Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

“ΤΙ ΕΙΝ’
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;”


ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επιμέλεια: Άννα Φραγκουδάκη-Θάλεια Δραγώνα
(εκδ. Αλεξάνδρεια)


Έγραψε στις 01.02.2010 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή


Στο υπό κρίση βιβλίο διερευνώνται οι τρόποι, με τους οποίους περιγράφονται και αξιολογούνται τα έθνη -το ελληνικό και τα άλλα- στο ελληνικό σχολείο. Το ερευνητικό υλικό, στο οποίο στηρίζεται, πηγάζει από δύο εργασίες: από την ανάλυση περιεχομένου σχολικών εγχειριδίων ιστορίας, γεωγραφίας και γλώσσας της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και από την ανάλυση ερευνητικών δεδομένων, που αφορούν στις αντιλήψεις εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δίνει άρα μια μερική εικόνα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το αντικείμενο του βιβλίου, η περιγραφή και αξιολόγηση των εθνών, είναι επίκαιρο και βρίσκεται, εξ αιτίας συγκυριών (όπως η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρίση με τη γειτονική πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ο πρόσφατος πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, οι συνεχώς κρίσιμες σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία), στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στην κοινωνική επιστήμη και την πολιτική ανάλυση. Με άλλα λόγια, τα θέματα που αγγίζει είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και περίπλοκα, τόσο από επιστημονική όσο και από πολιτική σκοπιά.

Το σχολείο είναι ο κατ΄ εξοχήν κοινωνικός θεσμός, μέσα από τον οποίο μαζί με τη μετάδοση γνώσεων καλλιεργείται και αναπαράγεται η εθνική ταυτότητα των νέων γενεών. Στα σύγχρονα έθνη-κράτη το σχολείο εξασφαλίζει τη συγκρότηση, την εδραίωση και την αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας. Η διδασκαλία της ιστορίας, της γλώσσας και της γεωγραφίας ασκεί ουσιαστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό θεσμό, η γλώσσα, η ιστορία και η γεωγραφία είναι τα μαθήματα μέσα από τα οποία μεταδίδεται η πεποίθηση στην πολιτισμική ομοιογένεια του έθνους, αναπαράγεται η διάρκεια του στο χώρο και το χρόνο και εξασφαλίζεται η συνέχεια της γλώσσας. Επομένως ο εκπαιδευτικός θεσμός έχει κεντρική σημασία για την περιγραφή και την αξιολόγηση του έθνους και των άλλων εθνών, που είναι κυρίαρχη σε μια κοινωνία.

Το βιβλίο είναι προϊόν συλλογικής εργασίας. O συνδυασμός των διαφορετικών επιστημολογικών οπτικών πρόσφερε πλουσιότερα στοιχεία από τη μονοδιάστατη προσέγγιση. Έτσι το ερευνητικό εγχείρημα υπήρξε σύνθετο: χρησιμοποιήθηκαν θεωρητικά εργαλεία και τεχνικές ανάλυσης από τρεις επιστήμες, την ιστορία, την κοινωνιολογία και την ψυχολογία.

Συγγραφείς του βιβλίου είναι οι:

- Έφη Αβδελά: Ιστορικός, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

- Νέλλη Ασκούνη: Κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης, λεκτόρισσα στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

Λίνα Βεντούρα: Ιστορικός, λεκτόρισσα στο πανεπιστήμιο Θράκης.

Χρυσή Ιγγλέση: Ψυχολόγος, λεκτόρισσα στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

Θάλεια Δραγώνα: Κοινωνική ψυχολόγος, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

- Γεράσιμος Κουζέλης: Κοινωνιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

- Άννα Φραγκουδακη: Κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

Για τη διεξαγωγή των εργασιών εργάστηκαν επίσης οι: πολιτική επιστήμων Νίλυφερ Τσάγλαρ, η ιστορικός Πηνελόπη Στάθη, διδάκτωρ, ερευνήτρια με βαθμό επίκουρης καθηγήτριας στην Ακαδημία Αθηνών, η κοινωνιολόγος της Εκπαίδευσης, καθηγήτρια της ΜΕ, Αγλαΐα Γαλανοπούλου, η κοινωνιολόγος των ΜΜΕ, επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών, Αλεξάνδρα Κορωναίου και η κοινωνιολόγος, επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών, Καλλιρρόη Παναγιωτοπούλου.

Οι αναπαραστάσεις μιας εθνικής ομάδας για τον εαυτό της και τους διάφορους εθνικούς «άλλους» διαμορφώνονται από πολλούς παράγοντες σε μια μακρά διάρκεια, κατά την οποία η κάθε συγκεκριμένη ομάδα συγκροτείται ιστορικά σε έθνος συνθέτοντας και ανασυνθέτοντας την ιστορία της και διαμορφώνοντας την εθνική της ταυτότητα μέσα από τη δόμηση μιας «εθνικής μνήμης». Η εθνική ταυτότητα αντιμετωπίζεται ως συμβολική κατασκευή, που οργανώνει την αντίληψη του κοινωνικού κόσμου. Ο λόγος για το έθνος διαμορφώνει τις αναπαραστάσεις που έχει η εθνική ομάδα για τον εαυτό της και τα άλλα έθνη. Όλοι οι εθνικοί λόγοι αναφέρονται στην κοινή καταγωγή, για να νομιμοποιήσουν τη συγκρότηση του έθνους-κράτους ως ανεξάρτητης πολιτικής ενότητας.

Στη διαδικασία διαμόρφωσης και αναπαραγωγής της εθνικής ταυτότητας συμβάλλουν οι τελετές, τα σύμβολα, οι εθνικές επέτειοι, οι συμβολικές χρονολογίες. Συμβάλλει καθοριστικά η γλώσσα ως κατ΄ εξοχήν αποδεικτικό στοιχείο της πολιτισμικής ομοιογένειας, καθώς και η διδασκαλία των μαθημάτων της ιστορίας και της γεωγραφίας, που διαμορφώνει τις αναπαραστάσεις του έθνους ως ιδιαίτερης πολιτισμικής οντότητας, δηλαδή αναδεικνύει και αποδεικνύει τη μοναδικότητα του, σε σχέση και σε αντιδιαστολή με τα άλλα έθνη. Φορείς αυτής της διδασκαλίας στο σχολείο είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι «αναπλαισιώνουν» με ποικίλους τρόπους την επίσημη εθνική ιδεολογία, τροποποιώντας την ή αναπαράγοντας την.

