Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΓΥΝΑΙΚΑ
ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ
“ΚΑΛΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ”...


...διαβάστε ποιά είναι η θέση σας
στο Χριστιανισμό


Έγραψε στις 11.03.2010 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

O χριστιανισμός διατείνεται, ότι βελτίωσε τη θέση της γυναίκας. Πρόκειται περί ψεύδους. Ο χριστιανισμός -όχι βελτίωσε, αλλά τουναντίον- προσπάθησε και για αρκετούς αιώνες το είχε καταφέρει, να ρίξει τη γυναίκα στο χαμηλότερο σκαλί της κοινωνίας, θεωρώντας την κατώτερο ον και υπαίτια γιά όλα τα κακά της ανθρωπότητας.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στις αναγνώστριες της «Ελεύθερης Έρευνας».

   

Βιβλικοί τρόποι απόκτησης συζύγου

-Επιλέγει ο άνδρας μία όμορφη αιχμάλωτη, την παίρνει σπίτι του, της ξυρίζει το κεφάλι και της λιμάρει τα νύχια· μετά είναι δική του:


«Εάν δε εξελθών εις πόλεμον επί τους εχθρούς σου και παραδώση Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου και προνομεύσης την προνομήν αυτών και ίδης εν τη προνομή γυναίκα καλήν τω είδει και ενθυμηθής αυτής και λάβης αυτήν σεαυτώ γυναίκα και εισάξης αυτήν ένδον εις την οικίαν σου, και ξυρίσης την κεφαλήν αυτής και περιονυχιής αυτήν.» («Δευτερονόμιον», κα΄ 10-12.)


- Aγοράζει ο άνδρας μία ιδιοκτησία και παίρνει τη γυναίκα ως μέρος της συμφωνίας:

   

«Και είπεν Βοόζ· εν ημέρα του κτήσασθαί σε τον αγρόν εκ χειρός Νωεμίν και παρά Ρουθ της Μωαβίτιδος γυναικός του τεθνηκότος, και αυτήν κτήσασθαί σε δει... Και είπεν Βοόζ τοις πρεσβυτέροις και παντί τω λαώ· μάρτυρες υμείς σήμερον, ότι κέκτημαι πάντα τα του  Ελιμέλεχ και πάντα, όσα υπάρχει τω Χελαιών και τω Μααλών εκ χειρός Νωεμίν· και γε Ρουθ την Μωαβίτιν την γυναίκα Μααλών κέκτημαι εμαυτώ εις γυναίκα.» («Ρουθ», δ΄ 5-10.)

    

- Πηγαίνει ο άνδρας σε μία γιορτή, κρύβεται, κι όταν κάποια γυναίκα πάει να χορέψει, την αρπάζει και την παίρνει μαζί για γυναίκα του:

    

«Ιδού δη εορτή Κυρίου εν Σηλώμ... και ενετείλαντο τοις υιοίς Βενιαμίν λέγοντες· πορεύεσθε και ενεδρεύσατε εν τοις αμπελώσι· και όψεσθε και ιδού, εάν εξέλθωσιν αι θυγατέρες των οικούντων Σηλώ χορεύειν εν τοις χοροίς, και εξελεύσεσθε εκ των αμπελώνων και αρπάσατε εαυτοίς ανήρ γυναίκα, από των θυγατέρων Σηλώμ, και πορεύεσθε εις γην Βενιαμίν... Και εποίησαν ούτως οι υιοί Βενιαμίν και έλαβον γυναίκας εις αριθμόν αυτών από των χορευουσών, ων ήρπασαν· και επορεύθησαν και υπέστρεψαν εις την κληρονομίαν αυτών.» («Κριταί», κα΄ 19-24.)

    

- Συμφωνεί ο άνδρας να εργάζεται δωρεάν για επτά χρόνια με αντάλλαγμα τη γυναίκα, που επιθυμεί. Εάν τον ξεγελάσουν και του δώσουν άλλη γυναίκα, τότε εργάζεται άλλα επτά χρόνια. («Γένεσις», κθ΄ 15-30.)

