Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΧΡΗΜΑ
ΩΣ ΧΡΕΟΣ




Έγραψε στις 20.05.2010 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

   

   Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση τής ταινίας κινουμένων σχεδίων τού Paul Grignon: «Το χρήμα ως χρέος», στην οποία εξηγείται με πολύ απλά και αποτελεσματικά γραφικά ό,τι αφορά στα χρήματα και πώς αυτά πραγματικά δημιουργούνται, συνοδεύεται δε από ολόκληρη την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους σε πέντε δεκάλεπτα τμήματα.

     
 


    «Μερικοί από τους σπουδαιότερους ανθρώπους στις Η.Π.Α. στους τομείς τού εμπορίου και των κατασκευών έχουν ένα φόβο. Γνωρίζουν, ότι υπάρχει μια δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο προσεκτική, τόσο διασφαλισμένη, τόσο πλήρης και τόσο κυρίαρχη, που καλά θα κάνουν να προσέχουν, όταν μιλούν εναντίον της.»

     Woodrow Wilson, πρώην πρόεδρος των Η.Π.Α.

 

     «Κάθε φορά, που μια τράπεζα κάνει ένα δάνειο, δημιουργείται νέα τραπεζική πίστωση, νέες καταθέσεις, ολοκαίνουριο χρήμα.»

     Graham F. Towers, Κυβερνήτης Τράπεζας τού Καναδά, 1934-54.

 

     «Η διαδικασία με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν το χρήμα είναι τόσο απλή που το μυαλό αηδιάζει.»

     John Kenneth Galbraith, οικονομολόγος

 

     «Άσε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιός φτιάχνει τους νόμους του.»

     Mayer Anselm Rothschild, τραπεζίτης


 

 

     Δύο μεγάλα μυστήρια κυριαρχούν στην ζωή μας: Η αγάπη και τα χρήματα. Το τι είναι η αγάπη είναι ένα ερώτημα, το οποίο έχει διερευνηθεί ατελείωτα σε ιστορίες, τραγούδια, βιβλία, ταινίες και στην τηλεόραση. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο, για το ερώτημα: «Τι είναι το χρήμα;» Δεν προκαλεί έκπληξη, που η θεωρία του χρήματος δεν έχει εμπνεύσει καμμία εμπορικά επιτυχημένη ταινία. Ούτε καν αναφέρθηκε στα σχολεία, που φοιτήσαμε οι περισσότεροι από εμάς.

 

   

     Για τους περισσότερους από εμάς, η ερώτηση «από που έρχονται τα χρήματα;» φέρνει στο μυαλό μας την εικόνα τού νομισματοκοπείου, που τυπώνει χαρτονομίσματα και χαράσσει νομίσματα. Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε, ότι τα χρήματα δημιουργούνται από την κυβέρνηση. Είναι αλήθεια...αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου. Αυτά τα μεταλλικά και χάρτινα σύμβολα αξίας, που συνήθως σκεφτόμαστε ως χρήμα, όντως, παράγονται από ένα κυβερνητικό φορέα, που ονομάζεται Νομισματοκοπείο, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό τού χρήματος δεν δημιουργείται στο Νομισματοκοπείο. Δημιουργείται σε τεράστιες ποσότητες κάθε μέρα από ιδιωτικές επιχειρήσεις γνωστές ως τράπεζες.

 

     Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε, ότι οι τράπεζες δανείζουν χρήματα από αυτά, που τους έχουν εμπιστευθεί οι καταθέτες. Εύκολο να το φανταστεί κανείς. Αλλά δεν είναι η αλήθεια. Στην πραγματικότητα οι τράπεζες δημιουργούν τα χρήματα, που δανείζουν, όχι από τα ίδια τα κέρδη της τράπεζας, όχι από τις καταθέσεις των άλλων, αλλά απ΄ ευθείας από την υπόσχεση τού δανειολήπτη, ότι θα εξοφλήσει το δάνειο. Η υπογραφή τού δανειολήπτη στα χαρτιά τού δανείου είναι μιά υποχρέωση εξόφλησης τού ποσού τού δανείου με έναν επιπλέον τόκο, διαφορετικά ξέχνα το σπίτι, το αυτοκίνητο ή οποιοδήποτε αγαθό δεσμεύτηκε ως εγγύηση. Αυτή είναι μια μεγάλη δέσμευση για τον δανειολήπτη.

