Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».



Από τον εκτοπισμό τους
έως την υποδοχή των λειψάνων της Αγ. Ελένης


Έγραψε στις 19.05.2017 ο/η: Γαλανός Γιώργος



Το Ποντιακό Ζήτημα αποτελεί ένα καλό παράδειγμα παραλογισμού, που πηγάζει από την εφαρμογή εθνικών αρχών σ’ ένα πολυεθνικό κράτος. Στον Πόντο ζούσαν πολλοί και διάφοροι λαοί, οι οποίοι εκχριστιανίστηκαν και ως μέλη της οθωμανικής αυτοκρατορίας πλέον, με την επίδραση των αναδυόμενων τότε στο Βαλκάνια εθνικών ιδεολογιών, τις θρησκευτικές διαιρέσεις τις μετέτρεψαν σε εθνικές.

Ο ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός άρχισε στις αρχές του 19ου αιώνα να υιοθετεί αισθήματα και φαντασιώσεις του ρωμέικου εθνικισμού. Επηρεάστηκαν, ασχέτως ρίζας, όσοι ζούσαν στη Ανατολή, μιλούσαν ρωμέικα και ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, υποκύπτοντας στην πολιτική της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης και αργότερα της Άγκυρας, οι λαοί του Πόντου χωρίστηκαν στο φαντασιακό σχήμα έλληνες και τούρκοι. Αυτή τη διαίρεσή τους, ακολούθησαν διάφορα βίαια γεγονότα
και από τις δύο πλευρές, εξ αιτίας των οποίων η πλευρά των ρωμιών αποτέλεσε το θύμα ─ ουσιαστικά των δικών της οραμάτων και πλανών.

Από το 1912 η κάθε πλευρά, μακροπρόθεσμα, ονειρευόταν μια λύση, όπως αυτή των Βαλκανίων, δηλαδή την αποβολή του άλλου από τα εδάφη και την παραμονή του ίδιου σ’ αυτά. Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά υπόθεση εθνικών και στρατηγικών συγκυριών. Ο τούρκικος εθνικισμός επιζητούσε και κατάφερε εν τέλει να δημιουργήσει ένα εθνικό κράτος από τα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας που απέμειναν μετά τη Συνθήκη του Μούδρου (1918)...


 




Ο σημερινός
Στρατός της Ελλάδας


Έγραψε στις 07.04.2017 ο/η: Αρσενόπουλος Άγγελος



Οι καθημερινές ασχολίες του σημερινού στρατιώτη στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με την πραγματική αποστολή του. Πολλά από τα υλικά που του διατίθενται είναι ακατάλληλα προς χρήση, ενώ η υποστήριξη δεν είναι η αναμενόμενη κι αμφισβητείται έντονα, ακόμα κι από τα ίδια τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο σημερινός Στρατός είναι υδροκέφαλος, δυσκίνητος, με ελλιπή εξοπλισμό, ανεκπαίδευτος και πολυέξοδος. Παραμένει απλωμένος σε πολλές Μονάδες σε όλη τη χώρα, οι οποίες συγκροτήθηκαν με εμφυλιοπολεμικά κριτήρια, για να αντιμετωπίσουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και λειτουργούν από την εποχή του Εμφύλιου και του Ψυχρού Πολέμου. Ο Στρατός της Ελλάδας σήμερα, διαθέτει Μονάδες, Στρατόπεδα κι ανώτατους αξιωματικούς όσους περίπου κι ο αμερικάνικος.

Τις τελευταίες δεκαετίες ακούγεται πολύ η λέξη «αναδιοργάνωση», που έχει σκοπό να περιγράψει την προσπάθεια να καταστεί ο Στρατός πιο μικρός, περισσότερο ευέλικτος, με μεγαλύτερη ισχύ πυρός και αποτελεσματικότητα. Το πολιτικο/στρατιωτικό κατεστημένο όμως, αλλά κι οι ίδιοι οι κοινωνικοί φορείς, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, επιμένουν στη διατήρηση του παρωχημένου status των Σχηματισμών, ακόμα και σε περιοχές όπου δεν υπάρχει καμία απειλή, όπως π.χ. στην Πελοπόννησο.