    

- Κόβει ο άνδρας εκατό ακροβυστίες εχθρών και τις παραδίδει στον μελλοντικό πεθερό του:

    

«Και ανέστη Δαυίδ και επορεύθη αυτός και οι άνδρες αυτού και επάταξεν εν τοις αλλοφύλοις εκατόν άνδρας και ανήνεγκε τας ακροβυστίας αυτών και επιγαμβρεύεται τω βασιλεί και δίδωσιν αυτώ την Μελχόλ θυγατέρα αυτού αυτώ εις γυναίκα.» («Βασιλειών Α΄», ιη΄ 27.)



Η θέση της γυναίκας στην Παλαιά Διαθήκη

 

-Η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να παντρεύεται τον βιαστή της. («Δευτερονόμιον», κβ΄, 28-29.)

    

- Γνωρίζετε τι πρέπει να συμβεί σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, εάν κάποια κοπέλλα δεν βρεθεί παρθένα;  Πρέπει να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου: «Εάν δε επ΄   αληθείας γένηται ο λόγος ούτος και μή ευρεθή παρθένια τη νεάνιδι και εξάξουσι την νεάνιν επί τας θύρας του οίκου του πατρός αυτής και λιθοβολήσουσιν αυτὴν εν λίθοις, και αποθανείται, ότι εποίησεν αφροσύνην εν υιοίς Ισραήλ εκπορνεύσαι τον οίκον του  πατρός αυτής». («Δευτερονόμιον», κβ΄ 20-21).

    

Όλα τα παραπάνω είναι δειγματοληπτικά επιλεγμένα παραδείγματα ανάμεσα σε αναρίθμητα άλλα. Η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί ιερό βιβλίο για το χριστιανισμό, ό,τι γράφεται εκεί μέσα έχει γραφεί με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και βρίσκεται εν πλήρει ισχύ και στις μέρες μας. 



Η θέση της γυναίκας στην Καινή Διαθήκη

- «Κεφαλή δε γυναικός ο ανήρ.» (Α΄ προς Κορινθίους, ια΄ 3).


- «Κάθε γυναίκα…με ακάλυπτη την κεφαλή εξευτελίζεται… Διότι εάν η γυναίκα  δεν καλύπτεται, ας κουρεύεται… Εάν  είναι  αισχρό για  τη γυναίκα να κουρεύεται ή να ξυρίζεται, τότε ας καλύπτεται… Κάθε άνδρας… έχων καλυμμένη την κεφαλή αυτού εξευτελίζεται… Ο άνδρας δεν οφείλει να καλύπτει την κεφαλή αυτού, διότι υπάρχει ως εικών και δόξα Θεού. Δεν επλάσθη ο άνδρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα… Οι γυναίκες στις εκκλησίες ας σιωπήσουν. Δεν επιτρέπεται σ΄ αυτές να ομιλούν, αλλά να υποτάσσονται καθώς ο (μωσαϊκός) νόμος λέγει… Αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν στο σπίτι τους άνδρες τους» («Α΄ προς Κορινθίους», ια΄ 4-12, ιδ΄ 31-40, β΄ 8-15).


- Η γυναίκα για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «μόλυνση». Η ερωτική συνεύρεση μαζί της (ότι πιο φυσικό δηλαδή μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους) αποτελεί εστία μόλυνσης όχι μόνο για το σώμα, αλλά και για την ψυχή. Γι αυτό εξαίρονται εκείνοι, «που δεν μολύνθηκαν από τις γυναίκες γιατί είναι παρθένοι» («Αποκάλυψις», ιδ΄ 4).


- Αν δικαιολογήσετε το απόσπασμα αυτό επειδή μιλά για σεξουαλική συνεύρεση, γυρίστε την Καινή Διαθήκη σας πιο μπροστά στο «κατά Ματθαίον» (ε΄ 28) και διαβάστε: «Κι εγώ σας λέγω ότι αυτός που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη μοίχευσε μέσα στην καρδιά του».


