Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΧΑΩΔΗΣ
ΔΙΑΦΟΡΑ
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ -
ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ


Ανάλυση
της θεμελιακής έννοιας «Λόγος»


Έγραψε στις 21.01.2010 ο/η: Θανασουλόπουλος Κώστας

Επιστροφή

Την εποχή, που η ρωμαϊκή αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο τμήματα, δυτική και ανατολική, ο αυτοκράτορας της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος, ο αποκαλούμενος Μέγας, ευνόησε για τους δικούς του λόγους την επέκταση της τότε αναπτυσσόμενης χριστιανικής θρησκείας. Οι ηγήτορες της νέας αυτής θρησκείας, παρακλάδι της ιουδαϊκής με τις όποιες δογματικές διαφορές, είχαν τη διορατικότητα να αντιληφθούν, ότι κάθε προσπάθειά τους θα ήταν μάταιη και αναποτελεσματική, άν δεν έδειχναν, ότι η νέα αυτή θρησκεία ήταν μία εξέλιξη της μέχρι τότε επικρατούσας λατρείας. Δεν αρκέσθηκαν όμως μόνο σ' αυτό, αλλά διάφοροι ταγοί της νέας θρησκείας προσπάθησαν να συνενώσουν με διάφορους τρόπους την αρχαία φιλοσοφία με τη νέα και ανερχόμενη τότε χριστιανική θεολογία.

Ας δούμε την οντολογική και κοσμολογική βάση του τρόπου, με τον οποίο διαστρέβλωσαν την έννοια «Λόγος», την οποία ταύτισαν με το θεό τους.

 

Ο Λόγος στον Ηράκλειτο και τον Ιωάννη

Ο Ηράκλειτος, ο μεγαλύτερος ίσως στοχαστής της περιόδου αυτής, διατύπωσε τα πασίγνωστα αποφθέγματά του.

1. «Ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντας ομολογείν σοφόν εστιν εν πάντα είναι.» (Όχι εμένα, αλλά τον λόγο αφού ακούσετε, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι ένα τα πάντα είναι), 26 (50). Οι αριθμοί παρουσιάζουν τη σειρά των αποσπασμάτων του Ηράκλειτου, ο πρώτος αριθμός, όπως τα κατέταξε ο Ρούσσος και ο εντός παρενθέσεως, όπως τα κατέταξε ο Αξελός.

Και ο «λόγος» αναφέρεται πολλές φορές στα αποσπάσματα που διασώθηκαν, με κύριο απόσπασμα αυτό, που δεν έχει αμφισβητηθεί από κανένα, ότι είναι δικό του:

2. «Εν το σοφόν· επίστασθαι γνώμην οτέη εκυβέρνησε πάντα δια πάντων.» (Ένα το σοφό· να κατέχεις την ιδέα, που κυβερνά τα πάντα μέσα από τα πάντα), 85 (41). Επίσης το επόμενο:

3. «Εν το σοφόν μούνον λέγεσθαι ουκ εθέλει και εθέλει Ζηνός όνομα.» (Ένα και μόνο το σοφό δεν θέλει και θέλει να λέγεται με το όνομα του Δία), 84 (32). Και το τελευταίο:

4. «Του λόγου τούδ' εόντος αιεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι, και πρόσθεν η ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον· γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι πειρώμενοι και επέων και έργων τοιουτέων οκοίων εγώ διηγέομαι κατά φύσιν διαιρέων έκαστον και φράζων όκως έχει· τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται.» (Μολονότι ο λόγος αυτός υπάρχει πάντα, ασύνετοι γίνονται οι άνθρωποι, και πριν τον ακούσουν και αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά, κι ενώ γίνονται τα πάντα κατά το λόγο τούτο, με άπειρους μοιάζουν, κι ας έχουν πείρα και από λόγια και από έργα τέτοια, όπως αυτά που εγώ εξηγώ, διαχωρίζοντας το καθένα κατά την φύση του και λέγοντάς το όπως έχει. Όμως οι άλλοι άνθρωποι λησμονούν όσα ξυπνητοί κάνουν, όπως και όσα κάνουν κοιμισμένοι, δηλαδή ο λόγος είναι αυτός που πάντοτε υπάρχει, αλλά οι άνθρωποι δεν τον ακολουθούν), 1(1).