 

     Και τι απαιτεί η ίδια υπογραφή από την πλευρά τής τράπεζας; Η τράπεζα πρέπει απλά να δημιουργήσει από το τίποτα το ποσό τού δανείου ως δια μαγείας και να το γράψει στον λογαριασμό τού δανειολήπτη. Ακούγεται τραβηγμένο; Αποκλείεται να είναι αλήθεια. Αλλά είναι. Για να φανεί το πώς δημιουργήθηκε αυτό το θαύμα τού σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, ας δούμε αυτήν την απλή ιστορία:

 

Το παραμύθι του χρυσοχόου

     Μια φορά και ένα καιρό, περίπου ο,τιδήποτε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως χρήμα. Απλά θα έπρεπε να είναι φορητό και οι περισσότεροι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν πίστη, ότι θα μπορούσαν αργότερα να το ανταλλάξουν με αγαθά πραγματικής αξίας, όπως τροφή, ρουχισμό και στέγη. Κοχύλια, σπόροι κακάο, όμορφες πέτρες, ακόμα και πούπουλα έχουν χρησιμοποιηθεί ως χρήματα. Ο χρυσός και το ασήμι ήταν ελκυστικά, μαλακά και εύκολα στην επεξεργασία κι έτσι κάποιοι πολιτισμοί έγιναν ειδικοί σε αυτά τα μέταλλα.

 

     Οι χρυσοχόοι εμπορεύονταν πολύ πιό εύκολα χαράζοντας νομίσματα, τυποποιημένες μονάδες αυτών των μετάλλων, που το βάρος και η καθαρότητά τους πιστοποιούνταν. Για να προστατέψει τον χρυσό του ο χρυσοχόος χρειαζόταν ένα θησαυροφυλάκιο. Σύντομα οι συμπολίτες του, τού χτυπούσαν την πόρτα ζητώντας να δανειστούν χώρο, για να φυλάξουν τα δικά τους νομίσματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Σε λίγο καιρό ο χρυσοχόος είχε δανείσει όλα τα ράφια στο θησαυροφυλάκιό του και κέρδιζε κάποια λίγα έσοδα από αυτή την επιχείρηση ενοικίασης ασφαλούς χώρου.

     

      Τα χρόνια πέρασαν και ο χρυσοχόος έκανε μια πανέξυπνη παρατήρηση: Οι καταθέτες σπάνια έρχονταν σε αυτόν για να κάνουν ανάληψη του χρυσού και ποτέ δεν έρχονταν όλοι ταυτόχρονα. Αυτό συνέβαινε επειδή οι επιταγές ανάληψης, που ο χρυσοχόος έγραφε ως αποδείξεις κατάθεσης του χρυσού, ανταλλάσσονταν στην αγορά σαν να ήταν ο ίδιος ο χρυσός. Αυτό το είδος χάρτινων χρημάτων ήταν πολύ πιο βολικό από τα βαριά νομίσματα και τα ποσά μπορούσαν απλά να γράφονται, αντί να μετριούνται με κόπο, ένα-ένα, για κάθε συναλλαγή.

 

     Στο μεταξύ, ο χρυσοχόος είχε και μια άλλη επιχείρηση. Δάνειζε τον χρυσό του χρεώνοντας τόκο. Έτσι, καθώς οι βολικές επιταγές ανάληψης χρυσού έγιναν ευρέως αποδεκτές, οι δανειολήπτες άρχισαν να ζητούν τα δάνειά τους σε αυτή την μορφή των επιταγών, αντί του κανονικού χρυσού.

 

     Καθώς η βιομηχανία αναπτύσσονταν, όλο και περισσότερος κόσμος ζητούσε δάνεια από τον χρυσοχόο. Αυτό έδωσε στον χρυσοχόο μια ακόμα καλύτερη ιδέα. Ήξερε, ότι πολύ λίγοι από τους καταθέτες ζητούσαν πίσω τον πραγματικό χρυσό τους. Έτσι σκέφτηκε, ότι θα μπορούσε εύκολα, χωρίς να τον ανακαλύψει κανείς, να δανείζει επιταγές ανάληψης έναντι τού χρυσού των καταθετών και όχι μόνο έναντι του δικού του χρυσού. Εφ΄ όσον τα δάνεια εξοφλούνταν, οι καταθέτες του δεν θα κέρδιζαν μεν, αλλά ούτε θα έχαναν τίποτα. Και ο χρυσοχόος, τώρα περισσότερο τραπεζίτης απ΄ ότι τεχνίτης, θα είχε πολύ μεγαλύτερο κέρδος απ΄ ότι θα μπορούσε να έχει αν δάνειζε μόνο τον δικό του χρυσό.