Επιμένουν επίσης στη διατήρηση του αναχρονιστικού θεσμού της θητείας, που δεν επιτελεί κανένα ουσιαστικό σκοπό, ειδικά με τη σημερινή της μορφή. Η θητεία δεν έχει μόνο καταργηθεί από την πλειοψηφία των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά κι από όμορες χώρες, όπως η Αλβανία, η ΠΓΔΜ κι η Βουλγαρία.

Πώς χρησιμοποιεί λοιπόν, η Πολιτεία το στρατιώτη τα τελευταία εβδομήντα τουλάχιστον χρόνια; Ποια η υποστήριξη που του παρέχει; Θέτοντας όλα αυτά τα ερωτήματα, οι απαντήσεις μάς αφήνουν άναυδους. Ο Στρατός χρησιμοποιείται αναλόγως των κοινωνικών αναγκών ως Πυροσβεστική, ως Συνοριοφυλακή, ως Αστυνομία, ως ΕΥΠ, ως Μέσο Μαζικής Μεταφοράς, αποκομιδής απορριμάτων κ.ά..

Η βασική, αποκλειστική καθημερινή ασχολία του σημερινού στρατιώτη είναι να σκουπίζει, να καθαρίζει και να φυλάει σκοπιές σε εκατοντάδες παλιά και άχρηστα στρατόπεδα με απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις κι εξοπλισμό σε πόλεις και χωριά ολόκληρης της επικράτειας.

Ο Στρατός μαζί με τη Δικαιοσύνη αποτελούν ό,τι πιο αρτηριοσκληρωτικό και αντιδραστικό διαθέτει σήμερα η Ρωμιοσύνη μέσα στο γενικό χάλι της κρατικής μηχανής και της κοινωνίας...


 




Φαντασίωση
του νεορωμέικου εθνικισμού
η δήθεν διαχρονική
ελληνική ιστορική πορεία


Έγραψε στις 02.10.2015 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


Το σημερινό κρατίδιο της Ρωμιοσύνης βαυκαλίζεται να ονομάζεται Ελλάδα, αλλά Ελλάδα δεν έχει υπάρξει ποτέ, οι δε σλαβο-τουρκο-αρβανιτο-βλάχικης κ.λπ. καταγωγής υπήκοοί του, ψευδωνύμως φέρουν το όνομα έλληνες.

Λόγω των πολέμων, των επιδημιών κ.ά., οι έλληνες σαν φυλή είχαν αρχίσει ήδη να εκλείπουν από την ελληνιστική λεγόμενη εποχή. Εδώ και πάρα πολλούς αιώνες δεν υπάρχουν πλέον έλληνες. Η λέξη έλληνας τον Μεσαίωνα χρησιμοποιείτο με την έννοια του ειδωλολάτρη κι όχι με κάποια φυλετική ή εθνική χροιά.
Εθνική χροιά πήρε η λέξη μόλις τους τελευταίους δύο αιώνες με την άνοδο των εθνικισμών στα απομεινάρια της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Κατά την οθωμανική περίοδο, δεν υπήρχαν έλληνες ή/και Ελλάδα. Υπήρχε η οθωμανική αυτοκρατορία και οι ρωμιοί, οι χριστιανοί δηλαδή, υπήκοοί της.

Αν πάμε πιο πίσω, την βυζαντινή περίοδο, πάλι δεν υφίσταντο έλληνες και Ελλάδα. Υπήρχε η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία και οι πολλών και διαφόρων φυλών υπήκοοί της.

Αν πάμε ακόμα πιο πίσω, θα διαπιστώσουμε, ότι και στην αρχαία εποχή δεν υπήρχε ενιαία Ελλάδα. Στον ελλαδικό χώρο κατά καιρούς έζησαν διάφοροι λαοί σε διάφορες χρονικές περιόδους π.χ. μινωίτες, μυκηναίοι, μακεδόνες κ.λπ., τους οποίους στις μέρες μας θεωρούμε όλους έλληνες....


