (Διαβάστε σχετικά στο βιβλίο, που προαναφέρθηκε, τού Άγι Στίνα: ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από την «Ελεύθερη Έρευνα» κάνοντας κλικ εδώ).
Ορκομωσία με παπά, ο οποίος αφού ψέλνει, ορκίζει αριστερορωμιούς. Καμμία διαφορά από τις αντίστοιχες τελετές ορκομωσίας των δεξιορωμιών (Από το Αναγνωστικό τού ΕΑΜ για τούς μαθητές τού Δημοτικού. (Μ. Παπαμαύρου: «Ελεύθερη Ελλάδα», έκδ. ΠΕΕΑ, 1944, σελ. 114).
Απ΄ αυτά βλέπουμε, ότι η εκπαίδευση τού ΕΑΜ θα ήταν εξαρτημένη από το Υπουργείο, όπως γινόταν παληά και όπως γίνεται και σήμερα, παρ΄ όλες τις διακηρύξεις για «αυτοτέλεια», «ανεξαρτησία», «αυτονομία» κ.λπ. των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και «εκδημοκρατισμό» τής παιδείας.
Εθνικισμός και μιλιταρισμός στο Αναγνωστικό τού ΕΑΜ για τούς μαθητές τού Δημοτικού. (Μ. Παπαμαύρου: «Ελεύθερη Ελλάδα», έκδ. ΠΕΕΑ, 1944, σελ. 28 και 35).
Τέλος Α΄ μέρους τού άρθρου.
Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.
Δεν είμαστε έλληνες, που γίναμε χριστιανοί, αλλά χριστιανοί, που φαντασιώθηκαν, ότι κατάγονται από τους αρχαίους έλληνες
Οι λαοί τού -πολυεθνικού- Βυζαντίου είχαν εκβυζαντινισθεί κι όχι εξελληνισθεί, όπως λανθασμένα υποστηρίζεται. Τους επιβλήθηκε η γλώσσα τής αυτοκρατορίας (τα ελληνικά, τα «αγγλικά» τής εποχής, δηλαδή) και η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία.
Δεν ήμασταν έλληνες, που μεταλλαχτήκαμε -δια τής βίας ή μή- σε χριστιανούς, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ένα συνοθύλευμα βαλκανικών -και όχι μόνον- χριστιανικών λαών ήμασταν, που μόλις από τον 19ο αιώνα κι ύστερα, μάς μπήκε η ιδέα, ότι δήθεν καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες. Αυτό συνήθως αναφέρεται ως: «απόκτηση ελληνικής εθνικής συνείδησης».
Οι μεγάλες αυτές ιδέες περί ευγενούς καταγωγής, που συνεπάγονται εξ άλλου έλλειψη παιδείας και αυτογνωσίας, είναι οι κύριες αιτίες για τα διαχρονικά χάλια τής Ρωμιοσύνης. Κι άλλοι λαοί είναι χριστιανοί στις μέρες μας, δεν είναι όμως τόσο άφρονες και φαντασμένοι όσο οι ρωμιοί, αλλά πορευόμενοι με παιδεία και αυτογνωσία, προοδεύουν...
Οι σημερινοί μικρασιάτες τής Ελλάδας κατάγονται από μια πανσπερμία ασιατικών φυλών, που έζησαν στην περιοχή στο πέρασμα των αιώνων. Οι συνδετήριοι κρίκοι, οι οποίοι τους ενώνουν με τους υπόλοιπους κατοίκους τού ελλαδικού χώρου, είναι η κοινή ορθόδοξη χριστιανική πίστη και η χρήση τής ρωμέικης γλώσσας (νεοελληνικής), που τους επιβλήθηκαν επί βυζαντινής περιόδου, αρκετές φορές δια τής βίας.
Οι μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα κι ιδίως οι πόντιοι στη Μακεδονία, δεν έχουν φυλετική σχέση με τους αρχαίους έλληνες αποίκους, αλλά αποτελούν πληθυσμιακό σύμφυρμα γεωργιανών, αρμένιων, σελτζούκων και κυρίως λαζών, ανάμικτο με τα αναρίθμητα γηγενή φύλλα τής περιοχής...
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Οι μεσαιωνικοί αλβανικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο.
Αλβανική -κι όχι ελληνική- η καταγωγή των αρβανιτών.
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
Μιλάει στην «Ελεύθερη Έρευνα» ένας 82χρονος βλάχος από την ορεινή Πίνδο • Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες. • Δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι οι βλάχοι είμαστε έλληνες, ενώ μιλάμε λατινικά. • Την ελληνική γλώσσα μάς την επέβαλε δια τής βίας ο νεοελληνικός εθνικισμός. Στο χωριό μου, όταν ήμουν μικρός, είχε στείλει ένα δάσκαλο ο Μεταξάς, που μάς κτυπούσε, όποτε μάς ξέφευγε και μιλούσαμε στη μητρική μας γλώσσα, τα βλάχικα. • Αναγνωρίζω όμως, το ότι το νεοελληνικό κράτος με έκανε έλληνα, παρά τού ότι δεν είμαι, και νοιώθω την Ελλάδα ως θετή μου πατρίδα.
Αυτά διευκρίνισε -μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών, λαογραφικών κ.ά. στοιχείων- στην «Ελεύθερη Έρευνα» σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί του, ένα βλάχος, ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης (82 ετών σήμερα), ο οποίος κατάγεται από την Τζούρτζια, ένα βλαχοχώρι τής ορεινής Πίνδου...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
Η θρησκευτική πίστη 
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό. 
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. 
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
• Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες.