Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΑΝΑΠΛΑΣΗ
ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ
ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ
(Β΄ ΜΕΡΟΣ)




Έγραψε στις 12.04.2010 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

 

                                                 Επιστρέψτε στο πρώτο μέρος κάνοντας κλικ εδώ.

 

 

 

Ακοντισμός

 

   Όμως, έπρεπε να αγωνιστεί σε άλλα τέσσερα αγωνίσματα πριν ανακηρυχθεί νικητής. Ένα άλλο αγώνισμα του πεντάθλου ήταν το ακόντιο. Ο αθλητής τού Τάραντα μπορεί να ήταν άριστος δισκοβόλος, αλλά τα οστά του θα αποκαλύψουν εάν ήταν καλός ακοντιστής. «Η ρίψη τού ακοντίου απαιτεί υπερέκταση των μυών τού χεριού και τράβηγμα της μεμβράνης τού αγκώνα. Σε αυτό το τμήμα τού οστού θα δημιουργούνταν μικρά κατάγματα. Όμως, σε αυτήν την περίπτωση ο βραχίονας ήταν άθικτος. Δεν φέρει ίχνη κακώσεων από αυτό το τράβηγμα.» (Δρ. Μπατζιέρι). Τα οστά του υποδηλώνουν, ότι σε σύγκριση με την δισκοβολία, ο αθλητής τού Τάραντα είχε εξασκηθεί λιγότερο στο ακόντιο. Οι αντίπαλοι αθλητές επωφελούνταν κάθε αδυναμίας.

 
Άλμα εις μήκος
  Η δισκοβολία και το ακόντιο έμειναν ίδια μέχρι σήμερα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για το άλμα εις μήκος. Ένα άλμα, που φαντάζει αλλόκοτο σήμερα. Στις αναπαραστάσεις οι αθλητές του άλματος εις μήκος κρατούν ένα αινιγματικό εργαλείο. Ειδικά βαρύδια. «Σύγχρονα πειράματα απέδειξαν, ότι βελτιώνεται το μήκος τού άλματος με αυτά τα βαρύδια. Όμως, χρειάζεται προσοχή στον συντονισμό των κινήσεων. Γι αυτό το λόγο οι αρχαίοι ζητούσαν την παρουσία αυλητή, ούτως ώστε να μπορεί ο αθλητής να συντονίζει τις κινήσεις του.» (Δρ. Στέφεν Μίλερ.)

 

     Το ταλέντο τού αθλητή στο άλμα υποδηλώνεται από το σκελετό του. Το κάτω μέρος των ποδιών του εξέπληξε τον ειδικό Ματ Πέιν: «Όλα τα οστά του ήταν γερά, αλλά τα πιό εντυπωσιακά ήταν τα κνημιαία οστά του. Ήταν πολύ μεγάλα και γερά και πάρα πολύ εντυπωσιακά. Αν κοιτάξουμε το μηριαίο οστούν του και φανταστούμε, ότι το βάζουμε στο πόδι μου, δεν θα χωράει. Αυτό κρατάει το βάρος τού κάτω τμήματος τού ποδιού. Όλοι οι μεγάλοι μύες τού ποδιού συνδέονται με αυτό το οστό. Με αυτούς τους μύες τρέχεις, πηδάς, κάνεις άλματα. Σ΄ αυτούς στηρίζεσαι όταν πατάς με δύναμη το πόδι στο έδαφος.»

 

   

     Ο Ματ Πέιν ήξερε, ότι ο αθλητής του Τάραντα ήταν άριστος στο άλμα. Η εξέταση τού λειψάνου έκρυβε μία εκπληκτική πιθανότητα. Θα ήταν δυνατή μία ολότελα νέα ανακάλυψη μέσω των οστών του, κάτι που οι αρχαιολόγοι ήθελαν ανέκαθεν να μάθουν; Πώς θα πήγαινε ένας αρχαίος αθλητής έναντι σε έναν σύγχρονο; Το πανεπιστήμιο Λαφμπόροου, πρωτοπόρο αθλητικών επιστημών, δέχθηκε την πρόκληση. Σκοπός ήταν μέσω της επιστήμης και της μηχανικής να κάνουν τον αθλητή τού Τάραντα να πηδήξει ξανά. Ο αθλητής, που τον συναγωνίστηκε ήταν ο Ματ Πέιν, ειδικός οστών. Ο Ματ ήταν αθλητής τού δεκάθλου και ίσος στις αναλογίες.