 «Ξυν νοώ λέγοντας ισχυρίζεσθαι χρητώ ξυνώ πάντων όκωσπερ νόμω πόλις και πολύ ισχυροτέρως». (Aπόσπασμα 114). (Για να μιλήσουμε με την κοινή λογική, λέμε, ότι πρέπει να στηριζόμαστε στο Λόγο, ο οποίος διευθύνει τα πάντα, όπως η πόλις στηρίζεται στο νόμο και ακόμη μάλιστα πολύ ισχυρότερα.) Ο πίνακας στον οποίο εικονίζεται ο Ηράκλειτος είναι του Johan Moreelse, ιζ΄ αι.
 

Το μεγάλο ερώτημα, που προκύπτει από αυτά τα αποσπάσματα ήταν και είναι ακόμη, τί εκφράζει ο λόγος, ποιά είναι η αλληγορική του έννοια; Είναι μία ερώτηση, στην οποία δεν είναι καθόλου εύκολο να δοθεί μία απάντηση τέτοια, που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση. Σύμφωνα με τον Αξελό «ο Λόγος είναι αυτό που συνδέει τα φαινόμενα μεταξύ τους, που τα συνδέει ως φαινόμενα ενός και μόνου Σύμπαντος, κι αυτό που συνδέει την ομιλία με τα φαινόμενα. Ο “Λόγος” είναι ένας σύνδεσμος». Περίπου το ίδιο αναφέρει και ο Ρούσσος θεωρώντας, ότι ο ίδιος ο Ηράκλειτος «μας υποχρεώνει να δεχτούμε το λόγο σαν αυθυπόστατο αντικείμενο, ανεξάρτητο από τον φορέα του» και ότι το «εν» δεν ταυτίζεται με τα «πολλά», αλλά πρέπει να θεωρείται σε καθαρά οντολογικό πεδίο, όπου το «εν» είναι το γενικό και τα «πάντα» τα επί μέρους στοιχεία του ενός.

Ο Πανέρης επίσης θεωρεί, ότι: «Σχετικά με το λόγο ο Ηράκλειτος στη θέση τής έντονα νοητικής θεότητας βάζει μία νοητική αρχή, το “λόγο”», ενώ ο Βέϊκος πιστεύει, πως: «Ο λόγος προβάλλεται σαν ένα σήμα, που δηλώνει την αιώνια αλήθεια, όσο και τον αιώνιο κοσμικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο γίνονται τα πάντα. Ο λόγος είναι ουσιαστικά ο συνδετικός αρμός όλων των πραγμάτων και των ανθρώπων, ο κοινός παράγοντας, που διαπερνά και διέπει τα πάντα.» Οι Kirk και συνεργάτες γράφουν, ότι: «Αυτό που πρέπει να αναγνωρισθεί είναι ο “λόγος”, που ίσως πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως ενοποιητική αρχή ή συμμετρική διάταξη των πραγμάτων, κάτι που σχεδόν θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “δομικό σχέδιο”, τόσο ατομικό όσο και γενικό. Ο λόγος φαίνεται να έχει το ίδιο εύρος εφαρμογής με το πρωταρχικό κοσμικό συστατικό, την φωτιά.»

Συνοψίζοντας όλα τα προαναφερθέντα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι κατά τον Ηράκλειτο ο «Λόγος» είναι η άφατη, αμορφοποίητη και παντοδύναμη συμπαντική ενέργεια, όσα και αν είναι τα τυχόν επί μέρους Σύμπαντα, που υπάρχουν ως υποσύνολα ενός Συμπαντικού συνόλου, που επικοινωνούν μεταξύ τους στο εσωτερικό του, από την οποία εκπορεύεται κάθε υλική και νοητική ύπαρξη. Ο «Λόγος» είναι μέσα στο Σύμπαν [«είναι σοφό να ομολογήσετε ότι ένα τα πάντα είναι...» 85(41)], με τον τύπο εν-πάντα δηλώνεται όχι μόνον ότι τα πάντα αποτελούν ενότητα, αλλά και το ότι το ον νοείται κινούμενον αμφίδρομα.