 

     Για χρόνια, ο χρυσοχόος απολάμβανε κρυφά ένα καλό εισόδημα από τους τόκους, που κέρδιζε από τις καταθέσεις των άλλων. Διαπρεπής πλέον δανειοδότης, γινόταν όλο και πιο πλούσιος από τους συμπολίτες του και το επιδείκνυε. Άρχισαν να δημιουργούνται υποψίες, ότι ξόδευε τα χρήματα των καταθετών. Οι καταθέτες του μαζεύτηκαν και τον απείλησαν, ότι θα κάνουν ανάληψη τού χρυσού τους αν ο χρυσοχόος δεν διευκρίνιζε τον τρόπο, με τον οποίο απέκτησε αυτόν τον πλούτο.

 

     Αντίθετα με αυτό, που ίσως θα περίμενε κάποιος, αυτό δεν κατέληξε σε καταστροφή για τον χρυσοχόο. Παρά την έμφυτη δολιότητα τού σχεδίου του, η ιδέα του λειτούργησε. Οι καταθέτες δεν είχαν χάσει τίποτα. Ο χρυσός τους ήταν όλος ασφαλής στο θησαυροφυλάκιο τού χρυσοχόου. Αντί να πάρουν πίσω τον χρυσό τους, οι καταθέτες απαίτησαν από τον χρυσοχόο, που πλέον ήταν ο τραπεζίτης τους, να τούς βάλει στην μοιρασιά, πληρώνοντάς τους μερίδιο απ΄ τους τόκους. Και αυτή ήταν η αρχή τού τραπεζικού συστήματος. Ο τραπεζίτης πλήρωνε ένα χαμηλό επιτόκιο στις καταθέσεις των χρημάτων του κόσμου, τα οποία στην συνέχεια δάνειζε σε άλλους με μεγαλύτερο τόκο. Η διαφορά κάλυπτε το κόστος λειτουργίας τής τράπεζας και τα κέρδη της.

 

     Η λογική τού συστήματος αυτού ήταν απλή και φαινόταν σαν ένας λογικός τρόπος, για να ικανοποιηθεί η ανάγκη για πίστωση. Ωστόσο, αυτός δεν ήταν ο τρόπος, που λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα σήμερα. Ο χρυσοχόος / τραπεζίτης μας δεν ήταν ικανοποιημένος με τα έσοδα, που απέμεναν αφ΄ ότου μοιραζότανε τα κέρδη απ΄ τους τόκους με τους καταθέτες. Η ζήτηση για πίστωση αυξανόταν ραγδαία, καθώς οι Ευρωπαίοι απλώνονταν σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά η δανειοδότησή του περιορίζονταν από την ποσότητα του χρυσού, που οι καταθέτες είχαν στο θησαυροφυλάκιό του.

 

   

     Τότε ήταν που σκαρφίστηκε μια ακόμα πιο τολμηρή ιδέα. Αφού κανείς εκτός από αυτόν δεν ήξερε τι πραγματικά υπάρχει μέσα στα θησαυροφυλάκιά του, θα μπορούσε να δανείζει επιταγές ανάληψης για χρυσό, που ούτε καν υπήρχε! Εφ΄ όσον οι ιδιοκτήτες των επιταγών ανάληψης δεν έρχονταν όλοι μαζί ταυτόχρονα στο θησαυροφυλάκιο, για να ζητήσουν αληθινό χρυσό, πώς θα ανακάλυπτε κανείς την αλήθεια;

 

     Αυτό το νέο σχέδιο λειτούργησε πολύ καλά και ο τραπεζίτης έγινε τρομερά πλούσιος απ΄ τούς τόκους, που πληρώνονταν για χρυσό που δεν υπήρχε! Η ιδέα, ότι ο τραπεζίτης απλά θα δημιουργούσε χρήματα από το τίποτα ήταν πολύ εξωφρενική ώστε να γίνει πιστευτή, και έτσι, για ένα πολύ μεγάλο διάστημα, η σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό κανενός.

