Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΓΙΟΡΤΗ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


Τι και γιατί
γιορτάζουμε στις 14 Φεβρουαρίου


Έγραψε στις 14.02.2010 ο/η: Ελευθερίου Κίμων

Επιστροφή

     «Επικαλούμαι τον μεγάλο, τον περιπόθητο, τον γλυκύ Έρωτα, τον ισχυρό τοξότη που φλογίζει με δύναμη τους ανθρώπους, τον ταχύ και ασυγκράτητο, …εσύ μόνον, Έρωτα, κρατάς το πηδάλιο όλων αυτών, είσαι κυρίαρχος, επειδή κρατάς τα κλειδιά του επουρανίου αιθέρος, της θάλασσας, της Γης και του Ταρτάρου».

    

     (Απόσπασμα από τον Ορφικό Υμνο, που είναι αφιερωμένος στον Έρωτα.)




Aπό πανάρχαιες εποχές οι αρχαίοι είχαν επισημάνει και εξάρει την αδιαφιλονίκητη ισχύ του Έρωτα εντός του Σύμπαντος· δεν εξυμνούσαν μόνο τη σεξουαλική δύναμη, τη φυσική παρόρμηση προς ένωση των αντιθέτων φύλων, αλλά και την πνευματική και την εντός της φύσης δύναμη, που εξωθεί σε ένωση και δημιουργία κάθε καλού και ωραίου, χρήσιμου και θαυμαστού. 


Οι ρωμιοί, αισθανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν να τιμούν τον Έρωτα, προσέφυγαν στον εορτασμό ενός τελείως άσχετου με τον έρωτα χριστιανού αγίου της Καθολικής Εκκλησίας, του αγίου Βαλεντίνου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία (γιά ευνοήτους λόγους) αντιδρά στην λατρεία του αγίου Βαλεντίνου με το πρόσχημα, ότι είναι ξένος (ρωμαίος ίσως) και προτείνει αντ΄ αυτού τη λατρεία δυό άλλων αγίων (επίσης ξένων, εβραίων συγκεκριμένα), συμβάλλοντας έτσι στη σύγχυση των εγκεφάλων των σύγχρονων ρωμιών.





















Ο Έρως.
Άγαλμα του Λωράν Ονόρ Μαρκίς. (Γλυπτοθήκη Κοπεγχάγης).



Η γιορτή του Έρωτα στην Ελλάδα και στη Ρώμη

Στα τέλη του μηνός Γαμηλιώνος (που διαρκούσε από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου) γιορταζόταν στην αρχαία Αθήνα ο ιερός γάμος του Δία και της Ήρας. Από την γιορτή αυτή πήρε το όνομά του ο μήνας, που για τους αθηναίους ήταν ο κύριος μήνας τέλεσης των γάμων τους, καθ΄ ότι θεωρούσαν, ότι αυτή η μεταβατική εποχή –του τέλους του χειμώνα και της αρχής της άνοιξης– προσφερόταν για την τέλεση του γάμου και την επίτευξη της σύλληψης. Βρίσκονταν έτσι σε αρμονία με τη φύση, που ετοιμαζόταν να ανθοφορήσει και να καρποφορήσει· τα ανθισμένα φυτά και οι ερωτικές περιπτύξεις των θεών ήταν για τους αρχαίους εκδηλώσεις της ίδιας δύναμης, του Έρωτα.

    

Σε μεταγενέστερες εποχές, στην αρχαία Ρώμη, συνέχισαν να τιμούν τον Έρωτα, καθώς και την Ήρα, την οποία είχαν μετονομάσει σε Γιούνο (Juno). Την τιμούσαν στις 14 Φεβρουαρίου ως βασίλισσα των ρωμαϊκών θεών και θεαινών και προστάτιδα των γυναικών και του γάμου. Την επόμενη ημέρα –15 Φεβρουαρίου– άρχιζαν τα Λουπερκάλια, γιορτές αφιερωμένες στη γονιμότητα και στον έρωτα. Την πρώτη ημέρα των εορτών οι νέες κοπέλες έρριχναν ένα χαρτάκι με το όνομά τους σε ένα δοχείο. Κάθε νέος τραβούσε κι από ένα χαρτάκι και με όποια κοπέλα τού τύχαινε περνούσαν μαζί τις υπόλοιπες μέρες της γιορτής· κι αν ενδεχομένως ερωτεύονταν, αργότερα παντρεύονταν.