Είναι η ουσία του, η δημιουργική δύναμη [26(50) «ένα το σοφό, να κατέχεις την ιδέα που κυβερνά πάντα μέσα από τα πάντα...»], είναι η ταυτοποιημένη έννοια της Φύσης και των άπειρων δυνατοτήτων της [1(1) «...μολονότι ο λόγος αυτός υπάρχει αιώνια, ασύνετοι γίνονται οι άνθρωποι, και πριν τον ακούσουν και αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά, κι ενώ γίνονται τα πάντα κατά το λόγο τούτο...»], δεν είναι κάποια εξωτερική υπερφυσική δύναμη που προστάζει: αυτό επεξηγεί ο ίδιος ο Ηράκλειτος στο πιο κάτω απόσπασμά του: 51(30) «Κόσμον τόνδε τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ΄ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα.» [Τον κόσμο τούτο, τον ίδιο για όλους, ούτε θεός ούτε άνθρωπος τον έκανε, αλλά ήταν πάντα και είναι και θα είναι φωτιά αειφόρος, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.] Από αυτό το απόσπασμα αλλά και από τα 29(53), 51(40), 75(92), 77(67), 86(5), 91(108) και 96(24) φαίνεται, ότι ο Ηράκλειτος εκτός από το «Λόγο» δεν θεωρεί ότι υπάρχουν άλλες δυνάμεις, όπως π.χ. θεότητες, που μπορούν να δράσουν έξω και πέραν των φυσικών δυνάμεων του Σύμπαντος. Είναι σαφής η τοποθέτησή του για τον ανθρωποκεντρισμό της θεότητας, όπως τούτο γίνεται απολύτως εμφανές από το απόσπασμα 77, που αναφέρει: «Ο θεός ημέρη ευφρόνη, χειμών θέρος, πόλεμος ειρήνη, κόρος λιμός· αλλοιούται δε όκωσπερ πυρ ο οκόταν συμμιγή θυώμασιν, ονομάζεται καθ΄ ηδονήν.» (Ο θεός μέρα νύχτα, χειμώνας θέρος, πόλεμος ειρήνη, κόρος λιμός· αλλοιώνεται όπως το πυρ, που όταν σμίξει με θυμιάματα, ονομάζεται κατά τη μυρωδιά του καθενός.)

Την έννοια αυτή του «Λόγου» φαίνεται, ότι ο ανθρώπινος νους ως σήμερα δεν είναι σε θέση να τη συλλάβει και να την εξηγήσει, γι΄ αυτό την ταυτίζει με το θεό, όπως ο καθένας τον φαντάζεται ή θα τον ήθελε να είναι ανάλογα με τις προσωπικές του υπερβατικές απόψεις.

Ο «Λόγος» θα μπορούσε να λεχθεί, ότι είναι το «μηδέν», αν ήταν δυνατόν να προσδιορισθεί αυτό. Όμως άλλο η μαθηματική έννοια του μηδενός και άλλο η κοσμολογική. Είναι άραγε δυνατόν να υπάρχει «μηδέν» στο Σύμπαν; Αλλά αν υπάρχει, τότε θα υπήρξε κάποτε, έστω και για μία στιγμή, δημιουργία από το μηδέν. Σήμερα όμως πιστεύουμε, ότι από το μηδέν τίποτε δεν μπορεί να δημιουργηθεί, και αυτό είναι μία γνώση και της σημερινής Επιστήμης αλλά και των αρχαίων φιλοσόφων και ερευνητών του κοσμολογικού γίγνεσθαι. Εκτός πλέον αν υπάρχει κάποιο άλλο μηδέν, άγνωστο, απροσδιόριστο και ακατανόητο για το δικό μας το περιορισμένο μυαλό στα όρια του μικρόκοσμού μας επί της γης.