- Για τον Παύλο («Α΄ προς Κορινθίους», ζ΄ 1) η γυναίκα δεν είναι καν άνθρωπος: «Είναι καλό ο άνθρωπος να μην αγγίζει γυναίκα».

    

- Οι επιστολές είναι πολύ σαφείς όσον αφορά στην επίσημη θέση του χριστιανισμού απέναντι στη γυναίκα: «Η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» (Α΄ προς Κορινθίους, ζ΄ 4). «Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες σας στα πάντα» (προς Εφεσίους, ε΄ 22-24). «Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες» (προς Κολασσαείς, γ΄ 18). «Ομοίως οι γυναίκες υποτασσόμενες στους άνδρες τους» (Α΄ Πέτρου, γ΄ 1). Νομίζω, ότι δεν διέφυγε της προσοχής σας η επανάληψη του ρήματος «υποτάσσομαι».



Οι απόψεις των Πατέρων της Εκκλησίας για τη γυναίκα

Οι επιλεγόμενοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν είχαν καλύτερη γνώμη για τις γυναίκες:

     

- Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, πρώτος στη σειρά των αλεξανδρέων πατέρων της Εκκλησίας και διδάσκαλος του Ωριγένη γράφει στο βιβλίο του «Παιδαγωγός» 2.33: «Μια γυναίκα, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ποια είναι η φύση της, πρέπει να αισχύνεται γι΄αυτήν».

     

- Ο ΙΑ΄ Κανόνας του Ιωάννη του Νηστευτή (Πηδάλιο σελ. 697-718) επιβάλλει 40 μέρες ξηροφαγία (δηλαδή μόνο ψωμί και νερό) και 100 μετάνοιες ημερησίως (ήτοι 4.000 μετάνοιες) και αποχή από την κοινωνία σε κάθε γυναίκα που θα δεχθεί «ασπασμούς ανδρός» και «επαφές χωρίς ωστόσο να διαφθαρεί». Αν διαφθαρεί κιόλας, μαύρο φίδι που την έφαγε!

     

- Ο Μέγας Αθανάσιος υποστηρίζει: «Με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού να αποφασίζει κανείς.» («Α΄ περί ειδωλολατρίας», από το έργο του «κατά Ελλήνων» - ωραίος τίτλος!)


- Ο Μέγας Βασίλειος (ο Αγιοβασίλης) περιγράφει τις σχέσεις των δύο φύλων στο πλαίσιο της ορθόδοξης οικογένειας: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά κι άν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι άν την προίκα της ξοδεύει, κι άν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα, η αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι άν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, άν πάρει άλλη, συγχωρείται («Πηδάλιον», κανών Θ΄). Επομένως, σύμφωνα με την Ορθοδοξία η εκμετάλλευση, ο ξυλοδαρμός και η υποβάθμιση -γενικότερα- της συζύγου είναι έργο ευλογημένο.

     

- Τα ίδια υποστηρίζει κι ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Η γυναίκα πρέπει να υποφέρει τον άνδρα, κάν υβρίζει, καν δέρνει αυτήν, καν εξοδεύει την προίκα της, καν ό,τι άλλο τής κάμει.» («Πηδάλιον», Ερμηνεία Κανόνος ΜΗ΄).