Η εθνική ταυτότητα, όπως και οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα, δεν εδραιώνεται μιά για πάντα, αντίθετα υπόκειται σε διεργασίες συνεχούς εξέλιξης και αναδιαπραγμάτευσης. Δομικό στοιχείο της ταυτότητας αποτελεί η παρουσία του «άλλου», καθώς η διαμόρφωσή της συνεπάγεται τη διπλή και συμπληρωματική διεργασία της δόμησης και της διαφοροποίησης, της ένταξης και του αποκλεισμού. Η δυνατότητα του υποκειμένου να συνθέσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του προϋποθέτει την ύπαρξη μιας παράλληλης διεργασίας, κατά την οποία ο εαυτός διαφοροποιείται απ΄ όλα όσα τον περιβάλλουν. Καθώς η συλλογική ταυτότητα προϋποθέτει, ότι συμμερίζονται τα υποκείμενα κοινές αξίες, κοινά πρότυπα και ιδεώδη, η διαφοροποίηση συχνά βασίζεται στην απόρριψη όσων στοιχείων προσλαμβάνονται ως ανοίκεια κι έτσι όλα τα στοιχεία, που αξιολογούνται ως ανοίκεια ή αρνητικά, αυτόματα αποδίδονται στον «άλλο».

Αυτή η διεργασία συγκρότησης του «εμείς» σε διάκριση με τους «άλλους» συμπαρασύρει μια σειρά επιπτώσεις. Απαιτεί αρχαϊκές λειτουργίες, που χρησιμοποιούν γενικεύσεις κάνοντας χρήση ανεπεξέργαστων, στοιχειωδών διεργασιών διάσπασης. Τα εθνικά στερεότυπα είναι ανάμεσα στα πιο τρανταχτά παραδείγματα τέτοιας λειτουργίας. Κατά δεύτερο λόγο οδηγεί στην αρνητική αξιολόγηση και άρα υποτίμηση όλων των στοιχείων, που αναγνωρίζονται ως ανοίκεια. Έτσι, τα χαρακτηριστικά, οι αξίες, τα πιστεύω, οι αρχές των «άλλων» ομάδων αναγκαστικά υποτιμώνται και μετατρέπονται σε στοιχεία όχι μόνο αρνητικά αλλά και επικίνδυνα. Τέλος, η διεργασία της διαφοροποίησης κατασκευάζει ανώτερα και κατώτερα όρια, που συνεχώς δημιουργούν νέες διαφοροποιήσεις, οι οποίες σε κάθε στιγμή υπόκεινται στην ακύρωση τους.

Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν, ότι η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του «ελληνισμού» με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά. Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών, που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων.

Η πολιτικοοικονομική πραγματικότητα της εποχής μας ωστόσο κάνει δυσερμήνευτο το γεγονός, ότι η κοινωνική αναπαράσταση του ανήκειν στο έθνος είναι ακόμη σήμερα προσδεδεμένη στο πρότυπο μιας άλλης εποχής. Ο λόγος των σχολικών βιβλίων για το έθνος, την κουλτούρα, την πολιτισμική ομοιογένεια και την εθνική συνέχεια από την αρχαιότητα εμφανίζεται να παραμένει εγκλωβισμένος στους μύθους και τις αντιφάσεις ενός εθνικισμού του 19ου αιώνα. Πέρα από τις ιστορικές αίτιες του φαινομένου, ο κυρίαρχος στις ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος περί «ανωτερότητας» του δυτικοευρωπαϊκού βιομηχανικού προτύπου επιδρά στην ελληνική κοινωνία έμμεσα κατατάσσοντάς τη στην αρνητικά ταξινομημένη «ανατολή».

 






To εξώφυλλο του βιβλίο είναι φωτογραφία παιχνιδιών από το Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού. Ο τίτλος του είναι από τον πρώτο στίχο ποιήματος του Ιωάννη Πολέμη, που περιεχόταν στα αναγνωστικά βιβλία του δημοτικού σχολείου μέχρι τη δεκαετία του 1980.
 

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις, ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος στις μεγάλες και ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην «ανατολή», τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνεται συχνά αντιληπτή από διάφορες κοινωνικές ομάδες ως πολιτική ενότητα. όπου αντιπαρατίθενται συμφέροντα εθνικά, δηλαδή συμφέροντα ανάμεσα σε έθνη-κράτη, τα οποία αναπαρίστανται ως ομοιογενή σύνολα, χωρίς εσωτερικές διαφοροποιήσεις ή συγκρούσεις. Έτσι η ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση» γίνεται από διάφορες κοινωνικές ομάδες αντιληπτή ως απειλητική για την ιδιοσυγκρασία και την πολιτισμική ιδιαιτερότητα των εθνών, σε πολλά άν όχι σε όλα τα έθνη-κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.    

Από την άλλη μεριά η αναζωπύρωση των εθνικισμών είναι φαινόμενο, που επίσης αφορά ολόκληρη την Ευρώπη και αποτελεί ερμηνευτική πρόκληση για τις επιστήμες, καθώς στο τέλος του 20ού αιώνα που διανύουμε θέτει φραγμούς στις τάσεις για ειρηνική συμβίωση των λαών, συνύπαρξη και συνάντηση των πολιτισμών, ανοχή στις διαφορές και καταπολέμηση όλων των διακρίσεων. Σε κάθε περίπτωση, προϋπόθεση αποτελεί η συστηματική καταγραφή και ανάλυση του φαινομένου σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το υπό κρίση βιβλίο, με αντικείμενο το επίκαιρο ζήτημα του εθνοκεντρισμού, εντάσσεται μέσα σε μια τάση επιστημονικής διερεύνησης του φαινομένου του εθνικισμού στην ελληνική κοινωνία, που διαγράφεται σε διάφορες πρόσφατες αναλυτικές προσπάθειες, με στόχο την καλύτερη κατανόησή του. Αποτελεί απ΄ όσο γνωρίζουμε, με εξαίρεση ιστορικές μελέτες, την πρώτη απόπειρα διερεύνησης του φαινομένου σε σχέση με τον εκπαιδευτικό θεσμό σήμερα.

Με βάση τα παραπάνω, οι συγγραφείς προσπαθούν να επεξεργαστούν δύο βασικές υποθέσεις εργασίας, που αναδεικνύουν τον φανερό ή λανθάνοντα εθνοκεντρικό χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η πρώτη υπόθεση υποστηρίζει, ότι η εικόνα των εθνικών «άλλων», έτσι όπως εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια και στο λόγο των εκπαιδευτικών, είναι κατοπτρική της εικόνας του εθνικού «εαυτού». Με άλλα λόγια, η περιγραφή και αξιολόγηση της εθνικής ταυτότητας έχει αποφασιστική σημασία για την περιγραφή και αξιολόγηση των εθνικών «άλλων».

Η δεύτερη βασική υπόθεση εργασίας είναι, ότι ο εθνικός «εαυτός» αναπαρίσταται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα σαν να βρίσκεται σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας. Η εθνική ταυτότητα θεωρείται, ότι έχει ανάγκη από υπεράσπιση, ότι κινδυνεύει από αλλοίωση, ότι δηλαδή γίνεται αντιληπτή σαν ταυτότητα υποτιμημένη και εύθραυστη.

Η δομή του βιβλίου ίσως φανεί στον/ην αναγνώστη/τρια ανορθόδοξη. Τα ερευνητικά αποτελέσματα βρίσκονται στο δεύτερο μέρος του, όπου παρουσιάζεται η μεθοδολογία συλλογής και επεξεργασίας τους, ενώ ο σχολιασμός τους προτάσσεται.

