Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΜΕΤΑ-
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ
ΕΥΡΩΠΗ


Θα παραμείνει κοσμική;
Η πολιτισμική σύγκρουση με το Ισλάμ

Μιλάει στην ''Ελεύθερη Έρευνα''
η αναπληρώτρια καθηγήτρια της Παντείου,
δρ Πηνελόπη Φουντεδάκη


Έγραψε στις 21.12.2009 ο/η:

Επιστροφή

     - Όλες οι θρησκείες είναι απόλυτες. Σχηματικά, δεν υπάρχει διάλογος για το ποιά είναι η αλήθεια -είναι δεδομένη για την κάθε μιά- κι επομένως, δεν επιτρέπεται οι πιστοί να συζητούν επ΄ αυτού. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε θρησκεία εξ ορισμού δημιουργεί και σήμερα πρόβλημα στην ελευθερία του λόγου.


    - Τι συμβαίνει όταν κάποιος επικαλούμενος τα θρησκευτικά του πιστεύω παραβιάζει τα δικαιώματα των παιδιών του ή της γυναίκας του; Μπορεί να επιβάλει κλειτοριδεκτομή στην κόρη του; Μπορεί να θεωρεί, ότι οι οικογενειακές σχέσεις ρυθμίζονται από το θεό και όχι από το νόμο;




     

     - Τα χτυπήματα, που υφίσταται η Δύση είναι ο εθνικισμός, που εκδηλώνεται και από την Δεξιά και από την Αριστερά, η διαφθορά, που στρεβλώνει τις λειτουργίες των συστημάτων, ο θρησκευτικός και φυλετικός φανατισμός, που συντηρεί εστίες πολέμου και έντασης, η αναζήτηση καταφυγίου στο παρελθόν και η καχυποψία για το μέλλον.


     - Η Ελλάδα, που έχει τη λεγόμενη «επικρατούσα θρησκεία», είναι το ευρωπαϊκό «παράδειγμα» της στενότερης σχέσης κράτους - εκκλησίας, της πιο περιπεπλεγμένης και πελατειακής τόσο από πλευράς οικονομικών όσο και πολιτικών - εκλογικών συμφερόντων.


      - Η σημαία, όταν δεν έχει τον σταυρό, μπορεί να διατηρηθεί. Όχι όμως, τα θρησκευτικά σύμβολα, κυρίως στα δικαστήρια και στα σχολεία.


       Aυτά τόνισε -μεταξύ άλλων- η αναπληρώτρια καθηγήτρια της Παντείου, δρ Πηνελόπη Φουντεδάκη, σε μιά ενδιαφέρουσα συνέντευξη, την οποία παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα».

 

 

Η δρ Πηνελόπη Φουντεδάκη (αριστερά) σπούδασε στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και στη Νομική Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Hagen της Γερμανίας. Τη διδακτορική της διατριβή εκπόνησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σήμερα είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια του Συνταγματικού Δικαίου, στο Γενικό Τμήμα Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου και Διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δίκαιο και Ευρωπαϊκή Ενοποίηση».
   
    


     «Ε.Ε.»: Κυρία Φουντεδάκη, πριν λίγο καιρό, μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Πολωνή Ευρωβουλευτής επιχειρηματολογώντας κατά των αμβλώσεων ανέφερε, ότι η άμβλωση είναι αμαρτία. Είναι δυνατόν στις μέρες μας, μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να συζητούν για αμαρτήματα; Μήπως βρισκόμαστε στην αυγή ενός νέου Μεσαίωνα;


     - Θα σας απαντήσω όχι. Δεν είναι η λογική του Μεσαίωνα, αλλά η λογική των ιστορικών κύκλων. Όσο περισσότερο ενοποιείται σήμερα ο κόσμος, είτε μέσω της Ε.Ε., είτε  μέσω της  παγκοσμιοποίησης, ο ορίζοντας της επικοινωνίας διευρύνεται. Έθνη, κράτη, φυλές, πολιτισμοί, που ζούσαν στο δικό τους πολιτικό, πολιτιστικό, οικονομικό περιβάλλον, ήρθαν απότομα σε ευθεία επικοινωνία, αλλά και σε σύγκρουση. Είναι προφανές, ότι ένα μέρος του πληθυσμού της Πολωνίας θεωρεί, ότι η επαναφορά στη θρησκευτική πίστη, που στερήθηκε κατά την σοβιετική περίοδο, συνιστά εκδήλωση ελευθερίας και εξέλιξης. Νομίζω πως απατάται και κατ’ ουσίαν επιστρέφει σε μία εξ αποκαλύψεως αλήθεια, που μπορεί να καταστεί πολιτευματικά προβληματική, αφού η αμαρτία εμφανίζεται σαν πολιτική θέση.  