 




25 ερωταπαντήσεις
για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Ελέγξτε
τις εθνικές σας γνώσεις


Έγραψε στις 25.03.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



1.
Ποια ήταν η στάση των ρωμιών το 1715, μόλις έναν αιώνα πριν το ’21, όταν οι τούρκοι επιχειρούσαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο;

α. Πολέμησαν στο πλευρό των ενετών, για να μην έρθουν οι τούρκοι.
β. Κράτησαν ουδέτερη στάση.
γ. Σε ορισμένες περιπτώσεις πολέμησαν στο πλευρό των ενετών, ενώ σε άλλες κράτησαν ουδέτερη στάση.
δ. Κράτησαν εντελώς φιλότουρκη στάση, όπως και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας. Προϋπάντησαν και καλοδέχτηκαν τους τούρκους και σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, πολέμησαν στο πλευρό των τούρκων εναντίον των ενετών.



2. Τι επέφερε η οθωμανική κατάκτηση στον ελλαδικό χώρο;

α. Πείνα και δυστυχία.
β. Σκλαβιά.
γ. Όλα τα παραπάνω.
δ. Ευμάρεια.



3. Ποιος έσωσε την πίστη μας κατά την οθωμανική περίοδο;

α. Το Πατριαρχείο.
β. Ο κατώτερος κλήρος.
γ. Όλα τα παραπάνω, καθώς και το υψηλό εθνικό και θρησκευτικό φρόνημα του απλού λαού.
δ. Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, για φορολογικούς λόγους.



4. Να φυλάσσετε πίστη, ειλικρίνεια και υποταγή στα πάντα που αρέσουν στην τεταγμένη σε εμάς κραταιά και αήττητη Βασιλεία (του Σουλτάνου), της οποίας το ακαταμάχητο κράτος (οθωμανική αυτοκρατορία) είθε να θριαμβεύει και να διαιωνίζεται στους απέραντους αιώνες.
Ο Θεός διαφυλάττει σαν κόρη οφθαλμού τον Σουλτάνο και υποτάσσει κάτω από τα πόδια του κάθε εχθρό και πολέμιό του.
Ποιοι έλεγαν τα παραπάνω;


α. Οθωμανοί αξιωματούχοι.
β. Οθωμανοί ιερείς.
γ. Γυναίκες από το χαρέμι του Σουλτάνου.
δ. Οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως...



 




Πρώτο μέρος του Αφιερώματος
της ''Ελεύθερης Έρευνας'':
Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ


Έγραψε στις 09.01.2012 ο/η: Μαυρομμάτης Βασίλειος

Έχετε ποτέ σκεφτεί, ότι κάποιοι, που έχουν οικονομικά κυρίως συμφέροντα από τον καρκίνο και τις πανάκριβες συμβατικές «θεραπείες», τρίβουν τα χέρια τους, αφού η πελατεία τους (ασθενείς) αυξάνεται σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια; Μήπως οι επιθετικές και κατασταλτικές θεραπείες της συμβατικής Ιατρικής και η εν γένει αντιμετώπιση του καρκίνου ευθύνονται για τη δραματική αύξηση των θανάτων από καρκίνο στον κόσμο μας και όχι ο ίδιος ο καρκίνος;

Μήπως το φαινόμενο nocebo είναι πιο θανατηφόρο από τον ίδιο τον καρκίνο;

Μήπως ο καρκίνος, δεν είναι τόσο θανατηφόρος, όσο κάποιοι θέλουν να τον προβάλλουν;

Μήπως υπάρχουν ήδη πιο αποτελεσματικές θεραπείες του καρκίνου απ΄ αυτές, που χρησιμοποιεί η συμβατική Ιατρική;

Μήπως τελικά ο καρκίνος μπορεί να προληφθεί;

Ίσως όλα αυτά σας ακούγονται υπερβολικά και παρατραβηγμένα ακόμα και ως σενάρια συνωμοσίας. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε τι τελικά συμβαίνει με την υπόθεση καρκίνος...


 




Τα άξια τέκνα
και... τεκνά της Σπάρτης

Μια χιουμοριστική ματιά
εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία
ήταν υποχρεωτική!


Έγραψε στις 16.01.2015 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Λακεδαιμονίων το ανάγνωσμα.
Για ποιά δαιμόνια μιλάμε;
Αν έχετε χρόνο και διάθεση
θα το μάθετε παρακάτω.