 

 

Ο αθλητής του Τάραντα ξαναπηδάει 

σε ηλεκτρονικό υπολογιστή

 

     Το αγώνισμα θα λάβει χώρα σε ένα στάδιο του 21ου αιώνα. Σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Οι επιστήμονες χρειάζονταν αρχικά ένα πραγματικό άλμα. Το άλμα του Ματ ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας ενός μοντέλου, που θα ήταν το ίδιο με τον αθλητή τού Τάραντα. Το άλμα καταχωρήθηκε με ακρίβεια στον υπολογιστή. Όμως, για να ολοκληρωθεί το ηλεκτρονικό μοντέλο χρειαζόταν να μάθουν πόσο δυνατοί ήταν οι μύες τού Ματ.


     Τα δεδομένα των μυών τού Ματ μπήκαν στο ηλεκτρονικό μοντέλο. Τώρα θα μπορεί να αντιγράψει με ακρίβεια, το άλμα του Ματ. Όμως, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν έχει ακόμη αντιμετωπιστεί. Να μετατραπεί το μοντέλο τού Ματ στον αθλητή τού Τάραντα. Για να επιτευχθεί πρέπει να βρουν την δύναμη του αρχαίου.


   Η λύση βρίσκεται στα οστά ηλικίας 2.500 ετών. Περνώντας τα αρχαία οστά από ακτίνες Χ αποκαλύφθηκε το πάχος του τοιχώματος του οστού, το οποίο έχει στενή σχέση με την μυϊκή δύναμη. Ο Ματ υποβλήθηκε στην ίδια διαδικασία. Η γενική του δύναμη ήταν ήδη γνωστή. Συγκρίνοντας τα οστά και τους μύες του με του αρχαίου αθλητή κατέστη δυνατόν να εκτιμηθεί η μυική δύναμη του αρχαίου.

      

     Χρειάστηκαν έξι μήνες ενδελεχούς εργασίας. Ύστερα από 2.5000 χρόνια ο αθλητής του Τάραντα ήταν έτοιμος να πηδήξει ξανά. Πως θα τα πάει όμως, ενάντια στον σύγχρονο Ματ;

      - Ματ, αυτός είσαι εσύ κι αυτό το ηλεκτρονικό σου μοντέλο. Θα δούμε αν ο Ολυμπιονίκης κάνει μεγαλύτερο άλμα από εσένα. Ξεκινάμε από το ίδιο σχήμα, ελαφρώς διαφορετικό κατά την απογείωση. Απ΄ ότι φαίνεται έκανε μεγαλύτερο άλμα.

 

     - Κι εγώ στην μέση προσγειώθηκα αλλά δεν πήδηξα αρκετά ψηλά.

 

     - Στην προσγείωση είδαμε ότι ήταν άλμα τριών μέτρων.

 

     - Τρία μέτρα;!

 
     - Η θέση σου είναι δυόμισυ μέτρα. Έκανε μισό μέτρο πάρα πάνω.

     

     Ένας αρχαίος έλληνας θα κέρδιζε ένα σύγχρονο αθλητή με το ίδιο μέγεθος. Είναι εκπληκτική ανακάλυψη. Αποδεικνύεται, ότι παρά την εξέλιξη στην προπόνηση και στη  διατροφή, οι αρχαίοι θα μπορούσαν να διαγωνιστούν στα σύγχρονα στάδια.

 

 

Παγκράτιο, πυγμαχία, πάλη

     Τίποτα απ΄ όσα αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι αθλητές δεν συγκρίνεται με το σκληρότερο άθλημα των αρχαίων Ολυμπιακών: τα αγωνίσματα πάλης.