     Η αντικατάσταση του δικαιώματος από την αμαρτία στην Πολωνία οφείλεται σε ένα ιστορικό κενό πολλών δεκαετιών. Ενώ ο Διαφωτισμός προσδιόρισε ιδεολογικά την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη στο επίπεδο της διάκρισης του κράτους από την εκκλησία (δεν θα συμπεριλάβω την Ελλάδα μέσα, διότι έχει μία ιδιοτυπία), τώρα με την διεύρυνσή της Ε.Ε. προς τα τέως κομμουνιστικά καθεστώτα δια- πιστώνουμε, ότι ο τρόπος, που  αυτές οι χώρες αντιμετωπίζουν τις σχέσεις κράτους- εκκλησίας, είναι πολύ διαφορετικός από τον υπόλοιπο δυτικό.

    

     Συμβολικά, άλλωστε, η εθνική αντιπαλότητα Πολωνίας και Ρωσίας (προ του 1917) δεν είναι άσχετη με την σύγκρουση του καθολικού με το ορθόδοξο δόγμα και την Ουνία. Οι Πολωνοί, καταπιεζόμενοι από τους Ρώσους σε διάφορες φάσεις της Ιστορίας τους, είχαν πάντοτε την συνδρομή της Καθολικής Εκκλησίας και δεν είναι τυχαίο, ότι ο προηγούμενος Πάπας, που ήταν Πολωνός, συνέβαλε στην κατάλυση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Η καθολική εκκλησία στην Πολωνία παραμένει η πιό ισχυρή συνειδησιακή της τάση, είτε μας αρέσει αυτό, είτε δεν μας αρέσει. Ελπίζω, ωστόσο, ότι οι Πολωνοί Ευρωβουλευτές θα συνειδητοποιήσουν γρήγορα πού βρίσκονται και τι υποστηρίζουν. Το εξαιρετικά παρήγορο είναι, ότι η συγκεκριμένη κυρία θεωρήθηκε εκτός τόπου και χρόνου και η Ευρώπη δεν συγκλονίσθηκε από τον λόγο της. Και βεβαίως, ουδεμία ευρωπαϊκή χώρα συζητά σοβαρά την απαγόρευση των αμβλώσεων.


     «Ε.Ε.»: Τι εννοείτε σχετικά με την ιδιοτυπία της Ελλάδας;


     - Να διευκρινίσω λοιπόν, ότι, αν και δεν έχει τύποις επίσημη εκκλησία -έχει τη λεγόμενη «επικρατούσα θρησκεία»- η χώρα μας είναι το ευρωπαϊκό «παράδειγμα» της στενότερης σχέσης κράτους - εκκλησίας, της πιο περιπεπλεγμένης και πελατειακής τόσο από πλευράς οικονομικών όσο και πολιτικών-εκλογικών συμφερόντων. Μην ξεχνάτε πως η ευρύτατη νομιμοποίηση της “επικρατούσας  θρησκείας” στην κοινωνία στηρίζει και άτυπες διακρίσεις που επιβάλλονται από τη Διοίκηση, αλλά και σε πιέσεις προς την πολιτική ηγεσία ως προς τη ματαίωση λήψης αποφάσεων τις οποίες η ίδια η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί δυσμενείς.

    

    Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας εντοπίζεται στην έκταση του πλέγματος των διατάξεων, που αφορούν τις σχέσεις εκκλησίας και πολιτείας και που ως σύνολο έχουν μοναδικότητα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η σύγκριση με άλλες χώρες δείχνει, ότι επί μέρους ρυθμίσεις του ελληνικού Συντάγματος υπάρχουν και σε άλλα ευρωπαϊκά Συντάγματα, σε κανένα όμως δεν διαπιστώνεται τόσο έντονο και σε τόσα επίπεδα το στοιχείο της σύνδεσης κράτους και εκκλησίας. Θυμίζω την προμετωπίδα του Συντάγματος, τον όρκο του Προέδρου της Δημοκρατίας και των βουλευτών, με παραπομπή στην Αγία Τριάδα, την κρατική μισθοδοσία του υπαλληλικού προσωπικού μόνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης ως συνταγματικής επιταγής. Εδώ ταιριάζει η φράση του Φαίδωνα Βεγλερή, που μιλά για τις αποκλίσεις του ελληνικού Συντάγματος από τη φιλελεύθερη δυτική παράδοση.