  






   

   Κάτω από κάθε άγιο φαίνονται σε μεγέθυνση αυτά που γράφουν τα χαρτιά που κρατά. Οι χριστιανοί άγιοι αγωνιούν να αντικαταστήσουν το «κατά φύση» με το «παρά φύση». Παραγγέλλουν τη νίκη επί του σώματος και τη νίκη επί της φύσης. Ο προς τα δεξιά άγιος υποστηρίζει, ότι η οδός του θεού είναι να βιάζεις τον εαυτό σου. (Οι τοιχογραφίες είναι από τη Μονή Πεντέλης.)


Από τη χαρά στην «ενοχή» και την «αμαρτία»

Το τι μεσολάβησε κι από αυτές τις γιορτές φτάσαμε στη λατρεία του αγίου Βαλεντίνου είναι γνωστό. Ο χριστιανισμός κατάργησε με άγριους τρόπους όλες τις γέφυρες με την κατά φύση ζωή. Τέχνες, επιστήμες, εορτές, πολιτισμός, παραδόσεις κι έθιμα συρρικνώθηκαν κι αλλοτριώθηκαν. Αξίες και πρότυπα πανάρχαια περιφρονήθηκαν με ανεπανόρθωτες επιπτώσεις. Η ρώμη αντικαταστάθηκε από την ασθενικότητα, η υπερηφάνεια από την ταπείνωση, η χαρά κι η ευτυχία για τη ζωή από τη λύπη και τη μελαγχολία, ο ήρωας έγινε μάρτυρας, η έρευνα άλογη πίστη. Οι ελεύθεροι άνθρωποι χρίστηκαν «δούλοι του Θεού». Ο χριστιανισμός «βάλθηκε να αρρωστήσει την ανθρωπότητα αντιστρέφοντας την έννοια του καλού και του κακού, του νοσηρού και του υγιούς, του αληθινού και του ψεύτικου», όπως παρατηρεί ο Νίτσε. Εχθρότητα καλλιεργήθηκε για το ανθρώπινο σώμα. Η ερωτική πράξη από φυσιολογική λειτουργία και χαρά έγινε αμαρτία, θεωρήθηκε πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας, διασάλεψε την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου και τον γέμισε ενοχές, νευρώσεις κι άγχος.

    

Το ευαγγέλιο είναι σαφές:


- «Και υπάρχουν ευνούχοι, αυτοί που ευνούχισαν τους εαυτούς τους για τη βασιλεία των ουρανών» («κατά Ματθαίον», 19, 12).


- «Κάθε ένας που βλέπει γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε… εάν ο οφθαλμός σου ο δεξιός σε σκανδαλίζη, βγάλτον και πέτα τον… εάν το δεξί σου χέρι σε σκανδαλίζη, κόψτο και πέτα το· διότι σε συμφέρει να χάσης ένα από τα μέλη σου, προκειμένου να μη βληθή όλο το σώμα σου στην γέενναν» («κατά Ματθαίον», 5, 27-30).


     

Είναι απίστευτο το πόσες πολλές ημέρες του έτους απαγορεύεται να συνευρεθεί ερωτικά ένα καθ΄ όλα νόμιμο ορθόδοξο ανδρόγυνο:


     - 50 ημέρες πριν το Πάσχα.


     - 15 ημέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο.


     - Μερικές ημέρες πριν την εορτή των 12 Αποστόλων (δεν είναι σταθερή).


     - 40 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα.


     - Τις παραμονές επισήμων αργιών (Φώτων, Σταυρού κ.τ.λ.).


     - Κάθε Τετάρτη (επειδή Τετάρτη συνελήφθη ο Ιησούς).


     - Κάθε Παρασκευή (επειδή Παρασκευή σταυρώθηκε).


     - Εκτός της Τετάρτης και της Παρασκευής κάθε δεύτερη Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο, όταν ο χριστιανός πρόκειται να μεταλάβει την Κυριακή. (Κάθε καλός χριστιανός μεταλαμβάνει τουλάχιστον κάθε 15 ημέρες.)