Σήμερα, θα πούμε μία ιστορία
πολύ, μα πολύ ζωηρά και πι-
κάντικη. Από τα πολύ παλιά
τα χρόνια, κυκλοφορούσαν
κάποιες περί
εργες συνήθειες.
Ολί
γον ανώμαλες, πλην
όμως,
ευρέως διαδεδομένες. Παλαιά,
υπήρχαν κάποιοι άνδρες, που αργότερα τους χαρακτήρισαν με το κοσμητικόν «αρσενοκοίτες». Πρόκειται για τους σημερινούς «μερακλήδες».

Και μην πάει το μυαλό σας, πως αναφερόμαστε σε τύπους σημερινών ποταπών ανδρών, που έχουν ως μόνο στόχο να διακορεύσουν αγόρια και κορίτσια χωρίς ίχνος στοργής και τρυφερότητας. Εδώ μιλάμε για αίσθημα. Για μονογαμία. Για πίστη. Για ζήλιες. Μιλάμε για ό,τι θέλετε, εκτός από... γυναίκες.

Θα μιλήσουμε και για αυτές, όμως η χρήσις των οπών των δεν ακολουθούσε τας εργοστασιακάς οδηγίας. Κανείς στη Σπάρτη δεν είχε διαβάσει το βιβλίο οδηγιών του κατασκευαστού...


 




Σαθρή
η επιχειρηματολογία της Ρωμιοσύνης
κατά των greeklish


Έγραψε στις 22.01.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

«Υιοθετώντας τα greeklish σαν μέσο γραφής
θα αφανιστούμε από το προσκήνιο της ιστορίας,
θα χαθούμε σαν χώρα και θα γίνουμε μαριονέτες
των ισχυρότερων χωρών»
 
Από εργασία μαθητών σε γυμνάσιο της Ρωμιοσύνης
(2ο Λύκειο Λευκάδας:
«Greeklish: Enas neos tropos grafis»,
2lyk-lefkad.lef.sch.gr)

 

 
Κάθε γλωσσική χρήση περιβάλλεται από μια ιδεολογία και η γραφή της γλώσσας μας με χρήση λατινικών στοιχείων (greeklish) δεν αποτελεί εξαίρεση, κατά την άποψη πολλών μάλιστα, αποτελεί ένα διαβρωτικό μηχανισμό της.

Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα εργαλείο σκέψης και επικοινωνίας, αλλά ειδικά για τους ρωμιούς, αποτελεί σημαντικό σύμβολο εθνικής ταυτότητας: «Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας», δηλώνει ο καθηγητής Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Διαβάστε όποια επιχειρηματολογία βρήτε κατά των greeklish. Εν κατακλείδι, όλοι συμφωνούν, ότι δεν πρέπει να αλλοιωθεί η γραφή, γιατί θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Τη φαντασίωση δηλαδή, που μας ενστάλαξαν στα μυαλά από παιδιά κατά την υποχρεωτική κρατική παιδεία, ότι δήθεν καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες.

Ποιοι λόγοι επιβάλλουν να γράφουμε αντίρρηση
Ελλιπής ή ελλιπείς στον πληθυντικό; Επανειλημμένα κ.λπ.; Και πόσοι ρωμιοί ─παρά την πολυετή υποχρεωτική εκπαίδευση─ μπορούν να γράψουν το επανειλημμένα ορθογραφημένα; Κι αν το γράψουν τι κερδίζουν;

Ο λόγος ύπαρξης της ορθογραφίας δεν είναι πλέον λειτουργικός, αλλά:
- Ετυμολογικός (καταδεικνύει την προέλευση των λέξεων).
-
Ιστορικός (η γραφή των λέξεων παραμένει απαράλλακτη).
-
Και κυρίως συμβολικός (συμβολίζει τη δήθεν ιστορική συνέχεια της νεορωμέικης εθνικής κοινότητας από την ελληνική αρχαιότητα έως σήμερα).