 


    

    Σε όλες τις θεοκρατούμενες κοινωνίες παγκοσμίως παρατηρείται αφ΄ ενός μεγάλη διαφθορά κι αφ΄ ετέρου υστέρηση παντού (Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, ανάπτυξη κ.λπ.). Τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται και στη βυζαντινοκρατούμενη χώρα μας, η οποία πρωτεύει στην Ευρώπη στη θεοκρατία, αλλά και στη διαφθορά επίσης, ενώ παρουσιάζει τους χειρότερους δείκτες σε όλους τους τομείς.



   Να προσθέσω όμως, πως και το λεγόμενο «λαϊκό κράτος», απολύτως ουδέτερο απέναντι σε όλες τις θρησκείες, είναι κατά τη γνώμη μου ανέφικτο. Και η Γαλλία, που αποτελεί το κλασικό παράδειγμα λαϊκού κράτους δεν μπορεί να αποφύγει αφανείς δεσμούς με την Καθολική Εκκλησία. Η θρησκεία δεν είναι η ατομική πίστη σε έναν θεό· είναι η οργανωμένη λατρεία, που τελείται σε δημόσιο χώρο και διεκδικεί δημόσιο χώρο. Συνεπώς, νομίζω πως πάντα θα αναζητούνται λειτουργικά σχήματα μερικού χωρισμού.


     «Ε.Ε.»: Πώς βλέπετε να επηρεάζονται σήμερα οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και των κρατών, άν λάβουμε υπ΄ όψη μας την θρησκεία;


     - Θα σας έλεγα, πως άνθρωποι, ομάδες και κράτη δοκιμάζονται σήμερα, όσον αφορά τα θρησκευτικά πιστεύω, δηλαδή έχουν δυσκολίες συμβίωσης και συνεννόησης εξ αιτίας των θρησκευτικών και αντίστοιχα πολιτισμικών πιστεύω. Αυτή η απότομη, εκ των πραγμάτων, συνάντηση διαφορετικών πολιτιστικών και δικαιικών ενοτήτων με την ενοποίηση του πλανήτη (προσωπικά την θεωρώ θετική), μετά το 1990, έδειξε πως η επικοινωνία δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε εύκολη. Το έλλειμμα επικοινωνίας είναι πολλές φορές τρομακτικό. Μία ομάδα ανθρώπων συνεννοείται ευκολότερα απ΄ ότι πολλές ομάδες μεταξύ τους. Διαφορετικά προσεγγίζονται δύο ευρωπαϊκά κράτη, που έχουν περάσει από την λογική των δύο παγκοσμίων πολέμων, διότι παρά το αιματηρό τους παρελθόν, οι παρεμφερείς συνθήκες και τα κοινά βιώματα θα τους ενώσουν. Παλαιότερα, η προσέγγιση Δύσης και Σοβιετικής Ένωσης ήταν δύσκολη, αλλά και οι  δύο είχαν μια πολιτική σχέση, που βασιζόταν στη διαδικαστική αλήθεια και όχι στην «εξ αποκαλύψεως». Βλέπετε πόσο δυσκολότερη είναι σήμερα η συνεννόηση μεταξύ Δύσης και Ιράν π.χ.

 

               


     Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η μετανεωτερικότητα μεταφράζεται σε  επικοινωνία, όχι εσώτερη, αλλά οικονομική και πραγματική, που οδηγεί κοινωνίες, κράτη, εξουσίες, ιδεολογίες με αποστάσεις αιώνων, να συνομιλούν. Το αρχέγονο συναντά το μεταβιομηχανικό, θυμίζει λίγο comics. Το διαφορετικό ξαφνικά  βρίσκεται στη διπλανή μας πόρτα, δηλαδή θα πρέπει να συνομιλήσουμε με έναν αλλοδαπό, ο οποίος έχει ζήσει στην κοινωνική δομή της φυλής και του φύλαρχου, που η Δύση έζησε στο απώτατο παρελθόν της. Και το πρόβλημα είναι η πλήρης διάσταση στο πώς λαμβάνεται μία απόφαση. Με την πλειοψηφία, βάσει της ισότητας των συμμετεχόντων, ή με βάση την εμπειρία των γερόντων της φυλής, ή του γηραιότερου άρρενος μέλους της ευρύτερης οικογένειας; Η πολιτική απόφαση, εκεί, λαμβάνεται με κριτήριο την υποτιθέμενη εμπειρία και όχι την γνώση. Ακριβώς, διότι είναι πολλές κοινωνίες, που δεν παράγουν γνώση εδώ και αιώνες. Και κοινωνίες, που δεν έχουν καν αγγίξει τις έννοιες του Διαφωτισμού και των δικαιωμάτων, ζώντας πράγματι σε έναν δικό τους Μεσαίωνα.