 

     Αλλά η δύναμη τού να μπορείς απλά να επινοείς χρήματα από το τίποτα μπήκε για τα καλά στο μυαλό τού τραπεζίτη, όπως μπορείτε εύκολα να φανταστείτε. Σύντομα, το μέγεθος των δανείων τού τραπεζίτη και ο κραυγαλέος πλούτος του πυροδότησαν υποψίες για άλλη μια φορά. Μερικοί δανειολήπτες άρχισαν να ζητούν αληθινό χρυσό αντί για χάρτινες αντιπροσωπεύσεις του. Οι φήμες απλώθηκαν. Ξαφνικά αρκετοί πλούσιοι καταθέτες εμφανίστηκαν, για να ζητήσουν τον χρυσό τους. Τα ψέματα είχαν τελειώσει! Μια θάλασσα από ανθρώπους, που είχαν επιταγές ανάληψης χρυσού πλημμύρισε τους δρόμους έξω από τις κλειστές πόρτες τής τράπεζας. Δυστυχώς, ο τραπεζίτης δεν είχε αρκετό χρυσό ή ασήμι, για να εξαργυρώσει όλο το χαρτί, που είχε βάλει στα χέρια τους. Αυτό ονομάζεται «επιδρομή στην τράπεζα» και είναι αυτό, που τρέμει ο κάθε τραπεζίτης. Αυτό το φαινόμενο της «επιδρομής στην τράπεζα» κατέστρεψε τις τράπεζες και αναμενόμενα, έβλαψε την εμπιστοσύνη, που είχε ο κόσμος στους τραπεζίτες.

 

 

 

 

 

 

     Η έντιμη κίνηση θα ήταν να κηρυχθεί εκτός νόμου η τακτική τής δημιουργίας χρημάτων απ΄ το τίποτα. Αλλά ο μεγάλος όγκος των πιστώσεων, που πρόσφεραν οι τραπεζίτες είχε γίνει πλέον βασικός παράγοντας για την επιτυχία τής Ευρωπαϊκής εμπορικής ανάπτυξης. Έτσι, αντί γι΄ αυτό, η τακτική αυτή νομιμοποιήθηκε και θεσπίστηκαν κανόνες για τον τρόπο εφαρμογής της.

 

     Οι τραπεζίτες συμφώνησαν να τηρήσουν όρια στα ποσά των πλασματικών χρημάτων, που θα μπορούσαν να δανείζουν. Το όριο πάλι θα ήταν ένας αριθμός πολύ μεγαλύτερος από την πραγματική αξία τού χρυσού και τού ασημιού στο θησαυροφυλάκιο. Συχνά η αναλογία ήταν εννέα πλασματικά δολάρια έναντι ενός πραγματικού δολαρίου σε χρυσό. Αυτοί οι κανονισμοί επιβάλλονταν με αιφνίδιους ελέγχους.

 

     Κανονίστηκε επίσης, ότι στην περίπτωση επιδρομής, οι κεντρικές τράπεζες θα υποστήριζαν τις τοπικές τράπεζες με επείγουσες τροφοδοσίες χρυσού. Μόνο στην περίπτωση, που θα υπήρχαν επιδρομές ταυτόχρονα σε πολλές τράπεζες, η πιστωτική φούσκα των τραπεζιτών θα έσκαγε και το σύστημα θα κατέρρεε (κραχ).

 

 

Το χρηματικό σύστημα σήμερα

 

     Με το πέρασμα των χρόνων, το σύστημα κλασματικού αποθέματος και το ενιαίο δίκτυο τραπεζών του, που υποστηρίζεται από μια Κεντρική Τράπεζα, έγινε το κυρίαρχο χρηματικό σύστημα τού κόσμου. Ταυτόχρονα, το κλάσμα χρυσού, που έχει το ρόλο αντικρίσματος για τα χρήματα που δανείζονται μειώθηκε σταδιακά στο τίποτα.

 

   

     Η βασική φύση των χρημάτων άλλαξε. Στο παρελθόν ένα χάρτινο δολάριο ήταν ουσιαστικά μια απόδειξη, που μπορούσε να εξαργυρωθεί για μια τυποποιημένη ποσότητα χρυσού ή ασημιού. Σήμερα, ένα χάρτινο ή ένα ψηφιακό δολάριο μπορεί να εξαργυρωθεί μόνο για ένα άλλο χάρτινο ή ψηφιακό δολάριο.

 

     Στο παρελθόν η ιδιωτικά κατασκευασμένη τραπεζική πίστωση υπήρχε μόνο στην μορφή ιδιωτικών χαρτονομισμάτων, τα οποία ο κόσμος είχε το δικαίωμα να αρνηθεί ακριβώς όπως σήμερα έχουμε την επιλογή να αρνηθούμε την ιδιωτική επιταγή κάποιου. Σήμερα η ιδιωτικά κατασκευασμένη τραπεζική πίστωση μετατρέπεται νόμιμα σε κρατικό νόμισμα, τα δολάρια, τα ευρώ και τις στερλίνες, που από συνήθεια σκεφτόμαστε ως χρήμα.