Γιατί θα πρέπει, όταν γράφουμε μια λέξη, θα πρέπει να γράφουμε και την ιστορία της εξέλιξής της; Την παράδοση (πραγματική ή φαντασιακή) που κουβαλάει η κάθε λέξη, τους κανόνες κι όλα τα συναφή; Αυτά θα μπορούσαν να τα μαθαίνουν στα πανεπιστήμια οι ειδικοί γλωσσολόγοι. Για τους υπόλοιπους όχι μόνον είναι εντελώς άχρηστα, αλλά καθίστανται και προβληματικά με τις νέες τεχνολογίες, όπου κυριαρχεί η αγγλική γλώσσα και οι λατινικοί χαρακτήρες...


 




Η εκστρατεία στην Ασία
δεν έγινε για δήθεν προάσπιση
των ελληνικών συμφερόντων,
αλλά για λεηλασία

Χειρότερος εχθρός από τους πέρσες
ήταν για τους έλληνες ο Μ. Αλέξανδρος


Έγραψε στις 12.02.2016 ο/η: Λούπου Μαρία

Η ιδέα του εξελληνισμού της Ανατολής
ήταν αδιανόητη για τον Αλέξανδρο.
Καμία απολύτως σχέση δεν υπήρχε
ανάμεσα στην ασιατική εκστρατεία
και στον ελληνικό πολιτισμό. Σαφής
και αδιαμφισβήτητος σκοπός της εισβο-
λής ήταν η λεηλασία. Στα κείμενα των
αρχαίων ιστοριογράφων δεν επισημαί-
νεται ούτε υπαινιγμός για εκπολιτιστικές
συνέπειες της εκστρατείας και «εξελλη-
νισμό της Ασίας». Πρόκειται για μυθο-
πλαστία ─ εφεύρημα των νεότερων
ιστορικών, κυρίως του 19ου αιώνα, που
εξυπηρετεί την ιδεολογία των ιμπεριαλι-
στικών δυνάμεων. Με το ψεύδος αυτό
έχουν εξοικειωθεί όλοι σήμερα.


Επιπλέον, είναι αφελές να υποστηρίζεται,
ότι η σκέψη, πως ο Αλέξανδρος καθόταν
στον περσικό θρόνο, προκαλούσε αγαλλίαση και υπερηφάνεια στους έλληνες. Αποτελεί ψεύδος ο ισχυρισμός, ότι ο Αλέξανδρος με την εκστρατεία του στην Ασία, μαχόταν για τα ελληνικά συμφέροντα κι ότι εκπροσωπούσε τους έλληνες. Για τους έλληνες ο Αλέξανδρος ήταν εχθρός χειρότερος από τους πέρσες. Ο μακεδόνας μονάρχης εναγκαλίσθηκε την απολυταρχία των Αχαιμενιδών, απολάκτισε τις ελληνικές παραδόσεις και υιοθέτησε τα ασιατικά ήθη. Εντάχθηκε στο περσικό πολιτικό σύστημα, φόρεσε περσική ενδυμασία κι ακολούθησε το μεγαλειώδες, αλλά τυραννικό τελετουργικό της Αυλής του Δαρείου.

Μετά τον θάνατό του και την τραγική έκβαση του Λαμιακού Πολέμου επιταχύνθηκε και ολοκληρώθηκε ο καταποντισμός των ελληνικών πόλεων-κρατών ─ πολιτικός, κοινωνικός, οικονομικός, πολιτιστικός. Οι άγριοι ανταγωνισμοί των διαδόχων και των επιγόνων και οι μακροχρόνιοι και πολυαίμακτοι πόλεμοι βύθισαν τις πόλεις σε πέλαγος συμφορών. Δεσποτισμός, διαφθορά, διωγμοί, λεηλασίες, εκτοπισμοί, εκδουλώσεις. Η αντίστασή τους παρέλυσε κάτω από τη στρατιωτική βία.

Η λεγόμενη ελληνιστική εποχή, η περίοδος των μεταλεξανδρινών ηγεμονιών, υπήρξε ολέθρια για τον ελλαδικό χώρο. Η κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας και τα «μακεδονικά» βασίλεια της Ανατολής παρέσυραν στην παρακμή την αυτονομία των πόλεων και τον ελληνικό πολιτισμό. Κατά κύματα οι  εξαθλιωμένοι έλληνες άρχισαν να εγκαταλείπουν τις άλλοτε ευημερούσες πόλεις καταφεύγοντας στην Ανατολή. Ο κυρίως ελλαδικός χώρος ερημώθηκε και βυθίστηκε στην ένδεια και την κοινωνική κρίση.