   






Φιλόσοφος (φίλος και σοφία) είναι αυτός, που αγαπά τη σοφία, που αγαπά τη γνώση. Πρώτος χρησιμοποίησε τη λέξη ο Πυθαγόρας, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν φιλόσοφος, δηλαδή εραστής τής σοφίας και όχι σοφός. (Στην εικόνα «Η Φιλοσοφία» τού Ραφαήλ)

Ο Αξελός λέει: «Το είναι του θεού βρίσκεται στο γίγνεσθαι. Ο θεός είναι σε κίνηση, μεταβάλλεται παραμένοντας ο ίδιος. Το γίγνεσθαι είναι θείο. Ο θεός είναι ενωμένος με το Λόγο, με τον κόσμο, με την φωτιά, είναι η ενότητα των αντιθέτων.» Άν λοιπόν η αλληγορική έννοια της Προμηθεϊκής φωτιάς είναι η μεταφορά της Συμπαντικής γνώσης στον άνθρωπο, τότε θα ήταν δυνατόν να ισχυρισθεί κανείς, ότι ο «Λόγος» είναι η έκφραση του φορέα αυτής της φωτιάς. Από τα πιο πάνω αποσπάσματα 26(50) και 85(41) φαίνεται αμέσως, πως «...τα πάντα είναι ένα» και πως «ένα το σοφό, να κατέχεις την ιδέα που κυβερνά τα πάντα μέσα από τα πάντα», δηλαδή κατά τον Αξελό «...η θεότητα είναι η συμπαντική σοφία... είναι το νόημα του κόσμου... σαν νόημα που είναι, ενώνεται με το λόγο.»

 

Η χαώδης απόσταση τού χριστιανικού «Λόγου»

Αυτή την καθαρά φυσιοκρατική άποψη του Ηράκλειτου την παραλλήλισαν και ακόμη την ταυτίζουν με την άποψη του «κατά Ιωάννην» ευαγγελίου, όπως αναφέρεται πιο κάτω: «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον θεόν, πάντα δι' αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν, εναυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων.» (Βλ. Ο Λόγος βρίσκεται μέσα στο Σύμπαν).

Η θεολογική ερμηνεία του πιο πάνω κειμένου, όπως την εξηγεί ο Τρεμπέλας, είναι η εξής: «Κατά την αρχήν της δημιουργίας υπήρχεν ο υιός του Θεού, που εγεννήθη από τον πατέρα ως άπειρος και ζωντανός λόγος από απειροτέλειον και πάνσοφον νουν. Και ο λόγος ως δεύτερον πρόσωπον της θεότητας υπήρχεν αχώριστος από τον Θεόν και ήτο πάντοτε πλησιέστατα προς αυτόν. Και ήτο Θεός τέλειος ο λόγος. Ούτος υπήρχε κατά την αρχήν της δημιουργίας ενωμένος προς τον θεόν. Όλα τα δημιουργήματα έγιναν δια της συνεργασίας του με τον πατέρα και χωρίς αυτόν δεν έγινεν ούτε το παραμικρό από όσα έχουν γίνει. Είχε μέσα του ζωή, και αυτός ως πηγή της ζωής δημιούργησε και συντηρεί κάθε ζωή. Δια τους λογικούς δε ανθρώπους ήτο εξ αρχής και το πνευματικόν και ηθικόν φως, που φωτίζει τον νουν τους και οδηγεί εις την αλήθειαν.»

 










Ο φυλακισμένος φιλόσοφος παραστεκόμενος από τη Φιλοσοφία. (Μικρογραφία χειρογράφου, που περιέχει τα έργο του μεταφραστή του Αριστοτέλη, Boηθίου. Βιβλιοθήκη της Βαυαρίας. Bλ. Ένα χρονικό του διωγμού των φιλοσόφων διά μέσου των αιώνων).

Η σχολαστική μελέτη των αποσπασμάτων του Ηράκλειτου και η παράλληλη συγκριτική μελέτη του ευαγγελικού αποσπάσματος δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών για τη χαώδη εννοιολογική απόσταση, που υπάρχει μεταξύ των δύο εννοιών. Εξετάζοντας και πάλι το απόσπασμα 85(41), («Ένα το σοφό, να κατέχεις την ιδέα που κυβερνά τα πάντα μέσα από τα πάντα») και συνδυάζοντάς το με το 26(50) («...του λόγου ακούσαντας ...τα πάντα είναι ένα») γίνεται αμέσως αντιληπτό, πως ο «Λόγος» είναι η διαρκής και δημιουργική εσώτατη ουσία των δυνάμεων της Φύσης, «ο οικουμενικός δεσμός, το φως που καθιστά δυνατή την αποκάλυψη του είναι εν τω γίγνεσθαι της ολότητας» κατά τον Αξελό, ενώ από άλλους συγγραφείς αναφέρεται ως παγκόσμιος και καθολικός νόμος, που έχει ως αρχή και αφετηρία την ουσία της Φύσεως, και ότι οι νόμοι της Φύσεως είναι αναγκαστικοί, δηλαδή αναπότρεπτοι και συγχρόνως αιώνιοι και απαράβατοι και αποτελούν την «φωνή της Φύσεως» από το εσωτερικό και βαθύτερο είναι των όντων.