    Ένας εκ των θεωρητικών του χριστιανισμού, ο Τερτυλλιανός, (γ΄ αι. μ.Χ.) διατύπωσε το ερώτημα: «Τι κοινόν έχει η Αθήνα με την Ιερουσαλήμ;» (De Praescriptione, 7) και θεωρώντας αυτονόητη την αρνητική απάντηση, συνέχισε αναρωτώμενος: «Τι κοινό έχουν ο φιλόσοφος κι ο χριστιανός; Ο μαθητής της Ελλάδος κι ο μαθητής του ουρανού; O εργαζόμενος για τη φήμη κι ο εργαζόμενος για τη ζωή; O άνθρωπος των λόγων κι ο άνθρωπος των έργων, ο χαλαστής κι ο οικοδόμος; Ο φίλος κι ο εχθρός της πλάνης; O διαφθορέας της αλήθειας και ο τηρητής κι εκφραστής της, ο κλέφτης κι ο φρουρός της;» (Απολογητικός, XLVI 18). Στο εικονιζόμενο βιβλίο του αναλύεται η πρέπουσα τουαλέτα της χριστιανής. Τα σχέδια για την αρμόζουσα κόμμωση των γυναικών έχουν ζωγραφισθεί σύμφωνα με τις περιγραφές του. Πρόκειται για τον κότσο, που συνηθίζουν να κάνουν ακόμα και στις ημέρες μας οι λεγόμενες "θεούσες".


- Διαβάστε το μίσος, που ξεχειλίζει ο λόγος του Ιωάννη του Χρυσόστομου για τις γυναίκες: «Οι  γυναίκες, όταν υποτάξουν κάποιον στην  εξουσία τους, τον καθιστούν ευκολοκυρίευτο από τον Διάβολο, περισσότερο απρόσεκτο, ζωηρότερο, αδιάντροπο, ανόητο, οξύθυμο, θρασύ, ενοχλητικό, ταπεινό, απότομο, ανελεύθερο, δουλοπρεπή, αυθάδη, φλύαρο και με μία λέξη όλα τα γυναικεία ελαττώματα, τα οποία έχουν αυτές, τα αποτυπώνουν στην ψυχή του. Είναι λοιπόν αδύνατον εκείνος ο οποίος διαρκώς βρίσκεται μαζί με γυναίκες με τόση συμπάθεια και μεγαλώνει με τη συναναστροφή τους, να μην γίνει αγύρτης και αργόσχολος και μηδαμινός. Κι αν λέει κάτι, όλα θα είναι λόγια των αργαλειών και των μαλλιών, επειδή η γλώσσα του θα έχει μολυνθεί από το είδος των γυναικείων λόγων. Και αν κάνει κάτι, το κάνει με πολλή δουλοπρέπεια, επειδή βρίσκεται μακριά από την ελευθερία, η οποία αρμόζει στους Χριστιανούς και για κανένα σπουδαίο κατόρθωμα δεν είναι χρήσιμος» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Δ΄ Λόγος «περί Νηστείας και Σωφροσύνης»).


- «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος: είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ’ όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδι, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της κι έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων. Όσος και να είναι ο πλούτος δεν επαρκεί να ικανοποιήσει τη γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύκτα η γυναίκα δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάφι και τα πολύτιμα πετράδια, τα πορφυρά υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άνδρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί». (Ιωάννης Χρυσόστομος, «Προς τους Έχοντας Παρθένους Συνεισάκτους».)

     

- Ο επίσκοπος Γάζης, Πορφύριος, σε εκτέλεση του «ες έδαφος φέρειν» του Αρκαδίου, το 401 μ.Χ. κατάστρεψε τα αγάλματα και τα έργα τέχνης, τις δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες κι ισοπέδωσε όλους τους ελληνικούς ναούς της πόλης. Όπως γράφει ο συναξαριστής του, Μάρκος ο Διάκονος, όταν ο Πορφύριος πυρπόλησε και κατάστρεψε το Μαρνείον (ξακουστό ναό του Δία στη Γάζα), χρησιμοποίησε τα μάρμαρά του γιά την πλακόστρωση ενός δρόμου. Όπως υπερήφανα είπε ο ίδιος: «Για να πατούν όχι μόνον άνθρωποι, αλλά και γυναίκες και γουρούνια και άλλα ζώα»! («Βίος Πορφυρίου».) 