Με άλλα λόγια, το δεύτερο μέρος περιέχει την παρουσίαση από την κ. Θάλεια Δραγώνα της μεθοδολογίας και των ερευνητικών εργαλείων. Στη συνέχεια οι κ. Θάλεια Δραγώνα, ο κ. Γεράσιμος Κουζέλης και η κ. Νέλλη Ασκούνη παρουσιάζουν αναλυτικά τα αποτελέσματα έρευνας πεδίου σε αντιπροσωπευτικό δείγμα ελλήνων εκπαιδευτικών, με αντικείμενο τις αναπαραστάσεις τους για τον εθνικό εαυτό και τους εθνικούς άλλους. Σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα οι εκπαιδευτικοί του δείγματος εμφανίζουν σε αρκετά ποσοστά αντιλήψεις ξενοφοβικές, δείχνουν δυσκολία να προσδιορίσουν τη θέση των Ελλήνων στην Ευρώπη και αξιολογούν αρνητικά τη σύγχρονη κουλτούρα και γενικά το παρόν της ελληνικής κοινωνίας, ενώ εξιδανικεύουν την αρχαιότητα. Στη συνέχεια η κ. Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν «δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου», οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες. Ακολουθεί ανάλυση από την κ. Χρυσή Ιγγλέση πιλοτικών συνεντεύξεων σε μικρό δείγμα εκπαιδευτικών, όπου εμφανίζεται ο φόβος για την πολιτισμική επιβίωση των Ελλήνων, ο οποίος συνδυάζεται με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και με μια αρνητική εικόνα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας σε σύγκριση με την αξία της αρχαιότητας.

Ακολουθεί η ανάλυση περιεχομένου σε δείγμα σχολικών βιβλίων της υποχρεωτικής εννιάχρονης εκπαίδευσης, με αντικείμενο την εικόνα του εθνικού εαυτού και των εθνικών άλλων. Σε αυτό, η κ. Άννα Φραγκουδάκη αναλύει τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας, όπου εντοπίζει την αδιάσπαστη συνέχεια και τη διατήρηση των ίδιων αναλλοίωτων πολιτισμικών ιδιοτήτων από την αρχαιότητα να συνδυάζονται με την απόδοση ανωτερότητας στον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό, απ΄ όπου πηγάζει η ξενοφοβική θέση των βιβλίων απέναντι στους άλλους λαούς.

Η κ. Λίνα Βεντούρα αναλύει τα σχολικά εγχειρίδια γεωγραφίας, που συγκριτικά με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας χαρακτηρίζει η ιδιαιτερότητα, ότι παρουσιάζουν εκτεταμένα τον εθνικό άλλο και επικεντρώνονται στη σύγχρονη ζωή, διέπονται από νεωτεριστικό πνεύμα και υπερασπίζονται την πρόοδο και την τεχνολογική ανάπτυξη. Επισημαίνει αντιφάσεις στο ανθρωπιστικό και εκσυγχρονιστικό περιεχόμενο, μέσα από την παρουσίαση της Δυτικής Ευρώπης ως προτύπου με βάση το οποίο έμμεσα κατατάσσονται οι άλλοι λαοί, σε συνδυασμό με την αποσιώπηση ειδικά για τη Δυτική Ευρώπη των προβλημάτων κοινωνικής ανισότητας και πολιτικής βίας.

Τέλος, η κ. Νέλλη Ασκούνη, αναλύοντας τα σχολικά εγχειρίδια γλώσσας, διαπιστώνει ότι ο εθνικός εαυτός εμφανίζεται αναλλοίωτος στο πέρασμα των αιώνων, και αυτή η κατάργηση του ιστορικού χρόνου οδηγεί σε ταύτιση της αλλαγής με την αλλοίωση. Διαπιστώνει, ότι η αρχαιότητα αποτελεί κυρίαρχη αξία και συστατικό της υπεροχής του ελληνικού έθνους και συμπεραίνει ότι η αξιολογική αυτή περιγραφή επιχειρεί να αναπληρώσει την εικόνα ενός εθνικού παρόντος, που έμμεσα παρουσιάζεται υποτιμημένο και ελλειμματικό.

Το πρώτο μέρος εισάγει κείμενο της Έφης Αβδελά, στο οποίο αναδεικνύεται ο ρόλος του σχολείου στα σύγχρονα κράτη ως μηχανισμού, που αποσκοπεί στην πολιτισμική ομογενοποίηση και τη διαμόρφωση συλλογικής εθνικής ταυτότητας. Στη συνέχεια αναλύονται οι σύγχρονες θεωρήσεις για την ιστορικότητα του έθνους σύμφωνα με τις οποίες το έθνος δεν συνιστά μια πρωταρχική, φυσική και σταθερή οντότητα -όπως ήθελε η ρομαντική αντίληψη του 19ου αιώνα, την οποία εξακολουθούν να αναπαράγουν οι εθνικές ιδεολογίες-, αλλά είναι ιστορικό φαινόμενο, με συγκεκριμένα μεταβαλλόμενα χαρακτηριστικά, ενώ ο εθνικός «εαυτός» ορίζεται σε κάθε περίπτωση μέσα από την αντίθεση μα και τη διαφορά του από τους διάφορους εθνικούς «άλλους». Αναδεικνύει τη σημασία των σχολικών εγχειριδίων ως προνομιακού πεδίου, για να ανιχνευτούν οι αναπαραστάσεις του εθνικού «εαυτού» και των εθνικών «άλλων», όπως καλλιεργούνται στο σχολείο, και παρουσιάζει το πλαίσιο, που διέπει την παραγωγή αυτών των βιβλίων στην Ελλάδα. Τέλος, επισημαίνει τον σύνθετο ρόλο των εκπαιδευτικών στην παραγωγή και αναπαραγωγή της επίσημης σχολικής γνώσης, και ειδικότερα της εθνικής διαπαιδαγώγησης.

Στη συνέχεια, το πρώτο μέρος του βιβλίου περιέχει τέσσερα κείμενα σχολιασμού, μέσα από διαφορετικές επιστημονικές οπτικές, των αποτελεσμάτων της έρευνας σε δείγμα εκπαιδευτικών και της ανάλυσης περιεχομένου σχολικών εγχειριδίων. Έτσι τα ίδια ευρήματα σχολιάζονται από τη μεριά της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της ψυχολογίας και της εκπαιδευτικής κοινωνιολογίας.