Δηλαδή, τα φυσικά όντα, μεταξύ των οποίων ασφαλώς και ο άνθρωπος, εξελίσσονται και αναπτύσσονται ελεύθερα σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους και χωρίς περιορισμούς. Άλλωστε και από τους αρχαίους έλληνες διατηρούμε παρακαταθήκες για την φύση μας. Ο σοφιστής Αλκιδάμας έλεγε: «Ελεύθερους αφήκε πάντας ο θεός, ουδένα δούλον η φύσις πεποίηκε», ενώ ο Αριστοτέλης σημείωνε, ότι η δουλεία είναι αντίθετη στην Φύση, γιατί μόνον οι ανθρώπινοι νόμοι δημιουργούν άλλους δούλους και άλλους ελεύθερους. Στην Φύση δεν υπάρχει τέτοια διάκριση. Και ο Πλάτων στον «Ιππία» παρατηρεί: «Ηγούμαι εγώ ημάς συγγενείς τε και οικείους και πολίτας άπαντας είναι φύσει ου νόμω.» Ο φυσικός νόμος δεν κάνει καμμιά διάκριση ανάμεσα στα όντα και τις μορφές της δημιουργίας και βοηθάει στη αδιάκοπη εξέλιξή τους. Η πηγή της ελευθερίας λοιπόν βρίσκεται μέσα στην ίδια τη σύνθεση της ουσίας της Φύσης. Είναι με άλλα λόγια ιδιότητα αυτού του ίδιου του πνεύματος.

Αυτή η ελληνική θέση για το «Λόγο» δεν πρέπει να συγχέεται με το «Λόγο» του Ιωάννη, που είναι ο ενσαρκωμένος υιός του Πατέρα-Θεού, του «Πάνσοφου νου». Ο Ηράκλειτος συνέλαβε και εξέφρασε το νόημα της ολότητας του κόσμου, αυτήν την ολότητα που είναι αιώνια και καθόλου δημιούργημα ενός υπερβατικού όντος, ενώ αντίθετα η βιβλική θεολογία και κατ΄ επέκταση η χριστιανική πιστεύει σε έναν κόσμο, που δημιουργήθηκε εκ του μηδενός από έναν εξωσυμπαντικό, πάνσοφο και ασφαλώς υπερβατικό Θεό, αυτόν που έκανε όλους τους ευφυείς σχεδιασμούς, σύμφωνα με τη σημερινή ορολογία, μια εξωσυμπαντική θεία πρόνοια, που κυβερνά τον κόσμο έξω από το Σύμπαν, που έχει λόγο για τον τρόπο συμπεριφοράς και διαβίωσης των επί της γης κι όπου τυχόν αλλού πλασμάτων, που ρυθμίζει τις ζωές και την τύχη τους. Ένα θεό, ο οποίος επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση του δημιουργικού πνεύματος μόνον, ως εκεί που δεν ενοχλεί τις δογματικές και απόλυτες θέσεις των επί της γης εκπροσώπων του. Δεν αφήνουν καμμιά αμφιβολία για όσα αναφέρθηκαν τα τρία πρώτα εδάφια του κατά Ιωάννη ευαγγελίου, τα οποία αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Ο «Λόγος» του ευαγγελίου είναι αυτός ο ίδιος ο θεός προσωποπαγής (...και θεός ην ο Λόγος) και ενσαρκωμένος με τη μορφή του υιού. Ο «Λόγος» του ευαγγελιστή είναι αυτός που δημιουργεί τα πάντα αναλλοίωτα εις το διηνεκές. Αντίθετα ο Λόγος του Ηράκλειτου υπάρχει μέσα στην ουσία του συμπαντικού γίγνεσθαι, που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, αναζήτηση διαφορετικών μορφών και αλλαγή των υφισταμένων, σε μια διαρκή, εξελικτική δημιουργία, νέων τελειότερων μορφών. Ένας «Λόγος» άυλος, α-προσωποπαγής, διάχυτος σε κάθε μόριο του Σύμπαντος, αφού «εν πάντα είναι».