    

    Κι αν μέχρι τώρα η Δύση, δηλαδή η Ευρώπη, η Β. Αμερική, και οι παλαίποτε κτήσεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, που βίωσαν άμεσα τις συνέπειες από την βιομηχανική, την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση, δεν είχαν πρόβλημα επικοινωνίας στον πλανήτη, σήμερα αντιμετωπίζουν μία λιγότερη πολυτελή κατάσταση, όπου άτομα, ομάδες και κράτη, δεν μοιράζονται ούτε τις ίδιες αξίες, ούτε τις ίδιες συνθήκες μαζί τους, αλλά είναι κατ’ ανάγκην ισότιμοι συνομιλητές τους και όχι υποτελείς τους. 


     «Ε.Ε.»: Πέραν αυτών όμως, υπάρχει και η μουσουλμανική νοοτροπία στην Ευρώπη. Πρόσφατα, μουσουλμάνοι  μέχρι και πρεσβείες έκαψαν διαμαρτυρόμενοι  για κάποια σκίτσα του Μωάμεθ. Αμέσως μετά, η Όπερα του Βερολίνου, που επρόκειτο να ανεβάσει ένα έργο του Μότσαρτ, στο οποίο με μιά σκηνοθετική πρωτοτυπία ο πρωταγωνιστής έκοβε τα κεφάλια τεσσάρων θεών, του Ποσειδώνα, του Χριστού, του Βούδα και του Αλλάχ, φοβούμενη νέες βίαιες αντιδράσεις των μουσουλμάνων αυτολογοκρινόμενη δεν ανέβασε τελικά την Όπερα. Η ελευθερία του λόγου όμως, κατακτήθηκε ύστερα από μακρούς αγώνες στην Ευρώπη.


     - Ναι, ο Ιδομενέας δεν ανέβηκε τον Οκτώβριο του 2006, μετά από απόφαση της διευθύντριας της Όπερας του Βερολίνου, αλλά πάντως ανέβηκε δύο μήνες μετά, με απόφαση μάλιστα του Υπουργού Εσωτερικών. Πράγματι, οι βίαιες αντιδράσεις των φανατικών ισλαμιστών, αλλά και η στήριξή τους από τους μουσουλμάνους του Βερολίνου -θυμηθείτε την άρνηση δύο ηγετών της μουσουλμανικής κοινότητας του Βερολίνου να παρακολουθήσουν την παράσταση- σημαίνει πως έχουμε τεράστιο πρόβλημα.


     Η θρησκευτική ελευθερία, αυτούσια και όχι ως ελευθερία έκφρασης, αποτέλεσε την πρώτη ατομική ελευθερία. Τα πρώτα συντάγματα και το αίτημα της αστικής τάξης για Σύνταγμα το πρώτο που περιείχαν ήταν το αίτημα για ζωή, για περιουσία και για θρησκευτική ελευθερία. Μετά ακολούθησε η ελευθερία έκφρασης. Υπάρχει μια σύνδεση των δύο η οποία και καθιστά  εξαιρετικά δύσκολη την λύση του προβλήματος.

     Ο τρόπος με τον οποίο οι δύο πλευρές της Δύσης, το ευρωπαϊκό και το αμερικανικό κομμάτι της, αντιμετώπισαν την ελευθερία του έκφρασης, είναι πολύ διαφορετικός. Δεν είναι τυχαίο, ότι το Γκουαντανάμο έγινε ακριβώς εξ αιτίας της πρώτης τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία του λόγου, που οδηγούσε στην αδυναμία του αμερικανικού νομικού συστήματος να θεσπίσει νόμο, με τον οποίο θα μπορούσε να καταστήσει παράνομη πράξη την απλή συμμετοχή σε συμμορία, ακόμη και τρομοκρατική. Έπρεπε να έχει αποδείξεις, ότι συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν προβεί σε τρομοκρατική ενέργεια. Αυτή  καθαυτή η ελευθερία του λόγου και του τύπου είναι ένα δικαίωμα, που αποτελεί τη βάση για πολλά άλλα. Δεν  είναι τυχαίο, ότι σε ημιαυταρχικά καθεστώτα με χωλό το κράτος δικαίου, όπως π.χ. η Ρωσία, υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι για παραβίαση των λογοκριτικών νόμων, ενώ δημοσιογράφοι  σκοτώνονται ή εξαφανίζονται συχνότατα.