Στο πρώτο κείμενο σχολιασμού των αποτελεσμάτων από ιστορική σκοπιά, «Χρόνος, ιστορία και εθνική ταυτότητα στο ελληνικό σχολείο», η κ. Έφη Αβδελά θέτει το ερώτημα, πώς το εθνοκεντρικό περιεχόμενο τού κάθε εκπαιδευτικού συστήματος είναι διαμορφωμένο ιστορικά μέσα από τους επίσημους και ανεπίσημους λόγους για το έθνος που διαμόρφωσαν τις αναπαραστάσεις που έχει η εθνική ομάδα για τον εαυτό της και τα άλλα έθνη. Σχολιάζοντας την εγγενή αμφισημία, που χαρακτηρίζει τους λόγους για το έθνος ως προς το χρόνο, την ιστορία και τον πολιτισμό, αναφέρει, ότι οι εθνικοί λόγοι ταλαντεύονται ανάμεσα στην αναγνώριση της ιστορικότητας (και άρα νεωτερικότητας) των εθνών και στην επίκληση του αρχέγονου παρελθόντος τους, ενώ ανάλογη αμφισημία διέπει τόσο τη συγκρότηση της συλλογικής μνήμης όσο και τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ιστορικούς γύρω από τη δόμηση της πραγματικότητας και της εθνικής ιστορίας και τέλος τα συνεχώς διαπραγματεύσιμα και διφορούμενα πολιτισμικά όρια του έθνους.

Αναλύοντας τη συγκρότηση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα της συνοχής της εικόνας του έθνους, διαπιστώνει, ότι η εθνική ταυτότητα κυριαρχείται από το συμβολικό βάρος του αρχαίου παρελθόντος, που μετατρέπεται στον κατ΄ εξοχήν γνώμονα αξιολόγησης του ελληνικού και των άλλων εθνών και πολιτισμών. Η αξιολόγηση του ελληνικού έθνους, με βάση ένα μίγμα ρομαντισμού και εξελικτικισμού, και των άλλων εθνών με βάση την ευρωκεντρική επιστημονική παράδοση του 19ου αιώνα, τελικά αποδίδει στον «ελληνισμό» πολιτισμική υπεροχή, με αιτιολόγηση την ικανότητα «διατήρησής» του χωρίς να υφίσταται επιδράσεις, και έτσι διαμορφώνεται μια αμυντική διάσταση της εθνικής ταυτότητας. Η πολιτική χρήση του ιστορικού παρελθόντος διαπιστώνεται βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι είναι κρίσιμο ζήτημα η μελέτη των ιστορικών λόγων που από τον 19ο αιώνα διαμόρφωσαν το περιεχόμενο της έννοιας του έθνους, μελέτη που θα αντιμετωπίσει την εθνική ταυτότητα ως «πολιτισμικό μόρφωμα» και «συμβολική δομή», που οργανώνει την αντίληψη του κοινωνικού κόσμου και κατασκευάζει ως πραγματική την εθνική ταυτότητα.

Το συμπέρασμα, σύμφωνα με το οποίο η κατασκευή του «εθνικού» παρελθόντος όσο και η στάση απέναντι στα άλλα έθνη καθορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνεται και βιώνεται το παρόν, οδηγεί στη διαπίστωση, ότι είναι ακόμα πιο απαραίτητη η μελέτη των ιστορικών αιτίων ,που κάνουν σήμερα στο σχολείο κυρίαρχη μια αντίληψη για την ιστορία, η οποία τείνει να καταργεί τον ιστορικό χρόνο, με αποτέλεσμα η εξιδανίκευση του παρελθόντος να συνδυάζεται με αμηχανία απέναντι στο παρόν και φόβο για το μέλλον.

Το δεύτερο κείμενο, «Όταν η εθνική ταυτότητα απειλείται: Ψυχολογικές στρατηγικές αντιμετώπισης», σχολιάζει τα αποτελέσματα από τη σκοπιά της Κοινωνικής Ψυχολογίας. Σε αυτό, η κ. Θάλεια Δραγώνα, επιδιώκοντας την αποκάλυψη των γνωστικών διεργασιών και κινήτρων, που υποκρύπτονται στη διάκριση ανάμεσα σε «εμάς» και τους «άλλους», όπως αναπαρίσταται στα σχολικά βιβλία, τις απαντήσεις και το λόγο των εκπαιδευτικών, προτείνει μια κοινωνιοψυχολογική ερμηνεία του εθνοκεντρισμού.

Η ανάλυση της διαφοροποίησης μεταξύ εθνικού εαυτού και εθνικού άλλου, έτσι όπως προκύπτει από τα ευρήματα της μελέτης, ακολουθεί ένα συνθετικό θεωρητικό σχήμα, που στηρίζεται στις βασικές αρχές της θεωρίας της κοινωνικής ταυτότητας,  καθώς και στην ψυχοδυναμική ερμηνεία των μηχανισμών που ενεργοποιούνται με στόχο την αντιμετώπιση της οποιασδήποτε απειλής απέναντι στην ταυτότητα. Η εθνική ταυτότητα, όπως εντοπίζεται σε αυτή τη μελέτη, γίνεται αντιληπτή από τους φορείς της σε κατάσταση απειλής. Το φαινόμενο προέρχεται από την υπαγωγή σε μια ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αξιολογηθεί θετικά συγκρινόμενη με άλλες ομάδες. Συνεπώς πρόκειται για απειλή, που είναι προϊόν ομαδικής δυναμικής και απευθύνεται στο εκάστοτε άτομο ως μέλος της εθνικής ομάδας, θεωρούμενο ως ένα οποιοδήποτε από τα μέλη της ομάδας - και όχι ως συγκεκριμένη προσωπικότητα. Ωστόσο το συγκριτικά κατώτερο, όπως γίνεται αντιληπτό, κύρος της ομάδας συνιστά απειλή για την κοινωνική εθνική ταυτότητα του κάθε μεμονωμένου μέλους της ομάδας. Η αμυντική ανάγκη προστασίας της ταυτότητας αντιμετωπίζεται ως σύνθετη υπόθεση, που δεν αποτελεί αποκλειστικά γνωστική στρατηγική, αλλά και μια βαθιά συναισθηματική ανάγκη για την ψυχική οικονομία του κάθε ατόμου.

«Διαβάζοντας» τα αποτελέσματα της έρευνας με αυτό το πρίσμα, η συγγραφέας περιγράφει την κάθε μία από τις στρατηγικές, που χρησιμοποιούνται από τα υποκείμενα της μελέτης, αυτοαναγνωριζόμενα ως μέλη της ίδιας εθνικής ομάδας, για να αντιμετωπίσουν την απειλή, που θεωρούν, ότι υφίσταται η εθνική τους ταυτότητα. Παράλληλα ερμηνεύει με ψυχολογικούς όρους τις ξενοφοβικές τάσεις, που εντοπίζει η έρευνα στα μέλη του δείγματος, την καταφυγή σε στερεότυπα και την προσφυγή σε προκαταλήψεις, με δυο λόγια ερμηνεύει τις ιδεολογικές αναπαραστάσεις, που από τη μια δικαιολογούν ξενοφοβικές και απορριπτικές των «άλλων» αντιλήψεις και από την άλλη μεριά νομιμοποιούν τις κυρίαρχες διομαδικές σχέσεις μέσα στον κοινωνικό χώρο.