 

     «Στην αρχαιότητα οι αγώνες είχαν τρία αγωνίσματα πάλης. Όλα ήταν επιθετικά και βίαια. Το παγκράτιο ήταν το σκληρότερο από όλα τα αγωνίσματα. Ήταν ένας συνδυασμός πάλης και πυγμαχίας. Όλα επιτρέπονταν εκτός από δαγκωματιές και τρυπήματα.» (Δρ. Μίλερ). Ο θρυλικός Σώστρατος ο Σικυώνιος ή αλλιώς Ακροχερσίτης διακρίθηκε στο παγκράτιο.

     

     «Οι παγκρατιστές στραγγάλιζαν, έσπαγαν χέρια και ο στόχος ήταν να αχρηστεύσεις τον αντίπαλο. Κάποιος ήταν διάσημος επειδή έσπαγε τα δάχτυλα των αντιπάλων.» (Δρ. Μίλερ). Το παγκράτιο ήταν το πιο βάρβαρο, αλλά η πυγμαχία δεν υστερούσε. «Η πυγμαχία δεν είχε κατηγορίες βαρών. Ένας μεγαλόσωμος άνδρας θα πάλευε με έναν μικρόσωμο. Τα γάντια ήταν δερμάτινες λωρίδες, που τυλίγονταν στον καρπό. Δεν προστάτευαν τον αντίπαλο. Προκαλούσαν περισσότερο πόνο. Σκοπός ήταν να βγάλεις τον αντίπαλό σου νοκ-άουτ. Η πυγμαχία προκαλούσε ουλές, πληγές και παραμόρφωση. Οι παλαίμαχοι πυγμάχοι είχαν συνήθως αποκρουστική όψη

 

     Η άριστη κατάσταση των δοντιών και του σαγονιού του αθλητή επιβεβαιώνουν, ότι δεν πήρε μέρος στο παγκράτιο ή την πυγμαχία. Όμως υπήρχε ένα αγώνισμα πάλης στο πένταθλο, το οποίο δεν θα μπορούσε να αποφύγει: Η πάλη. «Η πάλη δεν ήταν τόσο επικίνδυνη, όσο το παγκράτιο κι η πυγμαχία. Δεν υπήρχαν σπασίματα χεριών και χτυπήματα στο πρόσωπο. Έπρεπε να ρίξεις τον αντίπαλο στο έδαφος. Αν έριχνες τον αντίπαλο τρεις φορές στο έδαφος, κέρδιζες.» (Δρ. Μίλερ).


 

Αγώνας δρόμου

     Άν δεν είχε αναδειχθεί νικητής, θα αποφάσιζε το πιο παλιό άθλημα. Ο αγώνας δρόμου. Αυτό που χώριζε τους αθλητές από την δόξα ή την αιδώ, ήταν ένας αγώνας δρόμου 200 μέτρων. Ακόμα και πριν από 2.500 χρόνια οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τις δικές τους γραμμές εκκίνησης.


«Αυτές οι γραμμές στην Ολυμπία ήταν η αρχαία γραμμή εκκίνησης. Οι τρύπες που έχουν συνδέονταν με τον μηχανισμό εκκίνησης. Είχαν κι αυτά τα αυλάκια κατά μήκος των γραμμών. Οι αθλητές έβαζαν τα δάχτυλα για να μπουν σε θέση εκκίνησης. Είναι αλλόκοτος τρόπος. Δεν φαίνεται πολύ φυσιολογικός.» (Δρ. Παλάσκα).
 

     Οι αρχαίοι είχαν τον τρόπο να αποφεύγουν εσφαλμένες κινήσεις, που γίνονταν παρά τον όρκο των αθλητών για τίμιο αγώνα. Τέντωναν ένα σχοινί, που έπιανε τον αθλητή που θα «έκλεβε». Δεν υπήρχαν πολλοί αγώνες στα αρχαιοελληνικά αγωνίσματα, αλλά οι παραβάτες τιμωρούνταν άμεσα. Όποιος έκανε εσφαλμένη εκκίνηση αποκλειόταν από τον αγώνα, ραπιζόταν και διασυρόταν δημοσίως. Έτσι απέφευγαν τις κατά σειρά εσφαλμένες εκκινήσεις.