Η ηρακλείτεια φιλοσοφία πιστεύει στο ενιαίον του Σύμπαντος, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος είναι ένα μικρό παρακλάδι, ενός Σύμπαντος που κανένας δεν έφτειαξε ποτέ, που υπήρχε πάντα και θα υπάρχει αιωνίως σε ένα συνεχές και αειφόρο γίγνεσθαι, όπως φαίνεται στο απόσπασμα 51(30) που προαναφέρθηκε. («Τον κόσμο τούτο, τον ίδιο για όλους, ούτε κάποιος θεός ούτε άνθρωπος τον έκανε, αλλά ήταν πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζώσα φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο».)

 

Επαληθεύει τον Ηράκλειτο η σύγχρονη Φυσική

Σύμφωνα με τα νεώτερα δεδομένα της σύγχρονης Φυσικής, κάθε υποπυρηνικό σωματίδιο σχετίζεται με όλα τα άλλα. Κανένα τους δεν είναι στοιχειώδες ή πρωταρχικό, αλλά το καθένα περιέχει κάτι από την ταυτότητα των άλλων. Από όσα σήμερα είναι γνωστά, το αρχέγονο Σύμπαν φαίνεται πως άρχισε από την απλούστερη θερμοδυναμική ισορροπία. Άρχισε σε μία κατάσταση απείρως υψηλής θερμοκρασίας, «ην και έστι και έσται πυρ αείζωον», και είναι δύσκολο να βρεθεί κάποια διαφορά στην πριν 2.500 χρόνια έννοια και τη σημερινή γνώση. Μέσα στην ιδέα του απείρου «Λόγου» η ιδέα του κόσμου σαν μία αιώνια φωτιά δεν φαίνεται να διαφέρει. Στην αρχέγονη φάση -δέχεται η σύγχρονη Φυσική- επικρατούσε τόσο υψηλή θερμοκρασία, ώστε ήταν αδύνατο να υπάρχει σύνθετος πυρήνας (απτόμενον μέτρα). Όσο όμως η πυρηνική φωτιά έσβηνε (αποσβεννύμενον μέτρα) και η θερμοκρασία έπεφτε, άρχισαν να σχηματίζονται σύνθετοι πυρήνες.

Σε ένα δηλαδή διαστελλόμενο Σύμπαν η οργανωμένη ενέργεια μπορεί να εμφανιστεί αυτόματα, χωρίς να υπάρχει από την αρχή. Συνεπώς η κοσμική τάξη ξεπηδά από τη διαστολή του Σύμπαντος, που εξηγεί όχι μόνον την προέλευση της ύλης αλλά και την προέλευση της οργάνωσής της. Η αρμονία δηλαδή του Σύμπαντος και η αφθονία των φυσικών νόμων είναι ένα φαινόμενο καθαρά χαμηλών θερμοκρασιών κατά τους φυσικούς. Όμως η θερμοκρασία στο Σύμπαν αυξάνει, με αποτέλεσμα την αύξηση της εντροπίας στην υψηλότερη τιμή της. Με την αύξηση λοιπόν της θερμοκρασίας οι διάφορες δυνάμεις που επενεργούν στην ύλη, καθώς λέει ο φυσικός Davies, αρχίζουν να χάνουν την ταυτότητά τους και στην «φανταστική» θερμοκρασία των 10 °C όλες οι δυνάμεις της Φύσης συγχωνεύονται σε μία υπερδύναμη. Σε αυτή τη θερμοκρασία όλα τα διαφορετικά υποατομικά σωματίδια χάνουν και αυτά την ταυτότητά τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους εξαφανίζονται μέσα σε αυτό το φοβερό καμίνι.