Στο τρίτο κείμενο, «Ο λόγος και τα υποκείμενα τον έθνους: μια κοινωνιολογική προσέγγιση», ο κ. Γεράσιμος Κουζέλης εντάσσει τα ευρήματα της έρευνας σε μια κοινωνιολογική θεώρηση, που αναπροσδιορίζει την έννοια της «εθνικής ταυτότητας» στο εννοιολογικό πλαίσιο των κοινωνικών μορφών υποκειμενικότητας. Η ανάλυση στηρίζεται στη θεωρητική υπόθεση, σύμφωνα με την οποία το υποκείμενο είναι προϊόν της σύγχρονης κοινωνίας, που με την άρση της παραδοσιακής ενότητας του οίκου διαμορφώνει «χειραφετημένα» και απομονωμένα άτομα, με συνέπεια τη μεγαλύτερη ανάγκη για ενοποίηση των κοινωνικών υποκειμένων. Την ατομική κοινωνική υποκειμενικότητα προσδιορίζει ο κοινός, καθημερινός λόγος, ο οποίος «πλάθει» την πραγματικότητα, συνθέτοντάς την από μίγμα φανταστικών και πραγματικών στοιχείων. Ως μέρος του λόγου αυτού, ο εθνοκεντρικός λόγος χαρακτηρίζεται από μια «ανάγνωση» της πραγματικότητας, που θεωρεί ως αυτονόητο επίκεντρο τον «εαυτό» και συστηματικά συγκρίνει τα κοινωνικά υποκείμενα, που τον συγκροτούν με τους «άλλους», μέσα από κατηγοριοποιήσεις, ταξινομήσεις και ιεραρχήσεις. Διαπιστώνει, ότι το έθνος εμφανίζεται στα ευρήματα της έρευνας ως ενότητα ατόμων και συμφερόντων, που νομιμοποιεί τις κοινωνικές διακρίσεις και ως οντότητα πολιτισμική, με ιδιότητες που «κληρονομούνται». Το έθνος άρα εμφανίζεται να συντίθεται από ένα «υλικό» πολιτισμικών στοιχείων, οργανωμένο γύρω από δύο πόλους αξιών, την Ευρώπη και την ελληνική αρχαιότητα. Συνέπεια αυτής της ιδιόμορφης και αντιφατικής κατασκευής είναι, ότι ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός αξιολογείται όχι μόνο ως ανάξιος σημασίας, αλλά και ως λιγότερο «ελληνικός».

O εθνικιστικός λόγος, παρουσιάζοντας το έθνος σαν έννοια αχρονική και σε ασαφή σχέση με το χώρο, χρησιμοποιεί εναλλακτικά τη μετάθεση του ορισμού της ελληνικότητας από το πεδίο του χρόνου στο πεδίο του χώρου, με αποτέλεσμα να διαμορφώνει ένα χώρο φανταστικό, μια πλασματική πολιτισμική γεωγραφία, που καταλήγει σε μια ιδιότυπη και αντιφατική περιγραφή τόσο της Ευρώπης, των Ευρωπαίων και των μη Ευρωπαίων όσο και της Ελλάδας και των Ελλήνων. Η επένδυση της εθνοκεντρικής ερμηνείας του κόσμου με επιστημονοφανή επιχειρήματα αποδίδει φυσικά χαρακτηριστικά στην εθνική ομάδα και έτσι προσδίδει νομιμότητα σε όλες τις κοινωνικές διακρίσεις. Τέλος, ο συγγραφέας υποστηρίζει, ότι κοινωνικοί και ιδεολογικοί παράγοντες διαφοροποιούν την πρόσληψη του λόγου περί έθνους, με αποτέλεσμα η «αναπλαισίωση» του κυρίαρχου εθνικιστικού λόγου, που επιτελείται από μέρος των μελών του δείγματος της έρευνας, να οδηγεί μεταξύ άλλων στην αναδιατύπωση του πολιτισμικού περιεχομένου του έθνους.

Στο τέταρτο κείμενο «Οι πολιτικές συνέπειες της ανιστορικής παρουσίασης του ελληνικού έθνους», η κ. Άννα Φραγκουδάκη σχολιάζει τα ερευνητικά δεδομένα από την ανάλυση των σχολικών βιβλίων και το λόγο των εκπαιδευτικών, με το πρίσμα των έμμεσων πολιτικών αξιών, που περιέχουν και αναπαράγουν. Αναλύει ως υποβιβαστικές της έννοιας του πολίτη και ευνοϊκές αυταρχικών τάσεων προς μια μη ανεκτική κοινωνία τις επιπτώσεις, που ενδέχεται να έχει στην κοινωνική διαπαιδαγώγηση των μαθητών/τριών η παρουσίαση από τα σχολικά βιβλία της εθνικής ταυτότητας σαν να ήταν απολύτως ομοιογενής και των σχέσεων μεταξύ ομοεθνών σαν να ήταν ανάλογες με τους δεσμούς των μελών μιας οικογένειας.

Στη συνέχεια αναδεικνύει την ανιστορική περιγραφή, που παρουσιάζει τα έθνη σαν να ήταν άνθρωπομορφικές και αιώνιες οντότητες, ως γενεσιουργό μηνυμάτων πολιτικής διαπαιδαγώγησης, καθώς καταλήγει στην έμμεση παρουσίαση του ελληνικού έθνους σαν θύματος των άλλων εθνών και διαμορφώνει την έμμεση πληροφορία της απουσίας ευθύνης των ηγεσιών του έθνους για τα κοινωνικά γενόμενα. Τα δύο αυτά μηνύματα συνάγεται, ότι καλλιεργούν την άκριτη αποδοχή των εξουσιών και ναρκοθετούν τη διαμόρφωση κοινωνικής ευθύνης. Καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι η εθνική διαπαιδαγώγηση από το σχολείο παράγει μια αντιφατική αξιολόγηση του ελληνικού έθνους και πολιτισμού, που οδηγεί σε μια εθνική ταυτότητα ανασφαλή, σε κατάσταση κατωτερότητας και αδυναμίας και σε κίνδυνο αλλοίωσης ή και εξαφάνισης. Ερμηνεύει την εύθραυστη και ανασφαλή εθνική ταυτότητα ως αποτέλεσμα αρνητικής και υποτιμητικής αξιολόγησης της εθνικής κουλτούρας και γενικότερα του παρόντος της ελληνικής κοινωνίας, θεωρεί την εθνική αυτοϋποτίμηση ως συνέπεια της οικειοποίησης του στερεότυπου ιδεολογήματος, που κατατάσσει τους λαούς και τον πολιτισμό της βόρειας και δυτικής βιομηχανικής ζώνης της Ευρώπης σαν «ανώτερους» και όλους τους άλλους λαούς και πολιτισμούς σαν «κατώτερους». Στην οικειοποίηση αυτού του ιδεολογήματος αποδίδει και την ανιστορική και πολιτικά προβληματική υποκατάσταση του συνόλου της εθνικής πολιτισμικής αξίας με την κατευθείαν συγγένεια με την κλασική αρχαιότητα.

Τέλος, επεξεργάζεται το ερώτημα, σε ποιό βαθμό ο συνδυασμός πραγματικών και φανταστικών στοιχείων, που συνθέτει τη σχολική περιγραφή του ελληνικού έθνους αποτελεί φαινόμενο όχι συγκυριακό, αλλά ιδεολογική σταθερά και άρα το συνακόλουθο ερώτημα κατά πόσο η υποτίμηση της εθνικής ταυτότητας και η συνακόλουθή της ξενοφοβία είναι ιδεολογικά στοιχεία κυρίαρχα στους θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας. (Αποσπάσματα από την Εισαγωγή του βιβλίου).