     Το ζήτημα των Μουσουλμάνων λοιπόν, εντάσσεται σε αυτό το ζήτημα της μετανεωτερικότητος που σας ανέφερα. Όλες οι θρησκείες είναι απόλυτες. Σχηματικά, δεν υπάρχει διάλογος για το ποιά είναι η αλήθεια, είναι δεδομένη για την κάθε μιά κι επομένως, δεν επιτρέπεται οι πιστοί να συζητούν επ΄ αυτού. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε θρησκεία εξ ορισμού δημιουργεί και σήμερα πρόβλημα στην ελευθερία του λόγου.

     

   Η μουσουλμανική θρησκεία μπορεί εδώ να είναι περισσότερο ακραία για τις δυτικές, και οικουμενικές πλέον, αξίες. Αν η χριστιανική θρησκεία προβλέπει τον αφορισμό σε περίπτωση μεταβολής του θρησκεύματος πιστού της, η μουσουλμανική προβλέπει θανάτωση.


    Αλλά αυτό θα το δούμε στην μειοψηφία των ισλαμιστών, των φανατικών μουσουλμάνων, των οπαδών της τζιχάντ, που ερμηνεύουν το Κοράνι όπως εξυπηρετεί τις πολιτικές τους βλέψεις, ή τον θρησκευτικό τους φανατισμό, που αναζητεί την ανασύσταση του χαλιφάτου. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι αποδέχονται μία πολύ πιο ήπια εκδοχή, που επιτρέπει την συμβίωση με αλλόθρησκους.


  






     Η Ινδονησία είναι μιά μεγάλη μουσουλμανική χώρα, που μέχρι πρόσφατα δεν είχε προβλήματα. Αυτό όμως, που βρίσκω ανησυχητικό, είναι η σιωπηρή αποδοχή των ακραίων φανατικών. Δεν είδα διαδήλωση μουσουλμάνων, που να αποκηρύσσει την άσκηση τρομοκρατίας, ή την καταδίκη του Σαλμάν Ρουσντί σε θάνατο, εξ αιτίας των «Σατανικών Στίχων», όπως έγινε με τα σκίτσα του Μωάμεθ, που δημοσιεύθηκαν στη Δανία. Όλα αυτά  δημιουργούν την αίσθηση, ότι ενώ τα δικαιώματα, που είναι ανταγωνιστικά μέσα σε ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος πάντοτε βρίσκουν μια λύση, δηλαδή, ενώ όλα τα δικαιώματα είναι ίσα και επιλύονται οι συγκρούσεις, με το πρόβλημα των Ισλαμιστών, επαναλαμβάνω, αυτό δεν ισχύει. Το έννομο σύστημα για διάφορους λόγους αδυνατεί να επιβάλει κυρώσεις σε αυτούς, οι οποίοι παραβιάζουν τον νόμο, όπως γίνεται στις άλλες περιπτώσεις. Επομένως έχουμε ένα φαινόμενο, το οποίο δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στην ελευθερία του λόγου. Παρ΄ όλα ταύτα, δεν θεωρώ, ότι οι ακραίες αυτές εκδηλώσεις θα οδηγήσουν σε μια μορφή αυτολογοκρισίας, γι΄ αυτό και εκφράσεις όπως: «πάμε σε έναν νέο Μεσαίωνα», δεν νομίζω ότι ισχύουν. Απλά αυτή τη στιγμή δεν αντιμετωπίζεται, δεν μπορώ να σας πω, ότι θα βρεθεί μία λύση.


   Τέλος του Α΄ μέρους.


     Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλίκ εδώ.







 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 32205 έγραψε...
Yorgo βάζει τη λαμπάδα στο μανουάλι.
https://www.youtube.com/watch?v=OTE4WSg4_AI
05.02.2015, 14:39:43






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...