Είναι κραυγαλέο ιστορικό λάθος η απόδοση πολιτιστικών φιλοδοξιών στην εκστρατεία του Αλέξανδρου, που απέβλεπε αποκλειστικά στην υποδούλωση των λαών και τη δήωση των κατακτημένων περιοχών. Η εισβολή στην Ασία ανέστειλε την εκπολιτιστική ακτινοβολία του ιωνικού χώρου, εστίας πνευματικής και ανθρωπιστικής για ολόκληρη την παραμεσογειακή Ανατολή, παρεμπόδισε την αναίμακτη μετάγγιση ιδεών και οδήγησε στην τυραννία, στον αφανισμό του κλασικού πολιτισμού και τελικά στη ρωμαιοκρατία...


 




Οι σλάβικοι εποικισμοί
στον ελλαδικό χώρο


Έγραψε στις 07.11.2011 ο/η: Γαλανός Γιώργος


Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου:  
«Ιστορία του ελληνικού έθνους»,  
τ. 4, κεφ. «Λοιμός. Πάλιν οι Σλαύοι», σελ. 390.  

Από τον 6ο αιώνα κι ύστερα, κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν πολλοί σλάβοι −όχι μόνο στην βόρεια και κεντρική Βαλκανική, αλλά και− στον ελλαδικό χώρο. Έφτασαν κι εγκαταστάθηκαν ως την Πελοπόννησο. Αργότερα, πέρασαν με πλεούμενα στα νησιά του Αιγαίου κι έφτασαν ως την Κρήτη.


Παλιότερα, στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, είχαν εγκατασταθεί εδώ, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, πολλοί ξένοι (ανατολίτες και ρωμαίοι), ο εποικισμός όμως των σλάβων ήταν μεγαλύτερος. Η εθνογραφική σύνθεση του πληθυσμού του ελλαδικού χώρου άλλαξε πολύ. (Αργότερα, άλλαξε ακόμα περισσότερο με την εγκατάσταση κι άλλων φυλών, όπως αρβανιτών, βλάχων, αρμένιων, τούρκων κ.λπ.).

Το ζήτημα του μεσαιωνικού εκσλαβισμού του ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, του σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα του επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τους αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...


 




Νεορωμιοί - νεοέλληνες:
Περίγελως του πολιτισμένου κόσμου


Έγραψε στις 24.09.2009 ο/η: Μαυρομμάτης Βασίλειος

Φανταστείτε έναν τριτοκοσμικό, εξαθλιωμένο υπάνθρωπο τού κόσμου μας, τελευταίο σε όλες τις στατιστικές (παχυσαρκία, ατυχήματα, ναρκωτικά, φτώχεια, υπογεννητικότητα, εκτρώσεις, καισαρικές τομές, πολυφαρμακία, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, αρρώστειες, ναρκωτικά, ανάπτυξη, πολιτισμό, παιδεία, αθλητισμό, επιχειρηματικότητα, καθαριότητα, οικολογία, διαφθορά, επιδειξιομανία, τζόγο, εθνική οικονομία, κακοποιήσεις τής φύσης και των ζώων) κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας.

Φυσικά, αρκετοί θα ισχυρίζονταν, ότι αυτός ο απολίτιστος ουραγός όλων και υπάνθρωπος θα έπρεπε να κατάγεται κάπου απ’ τις τριτοκοσμικές χώρες τού κόσμου μας ή να είναι κάποιος αμόρφωτος αφροαμερικανός, κάποιος άγριος μαύρος τής Αφρικής ή κάποιος ιθαγενής λατινομιγάς ή ακόμα και μογγόλος ασιάτης…

Κυρίες και κύριοι…
σας παρουσιάζουμε τον πρώτο, τον κορυφαίο, τον άφθαστο, τον ασυναγώνιστο, τον ανεπανάληπτο, τον ανυπέρβλητο, τον number one υπάνθρωπο του πλανήτη μας: Τον homo-decadencius, το νεορωμιό ή κοινώς νεοέλληνα.

Ας δούμε γιατί…


 



FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...