 

     Το κρατικό νόμισμα είναι χρήμα, που δημιουργείται με κρατική εξουσιοδότηση ή διάταγμα και νόμοι νόμιμης προσφοράς ορίζουν, ότι οι πολίτες θα πρέπει να δέχονται αυτό το κρατικό χρήμα ως πληρωμή για χρέη, γιατί διαφορετικά τα δικαστήρια δεν θα επιβάλλουν την υποχρέωση τού οφειλέτη για πληρωμή.

 

     Οπότε, η ερώτηση πλέον είναι: Αν οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες μπορούν και οι δύο απλά να δημιουργούν χρήματα από το τίποτα, τότε πόσα χρήματα υπάρχουν;

     

     Στο παρελθόν, η συνολική ποσότητα χρημάτων που υπήρχαν οριζόταν από την φυσική ποσότητα τού οποιοδήποτε αγαθού χρησιμοποιούνταν ως χρήμα. Για παράδειγμα, για να δημιουργηθούν νέα χρυσά ή ασημένια χρήματα, μια νέα ποσότητα χρυσού ή ασημιού έπρεπε να ανακαλυφθεί και να εξορυχθεί απ΄ το έδαφος. Σήμερα, κυριολεκτικά, το χρήμα δημιουργείται από το χρέος. Νέο χρήμα δημιουργείται κάθε φορά που κάποιος παίρνει δάνειο από μια τράπεζα. Ως αποτέλεσμα, η συνολική ποσότητα τού χρήματος, που μπορεί να δημιουργηθεί έχει ένα μόνο πραγματικό όριο: το συνολικό επίπεδο χρέους.

 

     Οι κυβερνήσεις θέτουν ένα επιπλέον υποχρεωτικό όριο στη δημιουργία νέου χρήματος με την επιβολή ενός κανόνα, γνωστού ως «Απαιτούμενο Κλασματικό Απόθεμα». Αυτό ουσιαστικά είναι αυθαίρετο· το απαιτούμενο κλασματικό απόθεμα διαφέρει από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή.

 

     Στο παρελθόν ήταν σύνηθες να απαιτείται από τις τράπεζες να έχουν πραγματικό χρυσό αξίας τουλάχιστον ενός  δολαρίου στο θησαυροφυλάκιο ως αντίκρισμα για κάθε δέκα δολάρια χρημάτων, που παράγονται από χρέη. Σήμερα οι απαιτούμενες αναλογίες αποθέματος δεν εφαρμόζονται πλέον στην αναλογία νέου χρήματος προς απόθεμα χρυσού, αλλά στην αναλογία νέου χρεωστικού χρήματος προς το υπάρχον χρεωστικό χρήμα, που υπάρχει στην τράπεζα ως καταθέσεις.

 

     Σήμερα, τα αποθεματικά των τραπεζών αποτελούνται από δύο πράγματα:

 

     1. Την ποσότητα χρήματος σε μορφή μετρητών, που έχουν εκδοθεί από την κυβέρνηση και η τράπεζα έχει καταθέσει στην κεντρική τράπεζα,

 

     2. συν την ποσότητα τού υπάρχοντος χρεωστικού χρήματος. που υπάρχει στην τράπεζα ως καταθέσεις.

 

     Παράδειγμα:

     Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα ας φανταστούμε, ότι μια νέα τράπεζα μόλις ξεκίνησε και δεν έχει ακόμα καταθέτες. Ωστόσο, οι επενδυτές τής τράπεζας κατέθεσαν ως απόθεμα 1.111,12 $ κανονικού χρήματος στην κεντρική τράπεζα και η απαιτούμενη αναλογία αποθέματος είναι 9:1.