 

Διαβάστε επίσης στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Ο μύθος τής διατήρησης των "εθνικών" χαρακτηριστικών τού ελληνικού έθνους (τής Άννας Φραγκουδάκη, απόσπασμα από το βιβλίο.)

Λάσπη - πλαστογραφίες - εθνικιστικός παροξυσμός (Από τις επιθέσεις εναντίον τής Μαρίας Ρεπούση, στις πλαστογραφίες σε βάρος τής Θάλειας Δραγώνα.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29612 έγραψε...
http://www.youtube.com/watch?v=UE_KNkOpcLc

I.Bielidopoulos
06.09.2014, 13:59:35





Ανώνυμος 30537 έγραψε...
το κολλημα σας με τη ρωμιοσυνη ειναι ακαταλαβιστικο......για να ξεκαθαρισουμε λιγο τα πραγματα ..... ο μονος ελληνοφωνος λαος [αρα και ελληνικης καταγωγης] που υπηρχε στα βυζαντινα χρονια και κατοικουσε σχεδον με ακριβεια στα ιδια τα εδαφη των αρχαιων ελληνων ησαν οι αυτοαποκαλουμενοι Ρωμιοι ....στη σημερινη Βορεια Ηπειρο την Κρητη και την Κυπρο εως την Μακεδονια τον Ποντο την Μικρα Ασια τα Επτανησα το Αιγαιο και την κυριως Ελλαδα κατοικουσαν οι απογονοι αυτων που κατοικουσαν εκει και 1200 χρονια πριν και ομιλουσαν την ιδια γλωσσα με αυτους ...αυτοι ολοι αυτοπροσδιοριζονταν αλλα και ετεροπροσδιοριζοταν [και απο ανατολικους και απο δυτικους λαους] ως Ρωμιοι[αλλα και Yunan [Ιωνες] απο τους ανατολικους και grec [Γρακοι] απο τους δυτικους.....αυτοι ησαν απογονοι των αρχαιων Ελληνων και προγονοι των σημερινων Ελληνων......Υunan αποκαλεσαν τους Ιωνες της Μικρασ Ασιας, τους Μακεδονες ως ομοφυλους αυτων και εν συνεχεια ολους τους Ελληνες της νοτιου Ελλαδις οι Περσες τον 6 αι πΧ που ηρθαν να μας καταλαβουν ....και διεδωσαν την ονομασια σε ολους τους λαους της ανατολης ...ετσι μας αποκαλουσαν και τα μεσαιωνικα χρονια εμας τους ελληνες-ρωμιους οι αραβοφωνοι , οι περσες και λοιποι ασιατες και μας αποκαλουνε ετσι εως σημερα ολοι αυτοι ακομα και οι Τουρκοι ...το ιδιο ισχυει και για την ονομασια Γραικοι απο τους λαους της Δυσεως [η οποια εναι αρχαιοτερη απο την ονομασια Ελληνες ['''οι καλουμενοι παλαι μεν γραικοι, νυν δε Ελληνες'' αναφερει ο Αριστοτελης για τους κατοικους της Ηπειρου.... .συνεπως και οι 3 ονομασιες Γραικοι η παλαιοτερη Ελληνες η μεταγενεστερη και Ρωμιοι αργοτερα ανηκουν στον ιδιο λαο ... και συνεπως εχουμε απο ανατολη και δυση επιβεβαιωση της ΤΡΕΙΣΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ αφου μας αντιμετωπιζουν ολοι οι γεοτονικοι λαοι ως τον ιδιο λαο..... [Επισης ολοι οι γειτονες λαοι που υπηρξαν και υπηκοοι της Βυζαντινης Αυτοκρατοριας [Αλβανοι ,Σερβοι Βουλγαροι Ρουμανοι Σλαβοι Ιταλοι κλπ] αναφερονται εως σημερα στην Βυζαντινη αυτοκρατορια ως '''''αυτοκρατορια των Γραικων''''' ...αυτα για το πως μας αντιμετωπιζουν απο τα αρχαια χρονια εως σημερα ολοι οι γειτονικοι λαοι
20.12.2014, 20:45:02





Ανώνυμος 30538 έγραψε...
Αλλο Ρωμιος Αλλο Ελληνας σου λεει ...γιατι καποιοι, εν ετη 2013 το αποφασισαν...το ερωτημα αυτο δεν ετεθη ποτε ιστορικα ...ειναι δικο σας κατασκευασμα...δηλαδη για πειτε μου... οι παναρχαιοι Ιωνες του Ποντου με την αρχαιζουσα διαλεκτο τους οταν τραγουδανε εως σημερα στα δημοτικα τους τραγουδια τους ''ελλενας και τραντηλληνας , ρωμεικο παλληκαρι''η το αλλο ''Χριστε ευλογα το σπαθι ,το ελλενικο κονταριν''μηπως εχουν κριση ταυτοτητας..δεν τους ειδοποιητε οτι αφου ειναι χριστιανοι δεν μπορουν να εχουν ''ελληνικον κονταριν'' και οτι αφου ο ποντιος ειναι ''ρωμεικο παλληκαρι' δεν μπορει σε καμια περιπτωση να ειναι και 'τραντελληνας'' ...οτι τελως παντων ειναι Ρωμιοι και οχι Ελληνες;;;;;;τι παθανε ...συγχυση ονοματων...;;Καθολου... το αντιθετο ...αυτοι διατηρουν ατοφια τη παραδοση του γενους μας.Ειμαστε Γραικοι και Ελληνες απο τα αρχαια χρονια και Ρωμιοι απο τα μεσαιωνικα χρονια...ολες αυτες οι ονομασιες δικες μας ειναι...κανενας αλλος λαος δεν αυτοπροσδιορηστηκε ετσι ουτε τα αρχαια ουτε τα βυζαντινα ουτε τα σημερινα χρονια ....μονο οι ελληνικης καταγωγης ανθρωποι της καθε εποχης αυτοπροσδιορηστηκαν αλλοτε Γραικοι αλλοτε Ρωμιοι αλλοτε Ελληνες αλλοτε ολα μαζι ταυτοχρονα...Ο Παλαιολογος το 1453[ [οταν απευθυνομενος στον πλυθησμο της Πολης κατα την πολιορκια αυτης την αποκαλουσε'''καταφυγιο των Χριστιανων ,ελπιδα και χαρα παντων των Ελληνων''δεν ηξερε κι αυτος τι ελεγε;;Κριση ταυτοτητας κι αυτος ;;;;Δεν του ειχαν πει οτι ο ''χριστιανορωμιος '' ..Ελληνας δεν γινεται[δεν θα γινεις ελληνας ποτε..χριστανορομιε,χριστιανορομιεεεε] ....και καλα αυτος.....οι αλλοι απο κατω που τον ακουγαν δεν βρεθηκε ενας να αντιδρασει;;...αισθανονταν κι αυτοι χριστιανοι ορθοδοξοι ελληνικης καταγωγης-[δηλαδη Ρωμιοι];;;;;;; Μα δεν ηταν ρωμιοχριστιανοι...ιουδαιοχριστιανοι και τα τοιαυτα..αιντε..αιντε ...[ Πως γινεται εμας τους δολοφονους αμαχων οθωμανων με τις αλβανικες ενδυμασιες ,σλαβικης καταγωγης και τουρκικης νοοτροπια κατοικους της νοτιου βαλκανικης 400 χρονια πριν μας ''χαρισουν την ελευθερια μας οι μεγαλες δυναμεις και μας πιπιλησουν το μυαλο οτι ημαστε Ελληνες[με τοζορι και το στανιο]'' καποιοι στα νοτια παραλια του ευξεινου ποντου και στην Πολη στη σ σημερινη Τουρκια να αισθανονταν το ιδιο Ρωμιοι και Ελληνες.οπως ''και ο κολοκωτρονης που αποκαλουσε τους συντοπιτες του Ελληνες κι αυτοι ειχαν κριση ταυτοτητας;Για δεν του ελεγαν''τι ελληνες παπαπα...ρωμιοι ημαστε...