 

 

Η σύντομη ζωή τού πρωταθλητή

     «Ο λόγος για τον οποίο πήγαιναν στους Ολυμπιακούς ήταν η νίκη. Ο Πίνδαρος, ο ποιητής, μας μιλά για τους πανηγυρισμούς του νικητή και για τους ηττημένους, που γύρναγαν στην μητέρα τους κρυφά για να μην τους δει κανείς.» (Δρ. Μίλερ). Ο τάφος τού αθλητή τού Τάραντα ήταν τάφος πρωταθλητή και τα οστά του το επιβεβαίωσαν. Όπως και για πολλούς αθλητές η επιτυχία του είχε ένα τίμημα. Στις αρθρώσεις της ωμοπλάτης του ο δρ. Μπατζιέρι εντόπισε ίχνη πρώιμου εκφυλισμού.

 

   

«
Σε αυτή την εικόνα, βλέπουμε πώς αντέδρασε η επιφάνεια στη δισκοβολία. Το πάχος της αλλοίωσης υποδηλώνει ένα άλγος, το οποίο πρέπει να ήταν πολύ έντονο. Αναπόφευκτα, θα τον ανάγκασε να εγκαταλείψει κάθε άθλημα.» (Δρ. Μπατζιέρι).

 

   

     Η αρθρίτιδα στον ώμο θα ανάγκασε τον αθλητη να αποσυρθεί. Ο δρ. Μπατζιέρι, καθώς συνέχισε να μελετά το σκελετό, έκανε μία αναπάντεχη ανακάλυψη: «Το σημαντικότερο ερώτημα είναι πόσο έζησε ο αθλητής μας; Σε ποιά ηλικία πέθανε; Ο κρανιακός θόλος, τα δόντια και η οστεοποίηση των οστών μάς δείχνουν, ότι η ηλικία του κυμαίνεται από 27 έως 35 χρόνια». Αυτό ήταν το πεπρωμένο του αθλητή του Τάραντα. Μία σύντομη ζωή πρωταθλητή και ένας πρόωρος θάνατος, που ίσως προκλήθηκε από μία σύντομη ασθένεια. Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα. 


 

Αρματοδρομίες

     Οι αμφορείς υποδηλώνουν, ότι πριν πεθάνει γεύτηκε για τελεταία φορά τη δόξα. Ένας αμφορέας απεικόνιζε το πιό επικίνδυνο και δημοφιλές άθλημα των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, τις αρματοδρομίες.

 

     Ελάχιστες πληροφορίες κατέχουμε για τις αρματοδρομίες. Μόνο αποσπάσματα κειμένων και θραύσματα αγγείων διασώθηκαν, για να γνωρίσουμε ένα συναρπασικό κόσμο. Οι αρματοδρομίες είχαν δύο σημεία αναστροφής, αλλά όχι φράκτη για την αποφυγή μετωπικών συγκρούσεων, όπως είχαν οι ρωμαίοι. Επίσης δεν υπήρχε προστατευτικό για τους θεατές. Δεν χρησιμοπούσαν άρματα με δύο άλογα, όπως οι ρωμαίοι, αλλά σχημάτιζαν τρίμετρα τείχη ανεξέλεκτης μυικής δύναμης. Οι αρματοδρομίες ήταν γρήγορες, μανιασμένες και πολύ ακριβές. Διαγωνιζόταν η αφρόκρεμα του ελληνικού κόσμου. Ο συνδυασμός πλούτου, κύρους, δύναμης και πολιτικής επιρροής δημιουργούσε ένα εκρηκτικό μείγμα.