 

     Βήμα 1ο:

    Οι πόρτες τής τράπεζας ανοίγουν και καλωσορίζουν τον πρώτο πελάτη, που θέλει δάνειο. Χρειάζεται 10.000 $, για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Με αναλογία αποθέματος 9:1, το απόθεμα τής νέας τράπεζας στην κεντρική τράπεζα, γνωστό και ως «χρήμα μεγάλης ισχύος», τής επιτρέπει να δημιουργήσει νόμιμα ως δια μαγείας 9 φορές αυτό το ποσό, δηλαδή 10.000 $, βασιζόμενη στην υπόσχεση εξόφλησης τού χρέους από τον δανειολήπτη. Αυτά τα 10.000 $ δεν αφαιρούνται από κάπου αλλού. Είναι ολοκαίνουρια χρήματα, που απλά πληκτρολογούνται στο λογαριασμό τού δανειολήπτη ως τραπεζική πίστωση. Στην συνέχεια ο δανειολήπτης γράφει μια επιταγή, που αφορά σε αυτήν την τραπεζική πίστωση, για να αγοράσει το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.

     

     Βήμα 2ο:

     Η πωλήτρια, τότε, καταθέτει αυτά τα 10.000 μόλις δημιουργημένα δολάρια στη δική της τράπεζα. Ανόμοια με τα κυβερνητικά χρήματα υψηλής ισχύος, που κατατίθενται στην κεντρική τράπεζα, αυτά τα φρεσκοδημιουργημένα χρήματα πίστωσης δεν μπορούν να πολλαπλασιαστούν με την αναλογία αποθέματος. Αντιθέτως, διαιρούνται με την αναλογία αποθέματος. Με την αναλογία του 9:1, ένα νέο δάνειο των 9.000 $ μπορεί να δημιουργηθεί βασιζόμενο στην κατάθεση των 10.000 $.

 

     Βήμα 3ο:

     Αν αυτά τα 9.000 $ κατατεθούν πάλι, με την σειρά τους, από κάποιο τρίτο, στην τράπεζα που τα δημιούργησε ή σε κάποια άλλη, μετατρέπονται σε νομική βάση για τη δημιουργία μιας τρίτης τραπεζικής πίστωσης, αυτή τη φορά για ποσό ύψους 8.100 $. Σαν μια από εκείνες τις ρώσικες κούκλες, καθεμιά από τις οποίες περιέχει μέσα της μια ελαφρώς μικρότερη κούκλα. Κάθε νέα κατάθεση δίνει τη δυνατότητα έκδοσης ενός ελαφρώς μικρότερου δανείου, σε μια συνεχώς φθίνουσα σειρά.

 

     Τώρα, αν τα χρήματα που δημιουργήθηκαν με το δάνειο δεν κατατεθούν σε κάποια τράπεζα, η διαδικασία σταματάει. Αυτό είναι το απρόβλεπτο μέρος τού μηχανισμού δημιουργίας τού χρήματος. Αλλά πιθανότατα, σε κάθε βήμα, τα καινούρια χρήματα θα κατατεθούν σε κάποια τράπεζα και η διαδικασία της αναλογίας αποθέματος μπορεί να αυτοεπαναλαμβάνεται συνέχεια μέχρι περίπου 100.000 ολοκαίνουρια δολάρια να δημιουργηθούν μέσα στο τραπεζικό σύστημα.

     

     Όλα αυτά τα νέα χρήματα (100.000 ολοκαίνουρια δολάρια) έχουν δημιουργηθεί εξολοκλήρου από το χρέος και η όλη διαδικασία δικαιολογείται νομικά από την αρχική αποθεματική κατάθεση των μόλις 1111,12 $, τα οποία στέκουν απείραχτα στην κεντρική τράπεζα!

 

     Επιπλέον, σε αυτό το δαιμόνιο σύστημα, τα βιβλία κάθε τράπεζας στην αλυσίδα πρέπει να δείχνουν, ότι η τράπεζα έχει 10% μεγαλύτερο ποσό σε καταθέσεις, απ΄ ότι έχει σε δάνεια. Αυτό δίνει στις τράπεζες ένα πραγματικό κίνητρο, για να αποζητούν τις καταθέσεις, ώστε να μπορούν να δίνουν δάνεια, γεγονός, το οποίο συντηρεί την γενική -ωστόσο λανθασμένη- εντύπωση, ότι τα δάνεια προέρχονται από τις καταθέσεις.

 

     Τώρα, εκτός και αν όλα τα διαδοχικά δάνεια κατατεθούν στην ίδια τράπεζα, δεν μπορεί να ειπωθεί, ότι οποιαδήποτε τράπεζα κατάφερε να πολλαπλασιάσει το αρχικό απόθεμα χρήματος υψηλής ισχύος περίπου στο 90πλάσιο, εκδίδοντας τραπεζική πίστωση από το τίποτα. Ωστόσο, το τραπεζικό σύστημα είναι ένας κλειστός βρόγχος. Τραπεζική πίστωση, που δημιουργείται στη μια τράπεζα γίνεται κατάθεση σε μια άλλη, και αντίστροφα.