Οι φυσικοί σήμερα τείνουν να καταλήξουν στο συμπέρασμα, ότι, καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία, τα σύνθετα υποατομικά σωματίδια διασπώνται αποκαλύπτοντας απλούστερα συστατικά, και οι πολύπλοκες δυνάμεις λειτουργούν με απλούστερο τρόπο. Ακόμη είναι πρόωρο να λεχθεί με βεβαιότητα, άν αυτές οι ιδέες είναι σωστές. Οι ενδείξεις όμως είναι ενθαρρυντικές. Στις αφάνταστα λοιπόν υψηλές θερμοκρασίες της δημιουργίας θα λειτουργούσε μόνο η υπερδύναμη και σε ελάχιστα είδη απλών σωματιδίων.

Αυτή όμως η θεωρία της σημερινής Φυσικής σε τι διαφέρει άραγε από την ηρακλείτειο ρήση «...αλλά ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον»; Από την φωτιά, το πυρ, την ουσία του Σύμπαντος, το «Λόγο» δηλαδή, γίνονται τα όντα με την πύκνωση και την αραίωση, και όλα ξαναδιαλύονται από το τρομακτικό καμίνι της φωτιάς, έτσι που αυτή η ίδια η Φύση με την έννοια της φωτιάς αποτελεί το μοναδικό υπόβαθρο. Γιατί όλα χάνονται και δημιουργούνται με την φωτιά. Δηλαδή για τον Ηράκλειτο και για τη νεότερη Φυσική ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της φωτιάς, και η φωτιά γίνεται κόσμος. Το πυρ, η φωτιά, είναι η ενεργειακή δύναμη, ανάλογα με τη θερμοκρασία της «απτόμενη και αποσβεννύμενη» δημιουργεί η εξαφανίζει. Ο κόσμος, σε απάντηση στο αιώνιο ερώτημα, είναι αιώνια φωτιά, και η φωτιά, το πυρ, είναι η αρχή και το τέλος.

Από τη μικρή αυτή αναδρομή στην έννοια των δύο «Λόγων» φαίνεται με απόλυτη σαφήνεια η εννοιολογική διαφορά ανάμεσα στον ηρακλείτειο «Λόγο» και εκείνον του ευαγγελιστή. Ο πρώτος αναφέρεται σε μία φυσική υπερδύναμη, που ξεκινάει και λειτουργεί με τους συμπαντικούς νόμους και διέπει το αέναο γίγνεσθαι και ο δεύτερος σε έναν υπερβατικό, εξωσυμπαντικό θεό, που δημιουργεί και κυβερνάει το Σύμπαν. Εναπόκειται στον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να αποφασίσει, ποιός από τους δύο «Λόγους» πλησιάζει περισσότερο στην συμπαντική πραγματικότητα. (Κώστας Θανασουλόπουλος, ομίτιμος καθηγητής Α.Π.Θ.).


      Βιβλιογραφικές επιλογές

     - Αξελός, Κ., «Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία». (Μεταφ. Δ. Δημητριάδης.) Εκδ. «Εξάντας», 1962, σελ. 352.

     - Αξελός, Κ., «Προς την πλανητική σκέψη». Εκδ. «Βιβλιοπωλείο της Εστίας», 1985, σελ. 437.

     - Βέϊκος, Θ., «Οι προσωκρατικοί». Εκδ. «Ελληνικά γράμματα», 1995, σελ. 253.

     - Davies, P., «Θεός και μοντέρνα Φυσική». Μτφρ. Θ. Τσουκαλαδάκης. Εκδ. «Κάτοπτρο», 1983, σελ. 382.

     - Κirk, G. S., Raven, J. E. and Schofield, M.,  «Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι», μτφρ. Δ. Κούρτοβικ, Εκδ. «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1990, σελ. 560.

     - Πανέρη , Ι., Προσωκρατικοί φιλόσοφοι. Εκδ. Κωνσταντινίδη, Θεσσαλονίκη, 1986, σελ. 149.

     - Πλάτων. «Ιππίας».

     - Popper, K., Gigon, O. και Μιχαηλίδης, Κ. Π., Οι Προσωκρατικοί, Εκδ. «Imago», 1984, σελ. 362.

     - Ρούσσος, Ε., «Ηράκλειτος, περί Φύσεως». Εκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1987, σελ. 211.

     - Θανασουλόπουλος Κ.Κ., Η θεωρία της εξέλιξης στη φιλοσοφία του Εμπεδοκλή.

     - Τρεμπέλας, Π.Ν., «Η Καινή Διαθήκη», Αθήνα, 1982.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+9=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...