 

     Οι ειδικοί θεωρούν, ότι ο αθλητής τού Τάραντα δεν αγωνίστηκε στις αρματοδρομίες. Το τρόπαιο της νίκης θα το πήρε ως ιδιοκτήτης, όπως είναι τα τρόπαια στις σύγχρονες ιπποδρομίες. Εκτός από τον αμφορέα των αρματοδρομιών επιστημονικά τεκμήρια συνδέουν τον αθλητή με τις αρματοδρομίες. Ο δρ. Μπατζιέρι έκανε μιά τελευταία ανακάλυψη. Εκτός από την αρθρίτιδα στην ωμοπλάτη βρήκε και ίχνη αρθρίτιδας σε ένα ασυνήθιστο μέρος. Στη σπονδυλική στήλη. «Μας εξέπληξε, που βρήκαμε αλλοίωση στη σπονδυλική στήλη. Πιό συγκεκριμένα βρήκαμε αυτά τα θραύσματα οστών. Μάλλον οφείλονται σε πιέσεις στη σπονδυλική στήλη.»

 

     Η ζημιά στη σπονδυλική στήλη προκλήθηκε από πολυετή τριβή. Απ΄ ότι φαίνεται οδηγούσε άρματα, άν και, όπως λένε οι ειδικοί, άφηνε την αρματοδρομία σε άλλον. «Μακάρι να γνωρίζαμε περισσότερα για τη σχέση ιδιοκτήτη - οδηγού. Να ξέραμε ονομαστικά πόσοι οδηγούσαν τα άρματά τους. Συνήθως προσελάμβαναν οδηγό, επειδή ήταν βίαιο άθλημα. Υπήρχαν πολλες πιθανότητες να μην έχει άλογα, οδηγό και άρμα στο τέλος της αρματοδρομίας.»

     

     Εκτός από βίαιη η αρματοδρομία ήταν αγώνας τακτικής. Για να επιζήσεις έπρεπε να προπορευθείς νωρίς και να αφήσεις πίσω σου το πλήθος. Η πρώτη αναστροφή ήταν στα 400 μέτρα. Ήταν το πιό επικίνδυνο σημείο. Φαντασθείτε πώς ήταν 60 άρματα γύρω από δύο σημεία αναστροφής χωρίς κεντρικό φράκτη. Δεν ήθελε πολύ για να δημιουργηθεί χάος. Από αρχαίες επιγραφές είναι σαφές, ότι οι αρματοδρομίες ήταν δημοφιλείς, γιατί ήταν ένα θέαμα θανάτου και καταστροφής. «Οι αρματοδρόμοι διέτρεχαν πολλούς κινδύνους. Γίνονταν συγκρούσεις, τις οποίες οι οδηγοί έπρεπε να αποφύγουν. Ξέρουμε, ότι σε μία αρματοδρομία πήραν μέρος 41 άρματα και τερμάτισε μόνο ένα. Στον τελευταίο γύρο οι οδηγοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για τη νίκη. Ο τερματισμός ήταν εξ ίσου επικίνδυνος με τον υπόλοιπο αγώνα

 

*   *   *


     Δεν ξέρουμε πώς ο αθλητής του Τάραντα κέρδισε τη δόξα. Το οστά του και ο τάφος του αποδεικνύουν όμως, ότι υπήρξε από τους καλύτερους αθλητές του αρχαίου κόσμου. Θαμμένος για 2.500 χρόνια ο αθλητής του Τάραντα ξαναήρθε στη ζωή. Μας αποκάλυψε μυστήρια του κόσμου του αρχαίου αθλητισμού.

 

     Ακόμα και στο θάνατο ο αθλητής του Τάραντα έκανε άλλο ένα βήμα προς την αθανασία. Η φήμη του τού εξασφάλισε τάφο, που διατήρησε τα οστά του, έτσι ώστε να μπορέσουμε σήμερα να γευτούμε τη δόξα του κόσμου των πρώτων Ολυμπιονικών.

 

 

Σημείωση:

Το παραπάνω άρθρο είναι απομαγνητοφώνηση 

εκτενών αποσπασμάτων τού ντοκυμαντέρ 

First Olympian” (συμπαραγωγή BBC / Discovery Channel).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+9=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...