     Ο μισογυνισμός, που καλλιεργούσε η εκκλησιαστική ιεραρχία αντικατοπτρίζεται στο έγγραφο, που κρατάει ο άγιος της εικόνας από τη μονή Λειμώνος Λέσβου, στο οποίο αναγράφεται, ότι ο άνδρας, άν και προέρχεται από τη γυναίκα, μόλις την πλησιάζει διαλύεται, όπως διαλύεται το αλάτι, όταν πλησιάσει το νερό άν και προέρχεται από αυτό.



Η θέση της γυναίκας στο χριστιανικό μεσαίωνα

Όπως εξετάσαμε παραπάνω, στην Παλαιά Διαθήκη η γυναίκα θεωρείται κατώτερο ον κι υπαίτια για όλα τα κακά της ανθρωπότητας. Η εβραϊκή αυτή αντίληψη πέρασε και στην Καινή Διαθήκη, αλλά και σε όλη τη χριστιανική διδασκαλία καλλιεργώντας την αντίληψη, ότι η γυναίκα ήταν υπεύθυνη για όλους τους πειρασμούς, που έστελνε ο Σατανάς και πως η θέση της στην κοινωνία προοριζόταν μόνο για την διαιώνιση του είδους. Όπως στο βυζάντιο έτσι κι επί τουρκοκρατίας η γυναίκα δεν είχε δικαιώματα, παρά μόνον καθήκοντα:

    

- Δεν επιτρεπόταν να βγαίνει από το σπίτι. Άν το σπίτι είχε παράθυρα προς τον δρόμο τα παντζούρια τους ήταν πάντοτε κλειστά.

    

- Οι γυναίκες των λαϊκών τάξεων πήγαιναν στα αμπέλια και στα χωράφια, ο ήλιος όμως δεν τις έβλεπε στο δρόμο γιατί ξημερώματα πήγαιναν για τη δουλειά και νύκτα γύριζαν σπίτι.

    

-  Στους ναούς υπήρχε ο γυναικωνίτης κατ΄ αντιγραφή των συναγωγών.

    

- Αν κάποια γυναίκα τολμούσε να ντυθεί, να βαφεί και να κυκλοφορήσει έξω -σε κάποια γιορτή ή πανηγύρι- αντιμετώπιζε την κατακραυγή των τοπικών ιεραρχών και της κοινωνίας.

    

- Στην αυτοκρατορία επικρατούσε η κλειστή (σπιτική) οικονομία, γι΄ αυτό το δημοτικό τραγούδι έλεγε για τη γυναίκα: «Να ξερει ρόκα κι αργαλειό, να ξέρει να υφαίνει, να ξέρει και το κέντημα, να ξέρει να κεντάει». 

    

- Επειδή οι γαμπροί ζητούσαν μεγάλη προίκα πολλά πτωχά κορίτσια έμεναν ανύπαντα.

    

- Στις αγροτικές περιοχές της Στερεάς, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας ο ξυλοδαρμός των γυναικών από τους άντρες τους ήταν σύνηθες φαινόμενο, ενώ σε ορισμένες περιοχές έφτασε να θεωρείται και δείγμα αγάπης∙ υπήρχε μάλιστα και η παροιμία: «Δεν μ΄ αγαπά ο άντρας μου γιατί δεν μ΄ εματσούκωσε».

  


Η ακολουθία του γάμου

Παρ΄ όλα αυτά, χριστιανοί προπαγανδιστές διατείνονται, πως δήθεν ο χριστιανισμός «δια της ηθικής του διδασκαλίας εξύψωσε τη θέση της γυναίκας και καθιέρωσε την ισότητα των φύλων». Πείτε μου, πότε το έκανε αυτό και σε ποιά περίπτωση, αφού ακόμα και τη στιγμή που παντρεύεται, η Εκκλησία της επιτάσσει να διεξάγει τα συζυγικά της καθήκοντα υπό το καθεστώς του «φόβου» του συζύγου της. Δεν υπάρχει νομίζω κανένας, που να μην γνωρίζει τη φράση: «…η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» («προς Εφεσίους», ε΄ 33). «Φοβήται», όχι εκτιμά  ή σέβεται.