     

     Σε ένα θεωρητικό κόσμο, όπου όλες οι συναλλαγές είναι ισόποσες, το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς το ίδιο σαν όλη η διαδικασία να συνέβη στα πλαίσια μιας μόνο τράπεζας. Δηλαδή, το αρχικό απόθεμα τής τράπεζας στην Κεντρική Τράπεζα, ύψους λίγο παραπάνω από χίλια εκατό δολάρια, τής επιτρέπει τελικά να συλλέξει τόκους για ένα ποσό μέχρι $100.000, που η τράπεζα ποτέ δεν είχε. Οι τράπεζες δανείζουν χρήματα που δεν έχουν!

 

     Αν αυτό σας φαίνεται εξωφρενικό, ακούστε και το άλλο: Στις πρόσφατες δεκαετίες, ως αποτέλεσμα σταθερής πίεσης από το τραπεζικό λόμπι, η υποχρέωση των τραπεζών να κάνουν μια αποθεματική κατάθεση στην κεντρική τράπεζα του έθνους έχει σχεδόν καταργηθεί σε μερικές χώρες, ενώ οι πραγματικές αναλογίες αποθέματος μπορεί να είναι πολύ υψηλότερες από 9:1. Για μερικούς τύπους λογαριασμών συχνά χρησιμοποιούνται αναλογίες του 20:1 και του 30:1. Και ακόμα πιο πρόσφατα, με την επιβολή του «κόστους δανείου», το οποίο οι δανειολήπτες αναγκάζονται να πληρώσουν αν θέλουν να πάρουν ένα δάνειο, οι τράπεζες βρήκαν ένα νέο τρόπο, για να παρακάμψουν τούς περιορισμούς τού απαιτούμενου αποθέματος μια και καλή.

 

     Έτσι... παρ΄ ότι οι κανόνες είναι περίπλοκοι, η πραγματικότητα τής κοινής λογικής είναι ουσιαστικά αρκετά απλή: Οι τράπεζες μπορούν να δημιουργήσουν τόσα χρήματα, όσα μπορούμε να δανειστούμε.

 

 

   

 

 

       
 

 

     «Όλοι γνωρίζουν υποσυνείδητα, ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν χρήματα. Όταν τραβάτε χρήματα από τον λογαριασμό σας, η τράπεζα δεν σας λέει, ότι δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό επειδή δάνεισε τα χρήματά σας σε κάποιον άλλο.»

      Mark Mansfield, οικονομολόγος - συγγραφέας

 

 

     Παρά τη συνεχή προβολή πλάνων αρχείου από νομισματοκοπεία, τα χρήματα που παράγονται από την κυβέρνηση συνήθως αναλογούν σε ποσοστό λιγότερο τού 5% τού συνολικού χρήματος, που κυκλοφορεί. Περισσότερο από το 95% των υπόλοιπων χρημάτων, που υπάρχουν σήμερα, δημιουργήθηκαν από κάποιον, που υπέγραψε ένα τεκμήριο χρέους σε κάποια τράπεζα. Σαν αυτό να μην είναι αρκετό, αυτά τα χρήματα τραπεζικής πίστωσης δημιουργούνται και καταστρέφονται σε τεράστιες ποσότητες κάθε μέρα, καθώς νέα δάνεια εκδίδονται και παλιά δάνεια εξοφλούνται.

         
 

 

     «Φοβάμαι, ότι δεν θα άρεσε στον μέσο πολίτη αν τού έλεγαν, ότι οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα -και την εξασκούν- να δημιουργήσουν χρήματα... Και αυτοί, που ελέγχουν την πίστωση ενός έθνους, καθοδηγούν την πολιτική των κυβερνήσεων και κρατούν στην χούφτα τους τη μοίρα των ανθρώπων.»

     Reginald McKenna, πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. τής Τράπεζας Midlans τής Αγγλίας

 

     Οι τράπεζες μπορούν να εφαρμόζουν αυτό το χρηματικό σύστημα μόνο με την ενεργή συνεργασία της κυβέρνησης. Να πως λειτουργούν:

     Πρώτον, οι κυβερνήσεις περνούν νομοσχέδια νόμιμης προσφοράς, για να μας αναγκάσουν να χρησιμοποιούμε το επίσημο κρατικό νόμισμα.