Αν εκτός των παραπάνω ημερών ληφθούν υπ΄ όψη και τα έμμηνα της γυναίκας, τότε από τις 365 ημέρες του χρόνου απομένουν διαθέσιμες για ερωτική συνεύρεση στο ζευγάρι σχεδόν μόνον 100 ημέρες, δηλαδή λιγώτερες από το ένα τρίτο.




    


Οι αρχαίοι θεοί απεικονίζονταν γεμάτοι ερωτικό σφρίγος.

Οι χριστιανοί άγιοι παρουσιάζονται εξαντλημένοι, βλοσυροί, σκυθρωποί και ανέραστοι.



Ο άγιος Ιερώνυμος ανέχεται απλώς τον γάμο για ένα και μόνο λόγο: «επειδή προμηθεύει στον κόσμο παρθένες». Ο άγιος Κυπριανός θεωρεί τις παρθένες «συζύγους του Ιησού», άρα κάθε επαφή τους με άντρα σημαίνει «μοιχεία σε βάρος του Χριστού». Οι Πατέρες της Εκκλησίας (άτομα δηλαδή που δεν έκαναν οικογένεια και παιδιά, δεν έγιναν πατέρες) διαίρεσαν και ταξινόμησαν όλες τις φυσιολογικές βιολογικές λειτουργίες, τις οποίες θεώρησαν ακάθαρτες και τις βάπτισαν αμαρτίες. Θέσπισαν κανόνες και ποινές (μετάνοιες, ξηροφαγία, γονυκλισίες κ.τ.λ.) για κάθε είδους «παρέκκλιση». Τέτοιες «παρεκκλίσεις» θεωρούνται το να πλυθείς, να περιποιηθείς την κόμμωσή σου, να φιλήσεις ή να χαϊδέψεις άτομο άλλου φύλου, ακόμα κι αν δεν έχεις ολοκληρωμένη επαφή μαζί του, και άλλα πολλά. Ειδικά στο «Πηδάλιον», στο οποίο έχουν συγκεντρωθεί όλες οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και τα διδάγματα των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας, το θέμα του έρωτα κι οι αντίστοιχες ποινές καταλαμβάνουν πλείστες σελίδες. Η ταξινόμηση σε πολλές κατηγορίες (ονείρωξη, ρεύση, αμοιβαία αυτοϊκανοποίηση κ.λπ.) αγγίζει τα όρια του παραλογισμού.



Η πλαστογράφηση μιάς γιορτής της φύσης σε χριστιανική

Ο έρωτας όμως, είναι πανίσχυρος. Οι θεοκράτες μπορεί να έκαψαν βιβλιοθήκες, να γκρέμισαν ναούς, να σκότωσαν φιλοσόφους, να ισοπέδωσαν ολόκληρες πολιτείες, τον Έρωτα όμως δεν μπόρεσαν να τον νικήσουν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Έρωτα. Ο σύγχρονος ρωμιός επιθυμώντας διακαώς να συνεχίζει να τιμά και να γιορτάζει τον Έρωτα, ξεκομμένος όμως από τη φύση και πελαγωμένος στη σχιζοφρένεια του ελληνοχριστιανισμού, δέχθηκε ως άγιο του Έρωτα τον Βαλεντίνο, που προέρχεται από τη Δύση και ουδόλως σχετίζεται με τον Έρωτα. Τι άνθρωπος όμως ήταν το άτομο αυτό, που το έχρισαν «προστάτη του Έρωτα»;


Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος ο Β΄, τον 3ο αιώνα μ.Χ., αντιμετωπίζοντας προβλήματα λειψανδρίας για την επάνδρωση των λεγεώνων του και πιστεύοντας, ότι αιτία ήταν το ότι οι νέοι άνδρες προτιμούσαν να μένουν στα σπίτια τους με τις γυναίκες τους αντί να κατατάσσονται στο ρωμαϊκό στρατό, έλαβε την απόφαση να ακυρώσει όλους τους αρραβώνες και τους γάμους. Ο Βαλεντίνος, ο οποίος είχε ήδη αποφύγει τη στράτευση, καθ΄ ότι είχε γίνει ιερέας, αποφάσισε να βοηθάει τους ρωμαίους εκείνους, που δια του γάμου επιχειρούσαν να αποφύγουν την κατάταξή τους στο στρατό· άρχισε να τελεί μυστικά γάμους. Ο χριστιανισμός είχε ήδη αρχίσει εξαπλούμενος να ροκανίζει τα θεμέλια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Βαλεντίνος –αγνώστου καταγωγής– έπαιξε άριστα το ρόλο του. Κάποια στιγμή όμως η αντικρατική του δράση έγινε αντιληπτή από τις αρχές, οπότε, όπως ήταν φυσικό, τον συνέλαβαν, τον κατεδίκασαν σε θάνατο και τον εκτέλεσαν. Η Δυτική Εκκλησία αποφάσισε να τον ανακηρύξει άγιο για τις υπηρεσίες του και να γιορτάζει τη μνήμη του στις 14 Φεβρουαρίου.


Στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ., ο πάπας Γελάσιος, προσπαθώντας να καταργήσει τα Λουπερκάλια, μετέφερε τη γιορτή μία μέρα πριν. Έτσι, οι γιορτές του Έρωτα συνέπεσαν με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ο οποίος –ερήμην του– έμεινε στη συνείδηση του κόσμου ως άγιος-προστάτης των ερωτευμένων.








Αριστερά: Ο άγιος Βαλεντίνος.

Δεξιά στην επάνω σειρά: ο  Ακύλας και η Πρίσκιλλα.



Εκκλησία της Ελλάδος: 

Όχι ρωμαίους, θέλουμε εβραίους!

Από τότε, που τα τελευταία χρόνια (επηρεασμένοι από την κατά κάποιο τρόπο αναβίωση των εορτών του Έρωτα στη Δύση έστω και για εμπορικούς λόγους), άρχισαν και οι νεορωμιοί να ανταλλάσσουν ερωτικά δώρα στις 14 Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία άρχισε τις διαμαρτυρίες: «Μην λατρεύετε τον Βαλεντίνο, γιατί αυτός ο άγιος είναι ξένος». Πόσοι όμως από τους αγίους που λατρεύει η Εκκλησία είναι έλληνες; Είναι έλληνας ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Λωτ, οι προφήτες; Είναι έλληνας ο Ιησούς και η μητέρα του, η Μαριάμ; Είναι έλληνες πρωτοκλασάτοι άγιοι της Ορθοδοξίας, όπως ο Κωνσταντίνος, η Ελένη, ο Ιωάννης, ο Αντώνιος, ο Γεώργιος, ο Δημήτριος και τόσοι άλλοι; Ή μήπως ο άγιος της υπερκατανάλωσης Santa Claus – κοινώς Άι Βασίλης, το διαφωτιστικό αυτό εύρημα της Κόκα Κόλα; (Βλ. Μιά γιορτή κατά φύση, που έγινε παρά φύση).  


Ο πρώην αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος είχε προτείνει να γιορτάζουμε στις 13 Φεβρουαρίου ως προστάτες των ερωτευμένων τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα. Ο Ακύλας –σκηνοποιός, κάτοικος Κορίνθου– ήταν ο εβραίος εκείνος, που μαζί με τη γυναίκα του Πρίσκιλλα φιλοξένησαν τον Παύλο, όταν έφτασε στην Κόρινθο. Αργότερα, τον ακολούθησαν στο ταξίδι του στην Έφεσο («Πράξεις», κεφ. 18 και «Α΄ πρὸς Κορινθίους», 16,19).

 

 

Όπως και να εορτάζεται οιοσδήποτε «προστάτης του Έρωτα» πάντως, δυτικά η ανατολικά, στις 14 Φεβρουαρίου ή σε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους, κανένας ενθουσιασμός, κανένα έργο δημιουργικό δεν μπορεί να εκδηλωθεί και να πραγματοποιηθεί χωρίς την ερωτική έμπνευση, την παρόρμηση, την διέγερση και το ενδιαφέρον, που προκαλεί ο ίδιος ο χωρίς «προστάτες» παντοδύναμος Έρως. 


Ως ελεύθεροι άνθρωποι μπορούμε και πρέπει ν΄ αφήσουμε τις ενοχές και τα συμπλέγματα για τους υπηρέτες της θρησκείας της ερήμου και να τον ενεργοποιήσουμε ελεύθερα και δημιουργικά.




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...