    

Και μην νομίζετε ότι αυτό είναι το μόνο φοβερό που λέγεται κατά τη διάρκεια του ρωμιοχριστιανικού γάμου. Το απόσπασμα που ακολουθεί συμπεριλαμβάνεται στην «Ευχή» από την «Ακολουθία του Γάμου», που διαβάζει ο ιερέας στο ανδρόγυνο:


«…και δός τη παιδίσκη ταύτη (εννοεί τη νύφη) εν πάσιν υποταγήναι (νάτο πάλι το επίμαχο ρήμα) τω ανδρί και τον δούλο σου τούτον είναι εις την κεφαλήν της γυναικός (ένας τρόπος να πει περιφραστικά το ίδιο πράγμα), όπως βιώσωσι κατά το θέλημά σου. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Αβραάμ και την Σάρραν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Ισαάκ και την Ρεβέκκαν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Ιακώβ και πάντας τους πατριάρχας. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Ιωσήφ και την Ασυνέθ. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Ιωακείμ και την Άνναν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλογήσας τον Ζαχαρίαν και Ελισάβετ. Διαφύλαξον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως διεφύλαξας τον Νώε εν τη κιβωτώ. Διαφύλαξον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως διεφύλαξας τον Ιωνάν εν τη κοιλία του κήτους…Μνημόνευσον αυτών, Κύριε ο Θεός ημών, ως εμνημόνευσας του Ενώχ, του Σήμ, του Ηλία…». Αυτή είναι η «ευχή», που παίρνουν οι ρωμιοί από τον ορθόδοξο ιερέα. Σε τι διαφέρει από μια ευχή πού δίδεται σε μιά συναγωγή; Όλα τα ονόματα είναι εβραϊκά.

    

Λίγο πιο κάτω οι «ευχές» συνεχίζονται: «Και συ, Νύμφη, μεγαλύνθητι ως η Σάρρα (που την πούλησε δυό φορές ο σύζυγός της Αβραάμ) και ευφράνθητι ως η Ρεβέκκα (που συνωμότησε εναντίον του συζύγου της ώστε να λάβει την ευχή των πρωτοτοκίων ο αγαπημένος της γιός Ιακώβ) και πληθύνθητι ως η Ραχήλ (που έκλεψε τα είδωλα του πατέρα της) ευφραινομένη τω ιδίω ανδρί (που μοιραζόταν το κρεβάτι του συζύγου της με την ίδια της την αδελφή και μερικές ακόμα δούλες)».

    

Ο διαχωρισμός των δύο φύλων κατά τις ώρες της λατρείας εισήχθη στη λατρεία από τα πρώτα κιόλας χρόνια και επίδραση σ΄ αυτό είχε η ίδια επικράτηση στις ιουδαϊκές συναγωγές (Φίλων, «περί Βίου Θεωρητικού» 3). «Χωριστά οι άνδρες και χωριστά οι γυναίκες» (προφήτης Ζαχαρίας, ιβ΄ 12-13).

           

Οι γυναίκες στο χριστιανισμό είναι κατώτερες από το νόμο και τη φύση, υποκείμενες σε μια κατάσταση μόνιμης τιμωρίας για το προπατορικό αμάρτημα και ακάθαρτες. Δεν φορούν ιερά άμφια, δεν αγγίζουν ιερά αντικείμενα και δεν λαμβάνουν κοινωνία ενώ αιμορραγούν. Επιπλέον, όπως είδαμε, οφείλουν να καλύπτουν τα κεφάλια τους για να δηλώνουν έτσι, ότι είναι υπόδουλες στους άντρες τους, αλλά και γιατί δεν αποτελούν αυθύπαρκτα όντα. Στη σύγχρονη Ρωμιοσύνη δεν επιτράπηκε σε κορίτσι να κολυμβήσει για να πιάσει το σταυρό την ημέρα των Θεοφανίων στο Ναύπλιο, οι γυναίκες δεν μπορούν να περπατήσουν στο Άγιο Όρος κ.ά..