     Δεύτερον, οι κυβερνήσεις επιτρέπουν στην ιδιωτική τραπεζική πίστωση να παρέχεται στην μορφή αυτού τού κρατικού νομίσματος.

     Τρίτον, τα κρατικά δικαστήρια επιβάλλουν την εξόφληση των τραπεζικών χρεών.

     Τέλος, οι κυβερνήσεις εγκρίνουν νομοθετικές ρυθμίσεις, για να προστατέψουν την λειτουργία και την εμπιστοσύνη τού κόσμου στο χρηματικό σύστημα, ενώ δεν κάνουν τίποτα, για να ενημερώσουν τον κόσμο σχετικά με την πραγματική καταγωγή τού χρήματος.

     Η απλή αλήθεια είναι, ότι όταν υπογράφουμε στη διακεκομμένη γραμμή, για ένα υποτιθέμενο δάνειο ή μια υποθήκη, η υπογεγραμμένη δέσμευσή μας για εξόφληση, υποστηριζόμενη από τα περιουσιακά στοιχεία, που δεσμευόμαστε να παραδώσουμε ως ρήτρα αν δεν καταφέρουμε να εξοφλήσουμε, είναι το μόνο πράγμα αληθινής αξίας, που εμπλέκεται στην συναλλαγή.

 

     Στον καθένα, που πιστεύει, ότι θα τιμήσουμε την δέσμευσή μας, αυτό το συμβόλαιο του δανείου ή της υποθήκης είναι πλέον ένα φορητό, δυνητικά συναλλασσόμενο, και εμπορεύσιμο κομμάτι χαρτιού. Είναι ένα «σου χρωστάω». Αναπαριστά αξία και συνεπώς είναι μια μορφή χρήματος. Αυτό είναι το χρήμα, που ο δανειολήπτης λαμβάνει και χρησιμοποιεί από το υποτιθέμενο δάνειο της τράπεζας.

 

     Ένα πραγματικό δάνειο στον φυσικό κόσμο σημαίνει, ότι αυτός που δανείζει πρέπει να έχει κάτι για να δανείσει. Αν χρειάζεστε ένα σφυρί, το να σας δανείσω μια υπόσχεση παροχής ενός σφυριού, που δεν έχω, δεν θα σας φανεί και πολύ χρήσιμο. Αλλά στον τεχνητό κόσμο τού χρήματος, η υπόσχεση μιας τράπεζας να πληρώσει χρήματα, που δεν διαθέτει, επιτρέπεται να θεωρείται νομικά ως χρήμα και εμείς το δεχόμαστε ως τέτοιο.

     
 

 

     «Έτσι, το εθνικό μας μέσο συναλλαγών βρίσκεται πλέον στο έλεος των δανειοδοτικών συναλλαγών των τραπεζών, οι οποίες δανείζουν -όχι χρήματα, αλλά- υποσχέσεις παροχής χρημάτων, που δεν διαθέτουν.»

     Irving Fisher, οικονομολόγος - συγγραφέας


    

Tέλος τού πρώτου μέρους. 

Διαβάστε το δεύτερο μέρος τού άρθρου κάνοντας κλίκ εδώ.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 38166 έγραψε...
Είστε σε οποιεσδήποτε οικονομικές δυσκολίες; Μήπως χρειάζεστε ένα δάνειο για να καθαρίσετε τα χρέη σας; Σκοπεύετε να αυξήσετε τα οικονομικά σας; Είσαι ένα επιχειρησιακό πρόσωπο που θέλει να επεκτείνει την επιχείρησή του / της. Δια του παρόντος θα πρέπει να επικοινωνήσετε με ένα πραγματικό ήρωα, την εμπιστοσύνη και την αποτελεσματική πιστωτικά δάνεια δανεισμού της εταιρείας. Έμαθα πώς το άτομο και η κυβέρνηση για την υψηλή αποτελεσματικότητά μας.
Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν:
* Προσωπικά Δάνεια (Secure και ανασφάλιστων)
* Επιχειρηματικά Δάνεια (Secure και ανασφάλιστων)
* Αρχική Βελτίωση
* Εφευρέτης Δάνεια
* Δάνεια Auto
κλπ ..
Παρακαλούμε να πάρετε πίσω σε μας, αν σας ενδιαφέρει, μέσα από συνεχή constantloanfirm@gmail.com Ή WhatsApp μου με αυτόν τον αριθμό μέσω: 2348162022629.
09.04.2016, 14:49:09






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...