ΤΑ....''ΤΟ 1821 ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΜΕ ΡΩΜΙΟΙ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ''ειναι τσιτατα της πλακα
20.12.2014, 20:58:14





Ανώνυμος 30539 έγραψε...
ΤΣΙΤΑΤΑ του τυπου υοθετησαμε το ενδοξο ονομα των Ελληνων [οπως οι σκοπιανοι των Μακεδονων] για να οικιοποιηθουμε το ενδοξο παρελθον ειναι της πλακας επισης και για εναν ακομα λογο.... οτι το ιδιο ενδοξο και ιστορικο ηταν το ονομα του Ρωμιου στη συνειδηση των προγονων μας[των δικων μας τουλαχιστον ][μελετηστε τα δημοτικα τραγουδια να το καταλαβετε] .....ο ιδιος ελληνικος λαος ειναι με διαφορετικες ονομασιες....σαν να λεμε οτι οι σλαβοι των σκοπιων που αλλαξαν το ονομα σε μακαδονες επαψαν να ειναι σλαβοι και εγιναν κατι αλλο... ετσι κι εμεις ως ρωμιοι συνεχισαμε να ειμαστε απογονοι των αρχαιων οταν απο τον 3ο αιωνα μΧ αρχιασαμε να υοθετουμε ΚΑΙ αυτο το ονομα....και αν μεθαυριο τα σκοπια ενωθουν με τα γλωσσικα αδερφια τους ,τους Βουλγαρους και γινουν βουλγαροι θα ειναι καινουριος λαος και οχι ο προηγουμενος....αστεια πραγματα...μετραει η ουσια και οχι η ονομασια...γιατι δεν λετε οτι οι ελληνες πριν αυτοπροσδιοριστουν ως ελληνες-πανελληνες αυτοπροσδιοριζοταν ως Γραικοι[ τα πολυ παναρχαια χρονια] ονομασια που διατηρηθηκε παραλληλα με το Ελληνας και αργοτερα ,παραλληλα με το Γραικος και στα βυζαντινα χρονια και στα σημερινα.....κι οπως ο φουστανελοφορος [αλβανος κι αυτος] απογονος σλαβοασιατοαφρικανων απο την τουρκοαλβανικη Φωκιδα,, τραγοπαπας πλιατσικολογος οταν αντικρισε το θανατο καταμετα απαντησε ..''εγω γραικος γεννηθηκα γραικος θε να πεθανω''[και ολα αυτα πολυ πριν μας κανουν μεσω της κρατικης εκπαιδευσης και της προπαγανδας με το ζορι ''Ελληνες''...και οπως οι ενδοξοι Χειμαριωτες[στη βορεια ηπειρο] φουστανελοφοροι κι αυτοι[αρα αλβανοι το μονο σιγουρο] στειλανε επιστολη στον παππα και τους πριγκιπες της Δυσεως και τους παρακαλουσαν να σταλει στρατιωτικη βοηθεια με σκοπο να τους βοηθησουν να απελευθερωσουν την ''Γραιτζια απο τους τουρκους που παιρνουσι τα παιδια και καμουν τα μουσουλμανους.[περι τον 15ο αιωνα ολα αυτα πριν την επανασταση του 1821 ,τους νεοελληνικους διαφωτισμους, γαλλικες επαναστασεις πριν μας πουν οτι ειμαστε Ελληνες ...και δεν συμμαζευεται].... να και οι Αρχαιες Πηγες περι Γραικων... Αριστοτελης για τους αρχαιους Ελληνες Ηπειρωτες ''ωκουν οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες... Απολλόδωρος . αναφέρει ότι οι Έλληνες πριν λέγονταν Γραικοί, πρβ: «πρώτον μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες» (Πάριο Χρονικό)
20.12.2014, 20:59:18





Ανώνυμος 30540 έγραψε...
Αλλο Ρωμιος Αλλο Ελληνας σου λεει ...γιατι καποιοι, εν ετη 2013 το αποφασισαν...το ερωτημα αυτο δεν ετεθη ποτε ιστορικα ...ειναι δικο σας κατασκευασμα...δηλαδη για πειτε μου... οι παναρχαιοι Ιωνες του Ποντου με την αρχαιζουσα διαλεκτο τους οταν τραγουδανε εως σημερα στα δημοτικα τους τραγουδια τους ''ελλενας και τραντηλληνας , ρωμεικο παλληκαρι''η το αλλο ''Χριστε ευλογα το σπαθι ,το ελλενικο κονταριν''μηπως εχουν κριση ταυτοτητας..δεν τους ειδοποιητε οτι αφου ειναι χριστιανοι δεν μπορουν να εχουν ''ελληνικον κονταριν'' και οτι αφου ο ποντιος ειναι ''ρωμεικο παλληκαρι' δεν μπορει σε καμια περιπτωση να ειναι και 'τραντελληνας'' ...οτι τελως παντων ειναι Ρωμιοι και οχι Ελληνες;;;;;;τι παθανε ...συγχυση ονοματων...;;Καθολου... το αντιθετο ...αυτοι διατηρουν ατοφια τη παραδοση του γενους μας.Ειμαστε Γραικοι και Ελληνες απο τα αρχαια χρονια και Ρωμιοι απο τα μεσαιωνικα χρονια...ολες αυτες οι ονομασιες δικες μας ειναι...κανενας αλλος λαος δεν αυτοπροσδιορηστηκε ετσι ουτε τα αρχαια ουτε τα βυζαντινα ουτε τα σημερινα χρονια ....μονο οι ελληνικης καταγωγης ανθρωποι της καθε εποχης αυτοπροσδιορηστηκαν αλλοτε Γραικοι αλλοτε Ρωμιοι αλλοτε Ελληνες αλλοτε ολα μαζι ταυτοχρονα...Ο Παλαιολογος το 1453[ [οταν απευθυνομενος στον πλυθησμο της Πολης κατα την πολιορκια αυτης την αποκαλουσε'''καταφυγιο των Χριστιανων ,ελπιδα και χαρα παντων των Ελληνων''δεν ηξερε κι αυτος τι ελεγε;;Κριση ταυτοτητας κι αυτος ;;;;Δεν του ειχαν πει οτι ο ''χριστιανορωμιος '' ..Ελληνας δεν γινεται[δεν θα γινεις ελληνας ποτε..χριστανορομιε,χριστιανορομιεεεε] ....και καλα αυτος.....οι αλλοι απο κατω που τον ακουγαν δεν βρεθηκε ενας να αντιδρασει;;...αισθανονταν κι αυτοι χριστιανοι ορθοδοξοι ελληνικης καταγωγης-[δηλαδη Ρωμιοι];;;;;;; Μα δεν ηταν ρωμιοχριστιανοι...ιουδαιοχριστιανοι και τα τοιαυτα..αιντε..αιντε ...[ Πως γινεται εμας τους δολοφονους αμαχων οθωμανων με τις αλβανικες ενδυμασιες ,σλαβικης καταγωγης και τουρκικης νοοτροπια κατοικους της νοτιου βαλκανικης 400 χρονια πριν μας ''χαρισουν την ελευθερια μας οι μεγαλες δυναμεις και μας πιπιλησουν το μυαλο οτι ημαστε Ελληνες[με τοζορι και το στανιο]'' καποιοι στα νοτια παραλια του ευξεινου ποντου και στην Πολη στη σ σημερινη Τουρκια να αισθανονταν το ιδιο Ρωμιοι και Ελληνες.οπως ''και ο κολοκωτρονης που αποκαλουσε τους συντοπιτες του Ελληνες κι αυτοι ειχαν κριση ταυτοτητας;Για δεν του ελεγαν''τι ελληνες παπαπα...ρωμιοι ημαστε..
20.12.2014, 21:00:00