     Στη φωτογραφία με τον ιερέα, ο οποίος ερμηνεύει το ευαγγέλιο σε συγκέντρωση γυναικών εικονίζονται οι ιδανικές χριστιανές. Παρατηρείστε τη χριστιανική ένδυση, τη χριστιανική κόμμωση και το χριστιανικό τους ύφος. (Πηγή: «Ο άγιος παπά-Νικόλας Πλανάς, ο απλοϊκός ποιμήν των απλών προβάτων», εκδόσεις «Αστήρ», Αθήνα).


Για όλα αυτά βέβαια δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να επισημάνουμε την ευθύνη, που φέρουν για την κατάσταση αυτή οι ίδιες οι γυναίκες, οι οποίες από τη φύση τους ρέπουν -περισσότερο από τους άνδρες- προς τη θεοκρατία και τη μεταφυσική, οπότε ανέχονται τέτοια απαξιωτική συμπεριφορά από τη θρησκεία, που οι ίδιες ασπάζονται. 

    

Οι χριστιανοί προπαγανδιστές τα πρώτα χρόνια εξάπλωσης του χριστιανισμού στις γυναίκες απευθύνονταν περισσότερο κι όχι τους άνδρες, καθ΄ ότι τις θεωρούσαν ως τον κύριο κι ευκολότερο στόχο. Όταν έλειπαν τα πρωινά οι άνδρες για δουλειές, πήγαιναν στις γειτονιές και κήρυτταν στις γυναίκες. Αφού η γυναίκα γινόταν χριστιανή, κατόπιν άρχιζε τον κατ΄ οίκον προσηλυτισμό του συζύγου της. Αυτό περιγράφεται σαφώς στα συναξάρια των πρώτων αγίων, όπου στις περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται, ότι πρώτα προσηλυτιζόταν η γυναίκα και μετά ο άνδρας.

  

Σε όλες τις εποχές παρατηρούμε, ότι το θρησκευτικό συναίσθημα αναπτύσσεται σαφώς πίο έντονα στις γυναίκες. Ακόμα και στις ημέρες μας οι γυναίκες είναι αυτές, που πηγαίνουν πιό τακτικά στην εκκλησία, βάζουν εικονοστάσια στα σπίτια, ανάβουν τα καντήλια κ.ά.· σπάνια ο άνδρας ασχολείται με αυτά. Οι γυναίκες είναι αυτές, που πηγαίνουν πιό πολύ στις καφετζούδες, οι γυναίκες ρίχνουν τα χαρτιά, τους ρούνους, ασχολούνται με την αστρολογία κ.τ.λ..


Είναι απαράδεκτο στη Ρωμιοσύνη για τις ίδιες τις γυναίκες πρωτίστως, να ανέχονται τέτοια απαξίωση από τους θεοκράτες. Οι φεμινίστριες συνεχώς διαδηλώνουν για τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά ουδέποτε τούς πέρασε από το μυαλό να απαιτήσουν π.χ. να πάνε στο Άγιο Όρος. Κι άν αύριο εκλεγεί μιά γυναίκα πρωθυπουργός ή πρόεδρος της δημοκρατίας στη νεοελλάδα, θα έρθει αντιμέτωπη με την παγκόσμια πρωτοτυπία, να μήν μπορεί να επισκεφθεί ένα μέρος της ελληνικής επικράτειας.

    

Ένας ακόμη τραγέλαφος της Ρωμιοσύνης... 


Διαβάστε επίσης:

Ο μισογυνισμός των αρχαίων ελλήνων



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 36097 έγραψε...
Οι Γυναίκες στο Ισλάμ

Έναντι των Γυναικών στην
Ιουδαιο-Χριστιανική Παράδοση


Ο Μύθος και η Πραγματικότητα
https://alialyunani.wordpress.com/%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC/
11.12.2015, 03:28:30





Ανώνυμος 38757 έγραψε...
το μυαλο σου και μια λυρα....................
07.06.2016, 02:31:46






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+3=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...