Ανώνυμος 31005 έγραψε...
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ [ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ,ΠΑΡΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΚΛΠ] Η ΠΙΟ ΑΡΧΑΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο'ΓΡΑΙΚΟΣ'[ GREECE ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ]
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ Ο 'ΕΛΛΗΝΑΣ'' ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ Ο 'ΡΩΜΙΟΣ'[ 1600 ΕΤΩΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΡΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 1600 ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΕΤΩΝ [ ΣΤΟΝ ΒΕΡΕΜΗ ΠΑΕΙ ΑΥΤΟ ]
ΡΩΜΙΟΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΤΑΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΤΑΝΑΙ ,ΤΑ ''ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ''[ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΓΕΝΕΕΣ] ,Ο ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΗΤΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.....ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΗΤΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΤΟΙΚΟΙ [ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ] ΥΟΘΕΤΗΣΑΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ [ ΚΑΙ ΙΔΙΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΤΘΟΥΣ] ΠΟΥ Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΤΟ 330ΜΧ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ''ΒΥΖΑΝΤΙΟ''[ΑΡΧΑΙΑ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕΓΑΡΕΩΝ] ΣΥΝΕΠΩΣ Η ΥΟΘΕΤΗΣΗ [ΚΑΙ] ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΙΛΟΥΝΤΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΣΥΝΕΒΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΑΡΑ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΕΡΙΑ[ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΟΣΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ Η ΚΥΡΙΩΣ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ]
ΣΥΝΕΠΩΣ Η ΝΕΑ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ Η''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ'' ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΑΝ ΤΙΜΗΤΙΚΑ Η ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ..
Ο ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗΣ Η ΣΕΡΒΙΚΗΣ Η ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ Η ΙΛΥΥΡΙΚΗ Η ΚΟΥΡΔΙΚΗΣ Η ΑΡΑΒΙΚΗΣ Η ΙΟΥΔΑΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΤΑΝΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΤΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟ ΟΝΟΜΑ....ΕΠΙΣΗΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΗΤΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ [ ΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ ΔΗΛΑΔΗ] ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝΕ ΚΑΙ ΓΡΑΙΚΟΥΣ...ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ
ΕΠΙΣΗΣ ΟΙ '''ΡΩΜΙΟΙ''' ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΑΝΘΕΜΙΟΣ ΚΑΙ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ [ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΙΚΤΙΝΟ] ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο ''ΡΩΜΙΟΣ'' ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΥΓΡΟΥ ΠΥΡΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ Ο ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ..ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΟΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 51 ΕΚ ΤΩΝ 70 ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΟΥ ΟΡΙΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ 80 ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
27.12.2014, 15:47:00





Ανώνυμος 33248 έγραψε...
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΥΒΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ....ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΕ.....
ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΑΔΗ Ο ΠΟΙΟ ΑΝΕΚΤΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ.....ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ [ ΑΣΙΑΤΙΚΕΣ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ] ΔΕ ΘΑ ΣΑΣ ΚΟΙΤΑΓΑΝΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ...ΕΔΩ ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ...
02.04.2015, 11:17:56





Ανώνυμος 39155 έγραψε...
Ανώνυμος 33248

Φαίνετε το πόσο "πολιτισμένος" είσαι. Βολεμένος είσαι θες να πείς και γκαρίζεις με τα κεφαλαία για να προστατέψεις το μαντρί του τσοπάνη σου, μαντρόσκυλο.

Το αν είσαι ανεκτικός άστο να το κρίνουν οι άλλοι, που μπαίνεις εδώ και 3 χρόνια (ίσως και παραπάνω) και γράφεις ξανά και ξανά χωρίς στοιχεία για να αντικρούσεις κάτι το οποίο βασίζετε σε στοιχεία.

Μην βάζεις "ασιάτικες χώρες" για να λασπολογήσεις και για τις Ευρωπαϊκές, γιατί στην βορειο-δυτική Ευρώπη και την Αμερική υπάρχει απολυτη ελευθερία του λόγου.

Εδώ είναι που δεν υπάρχει ελευθερία, φαίνετε άλλωστε που έχει γεμίσει το διαύκτιο με "υπερπατριωτικές" σελίδες και μπλογκ και αν κάποιος τολμήσει να πεί το αντίθετο απο τις εθνοκεντρικές απάτες σας, βολεμένοι Ρωμιοί, τον πολεμάτε καθημερινώς.
27.07.2016, 17:48:20





Ανώνυμος 39156 έγραψε...
Ανώνυμος 30537
"ο μονος ελληνοφωνος λαος [αρα και ελληνικης καταγωγης]"

Άρα οι Αμερικάνοι που είναι Αγγλόφωνοι, είναι Άγγλοι όλοι τους!

Παρεπιπτόντως τί γλώσσα μιλούσαν οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι;
27.07.2016, 17:53:58





Ανώνυμος 39269 έγραψε...
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

~

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ
30.07.2016, 21:43:46





Ανώνυμος 39271 έγραψε...
https://www.youtube.com/watch?v=OT5HRc82_fI

30.07.2016, 22:15:45





Ανώνυμος 41597 έγραψε...
https://www.youtube.com/watch?v=v1pqmMsnSTo
13.03.2017, 16:49:16






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...